260512-649 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ036.txt

ั้งบทบาทการทำงานเหล่านั้นเรายิ่งเบามาจากสิ่งที่เราไม่ต้องไปเสียค่าเสียแรงงานเสียเวลาเสียทุนร้อนด้วยเราก็กอบกู้สิ่งเหล่านั้นเอามาทำสิ่งที่เป็นประโยชน์คุณค่าได้อีกการทำงานโดยสัจจะมันก็ต้องเมื่อยกว่าการอยู่เฉยๆเพราะถ้าผมพูดได้ผิวเผินก็จะระลึกว่าการอยู่เฉยๆนั้นเป็นความเบาว่าง่ายมันเป็นพื้นฐานใครก็รู้แต่มันไม่ใช่คุณค่าที่แท้จริงมันเป็นสิ่งที่จะทวงมันเป็นสิ่งที่จะถ่วงถ่วงให้ผู้ที่หลงผิดนั้นกลาย คุณอยู่เฉยศาสนาที่ไม่รู้ทั่วถึงและศาสนาที่ไม่มีคุณค่าไม่มีประโยชน์เป็นเดียรถีย์ก็สามารถไม่ไปวุ่นวายไม่ไปคลุกคลีไม่ไปยุ่งกับไอ้เรื่องลูกโลกได้เหมือนกันแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะสร้างค่าของตัวเองให้เป็นคุณค่าขึ้นได้พระพุทธเจ้าเป็นผู้ตรัสรู้ยอดจึงแก้ปมประเด็นนี้ได้เพราะเราได้อะไรแล้วในขั้นตอนฐานอะไรใดๆมาเราก็จะต้องรู้ว่าเออแน่นะที่เราได้เราไม่ติดไม่เสพแม้เราจะคลุกคลีเกี่ยวข้องกับคนอยู่กับสิ่งนั้นเราก็ต้องให้แน่ใจเมื่อแน่ใจแล้วต้องขวนขวายที่จะหาฐานใหม่หาสิ่งที่จะประพฤติปฏิบัติให้แก่ตนใหม่ให้หนักหนายิ่งขึ้นในสิ่งที่ตนเองเสวยนั่นแหละส่วนมาก ส่วนที่เราเองเราเสวยเราอาศัยนั่นแหละนั่นแหละคือฐานที่เราจะต้องรู้ว่ามันเป็นฐานที่ไอ้เกษมแล้วหรือยังมันเป็นฐานหรือว่าเป็นศาลเจ้าที่มันยึดเกาะได้นิรันดร์หรือว่าสูงสุดแล้วหรือมันจะเลื่อนชั้นก็ฐานหรือสารที่เราเกาะอยู่นี้ได้อีกไหมวิเคราะห์เจาะลึกลงไปในฐานะตัวตนที่เราอาศัยนั้นอีกเห็นความบกพร่องเห็นความที่ควรจะเลื่อนชั้นไปกว่านี้เห็นชั้นที่สูงกว่านี้เห็นสภาพที่เจริญงอกงามกว่านี้ให้ได้อีกแล้วเราก็จะเห็นว่าแม้แต่สารที่เราได้นะเราเป็นเจ้าครองศาลแค่นั้นยังเป็นศาลเตี้ยอยู่เลยศาลสูงกว่านี้มีอีกสิ่งลึกซึ้งเจริญงอกงามกว่านี้มีอีกแล้วเราก็จะต้องอุตสาหกรรมวิริยะอีการตัดกิเลส ตัวเองนั้นยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งต้องอุตสาหกรรมสุริยะเพราะมันมีตัวหลอกคือตัวที่เราได้แล้วเสวยศาลเสวยฐานแล้วเสวยสารหรือเสวยฐานหรือได้เป็นอาศัยแล้วเนี่ยมันจะบอกว่าเราก็มีที่อาศัยพอสมควรมองไปอีกโลกหนึ่งหรือมองไปอีกมุมหนึ่งของมนุษย์ก็เห็นว่าเราก็สูงกว่าเขามาด้วยซ้ำเราก็ได้ดีว่าเขาขึ้นมาแล้วมันจะทำให้เราเผลอแล้วก็หลงตัวได้ง่ายเพราะเราก็ได้ดีมากพอสมควรแล้วเนี่ยถ้าปรับอะไรแล้วก็เลยไปเอาเหตุผลที่มันซ้อนๆเนี่ยว่าเราจะโลภมากเอามาแก้ตัวให้แก่ตัวเองว่ามักน้อยก็แค่นี้ก็พอแล้วเราได้ดีขนาดนี้แล้วก็ดีแล้วนี่นามากอะไรอีกอันนี้แหละพระพุทธเจ้าท่านไม่ต้องออกสูตรที่ติดสูตรมาว่าเราไม่สรรเสริญคนหยุดอยู่หรือทรงอยู่เท่าเดิมเราสรรเสริญคนที่วุฒิวุฒิ ป่วยการกล่าวไปเย็ดกับคนเสื่อมแล้วนะถ้าไม่แน่นอนไม่สรรเสริญแล้วแม้แต่คนทรงอยู่ท่านยังไม่สรรเสริญฉันสรรเสริญคนที่เจริญยิ่งเจริญยิ่งอยู่มันผู้ใดติดแป้นผู้นั้นจะเป็นปัญหาจะเป็นคนช้าเป็นคนล่องแล่งๆอย่างนั้นแหละดีไม่ดีก็ถูกผีมาล่าสุดลงไปอีกด้วยซ้ำจะไม่มีฐานที่สูงจะไม่มีพลังอินทรีย์ที่แก่กล้าในขณะที่เราเหมือนกับเหล็กร้อนๆเผาไฟรีบตีรีบหนวดเหล็กนั้นก็จะได้รูปได้ร่างได้อะไรที่ดีขึ้นทีเดียวทีนี้เราก็ปล่อยเฉยๆจะแก้กันทีก็สัญญาก็ปรับ หนวดยาแก้ยากคนทั้งชาติทั้งหนวดยายิ่งมีอะไรต่ออะไรที่ทำให้เป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ยากยิ่งขึ้นเพราะเราก็ต้องพยายามรู้ความจริงของเราเองให้ได้ว่าเราได้อะไรแล้วถ้ารู้ว่าดีจริงแล้วจะติดจริงเราจะอาศัยฐานนั้นมันก็เบาๆง่ายๆงั้นแล้วเราก็ไม่หาฐานสูงที่จะประพฤติปฏิบัติอุตสาหะวิริยะเพิ่มขึ้นมันก็ไม่หนักมันก็ไม่แน่มันก็ไม่เหนื่อยมันก็จริงแต่คุณจะเอาอยู่แค่นั้นหรือขอย้ำถามคนคุณจะเอาอยู่แค่นั้นหรือคุณจะแช่อิ่มอยู่แค่นั้นหรือพระพุทธเจ้าบอกแล้วว่าท่านถึงออกสูตรที่ติดสูตรออกมาว่าท่านไม่สรรเสริญนะคนหยุดอยู่คนทรงอยู่เท่าเดิมติดตั้งอยู่เท่าเก่าถ้าไม่สรรเสริญ เพราะฉะนั้นเราจะไปถึงยอดสูงสุดไม่ได้เพราะเคยแนะนำเป็นอุทาหรณ์ว่าจะเดินไปถึงนิพพานในข้างทางนี่เป็นสวนสวรรค์รอไปรอบคางไปเลยอยู่ระหว่างทางไปมีสวนสวรรค์ที่แวะแล้วก็หลงมันทั้งนั้นแล้วคนที่ไม่ได้เข้าใจอย่างถูกต้องและจะหลงสวนสวรรค์ปลายตกอยู่นั่นแหละช้าเนิ่นนานอยู่อย่างนั้นน่ะมากกว่ามากผู้ที่จะไม่ติดไม่ยึดในสวนสวรรค์ข้างทางจะได้รู้ว่าก็สวนสวรรค์ดีอย่างนี้แล้วก็รีบเดินออกมาหาทางที่จะปีนป่ายอุตสาหกรรมวิริยะมานะขัดฟันต่อสู้เพิ่มขึ้นไปอีกนั้นได้หาได้ยากนักเพราะงั้นเราต้องรู้ตัวนี้ว่าเราจะเป็นคนที่ทำแชทเฉยชาปล่อยปละละเลยให้เป็นไปเพื่อความเนิ่นช้าอยู่อย่างนั้นหรือ พระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ว่าข้อที่ 8 พระปัญญารามวาตาผู้ทำอะไรให้เป็นไปเพราะความเนิ่นช้าผู้นั้นเป็นผู้เสื่อมความเสื่อม 8 ประการข้อนี้เป็นข้อที่ 8 กันการช้านี่มันช้าด้วยเหตุผลหลายอย่างและเหตุผลข้อนี้ก็กำลังแนะนำเราเพราะว่าเป็นเรื่องของฐานมานะเป็นฐานถือดีเป็นฐานหลงดีอาศัยภูมิเท่าเดิมหลงตัวว่าตัวเองเท่านี้เท่านี้แล้วไม่เอาลงตัวเท่านี้เท่านี้อยู่ก็ไม่พอมันจะยึดมั่นถือมั่นว่าเราเสมอเขาเท่าเขาเราไม่มากแล้วเราไม่เอาป่านนี้ก็ได้ไม่เอาอย่างนั้นไม่เอาแม่คุณจะมั่นใจว่าคุณไม่เสื่อมกว่านั้นก็ตามหรือคุณจะไม่เสื่อมได้จริงๆก็ตามพระพุทธเจ้าก็ไม่สรรเสริญพระโพธิรักษ์ก็ไม่สรรเสริญ ไม่ต้องเอาพระพุทธเจ้าแม่แก่พระโพธิรักษ์ก็ไม่สรรเสริญแม้จะรู้น้อยแค่นี้เพราะผู้รู้มากถึงขนาดพระพุทธเจ้าไม่สรรเสริญแล้วทำไมไม่สะดุ้งสะเทือนเพราะที่รักก็ไม่ได้สูงเท่าพระพุทธเจ้าก็ไม่สรรเสริญด้วยเหมือนกันเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องพยายามเข้าใจจุดเป้าพวกนี้ข้อสำคัญขอให้แม่นขอให้ชัดเจนว่าเราได้แล้วข้อสำคัญขอให้เราชัดเจนขอให้แม่นว่าเราได้ได้แล้วอย่าเสพติดคำว่าเสพติดที่แม้แต่ปวดเสพติดแสบปวดนักรู้ตัวให้ดีให้เราไปเสพติดยากินยากัญชาก็รู้อยู่ว่ามันแสบปวดอย่างยกเลิกจับยาเสพติดตามมาเสพติดสรรเสริญมาเสพติดอัตตาตัวตนมาเสพภูมิพบที่ยิ่งสงบมันก็ เหตุเป็นปัจจัยทำให้เราเนิ่นช้าเพราะงั้นเราจะไม่เสพติดในจุดอะไรๆเราจะเข้าใจว่าอันนี้ได้แล้วถอดถอนเปลี่ยนเพิ่มเรียกว่า Smith Smart สมมติฐานนะเพิกถอนพยายามทำอันใหม่หากันริตะใหม่หาองค์ใหม่ครับภูมิใหม่หาสภาพที่จะเจริญงอกงามขึ้นใหม่ให้ได้ให้ได้เสมอวันนี้ก็ขอแนะนำจุดสำคัญพวกนี้ให้แก่พวกเราเราจะต้องก้าวหน้าเราจะต้องเพิ่มภูมิเราจะต้องเดินทางไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เราได้มาขนาดนี้ก็ดีแล้วอย่าเหลิงใจอย่าระเริงอ่าเรายังมีดีกว่านี้อีกที่เราควรจะเป็นไปก็ขอให้พวกเราตรวจตาตรวจตนให้แม่ให้แม่นๆนอนคนที่หลงตนว่ายังไม่ได้ ลงก็ได้นะระวังนะน่าสงสารยิ่งกว่าอีกนะเราไม่ได้แล้วเราก็จะเอาแต่ 9 ตะพึดตะกล้าโดยทั้งๆที่ตัวเองก็ไปไม่รอดยังผูกโซ่ไว้ที่ฐานต้นอยู่ก็ยังอุตส่าห์จะไปก้าวเขาก็ไม่กล้าไม่ได้ขาฉีกตายไม่ได้เดินหรอกตรวจให้แม่นตรวจให้ชัดแล้วอย่าเสพติดนี่เป็นเป้าที่อยากจะเตือนสำคัญแล้วเราจะได้พัฒนาตัวเองจะได้อุตสาหะวิริยะไม่หลงความหยุดความเบาความง่ายความรู้ความลวงอย่างที่เรียกว่าก็ไม่ใช่ว่าหลวงยังตื่นเต้นทีเดียวแต่มันลวงล่อให้เราหลงสรวงสวรรค์อันนี้เป็นสำคัญขอให้ทุกคนระลึกตรวจตราแล้วก็อุตสาหะตั้งศีลตั้งกฎให้สมฐานะของตัวแล้วเราจะเดินไปให้ดีที่สุดก้าวหน้าไปให้ทั้งเร็วและไกลได้มากที่สุดเท่าที่จะพากันไป [ไม่สามารถถอดข้อความได้]