จนเป็นที่ 1 ในโลก แต่สร้างอาหารช่วยโลก.docx

รยากด้วย มันก็ลงตัว เช่น มีแต่ทราย หรือมีแต่น้ำแข็ง ก็ปลูกพืชพันธุ์ธัญญาหาร ยาก หรือมีแต่ความร้อนมากๆพืชพันธุ์ธัญญาหารก็ขึ้นยาก ดินแดนที่มีแต่ความร้อนก็มีพืชที่ขึ้นรกๆเลอะๆ สัตว์กิน แต่คนกินไม่ได้ ก็เลี้ยงตัวเองไม่รอด มีทั้งเป็นทรายเป็นน้ำแข็งหรือพื้นดินที่คนอาศัยได้ยาก รายละเอียดพวกนี้ยังมีอีกมาก อาตมาคิดออกในปัจจุบันนี้เท่านี้ สรุปแล้วคนเราอาศัยชีวิตอยู่บนโลกแผ่นดินนี้นี่ มันก็เป็นบารมีของคน มีวิบากของคนเหมือนกัน คนที่อยู่ในภูมิประเทศแถบเอเชีย ประเทศไทยในย่านนี้คล้ายกัน ขยันแล้วไม่มีตาย ปลูกอยู่ปลูกกินปลูกใช้ไม่มีตาย ดีกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือ ดีกว่าอยู่ทะเลทราย ดีกว่าอยู่ที่แอฟริกาหรือเอธิโอเปีย อย่างนี้เป็นต้น หรือนิวกินี สิ่งเหล่านี้เป็นอจินไตย กรรมวิบากของแต่ละคนที่จะต้องไปอยู่เป็นเช่นนั้นๆ ซ้อนลึก ตรงที่ว่ามีจนกับมีรวย คนในประเทศที่รวยจนกระทั่งปลูกพืชผักกินไม่เป็น ก็ฉลาดน้อยกว่าผู้ที่ปลูกพืชผักกินเองได้ ก็เท่ากับเดรัจฉาน มันปลูกให้ตัวเองกินไม่ได้ อย่างนี้เป็นต้น พูดไปเดี๋ยวจะว่าไปด่าเขาอีก แต่เขารวยนะ คนเหล่านั้นมองไปอีกมุมหนึ่ง รวย อย่างมีประเทศที่รวยๆ เขามีสมบัติอะไรบางอย่าง เขาอาจจะมีทองคำ หรือทองดำ บางประเทศก็มีทองคำเยอะ ทองดำก็คือน้ำมัน ทองคำก็คือโลหะ บางประเทศมีทั้งทองคำและทองดำเยอะ เช่น ประเทศบรูไน แล้วพลเมืองในประเทศเขาก็มีน้อย จะว่าไปแล้วประเทศซาอุมีทองดำเยอะ มีน้ำมันเยอะ มีอาณาบริเวณเยอะ ทองดำก็เยอะ แต่บรูไนมีทองดำด้วย มีทองคำด้วย แต่ประเทศเขาเล็ก พลเมืองเขาน้อย เทียบเคียงแล้วเขาก็รวยน่าดูเหมือนกัน ซาอุฯก็รวย ประเทศไทยนี้ไม่รวย นอกจากไม่รวยแล้วเข้าใจสิ่งที่เป็นอจินไตยลึกซึ้งด้วย มาจน นอกจากไม่รวยแล้วไม่แย่งรวย พากเพียรมาเป็นคนจนที่มีสมรรถนะ มีความรู้ความสามารถขยันสร้างสรรสิ่งที่มนุษย์อาศัย สิ่งที่มนุษย์อาศัยสูงสุดคือ อาหาร นอกจากอาหาร ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่านั้น อาหารคือ กวฬิงการาหาร นี่แหละ สิ่งที่จะกินเข้าไปเลี้ยงสังขารขันธ์ ย่อสรุปลงมาแล้วชีวิตก็มาจบที่ กวฬิงการาหาร แม้แต่ในอาหารคำข้าวนี่เอง คนที่โง่ คุณต้องกินอาหารที่เป็นอาหารธาตุเป็นข้าวกับกับข้าวไปเลี้ยงขันธ์ คนที่ไปโง่กว่านั้น ติดสิ่งเสพติดยิ่งกว่าข้าว ได้เสพสิ่งเสพติดแล้วไม่ให้กินข้าว อยู่ได้ พออยู่ได้แบบลำลองเดี๋ยวก็ตาย เช่น พวกติดน้ำมันเบนซิน มันกินแต่น้ำมันเบนซินมันไม่ค่อยกินข้าวเลย เคยเห็นไหมเคยได้ยินข่าวรู้เรื่องไหม กินน้ำมันเบนซิน แล้วเขากินวิธีไหน เขามีผ้าชุบน้ำมันเบนซินแล้วมาดูด กิน มันก็เลี้ยงขันธ์ได้ แต่ไม่นานก็ตาย เพราะไม่ใช่อาหารที่แท้จริง มันลึกซึ้งละเอียดจนกระทั่งอาตมาว่า แล้วเบนซินเข้าไปสังเคราะห์ร่างกายสรีระของเขา ก็คงใช้อันนี้เป็นอาหารเป็นธาตุที่จะปรุงแต่งกันได้ นี่มีคนที่กินเบนซิน มีข่าวคราวอาตมาก็จำได้ คนไทยนี่แหละ ก็ประหลาดที่สุด อายุไม่ยืนหรอก บางคนไม่กินเบนซินไม่กินข้าวมากหรอก กินแต่หมากกับพลู เขาก็ถือว่าหมากพลูไปเลี้ยงขันธ์ เหมือนกับเบนซินไปเลี้ยงขันธ์ หมากพลูก็น่าจะเลี้ยงขันธ์ได้มากกว่าเบนซิน ก็เลยพอไปได้ จะลึกซึ้งเข้าไป ที่จริงเขาก็ไม่ได้กลืนกินเข้าไปทีเดียวแต่มันซึมเข้าไป อาจจะกลืนบ้างนิดๆหน่อยๆ กลืนเป็นน้ำหมาก เป็นธาตุน้ำ ไหลซึม กลืนเป็นน้ำหมากไป โดยเขารู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง ก็คงจะเอร็ดอร่อยหรือไม่อร่อยก็ตามแต่ เราไม่ได้ติดยึดอย่างเขา เราก็ไม่รู้รายละเอียด แต่ที่ยกตัวอย่างเพราะมันมีจริงในคน เขาติดกินหมากกินพลูมากกว่ากินอาหารกินข้าวกับกับกับแกง กินมันทั้งวัน กินมากไม่หยุดไม่หย่อน กินอาหารพวกนี้ก็พอยังขันธ์ไป ถ้าเขาเลิกอาหารกินแต่หมากพลูก็จะอายุสั้นเหมือนพวกกินเบนซิน แต่พวกกินเบนซินก็กินข้าวน้อยมากแล้วมันก็ตายเร็ว เพราะไม่ใช่ของไปเลี้ยงขันธ์ คนเรารู้จักสิ่งที่เป็นสารสังเคราะห์กันในตัวเรา แล้วรับมายังสมดุล แล้วทำให้สังขารขันธ์ ดินน้ำไฟลม มันสังเคราะห์กัน สังขารกันอยู่ ปรุงแต่งกันอยู่ ได้สัดส่วน ได้สมดุลอยู่ไป ให้ยืดยาว ขาดอะไรก็เติมตามที่จะมีความรู้เรียกว่าโภชนาการ เติมให้มันสมดุล อย่างอาตมาก็พยายาม มีคนช่วย พยายามรู้ บางทีรู้เกินความจริงด้วย อาตมาก็ว่าเราขาดอันนี้หรือ เขาก็เอามาให้จัง มันอยู่ที่ตัวเราตัดสินสุดท้ายว่าเราจะเอาเข้าเนื้อเข้าตัวเราแค่ไหนอย่างไรหรือไม่ ก็มีสิ่งที่จะเอามาไว้ในตัว สังเคราะห์สังขารตัวเองไม่มากเลย น้อย อาหารที่จะกินเข้าไปสังเคราะห์ บอกแล้วผ้านุ่งก็ไม่หนักหนาไม่ยากเลย ยิ่งที่อยู่และยารักษาโรค ยารักษาโรค มันก็ตอนจำเป็น ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้อง ที่อยู่ที่พักก็บอกไปแล้วบนน้ำบนดิน ก็อาหารการกินนั่นแหละ กินสังเคราะห์ร่างกายไป เพราะฉะนั้นคนเรามีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องไปมีเพชรพลอย ไม่ต้องไปมีทองคำ มีธนบัตรอะไรมากมาย แต่เราทำได้ ใช้พืชพันธุ์ธัญญาหารได้อุดมสมบูรณ์มากมายมีความรู้ ซึ่งคนทุกคนไม่ว่าคนในประเทศไหน ภาคไหน ขั้วโลกเหนือขั้วโลกใต้ ภาคกลาง ทะเลทรายหรือน้ำแข็งก็แล้วแต่ ก็ต้องกินอาหาร พืชพันธุ์ธัญญาหารได้ทั้งนั้น แม้แต่คนขั้วโลกเหนือกินแต่เนื้อสัตว์เป็นหลัก ให้เขากินพืชพันธุ์ธัญญาหารแทนเนื้อสัตว์ เขาก็จะอายุยืนมากกว่าที่เขากินแต่เนื้อสัตว์ แต่เขาไม่มี เขาก็จำนน ต้องกินเนื้อสัตว์ กินปลากินปู แต่ว่าปูอยู่ในน้ำแข็งมีไหม สรุปแล้วเราอยู่กับเครื่องอาศัยที่ภาษาบาลีเรียกว่า อาหาระ เราต้องมีอาหารกิน เรียกว่าอาหารบริโภค เครื่องใช้เราเรียกอุปโภค เครื่องกินเราเรียกว่าบริโภค เราก็มีเครื่องกินเครื่องใช้มีจานชามส้อมกระดาษ คอมพิวเตอร์ อะไรก็แล้วแต่ พวกนี้กินไม่ได้หรอก มันเป็นเครื่องใช้ก็แยกกันได้ แยกเป็นเครื่องกินกับเครื่องใช้ 2 อย่างก็มีอาศัยอยู่แค่นั้นแหละสุดท้าย เครื่องใช้ก็พัฒนาการกันสร้างกันจนกระทั่ง จนจะกลายเป็นสิ่งวิเศษ อย่างเช่นคอมพิวเตอร์เป็นสิ่งวิเศษแล้ว ในคอมพิวเตอร์มีอีกสารพัดชื่อ มันทำอะไรได้พิลึกพิลือเก่ง ก็ว่ากันไปทางด้านวัตถุ ทางด้านพืชก็ว่ากันไป เมืองไทยสามารถปลูกพืช เราไม่เก่งทางวิศวกรรมทางวัตถุ อุตสาหกรรม เพราะจริงๆแล้ววัตถุมันยังชีพไม่ได้เหมือนกับพืช พื้นภูมิประเทศเราก็เหมาะสมที่จะทำพืชพันธุ์ธัญญาหาร มากกว่าที่จะทำพวกนั้น เพราะฉะนั้นเราก็ไม่ต้องไปโง่ เราทำเป็นบ้างก็ทำ ใครถนัดใครชอบก็พออาศัย อาศัยไม่ได้ก็ซื้อเขา ซื้อไม่ได้ก็เอาพืชพันธุ์ธัญญาหารไปแลกเปลี่ยนเอา เขาก็ต้องให้อยู่ดี เพราะว่าเรามีอันนี้มากแล้วก็ดีด้วย คุณภาพสูงด้วย อะไรพวกนี้ไร้สารพิษก็ดี มีธาตุอาหารอีกเยอะแยะ สรุปลงแล้ว เรา เป็นมนุษย์อยู่กับพืชพันธุ์ธัญญาหาร สร้างพืชพันธุ์ธัญญาหารนี่แหละให้มีคุณภาพดีสุด มากเยอะแยะ แล้วก็คนคนละโลก ก็คุณต้องกินอันนี้ต้องอาศัยอันนี้ กินนะไม่ใช่เป็นการใช้อุปโภค แต่เป็นการบริโภค คุณอาศัยกินมากกว่าอาศัยใช้ สัตว์เดรัจฉานมันใช้เครื่องใช้น้อย มันต้องกิน เพราะเป็นสัตว์ คุณก็เป็นสัตว์คนก็เป็นสัตว์ สุดท้ายมันก็เป็นตรงนั้น เพราะฉะนั้นเรามามีความรู้ความสามารถที่จะสร้างพืชพันธุ์ธัญญาหารให้ได้ดีได้มาก จบเลย แล้วเกื้อกูลเลี้ยงโลก เราก็อาศัยกินใช้ในนั้นซึ่งมันพอ ยิ่งมีมากคนคนละไม้คนละมือต่างคนต่างเก่งต่างคนต่างขยัน ที่จะสร้างพืชพันธุ์ธัญญาหาร ที่ดินของเรายังมีมากพอจะสร้างได้อีกเหลือแหล่เลย ทำให้เต็มที่นี่อาตมาว่า ที่ของชาวอโศก แม้แต่ที่ของบ้านราช ทำไปเต็มที่เลย อาศัยกินใช้อาศัยกินเป็นหลัก บริโภคเป็นหลักกว่าใช้ สร้างให้มากเลย เพราะคนต้องกินต้องใช้ เพราะฉะนั้นเราจน สิ่งที่เป็นธนบัตร ทองคำ เพชรนิลจินดา อะไรที่โลกเขาติดยึดหรือแม้แต่ของสมมุติ ขี้หมาทาสีอะไรขึ้นมาก็ว่าราคาแพง สีทากระดาษสีทาผ้าใบแพง เราไม่ต้องไปหลงใหลได้ปลื้มแบบโง่เง่าเหล่านั้น เราเอาสิ่งที่จำเป็นที่สุดสำหรับมนุษย์โลกคืออาหาร กินเข้าไปสังเคราะห์ นี่แหละ ทำอันนี้เป็นที่หนึ่ง คนฉลาดสร้างอาหาร คนชั่วช้าสามานย์สร้างอาวุธ เป็นวิบาก บารมีของคน ชาวเอธิโอเปียก็ดี ชาวตะวันออกกลางก็ดี ชาวตะวันออกกลางเขากินน้ำมันไม่ได้หรอก น้ำมันดิบหรือน้ำมันสุกก็ตาม กินไม่ได้ กินได้ก็อย่างที่พูดไปแล้วหรือจะกินแบบเบนซิน มันจะอายุยืนยาวได้อย่างไร ซึ่งมันไม่ใช่ธาตุที่จะไปสังเคราะห์ร่างกายได้ อันนี้จึงดีที่สุด เราจนที่สุดในสิ่งที่คนทั้งโลกเขาหลงใหล แต่เรารวยที่สุดในสิ่งที่เป็นพืชพันธุ์ธัญญาหาร มันเป็น 2 ขั้ว ขั้วหนึ่งขั้วรวย อีกขั้วหนึ่งขั้วจน คนที่จนที่สุด แต่รวยพืชพันธุ์ธัญญาหาร มันถึงที่จบได้แล้ว รวยพืชพันธุ์ธัญญาหารแล้วรู้จักสร้างพืชพันธุ์ธัญญาหารที่ดีมีคุณภาพ ยอดเยี่ยมสุด มาเป็นอันนี้กัน แล้วเราก็อยู่ในนี้ด้วย เป็นบารมีของเรานะ ได้เป็นคนมาอยู่ในชมพูทวีปนี้ 650207 จนเป็นที่ 1 ในโลก แต่สร้างอาหารช่วยโลก รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 27