260309-639 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt

าศัยที่อยู่ถ้าเขาเห็นว่าควรจะให้อาศัยก็ยังพอได้เครื่องนึงผมก็ถือว่าเป็นความจำเป็นของสังคมอุตส่าห์ไม่เช่นนั้นสังคมยุคนี้ไม่ต้องห่วงไม่ดีการรถกันหนาวอีกทีเพราะเราก็ไม่แข็งแรงเหมือนกับบินเมื่อคนสมัยโบราณทนต่อมีภูมิคุ้มกันตนต่อดินฟ้าอากาศก็สู้สมัยโบราณไม่ได้เราก็ต้องใช้เสื้อผ้าหนาแท้ กันหนาวกันแมลงสัตว์กัดต่อยอะไรบ้างแต่จะหัดมักน้อยลงไปสร้างภูมิคุ้มกันเรามากขึ้นก็ดีแล้วจะได้มากน้อยลงไปอีกสันโดษลงไปอีกทนแดดทนฝนทนหนาวทนร้อนอะไรได้โดยไม่ต้องพึ่งสิ่งประกอบที่เรียกว่าเครื่องแต่งตัวสวนอาหารนั้นถึงอย่างไรอย่างไรเราก็จะต้องพึ่งต้องอาศัยเมื่อจะยังมีชีวิตเป็นสิ่งที่เลือกไม่ได้จนสาบตายแต่นั่นแหละในสิ่งที่มาพ่อผมอยู่ในอาหารมันก็มีสิ่งที่เราจะตัดรับละลดลงมามากเหลือเกินมากยิ่งกว่าอะไรอะไรเพราะในเรื่องของอาหารนี้จึงต้องศึกษาและพิจารณาต้องเรียนรู้ให้แนบเนียนให้เข้าใจแก่นสารสาระฝึกดูด้วย แม่ข้าวบูดแล้วก็กินได้โดยที่เรียกว่าไม่เป็นโรคไม่ปวดท้องเพราะเราสามารถใช้สภาพปฏิกิริยาของธาตุเคมีที่มันแตกตัวนั้นๆเท่ากับชีวิตได้ด้วยซ้ำกลายเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำแต่ถ้าเผื่อว่าจิตใจหรือว่าสิ่งที่เราไม่ได้ฝึกปรือนั้นมันก็จะกลายเป็นโทษดังนี้เป็นต้นหรือแม้แต่มันจะสะอาดและตัวเราเองสร้างภูมิคุ้มกันและแม้แต่จะกินเชื้อโรคเข้าไปบ้างอย่าว่าจะสกปรกแบบโลกๆง่ายๆเลยต่อให้มีเชื้อโรคคนเปย์ก็ไปในอาหารนั้นเราก็จะใช้เชื้อโรคนั้นเป็นประโยชน์ในร่างกายเราก็ได้ด้วยซ้ำเป็นภูมิคุ้มกันอย่างแข็งแรงอย่างนี้เป็นต้นสิ่งเหล่านี้ถ้าเราไม่ได้ประสบเราไม่ได้ เขาบ่ได้ฮักเราก็จะเชื่อยากแต่ถ้าเราได้ฝึกเราได้หัดเราก็จะเห็นจริงเพราะชีวิตเมื่อได้อบรมเข้ามาจนกระทั่งถึงปัจจัยสำคัญมีชีวิตอยู่ในโลกจึงเป็นชีวิตที่อยู่เหนือเหนือวัตถุโลกเหนืออะไรต่ออะไรมากที่สุดเรื่องสำคัญเราเป็นคนอยู่ง่ายและเป็นคนแข็งแรงเป็นคนเหนือโลกเป็นคนไม่มีทุกข์แม้แต่เกิดแก่เจ็บป่วยอะไรต่างๆนานาก็ทำอะไรให้เราทุกข์ได้ยากแต่สิ่งเหล่านี้ประกอบไปด้วยวัตถุนอกไปด้วยสิ่งที่เราได้มาศึกษากันเราเข้าใจกันเพิ่มขึ้นเราจึงเห็นว่าชีวิตนี้อยู่ง่ายเมื่ออยู่ง่ายแล้วเราไม่ไปหลงอุปทานที่โลกสร้างว่าอันนั้นสุขไอ้นี่เพลิดเพลินนั้นอร่อยมนุษย์ เป็นเราล้างความจำเป็นนั้นมาเราจึงมาเป็นคนที่ไม่ต้องไปแสวงหาอีกโลกก็จะมีสิ่งเหล่านี้อยู่อย่างไรอย่างไรเราก็รู้เท่าทันด้วยปัญญาด้วยความเข้าใจด้วยตัวรู้สิ่งเหล่านั้นจึงมักเป็นตัวที่จะยอมที่จะมาเป็นเจ้าเป็นนายมีฤทธิ์มีอิทธิพลต่อเราไม่ได้เรารู้ว่าชีวิตนี้ง่ายชีวิตนี้ไม่ต้องไปหลงกรุงหลงแตกตรงสังขารหลวงปลอมแปลงมายั่วยวนชีวิตเราจึงเป็นชีวิตที่มีแก่นสารง่ายสบายไม่ต้องเสียพลังงานไม่ต้องเสียเวลาไม่ต้องเห็นว่าเป็นสุขเพราะสิ่งที่เขาหลอกปลอมหรือว่ามอมเมามาในโลกนั้นเราเป็นคนมีชีวิตที่มีเวลาเหลือไม่ต้องบริการตนเอง ตนเองมีกำลังวังชาและเราก็เป็นคนที่ไม่ดูดายฝึกปรืออบรมตนทำงานทำการมีความชำนาญมีความสามารถเป็นคนสร้างสรรค์แม้แต่หลายๆอย่างที่โลกเขาอาศัยบ้างไม่อาศัยบ้างเราก็ยังเกื้อกูลเขาได้ยิ่งสิ่งที่เป็นปัจจัยแล้วเราสบายที่สุดจนไม่ต้องมากระทําให้คนอื่นเขาเลี้ยงเราไว้ได้ง่ายที่สุดเพราะว่าแม้แต่เรื่องปัจจัย 4 เราก็อาศัยได้ง่ายที่สุดแล้วเพราะเราจึงมีชีวิตอยู่อย่างสร้างสรรค์ที่โลกก็เป็นอยู่มากคือสิ่งที่อาศัยบ้างไม่อาศัยบ้างส่วนใหญ่ของโลกนั้นเองเราจึงจะมีงานอยู่กับโลกในเรื่องของสิ่งที่เขาอาศัยบ้างไม่อาศัย นั่นเองเพื่อจะใช้ปัญญามีนโยบายในการที่จะทำชั้นต่อให้คนเขาตายบันไดละเลิกสิ่งที่มันวุ่นสิ่งที่มันมากสิ่งที่มันเปลืองสิ่งที่มันไม่ต้องอาศัยได้ก่อนก่อนไล่เรียงมาตามขั้นตอนตามระดับผลงานการที่เราจะทำกับมนุษย์โลกจึงไม่ใช่งานการในระดับของปัจจัย 4 เท่านั้นแต่เป็นงานการของสังขารพอสมควรที่เราจะรู้เท่าทันและเราจะเป็นผู้นำเป็นคนที่ไม่ติดตัวจริงในใจของเราล้างปลดปล่อยไม่ติดแต่เราก็ยังต้องเป็นเหมือนกับเรานี่ต้องทำร่วมกับเขามีอยู่ร่วมกับเขาปนอยู่กับเขาในระยะที่ละเอียดซับซ้อนอย่างนี้แหละที่คนไม่รู้ก็ถูกท้วงได้ เราเองยังเป็นวุ่นวายหรือเราเองเรายังไปคุกที่เกี่ยวข้องการคุกที่เกี่ยวข้องนี้เพื่อประโยชน์เขาสำหรับเราเองจริงนั้นเราเลิกไม่ต้องไปที่ได้มีสิ่งอย่างนั้นมาเสพว่าสุขอะไรได้จริงๆเราเป็นผู้มักน้อยสันโดษจริงๆอันนี้ต้องฝึกฝนและเราก็จะต้องรู้ความต้องอนุโลมอยู่ในภาคสัมมาหรือภาคเป็นประโยชน์ท่านคนที่ไม่จริงใจไม่ใช้การสัมผัสนี้ละรถออกจากจิตจริงแล้วจึงยากเพราะว่าเราจะต้องคุกกี้บ้างไม่คลุกคลีบ้างอยู่ส่วนสิ่งที่ตัดขาดไม่ทุกทีเลยอบายมุขเป็นต้นนั้นมันก็ง่ายอยู่แล้วเพราะว่าเราไม่ต้องเกี่ยวข้องเลย เราควรเรียนรู้อย่างด้วยปัญญาก็ชัดว่ามันไม่มีความสำคัญชีวิตขาดสิ่งนั้นได้แต่ในโลกของคนอื่นที่เขายังขาดไม่ได้เราต้องอนุโลมเข้าในระดับกลางนี้แหละอันนี้ทุกคนต้องจริงใจต้องรู้ตัวเองเลยแล้วต้องใช้แบบฝึกหัดในการต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์อยู่นี่แหละแล้วล้างจิตล้างใจให้สะอาดหรือจะทดสอบว่าไม่เลยสำหรับเราเราจะไม่เกี่ยวไม่เข้าเลยสำหรับเราก็เพื่อให้แน่เมื่อได้แล้วว่าเออแน่ๆเราไม่ห่วงหาอาวรณ์เราไม่มีเราก็ไม่สุขไม่ทุกข์ถ้าไม่มีแล้วก็ไม่ทุกข์เรามีเราก็ไม่สุขจริงจังแล้วจึงปฏิเสธจึงจะกลับมามีสิ่งนี้บ้างแต่ไม่ใช่เราเสพจิตเรายังร่อนยังสะอาดยังบริสุทธิ์ยังไม่ดูดไม่ซึมเหมือนน้ำกับใบบอนได้จริงๆ อันนี้จึงเป็นสิ่งที่เหมือนมายาเราว่าไม่แต่เราก็สัมผัสๆอยู่ตัวนี้เป็นตัวที่อาศัยความจริงเป็นสัจธรรมของแต่ละบุคคลถ้าเราคดโกงคนอื่นเราก็คดโกงคนอื่นเรารู้ความจริงว่าเรามีเชื้อแห่งความชอบความผิดความยึดอยู่หรือไม่เราต้องแน่ใจให้ได้แต่ที่สุดแม้แต่ปัจจัย 4 ดังกล่าวแล้วอาหารอย่างนี้เป็นต้นมันก็ยังทิ้งรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสไปทีเดียวไม่ได้มันยังมีอยู่รถรถมันก็มีรถของรถมันกลิ่นมันก็มีสัมผัสมันก็มีเราเองเราก็จะต้องรู้เท่าทันว่าเราเองเราเป็นธาตุรูปรถติดเสียสัมผัสมันอยู่จริงหรือไม่เพราะการกินอาหาร ทุกมื้อทุกคำฆ่าเราต้องเอาให้ละเอียดละออสะอาดหมดจดอ่านผิดอย่างสนิทเลยว่าเราไม่ได้เป็นทาสสิ่งเหล่านี้แล้วไม่ว่ามันจะปรุงไม่ได้รูปร่างไหนเราจึงจะเป็นคนแยบคายและเป็นคนอยู่เหนือสิ่งนี้โดยตัวเองรู้ตัวเองโกหกเขาบอกแล้วว่าได้ซ่อนแสงได้แต่จริงๆใจจริงจนเราสบายแล้วเราไม่ต้องเป็นสิ่งนี้ไม่ต้องเป็นทาสอันนี้ขาดหายไปเลยไม่มีสิ่งอย่างนี้เลยลูกก็ดีแล้วก็ดีขึ้นก็ดีสัมผัสก็ดีอย่างนี้ไม่มีเลยเราก็ไม่เป็นไรขอให้ทุกคนต้องพยายามแยกขายยาซ่อนอย่าแฟรงค์ให้มันช้าเสียเวลาให้มันตายดูซิเผื่อว่ารูปแบบนี้รถอย่างนี้กลิ่นอย่างนี้เราจะเลิกไม่ได้เราเลิกได้สิ่งที่ไม่เป็น กินอย่างนี้แต่มันมีธาตุที่จะใช้ในชีวิตนั้นมันมีอยู่เราก็อาศัยธาตุเหล่านั้นจากสิ่งที่เราไม่ชอบในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสที่เราไปติดลองดูให้ได้นี่เป็นนัยยะที่แยบคายจะต้องอบรมจะต้องปฏิบัติจริงไม่ใช่นั่งเดาไม่ใช่นั่งคิดคะแนนเอาแต่ต้องเห็นจริงเลยว่าอาการจิตไม่เกิดหรืออาการจิตยังมีการเกิดยังมีการอะไรอาวรณ์จะมีการอาศัยและมีการดูดซึมอยู่แม่เล็กแม่น้อยเราก็จะต้องแยกถ่ายรู้เท่ารู้ทันจริงๆเราจึงจะเป็นคนละเอียดละออและสามารถที่จะปฏิบัติอื่นๆเราก็มีจิตแก้ไขนี้สามารถรู้ลีลาท่าทีของความเป็นความดูดหรือความผลักของมันเรียกด้วยภาษาง่ายๆหรือเป็นสภาพของราคาโทรศัพท์ โหลดภาษาวิชาการทางธรรมเราก็จะรู้อย่างละเอียดลออที่เป็นที่สุดขอให้พวกเราสังวรระวังปฏิบัติธรรมด้วยรูปพิธีด้วยคนละเม็ดอย่างที่ศาสนาทฤษฎีของพระพุทธเจ้าได้วางไว้ทั้งหมดเพราะการกินอาหารจึงฝึกปรือได้อย่างเป็นหลักแล้วเราก็จะได้สภาพจิตสติปัญญาจิตที่จะสะอาดจิตที่จะแนบเนียนไปใช้ในการปฏิบัติธรรมในปัจจัยอื่นๆได้อีกนานนับประการทีเดียวเรื่องอาหารและโภชนาการจึงเป็นเรื่องสำคัญมากที่สุดถึงป่านนี้ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]