260112-627 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ036.txt

นอริยชาติเกิดเป็นอริยบุคคลดังพระโพธิสัตว์ หรือดังพระอริยเจ้าดังที่เป็นพระเจ้าไม่ได้เพราะฉะนั้นแม้แต่วัตถุก็ดีก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เกิดตามจิตวิญญาณเพราะจิตวิญญาณเป็นประธานสิ่งทั้งปวงแม้แต่พฤติกรรมก็ดีก็เกิดเพราะจิตวิญญาณเพราะจิตวิญญาณเป็นประธานของสิ่งทั้งปวงขอให้พวกเราได้เข้าใจวัตถุเข้าใจพฤติกรรมและเราก็ใช้จิตของเรานี่แหละอยู่เหนือวัตถุอยู่เหนือพฤติกรรมที่สุดอยู่เหนือจิตวิญญาณที่ยังอ่อนแออยู่เหนือจิตวิญญาณที่เหลวไหลจนกลายเป็นจิตวิญญาณที่สูงส่งและแม้ที่สุดเราก็ไม่เป็นทาสจิตวิญญาณของเราเองว่าเราจะต้องให้จิตวิญญาณยังเกิดอยู่เกิดอยู่นิรันดร์ เราสามารถที่จะทำให้จิตวิญญาณของเราสูญสลายเลิกละไม่มีอีกในสุดท้ายแห่งสุดท้ายได้อย่างเป็นความจริงโดยการศึกษาของเราแม้จะกระทำอยู่อย่างซ้ำซากจึงเข้าใจให้ถูกว่าความซ้ำซากนั้นไม่ใช่ความเสียหายไม่ใช่ความน่าเบื่อหน่ายแต่ความซ้ำซากที่ซ้ำซากสิ่งที่ดีสิ่งที่สมบูรณ์แล้วสิ่งที่ถึงที่สุดแล้วประเสริฐสุดแล้วก็จงพยายามให้สิ่งประเสริฐสุดสิ่งที่ดีที่สุดสิ่งที่สมบูรณ์สุดนั้นเกิดอยู่เกิดอยู่นิรันดร์อย่าได้เป็นผู้ที่ทำลายหรืออยากเป็นผู้ที่ดูดายไม่ให้ เจริญที่เป็นสิ่งประเสริฐสุดที่เป็นสิ่งที่สมบูรณ์สุดเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนี้เสื่อมสลายไปชีวิตเราเกิดมาก็เท่านั้นเพื่อที่จะดำรงความดีที่สุดความประเสริฐสุดให้ได้และเป็นผู้ที่จะต้องบูรณะด้วยสมรรถภาพของเราให้ความดีที่สุดความประเสริฐสุดนี้ยังคงอยู่ในโลกให้ได้อันนี้เป็นความรู้ที่รู้ยิ่งเห็นจริงของผู้รู้จริงเห็นจริงและเป็นความสำเร็จของผู้ที่รู้ยิ่งเห็นจริงนั้นกระทำได้และจะกระทำอยู่เหมือนอย่างกับสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเหมือนอย่างกับศาสนาทุกพระองค์เหมือนอยากกับพระอริยเจ้าพระโพธิสัตว์ ทุกพระองค์ที่ได้กระทำอยู่เราเป็นคนก็ควรจะเป็นคนที่เป็นพระโพธิสัตว์เป็นพระอริยเจ้าและแม้ที่สุดจะเป็นศาสดาองค์ใดองค์หนึ่งหรือที่สุดเป็นพระบรมศาสดาดังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็เป็นอุดมการณ์เป็นสิ่งที่เราควรรู้ดีและควรจะถึงดีให้ได้ยิ่งที่สุดเท่าที่เราจะมีสมรรถภาพและสามารถเป็นไปได้