260315-642 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt
เนื้อหาในไฟล์
เรากำชับกัมพูชาอะไรกันก็ทักผมชากันมาเรื่อยๆเสมอซับซ้อนซับซ้อนจนบางคนรู้สึกว่าจะเกิดการเบื่อหรือการเซ็งก็ขอกับชาวกัมพูชาในเรื่องเบื่อหรือสิ่งนี้ให้สำคัญมันเป็นอุปทานชนิดหนึ่งที่เป็นกิเลสซ้อนอยู่ในตัวของมันเองที่เราเกิดอารมณ์เบื่ออารมณ์เซ็งนั้นเป็นมานะด้วยการถือดีเป็นการถือตัวเรารู้แล้วเราได้ยินแล้วเราเข้าใจแล้วและเราก็เกิดความไม่อยากเป็นวิศวะซ้อนเป็นความไม่อยาก เพราะถ้าเกิดว่าเราเข้าใจสภาพธรรมดาๆยกตัวอย่างเช่นว่าเราเดินก็เป็นการซ้ำแล้วนอนก็เป็นการซ้ำเรากินก็เป็นการซ้ำเราตื่นก็เป็นการซ้ำงานเราทำอะไรต่ออะไรต่างๆนานาที่เราทำซ้ำซากอยู่โดยไม่มีอุปทานไม่มีกิเลสไม่มีมานะอะไรเราก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนแล้วเราก็ไม่มีอาการเบื่ออาการเซ็งไม่จริงๆแต่เราต้องนอนซ้ำซากเราต้องตื่นซ้ำซากเราต้องทำจิตอย่างนั้นอย่างนี้อะไรซ้ำซากแล้วเราก็จำนวนเราเองเราไม่มีจิตก็เราเบื่อเพราะจำเป็นเพราะมันเป็นอย่างนั้นแหละในชีวิตมันต้องเป็นอย่างนั้นมันจำเป็น เราก็ไม่ได้เบื่อไม่ได้แหนมไม่ได้นายอะไรเพราะเราไม่ได้ตั้งจิตที่จะไปมีกิเลสอะไรมันก็เป็นธรรมดามันเป็นธรรมชาติที่จะหมุนเวียนหมุนเวียนไปเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นเพราะความเบื่อหรือความเซ็งจึงไม่ใช่ความผิดปกติธรรมดาของมนุษย์มันเป็นความเกิดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เราไปสร้างอารมณ์อะไรขึ้นมาท่านเข้ามากั้นแล้วก็เกิดการผลักดันดูดขึ้นมาแต่ถ้าเผื่อว่ามันจะมาก็มามันจะไปก็ไปเช่นว่าเราถึงเวลาเราจะฟังธรรมถึงเวลาเราจะทำวัดแล้วก็เป็นธรรมดาเหมือนกับเราจะต้องขึ้นมานั่งกินข้าวหรือว่าเหมือนเราจะได้เวลาเข้าห้องน้ำอาบน้ำเมื่อเวลาที่เราจะเข้าไปทำธุระเบาธุระหนัก แล้วแต่มันก็เป็นเรื่องปกติหรือเราจะกินข้าวข้าวที่เรากินเม็ดข้าวมันก็เป็นข้าวแล้วกินซ้ำซากเราไม่เคยคิดว่ามันน่าเบื่อเม็ดข้าวมันมันก็เป็น
อ่านต่อ
ข้าวข้าวธรรมดามันไม่น่าเบื่อเราก็ไม่เคยเบิกค่าแต่เราไปตั้งอุปทานอยู่ในกลับกับข้าวบางชนิดก็กลับคราวนี้กินซ้ำซากแล้วเบื่อเราก็ไปมีอุปทานเกี่ยวกับข้าวนั้นได้แต่ข้าวแท้ๆเออกลับไม่เบื่อทั้งๆที่มันไม่มีรสชาติเหมือนกับอาหารหรือกับข้าวบางชนิดที่เราชอบด้วยซ้ำไปชอบแท้ๆก็ยังเบื่อได้แต่ข้าวเนี่ยไม่ชอบไม่ชอบก็ไม่มีชอบก็ไม่มีแต่ว่าก็ต้องกินมันด้วยความยอมรับมันก็ไม่มีเบื่อไม่มีเซ็งอย่างนี้ ต้นที่อธิบายวิเคราะห์สิ่งเหล่านี้ให้ฟังก็เพื่อที่จะรู้ว่าสิ่งที่มันจะต้องหมุนเวียนกับชีวิตแน่นอนอาตมาจะต้องเทพซ้ำซากจะต้องทำกิริยาท่าทีอย่างนี้อาจจะต้องพิจารณาหาในนี้ซ้ำซากรถยนต์ตายอาตมาก็ไม่ได้เบื่อเพราะว่าก็เหมือนกับเราจะต้องไปแค้นไปค้าจะต้องเดินจะต้องนอนจะต้องลุกจะต้องนั่งจะต้องเคี้ยวจะต้องกลืนจะต้องอุจจาระปัสสาวะมันเป็นปกติธรรมที่จะต้องหมุนเวียนมาถึงแต่เราก็เป็นไปถึงกาลเวลามันไม่ได้น่าเบื่อไม่ได้หน้าเป็นหน้ารังเกียจหน้าผลักน่าดูดอะไรถ้าจะว่าไปแล้วกลับมีคุณค่าถ้าเราจะฟังธรรมซ่ากลับทำให้เรามั่นจำแม่นจิตใจ แล้วมันก็ง่ายแก่การที่จะหยิบมาใช้เตือนสติมาแก้ไขมาปรับปรุงตนมันเป็นความดีเป็นกำไรด้วยซ้ำแม้จะฟังพิจารณาซ้ำซากจะฟังธรรมบทกล่าวมันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมันน่าจะดีด้วยซ้ำเราขึ้นมาทำวัตรเช้าประจำซ้ำซากทุกวันมันก็เป็นความดีมันไม่ได้ประหลาดอะไรมันจะเป็นระเบียบแบบแผนเป็นพิธีการเป็นยาพิจิตรต่อไปถึงอนุชนรุ่นหลังไปอีกนานนับชาติมันไม่ได้เสียหายอะไรอย่างนี้เป็นต้นมันกลับจะเป็นสิ่งยืนหยัดยืนยันสำหรับคนดีก็ทำอย่างนี้นะประจำก็มีไว้เสมอๆเมื่อกลับจะเป็นของดีด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นผู้ที่เกิดอารมณ์ซ้ำซากเบื่อนายจงพิจารณาตนเองให้ดีว่าเป็นเรื่องที่ เป็นกิเลสเป็นเรื่องที่เป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดเมื่อผู้ใดเข้าใจแล้วก็ทำคืนอย่าให้เกิดอาการกิเลสผลักไสไม่ชอบใจเบื่อเซ็งก็ให้มันเป็นไปตามธรรมดามึงหมุนเวียนมามันถึงเวลาวาระก็เป็นไปตั้งใจรับให้ดีด้วยซ้ำจำก็ได้แม่นได้มีอะไรรายละเอียดอื่นๆที่ทำให้เราเกิดปัญญาให้เกิดความเข้าใจเราอาจจะบรรลุธรรมด้วยสิ่งอย่างนี้ก็ได้บรรลุธรรมด้วยพิจารณาที่ได้ฟังได้กล่าวบรรลุธรรมด้วยการทำวัตรเช้าบรรลุธรรมด้วยการทำอะไรต่ออะไรที่เป็นพฤติกรรมเป็นอย่างเดียวพิธีเป็นวิธีการที่ดีเราอาจจะบรรลุธรรมได้ด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นผู้ใดได้เกิดจิตที่เบื่อหน่ายเซ็งในสิ่งที่จะให้ ค่าโดยแท้ดังกล่าวนี้แล้วผู้นั้นจึงเป็นผู้ที่ต้องพิจารณาใหม่ให้ดีๆอย่าให้เกิดสิ่งนั้นเป็นอันขาดนี่ไม่ใช่บังคับแต่วันแนะนำวิเคราะห์วิจัยให้ฟังดีๆจริงๆเพราะบางคนอาจจะเกิดอย่างนั้นได้แม้ในหลายนัยยะหลายเรื่องที่เราเองเราต้องทำประจำอยู่แล้วเราก็เกิดความเบื่อหน่ายซ้ำซากอะไรนี้มันเป็นคุณงามความดีมันเป็นผลดีต้องพิจารณาถึงกุศลแล้วยังกุศลให้ถึงพร้อมเพราะกุศลถ้าไม่ทำไว้ไม่อารักขาไม่สร้างให้มันเกิดอยู่ประจำประจำมันก็เสื่อมได้เป็นธรรมดาไม่ว่ากุศลหรืออกุศลเสื่อมได้เป็นธรรมดาเพราะฉะนั้นเราจะยังกุศลทำกุศลอันนี้ให้มันซ้ำซากให้มันแน่นหนาให้มั่นคงไม่ให้แปรปรวนไม่ให้เสื่อมสลายไปได้อยู่เสมอๆทั้งปัญญา ผู้ที่ทำก็เห็นชอบแล้วก็พอใจทำทั้งพุทธธรรมก็ทำอยู่อย่างมีอิริยาบถมีอะไรที่เป็นแบบนั้นยืนหยัดยืนยันถาวรอยู่ตลอดๆไปมีคุณค่ามีประโยชน์อยู่สิ่งนั้นก็เป็นการรักษาสิ่งที่ควรจะยังกุศลให้ถึงพร้อมให้เป็นประโยชน์คุณค่าแก่มนุษย์ต่อทอดไปในมนุษย์ชนรุ่นหลังอีกกี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นปีก็ยิ่งดีถ้ามันเป็นคุณค่าทางที่เรากล่าวแล้วว่าเรากินข้าวมันก็เป็นคุณค่าสังเคราะห์ธาตุสังเคราะห์ชีวิตเราต้องนอนต้องยืนต้องเดินให้มันเป็นการหมุนเวียนของชีวิตอย่างนี้เป็นต้นมันก็คล้ายกันพระสังขารหลายๆอย่างที่เราสังขารขึ้นไว้ในสังคมสังขารเหล่านั้นมันเป็นของดีเราไม่ได้ทำเพื่อตัว แต่เราทำจนกระทั่งชำนาญจนกระทั่งเป็นคุณค่าเป็นประโยชน์แล้วเราก็อาศัยสิ่งนั้นสังขารเป็นสิ่งอาศัยร่างกายเราก็เป็นสังขารแล้วก็อาศัยให้มีสุขภาพดีแล้วก็อาศัยมันไปได้อย่างสบายตลอดปลอดภัยมีคุณค่ามีประโยชน์ชั้นเดียวกันสังขารอื่นๆแม้แต่พฤติกรรมแม้แต่ยันต์อย่าปิดทีที่เป็นแบบอย่างเป็นสังขารสังขารเหล่านั้นก็เกิดขึ้นมาเพื่อที่จะยังประโยชน์ให้แก่มนุษยชาติเราก็ต้องรู้ว่าเราจะยังสังขารเหล่านั้นซึ่งเป็นกุศลไปด้วยดีตลอดนิรันดร์ไม่ใช่ทำขึ้นมาแล้วเราก็เบื่อแล้วก็เซ็งแล้วก็นายแนนอะไรต้นต้นนี่ก็เป็นแง่หนึ่งที่นำขึ้นมาพูดขึ้นให้เราพิจารณาถ้าผู้ใดเกิดปฏิกิริยาหรือเกิด อาการที่ไม่ดีดังกล่าวแล้วก็ขอให้พิจารณาดีๆแล้วกลับทำคืนให้สู่ทิศทางที่เจริญๆจะได้เป็นประโยชน์ทั้งตนและอนุชนรุ่นหลังผู้อื่นไปอีกนานนับกับกัน