260215-632 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันอังคารที่ 15 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2526 พ่อท่านนำปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกให้เราพิจารณาองค์ประกอบในการพิจารณาที่เราเคยได้ยินมาเช่นว่าเราได้พิจารณาเรื่องไตรลักษณ์พิจารณาความเกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไปท่านก็ให้พิจารณาสิ่งที่ไกลที่สุดเห็นความเข้าใจอย่างเบื้องต้นอย่างอนุบาลที่สุดว่าแม้แต่ในเนื้อตัวเรามีสิ่งให้เห็นว่ามันเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดขึ้นอยู่เสมอมันไม่ได้หยุดอยู่ โฉลกผมมันก็ยาวขึ้นยาวขึ้นเล็บมันก็งอออกงอกออกเล็บผมขนฟันหนังมันเกิดตั้งแต่เด็กก็เคยเกิดไม่ค่อยโตแต่ก่อนนี้เรามีผิวหนังมีหนังนิดหน่อยต่อมาโตขึ้นโตขึ้นก็มีหนังมากขึ้นยืดหยุ่นได้ยิ่งยืดจริงก็ตึงตึงขึ้นมาเสร็จแล้วพอเต็มที่แล้วก็ย่อลงย่นลงเหี่ยวลงก็ได้อันนี้เป็นต้นฝันไม่เคยมีขึ้นมาจากเล็กก็เป็นโตจากโตแล้วก็เป็นร่องรอยไปก็เห็นความเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแบบอนุบาลแบบง่ายๆ ทุกคนก็ต้องพิจารณาก็รู้โดยธรรมแล้วมันก็มีเท่านั้นคือสิ่งที่เป็นสังสารวัฏมีอยู่เท่านั้นมาอยู่แค่เกิดขึ้นแล้วก็เวียนวนตั้งอยู่แล้วก็เสื่อมสลายกลับไปแม้แต่ร่างกายชีวิตตัวร่างกายของเราก็เช่นเดียวกันเอาไว้ไม่อยู่มันเกิดขึ้นแล้วมันก็ตั้งอยู่แล้วมันก็จะดับไปเราจะหลงอะไรมันนักมันหนาประคบประหงมให้มันสักมันสวยให้มันล่ออะไรเข้ามาเหมือนดอกไม้เหมือนมันแรงเสมออะไรต่างๆนานาเอามาทำไมเอามาเสพสมแล้วเราก็หลงความเสพสมอะไรต่างๆนานาถ้าเผื่อว่ามันมีเชื้อโรคเราก็ดูแลมันอย่างให้มีเชื้อโรคมันเป็นทุกข์เพราะการเก็บการปวดเป็นทุกข์ จะล้างจะเช็ดถูตัวซื้อเนื้อตัวอะไรพอเป็นเพราะไปมีปัญญาในสุขภาพดูแลมันพอเป็นต่อไปก็พอแล้วถ้าเราไม่เข้าใจว่าไอ้ร่างกายนี้ก็เป็นเสียงที่อาศัยเพื่อสร้างความดีแต่เราหลงเหมือนว่าร่างกายนี้มีไว้เพื่อที่จะเป็นอุปกรณ์ในการเสพสุขและเราก็ใ
อ่านต่อ
ช้ร่างกายนี้เพื่อเสพสุขไม่ว่าจะเสพสุขทางสวาปามมาทางปากกินใครจะเอามาประคบประหงมสัมผัสทางตาหูจมูกลิ้นกายสัมผัสด้วยท่าทีใดๆจนกระทั่งเอาไปเอาไอ้เหี้ยหมดเอาพฤติกรรมไปได้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้แล้วก็มาเป็นสุขเราก็จะต้องรู้ว่ามันไม่ใช่ร่างกายนี้มันไม่ได้เอามามีไว้สำหรับเพื่อที่จะมาแสวงสุขแบบนั้น สุขแบบนั้นก็มีทั้งโลกคนไม่รู้จะเป็นแบบนั้นทั้งนั้นจะแสวงสุขโลกที่จะสุขอย่างนั้นทั้งนั้นจนมาเป็นปราชญ์มาเป็นผู้รู้จะเห็นว่าเราไม่แสวงนั่นต่างหากบ่าวว่างง่ายมีประสบมุขสุขยังว่างยังว่าไม่ต้องมีไม่ต้องเสพไม่ต้องสนอย่าไปหลงรถเลยโลกียะรสชาติอย่างนั้นมนุษย์หลงกว่าเราจะมาเข้าใจแล้วเราหัดปลดปล่อยออกจนจะรู้ว่ามันไม่มีได้เห็นอนัตตาเห็นความสูงของอารมณ์อร่อยทั้งนั้นจนมันไม่มีอารมณ์อร่อยจริงคุณจะเป็นคนพิสูจน์เองแล้วคุณจะได้รู้และเข้าใจมันก็เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปแม้แต่กิเลสเรานึกว่ามันเที่ยงแม้แต่อาสาถ้าเรานึกว่ามันเที่ยงแม้แต่ความหลงอร่อยเรานึกว่ามันเที่ยงมันเป็นของจริงมันตีไม่แตกแล้วก็มาตีแตกตี จนกระทั่งมันหมดมันศูนย์ให้เราเห็นเราจะไปพูดปรากฏอนัตตาปรากฎสุนิตาที่แท้ว่าอ้อมันไม่มีแล้วแม้ของที่เรายังไม่เคยไปติดมันก็สูญอยู่อารมณ์ที่คนอื่นเขาชอบเป็นมนุษย์แต่เราไม่ชอบจริงๆมันก็สูญอยู่แล้วเราก็รู้ศูนย์ที่มันไม่ได้ล้างไม่ได้ละโดยที่เราไม่ไปติดมันก็มีศูนย์ให้เรารู้จักอารมณ์นั้นทีนี้เราเอาอารมณ์สูญเสียไปเที่ยวเมื่อแม้แต่เราไปติดเขาแล้วเราล้างออกหมดแล้วเราก็เป็นศูนย์อีกเช่นเดียวกับที่เราไม่เคยติดอารมณ์ที่เราไม่เคยติดอะไรมันสูงอาการอารมณ์นั้นเหมือนกันกับอารมณ์ที่แม้เราติดแล้วเรามาล้างออกศูนย์แล้วมัน 00 เหมือนกันมันเป็นอารมณ์ที่ไม่ติดแต่อารมณ์ที่จำได้มีไหมก็ต้องแยกสัญญาแยกความ จำได้รถมันเป็นอย่างนั้นแต่ตอนนี้มันไม่มีจริงๆสัมผัสมันก็ไม่มีแต่จำได้จำได้ไม่อยากไม่แสวงหาเฉยๆไม่เกี่ยวข้องก็ได้ไม่เกี่ยวข้องก็ได้ถ้าจำเป็นก็เกี่ยวข้องกับเกี่ยวไม่จำเป็นก็ไม่เกี่ยวข้องหรือจะเกี่ยวข้องมันก็ผ่านไปผ่านมาตามที่เราจะต้องอยู่กับโลกอยู่กับสิ่งนั้นเท่านั้นอย่างนี้เป็นต้นเราจะรู้ไตรลักษณ์เราจะรู้อนิจจังทุกขังอนัตตาที่ลึกซึ้งขึ้นไปจนถึงอารมณ์ของจิตตั้งแต่ว่าเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปอย่างหยาบจนถึงระมัดดังที่ใดแนะนำอธิบายไปสู่ศูนย์กลางของอารมณ์จิตที่มันสูญมันเป็นทุกข์เพราะแสวงหาเป็นทุกข์เพราะความหลงโมหะอวิชชาเสร็จแล้วก็ล้างเสร็จหมดแล้วเสร็จเสร็จสิ้นคิดสิ้นภาระไม่ต้องแสวง เสร็จสมอีกแล้วเราว่าว่างนั่นแหละเป็นถ้าว่าเป็นความสุขสุขยิ่งกว่าอุปสโมสุขสงบไม่มีภาระไม่มีเรื่องเดือดร้อนแล้วเราเห็นถึงความเป็นจริงของคนพิจารณาถึงความสัมพันธ์รู้อยู่แล้วเราก็เนื้อมันอยู่ให้เห็นโลกุตตรธรรมอันนี้ให้ชัดว่าเราไม่ต้องหนีมันเราไม่ต้องวิ่งไม่หนีไปสุดโลกจนกระทั่งไม่ต้องพบไม่ต้องสัมผัสกันอย่างนั้นน่ะเป็นลัทธิอื่นลัทธิพุทธของเราพิจารณาอยู่ต่อหน้าต่อตาอาการสุภาพก็เกิดสุริยุปราคาก็เกิดเพราะฉะนั้นกิเลสอะไรที่เรายังเห็นอยู่จริงและเราก็ทำให้เข้าใจไตรลักษณ์ที่เป็นประเภทปรมัตถธรรมให้ได้แล้วก็ล้างๆๆๆมาละ ถึงขั้นสงบสงัดได้จริงขอให้พิจารณาเห็นตั้งแต่หยาบกลางมาถึงละเอียดถึงปรมัตถธรรมดังกล่าวนี้จริงไม่ว่าจะปฏิบัติอยู่ในโลกที่หยาบคายขนาดไหนเราก็เป็นผู้ที่มีจิตว่างจิตอุเบกขายึดอยู่กับมันได้อย่างมั่นคงไม่หวั่นไหวอยากแข็งแรงขอให้พิจารณาเห็นความจริงอย่างนั้นเป็นความสงบเป็นความเป็นไปได้ดีแล้วเราก็รู้บทบาทของร่างกายนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเสพสุขแต่ร่างกายนี้มีไว้เพื่อสร้างสรรค์การงานสร้างสรรค์สิ่งประเสริฐไว้อนุเคราะห์โลกเป็นประโยชน์แก่ประชาชนสร้างให้พระเอกจนเป็นสุขมาตามขั้นตอนและพยายามพาเข้ามาหา โลกุตระหรืออุปสโมทุกอย่างสุขไม่ต้องสอนไม่ต้องแนะนำไม่ต้องไปช่วยเขาปรุงแต่โลกุตระหรืออุปสรรคนี้ต้องพยายามดึงผลออกมายิ่งทุกวันนี้ยิ่งหนาแน่นไปด้วยโลกียะทรมานทางโลกุตระแล้วเราก็จะได้ทำให้โลกนี้สมดุลขึ้นมาถ่วงดุลขึ้นมาเราต้องได้จึงเป็นจริงจึงจะนำพาให้คนทั้งหลายทั้งแหล่นี้มาเป็นได้และเราเองไม่ได้แล้วมันไม่มีวันเปลี่ยนแปลงแล้วเราก็จะไม่เปลี่ยนแปลงเราเก็บขยะหรือว่าเราเองเห็นชัดเจนแล้วโลกก็เท่านั้นจะเกิดมาอีกกี่ชาติกี่ชาติก็อย่างนี้มันหลงโลกีย์อย่างนี้ ต่อให้อีกล้านชาติอีกล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านชาติให้กล่าวถึงญาณมันก็ไอ้อย่างนี้เพราะเมื่อเรารู้ว่าการสงบก็สงบอยู่แล้วแล้วก็ความเป็นมนุษย์ก็เป็นมนุษย์ที่จะต้องสร้างสรรค์บนร่างนี้คันนี้จึงขอบอกว่ามันไม่ได้มีมาเพื่อแสวงหาโลกียสุขมาให้มันมันมีมาเพื่อสร้างสรรค์แม้เราเองเรารู้ความสงบแล้วเราก็จะปล่อยให้ร่างนี้ขันนี้มันลอยและล่องไปเป็นรอยชายรอยหญิงอยู่นั่นมันก็ไม่ใช่ร่างนี้ถ้าเป็นอย่างนั้นดีเราก็ไม่เรียกว่าอันนั้นเป็นมนุษย์ถ้าร่างกายนี้ก็ลอยไปลอยมามีการกินการนอนการขี่การเยี่ยวแม้จะไม่เสร็จ มันก็เหมือนสัตว์บางตัวเท่านั้นเองจะดีกับมันนิดเดียวที่ไม่สืบพันธุ์ได้แต่แท้จริงแล้วมันก็ไม่ได้หนีเกินกษัตริย์ไม่ได้มีคุณค่าประโยชน์อะไรเลยแล้วจะเรียกว่าเป็นมนุษย์จิตวิญญาณฉลาดและสูงนั้นไม่ได้มนุษย์จะมีจิตวิญญาณฉลาดและสูงแล้วก็คือเป็นผู้ที่เหนือกว่าสัตว์เดรัจฉานเนื้อสัตว์ทั่วไปที่เฉลี่ยแล้วแล้วเนื้อคนนั้นมีคุณค่ามีประโยชน์จริงๆเพราะฉะนั้นเราสงบแล้วจากกิเลสแล้วเราก็สร้างสรรค์เท่าที่เราจะมีสมรรถนะสามารถมีความสามารถสร้างสรรค์ไปไม่ขี้เกียจไปขี้คร้านรู้จักพรรครู้จักเพียรโดยเฉพาะรู้จักเพียงนี่แหละเป็นสำคัญเพียงในสิ่งที่ควรเพียรควรมีสิ่งที่ไม่ เพียงเราไม่เปลี่ยนเราเปลี่ยนในสิ่งที่ควรเพี้ยนแล้วเมื่อยๆแล้วก็พักถึงเวลาควรพักผ่อนแล้วก็พักตามที่ได้สรุปให้ฟังอยู่ทุกเมื่อมันเมื่อคนใดที่เห็นอย่างนี้จริงแล้วก็ถึงจุดจริงเป็นจริงทรงอยู่ซึ่งสภาพที่ถึงแม้แต่บทบาทสุดท้ายที่พระเจ้าจะบอกว่าเราไม่พักเราไม่เพี้ยนพรุ่งนี้ล่ะนิผ่านพรุ่งนี้ข้าบอกข้าสงสารไปแล้วตามที่ได้อธิบายแล้วอธิบายเราผู้นั้นก็หมดสงสัยคนนั้นก็ทรงอยู่ในสภาพที่เป็นตัวอย่างที่เป็นมนุษย์ประเสริฐที่แท้เป็นผู้ที่มีคุณค่าชีวิตร่างกายมันสมองสมรรถนะทางกายทางใจพวกนี้ก็เป็นผู้ที่จะเป็นโรคกรรมฟังอนุกรรมปายะที่แท้เป็นพหูชนะหินตายะที่แท้เป็นคนชนะสุขายักษ์ที่แท้ในสังคมมนุษย์โลกสรุป ความสำคัญของมนุษย์ก็เป็นไปอย่างนี้เป็นไปได้ดังนี้เราทำได้แค่ได้แค่ได้ก็ค่อยพิจารณาจริงๆโลกจะหมุนเวียนเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปอย่างนี้อย่างนี้เมื่อเรารู้ถึงรากฐานในการนำเกิดคือกิเลสโลกมาเสพสมเมื่อเราไม่ต้องเสพสมในโลกและมีแต่สร้างสรรค์ถ้าเราเองเราไม่ต้องการเกิดอีกเชื้อที่จะพาเกิดได้ลาภได้โลภโกรธหลงดังกล่าวแล้วจนกระทั่งละเอียดมันไม่เป็นแรงที่จะพามาเกิดแล้วมันสูงจริงๆเรามีสิทธิ์ที่จะเป็นไปตามสิ่งนั้นแต่ถ้าใจเราอยากจะไม่เกิดแต่เราไม่ได้ล้างกิเลสโรคโกรธหลงนี้ออกหมดจริงมันก็ยังต้องเกิดมาอีกตามวิบากแล้วเราก็จะสร้างบุญสร้างบาปมาอีกเท่าไหร่เราก็ยัง ผู้บ่าวเก่ารุ่นเก่านี้เท่าไหร่ก็ยังไม่รู้เราก็จะต้องมาหนักมันหนากับไอ้สิ่งที่เป็นวิบากนั้นอีกและพระพุทธเจ้าก็ยืนยันว่าแม้เราจะมีบุญในชาตินี้ได้เป็นมนุษย์แต่เกิดมาอีกแล้วจะไม่ได้เกิดเป็นมนุษย์อีกนั้นยากถึงยากส่วนมากตกนรกเพราะฉะนั้นการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์แล้วอย่าปล่อยปละละเลยความเป็นมนุษย์ต้องสร้างสรรค์สร้างภาวะปัจจัยให้ยิ่งเราไม่รู้ว่าวิบากของเรามันเลวมันชั่วอยู่แค่ไหนเมื่อเราไม่รู้อย่าประมาทได้ร่างมนุษย์มาแล้วจะเกิดเป็นมนุษย์อีกนั้นแม้เป็นเทวดาจะเทวดาแบบกามาวจรจะเทวดาแบบอุบัติเหตุอย่างไรก็ตามแม้เป็นเทวดาอุบัติเหตุท่านก็ไม่ได้ละเว้นต่างคนต่างว่า เป็นมนุษย์เป็นเทวดาจะได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกนั้นหาได้ยากส่วนมากตกนรกของกับชาวกัมพูชาเมื่อเราได้เกิดมาพบพุทธศาสนามีผู้นำพาเอาใจใส่อย่าปล่อยปละละเลยชีวิตนี้เป็นทั้งชีวิตถ้าเข้าใจประโยคที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าจะได้มาเกิดเป็นมนุษย์อีกยากนักไม่ว่าจะเป็นเทวดาหรือมนุษย์จะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกได้นั้นยากนักถ้าเข้าใจอันนี้แล้วอย่าประมาทใช้ความเป็นมนุษย์นี้พบพุทธศาสนามีหมู่กลุ่มมันดีมีผู้นำผู้พาอย่างแข็งแรงอุตสาหะวิริยะพากเพียรสร้างวิบากอันเป็นกุศลพยายามปฏิบัติเพื่อลดละล้างจานขายให้ได้มากที่สุดให้ได้เราจะได้ไม่เสียชาติเกิดแม้เราสร้างดีเพียงพอเรายังจะได้ มาเป็นมนุษย์ทำบุญเพียงพออีกยังจะได้พบพระพุทธศาสนาอีกเพราะฉะนั้นมันอยู่ที่ความเพียรของเราทั้งสิ้นไม่ได้เกิดจากของผู้อื่นเลยขอให้ทุกคนจงพยายามมีความเพียรอย่าให้กลายเป็นโมฆบุรุษได้เกิดมาเป็นมนุษย์ชาตินี้แล้วชาติหน้าเราไม่ได้เจอกันอีกเพราะท่านไปอยู่เสียงนรกแล้วก็เป็นหน้าเรื่องน่าเศร้าอย่างยิ่งอันนี้ไม่ใช่เรื่องพูดเล่นแต่เป็นเรื่องจริงที่ขอเตือนขอให้พวกเราได้ภาพเพียรเพื่อสร้างกุศลนั้นแก่ตนแก่ตนทุกคน [ไม่สามารถถอดข้อความได้]