260211-630 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ036.txt
เนื้อหาในไฟล์
[ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ไปโดยของเก่าที่เราเองก็ยังอยู่ในศักยะของเราเราก็ยังไม่ได้แก้ไขปรับปรุงเลยเราอย่าไปดูถูกแม้จะรู้แล้วเราก็ซ้ำซากแล้วต้องสำนึกตนเสมอว่าโอ้หนอเราก็ฟังก็รู้มานานแล้วเรายิ่งแย่ลงทุกทียิ่งรู้มานานเรายิ่งฟังซ้ำก็เท่ากับเตือนเราเสมอว่ารู้มานานแล้วนะรู้มานานแล้วนะแล้วไม่ได้สักทีนะเราก็ควรจะต้องเตือนตนอุตสาหะวิริยะรู้ความบกพร่องความผิดพลาดอันนี้ของเราอย่ากลายเป็นด้านชาอย่ากลายเป็นป่าปล่อยจะกลายเป็นผลักไสเพราะว่าการปรับปล่อยผลักไสด้านชานั้นมันเป็นมานะจริงๆเป็นกิเลสชนิดหนึ่งเพราะเราต้องยอมรับทุกทีที่ผู้ที่เตือนท่านหวังดีผู้ที่พูดท่านหวังดีแม้จะกล่าวซ้ำกล่าวเรารู้แล้วก็ แต่เรายังทำไม่สำเร็จผลเรายังทำไม่ได้เรายังไม่ได้ผ่านไปเราจะผ่านไปได้อย่างไรในเมื่อมันยังไม่เรียบร้อยแม้เราจะรู้เราก็จะต้องเห็นดีว่าเราเองสิเราโง่เราไม่พยายามพิจารณาเนืองๆเราไม่หยิบหลักเราไม่หยิบส่วนบกพร่องอันนี้ของเราขึ้นมาแก้ไขแล้วเราก็ปล่อยผ่านปล่อยผ่านทั้งนั้นจะรู้เหตุรู้ผลรู้ความจริงอยู่อย่างนี้มันก็ทำให้เราเป็นผู้ชักช้าหรือเป็นผู้แทนศึกษาและก็ได้รู้รู้รู้รู้ไปรู้มากก็ยิ่งนอกจากมีกิเลสไม่เอาสิ่งที่น่าเอาแล้วยังประหยัดแสวงหาความรู้ใหม่กลายเป็นคนหลงรู้เป็นคนหลงภูมิเป็นคนหลงวิชาก็เป็นมานะที่แตกต่างจากการอวดดีอวดจากได้อย่างเด่นอยากได้สิ่งที่มันเป็นแต่เพียงพอระยะเท่านั้นมันไม่สมส่วน ไม่สมดุลมันไม่เกิดบทที่จริงได้มากรู้มากก็เลยเอาไปกู้ไปคุยไปเคืองเอาไปประดับตนเป็นการประดับตนไปเฉยๆสิ่งเหล่านี้เราจะต้องหัดพิจารณาให้แยบคายทำความเห็นให้แจ้งเราจะรู้ใหม่เพิ่มเติมก็ไม่เป็นไรอ่าแล้วก็อย่าให้มันมีกิเลสหลงว่าเราจะรู้มากกลายเป็นคนรู้มากกลายเป็นคนหลงตัวหลงตนว่าเราจ่ายเรา
อ่านต่อ
รู้เราเข้าใจเยอะเรามีภูมิรู้สูงอย่าไปอย่างนั้นเราจะรู้เพิ่มเติมก็ไม่เป็นไรแล้วเราก็ต้องเจียมตนว่าเราเพียงรู้เท่านั้นนะเรายังทำไม่ได้อย่าว่าแต่รู้มากๆนั่นเลยแม้แต่ต้นๆพื้นๆชั้นฐานรู้มาแต่เก่าแต่แก่เรายังทำไม่ได้เลยเราก็ยิ่งจะต้องเจียมตนมากและ รู้ตัวรู้ตนการปล่อยผ่านด้านชาแล้วก็ย้ำซ้ำซากแล้วเราก็เกิดไม่พอใจไม่อยากฟังเบื่อหน่ายพวกนี้เป็นเรื่องของทิฐิมานะเป็นเรื่องของเป็นความเห็นที่มันเกิดตัวเกิดตนของแทนที่ว่าเราจะกระทำคนอื่นเขาเตือนให้ก็จะต้องรู้ว่าเขาชี้ขุมทรัพย์เขาย้ำเขาซ้ำเขาซะเขาทำให้เราเองเป็นผู้ที่ไม่ปล่อยปละละเลยควรขอบคุณพ่อแม่เราจะรู้ก็ตามเพราะในเรื่องการพิจารณาในเรื่องการพูดในเรื่องการเตือนกันจริงกันเรื่องเก่าเรื่องซ้ำเรื่องซากอย่างไรก็ต้องมองในความหมายประเภทนี้ประเด็นดังนี้ให้สำคัญเราจะกลายเป็นคนที่ไม่ช่างเบื่อช่างเซ็งเพราะว่ากิเลสตัวต้นทานต้นพื้น กิเลสมานะดังกล่าวแล้วมันเป็นอย่างนั้นจริงๆมันซื้อตัวมันไม่อยากให้ใครมาพาดพิงไม่อยากให้ใครมากล่าวๆๆไม่อยากให้ใครมาสัมผัสผ่านเรามันถือตัวแล้วก็ถือตัวก็รู้ไม่ต้องบอกฉันก็ได้นะอะไรอย่างนี้พวกนี้เป็นต้นที่จะไม่มีเชิงละเอียดมากกว่านี้ที่มันทำให้เรากลายเป็นคนที่ไม่เอาถ่านเพราะฉะนั้นเราจะไม่เอาฐานแล้วยังไม่อยากจะฟังต่อฟังซ้ำฟังใหม่มันมีทั้งเก่ามันมีทั้งใหม่ผู้ที่จะมีปฏิภาณแล้วก็พูดเก่าด้วยแต่ก็พูดพื้นฐานด้วยท่านก็พูดสูงด้วยมีใหม่ด้วยเราก็จะได้รู้ในที่ที่อธิบายเก่านั่นแหละท่านมีใหม่ผสมถ้าเราดูถูกถ้าเราเลยไม่มีโอกาสได้ฟังใหม่อีกซะด้วยแล้วกล่าวเพราะเหตุมาจากเก่าที่เราถือตัวมีแต่เรื่องเก่าๆไม่อยากฟังอ่ะ ก็เลยพลอยให้ชวดสิ่งที่จะมีใหม่ผสมผสานขึ้นมาไปซะด้วยอันนี้ก็เป็นความซวยของเราเองเหมือนกันว่าผู้ที่เขาเตือนให้ซ้ำซากก็เป็นบุญสิ่งใหม่ที่จะประสมประสานกระแสมาเราก็จะได้เพิ่มในเติมอีกการศึกษาก็มีอย่างนี้แหละเป็นไปอย่างนี้เรื่อยๆเติมบ้างแถมบ้างย้ำบ้างซ้ำบ้างผู้ที่ท่านได้แล้วถ้าไม่มีปัญหาหรอกท่านก็ต้องพูดซ้ำพูดซากพูดกว้างพูดแคบพูดออกไปถอยหลังเข้ามาเพื่อคนที่มาข้างหลังเพื่อคนนั้นคนนี้ที่เริ่มต้นเพื่อคนนั้นคนนี้อย่างนู้นอย่างนี้เราจะนึกแต่ตัวเราคิดว่าเราอยู่กับหมู่กับกลุ่มนี้ท่านต้องสอนเราคนเดียวไล่เราเป็นหลักเอาเราเป็นหลักเราสูงและก็สอนแต่เราเราต่ำเราก็สอนแต่เรา ท่านสอนคนตั้งเยอะแยะท่านกล่าวช่วยเหลือ Profile ก็ต้องมากตั้งหลายชั้นหลายฐานะเพราะฉะนั้นเราก็ต้องเลือกเกื้อกูลและเราก็อาศัยในการสอนซ้ำสอนสร้างนั้นให้เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์แก่ตนด้วยจึงจะเป็นผู้ที่ไม่เสียประโยชน์ไม่ว่าจะอย่างไรแม้ที่สุดเราเป็นพระอรหันต์แล้วเราจะรู้สภาพอย่างนี้ดีที่สุดท้ายที่สุดมันก็จะได้สอนซ้ำซากเพราะคนหลงคนสอนนี่โดยหลงนี่นะเขาจะสอนอวดโอบภูมิตนเรามีภูมิอะไรต่ออะไรสูงก็อยากจะเอาไอ้สูงๆมาอวดสูงแต่ว่ายังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์ก็จะเอาเธอสูงสูงมาสอนโดยไม่ดูคนโดยไม่กำหนดสถานะบุคคลเริ่มต้นทำกลางอะไรเขาก็ยังทำอยู่แล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องไอ้สูงๆ ก็ฟังไม่รู้เรื่องเสร็จแล้วผู้ที่หลงภูมิตอนที่มักจะควักเอาแต่ของต้นมะม่วงให้เคืองให้รู้นี่พรุ่งนี้ไม่รู้ตัวว่าเผลอตัวว่าเราจะสอนคนอื่นไม่ใช่เราเอาตัวเป็นหลักไม่ใช่เราเอาภูมิรู้ที่เรากำลังเข้าใครเรากำลังมันเขี้ยวกับแม่ภูมิรู้แล้วกำลังอร่อยในจุดนี้แล้วเราก็เอาของเราเนี่ยมาสาธยายไม่ใช่สอนต้องดูบุคคลอื่นแล้วเราก็กำหนดฐานเอาของบุคคลอื่นรู้ว่าเขาต้องการปลายขนาดไหนถ้ามันยังไม่มีต้นกลางปลายก็สอนต้นก่อนเรายังไม่รู้ว่าเขาสูงแค่ไหนไล่ต้นมาก่อนเพราะว่านี่จะมีไม่มีมานะฝั่งต้นเขาก็ฟังได้เขาต่อขึ้นเขาก็จะโยงใยไปแล้วก็จะรู้อ๋อคนนี้มีภูมิสูงขึ้นมาแล้วก็ขยับขึ้นมาตามนั้นถ้ายังไม่รู้ก็ทำต้นก่อนอย่าไปไม่รู้แล้วก็สอนสูง สอนสูงเลยเลยจับไม่ติดไม่ศรัทธากันเลยแล้วก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยแต่ถ้าสอนต่ำมาไล่ๆเป็นภูมิไล่ขึ้นมาแล้วมันก็จะมีระดับน้อยผู้ที่ท่านรู้จริงผู้ที่สูงจริงถ้าไม่อยากสอนสูงทันทีหรอกฉันสอนต่ำมาก่อนแล้วก็สอนไล่ไปกลางไปมันก็จะหมุนวนเวียนพูดซ้ำพูดซากแต่ระยะต่ำๆอย่าไปดูถูกคนสอนภูมิต่ำว่าเป็นคนที่ไม่สูงแล้วไปหลงคนสอนแต่ภูมิสูงๆโดยไม่สอนภูมิต่ำครูที่ผิดพลาดแล้วครูที่ขี้หลงตัวเองก็จะสอนจะภูมิสูงๆทั้งๆที่ตัวเองบางทีไม่มีภูมิจริงหรอกต้นต้นก็ไม่ได้ปฏิบัติแต่มีแต่ภูมิรู้ที่มันรู้ได้เหมือนกันนี่ปฏิภาณว่าอันนี้เป็นความรู้ชั้นสูงในความรู้ชั้นกลางชั้นต่ำอยากจะอวดโอ้โชว์ตัวก็คุยในเรื่องสูงๆอย่างนี้ก็มีแย้ เหนือโภชนาได้ต้องดูความจริงผู้รู้จริงท่านจะพยายามไล่เรียงดูเบื้องต้นท่ามกลางบั้นปลายซ้ำซากก็เบื้องต้นนี่แหละเพราะว่ามีมาใหม่มาเก่ายิ่งหมู่กลุ่มกว้างๆโตๆมันก็ต้องพูดเรื่องตำพูดเรื่องที่ให้ผู้อื่นเขาอีกที่เข้ามาใหม่ก็ตามหรือมีจำนวนอยู่ในพื้นฐานนี้เยอะก็ต้องให้ผู้ที่เยอะก่อนเพราะฉะนั้นสูงๆนี่ก็ค่อยๆได้กาละเทศะหรืออยู่หมู่กลุ่มใหญ่ๆเนี่ยสูงสูงจริงๆไม่ค่อยได้สอนหรอกผมใหญ่ๆนะเพราะจะได้สอนพื้นฐานวันเวลาในนักขัตฤกษ์มีคนเวียนไปเวียนมามีใหม่มาเรื่อยเสมอมันก็ซ้ำซากอยู่อันเก่าแต่ก็เผื่อคนเก่าคนเก่าที่สอนที่ได้สูงมาแล้วก็เผื่อเผื่อซ้ำซากคำกล่าวก็คือซ้ำซากเริ่มต้นต้นคนใหม่มาก็ซ้ำซากต้นต้นนึงตื่นมันก็ คำกล่าวแต่คนเก่าที่สูงจะต้องหาใหม่ให้บ้างก็แบ่งไปซึ่งจะมีจำนวนน้อยมันก็ค่อยๆกดๆขยับกันขึ้นไปขึ้นไปถ้ารู้ความหมายนี้แน่แล้วเราจะไม่เซ็งเราจะไม่เบื่อเราจะรู้สภาพจริงว่าผู้รู้ท่านต้องเผื่อแผ่ถ้วนทั่วไม่ใช่เอาแต่ตัวเราเราสูงตั้งแต่ 2 แต่ตัวเราคนเดียวไม่ได้เราก็สอนเผื่อไปทั่วๆทุกคนถึงกาลเทศะแล้วก็ว่าไปเพราะงั้นเรายิ่งจะจำแม่นในเรื่องที่กล่าวที่ซ้ำซากถ้าเราไม่มีความผลักไสแล้วเราจะฟังแล้วฟังเล่าแก้ไขแล้วแก้ไขเหล้าหรือแม้แต่ในเรื่องตื้นนึงตอนนั้นมันยังมีเรื่องละเอียดซอยลึกลงไปอีกแล้วก็จะรู้ได้ลึกซึ้งต่อไปอีกการศึกษาก็มีสอดร้อยสอดประสานเป็นคัมภีร์เราพาโซหรือเป็นสภาพหมุนรอบชั้น 2 ดังในที่กล่าวนี้เสมอขอให้เราเข้าใจด้วย ที่ติดให้ดีๆเราจะเกิดคุณค่าในการเรียนรู้ธรรมะทั้งซ้ำซากทั้งขยายใหม่วันแล้ววันเล่าเราจะได้ศึกษาทางปริยัติและปฏิบัติอย่าประมาททำความจริงให้เกิดแม้ถามต้นถามตื้นอะไรอย่าไปแสวงหาแต่ความรู้การเป็นนักรู้แต่ไม่บรรลุอะไรเลยเพราะผู้ที่ได้แต่รู้แต่หูเต็มหัวแต่ไม่บรรลุอะไรเลยแม้แต่ในชาตินี้ท่านเรียกผู้นั้นว่าปะทะปรมะเพราะคิดว่าคงจะสะดุ้งสิ้นเดือนในคำนี้ไม่ได้หมายความว่าประทับปรมาคือคนเรียนไม่ได้โง่ๆอย่างนั้นมันก็จริงอยู่ด้วยแต่แท้จริงแล้วประณตที่แท้จริงๆนั่นคือผู้ที่ฉลาดรู้เรียนรู้มากแต่ไม่มีอะไรบรรลุเลยนั่นคือปรมะปะทะปรมะ ที่ต้องให้เป่าปลากินไปช่วยชาติหนึ่งชาติถึงเป็นโมฆะเป็นโมฆะบุรุษแท้ๆขอให้สังวรระวังให้มากถ้าเราจะได้นำพากันไปสู่ที่ดีเหมือนในการสอนทุกทีทุกครั้งที่พูดอันนี้ขึ้นมาก็เพื่อที่จะเตือนเพราะจะมีคนรู้สึกรู้ระลึกอย่างนี้แล้วก็เบื่อหน่ายอย่างนี้มีอยู่เพราะการเบื่อหน่ายที่ไม่เข้าท่าจะพาลพาให้เรากลายเป็นผู้ที่ตกต่ำเสียค่าก็ขอให้ระวังเอาไว้ระแวงระวังเอาไว้ให้ดีแล้วก็กระทำตนให้สอดคล้องสิ่งใดที่แม้เราจะได้แล้วก็อย่าไปถือตัวเป็นมานะว่าเขาสอนเขาพูดมีแต่เรื่องเก่าๆซ้ำๆก็อย่าไปเป็นอย่างนั้นดูด้วยว่าผู้ที่ท่านสอนสูงไม่ได้ก็ต้องอภัยท่านผู้ที่สอนสูงได้ด้วยท่านจะมีทั้งต่ำทั้งกลางทั้ง ไปเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอตามกาลเทศะธนูใหญ่ก็สูงมากก็ไม่ค่อยได้ล่ะมีสูงมากใครมีสูงขึ้นไปน้อยแต่ถ้าหมู่น้อยสูงมากก็จะมีเป็นกาลเทศะฐานะอย่างนั้นขอให้เข้าใจให้ลึกๆละเอียดอย่างนี้แล้วทุกคนศึกษาไปกันด้วยกันพวกนี้จะนำพากันไปสู่ที่สูงอย่างมีระบบมีระเบียบมีผู้สืบทอดต่อทอดเป็นขั้นเป็นตอนเป็นฉันเป็นเชิงไปอย่างงดงามเหมือนมาลัยที่ร้อยแล้วด้วยดีที่มีศิลปะสวยสดเราจะพากันเจริญประดิษฐ์จะมาลัยพวงงามได้เช่นนั้น