250722-564 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-อ031.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2525 อภิณหปัจจเวกขณ์ (86 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์13 KB
วันที่แก้ไข10 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

พฤหัสบดีที่ 22 กรกฎาคมพ.ศ 2525 พ่อท่านนำปฏิสังขาโยนิโซะตระการปฏิบัติธรรมที่จะให้สิ้นกิเลส ไม่ใช่เรื่องยากไม่ใช่เรื่องตื้นเขินเป็นเรื่องละเอียดลึกซึ้งคือเราจะเห็นได้เราจะประสบได้พ่อแม่ต้นเราได้เรียนรู้ประเภทกิเลสหยาบตั้งแต่เราละวัตถุตามระบบที่เป็นของหยาบที่เขาแย่งชิงต่อสู้ดิ้นรนจนเรารู้สึกว่ามันสบายเราไม่ต้องไปดิ้นรนแย่งชิงเราไม่ต้องไปที่ได้อยากได้อยากดีกับเขาแล้วเราเห็นแล้วเราก็สบายเราไม่ต้องตื่นเต้นเขาจะได้เขาจะมีเขาจะหมดเขาจะเสียจะสูญอย่างไรเราก็เข้าใจตัวเราเอง สามารถวางใจปลงใจสนิทดีอยู่ได้กามตัณหาในด้านโลกอยากพวกนี้พอเป็นไปซึ่งเราพิสูจน์กันอยู่แล้วเห็นกันอยู่ว่าเราทำได้เราไม่ต้องแย่งชิงโลกมอเตอร์ไซค์กับเขาอย่างนี้ไปอีกกี่ปีก็คิดว่าไม่มีปัญหานักแต่เราก็ต้องมาตกในฐานะของภวตัณหาซึ่งเป็นกิเลสในภพมันไม่หยาบคายเหมือนกับกิเลสโลกแต่มันก็หนักหนาเหลือเกินเหมือนกันในการที่จะต้องอุตสาหะวิริยะถอดถอนเราเองเรารู้ได้ยากด้วยซ้ำเพราะมันเป็นกิเลสตัณหาเพราะมันไม่หยาบคายเหมือนกิเลสกามมีวัตถุมีชิ้นมีก้อนทางตาหูจมูกลิ้นกาย นี่มันอยู่ในใจเมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็คว้าเอาได้โดยมันไม่ต้องอาศัยอื่นเลยจากข้างนอกมันเสพเอาพักเอาช่วยเอายึดเอาได้ง่ายๆมันจึงเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวแสนยากยิ่งเราไม่มีปัญญาแยบคายไม่สามารถรู้จนเกิดจิตพิชิตพาเบื่อหรือมันจิตตะเราพยายามจะลดลงปลดออกจริงๆไม่มีการเห็นอย่างชัดเจนจากปัญญาอันยิ่งที่เรียกว่าอธิปัญญาทัศนะยิ่งไปเข้าใจผิดเป็นมิจฉาทิฏฐิว่านั่นเป็นแดนเป็นภพที่เราจะต้องสิงสู่จะต้องติดจะต้องยึดจะต้องเอร็ดอร่อยถ้ามีมิจฉาเป็นที่ตั้งจิต อย่างนั้นยิ่งแน่นอนที่สุดการรู้จะต้องยากแน่ๆขนาดที่เราพยายามที่จะใช้ปัญญาวิเคราะห์วิจัยทำความเห็นให้แจ้งว่าเออมันน่าจะจริงนะว่าในภพนี้ก็เป็นภพจริงๆเป็น

อ่านต่อ

สภาพจิตฝังจิตขณะจิตสังฆะจิตเข้าไปเกี่ยวไปเกาะเลยไปสร้างสวรรค์เป็นแดนสวรรค์เป็นคณิกาเป็นการติดการเกี่ยวการคล่องการคลุกคลีแต่มันไม่ได้คลุกคลีอย่างตัวตนบุคคลเราเขาแต่มันเอาจิตไปคลุกเอาจิตไปเคล้าเคลียเอาจิตไปเรียกว่าเป็นวุ่นวายไปยุ่งไปเสพไปติดมันเหมือนกับคนกระจอกงอแงกันนี่แหละแต่ว่ามันไม่ใช่มันเรื่องของจิตจิตมันเสพมัน อาลัยอาวรณ์มันก็อยู่เขาคิดอยู่ด้วยกันน่ะเป็นคณิกาแท้ตีไม่แตกแยกไปแยกยากมันไม่ออกยากมากแล้วถ้ายิ่งมิจฉาทิฐิยิ่งไม่เข้าใจชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเราจะต้องละอันนี้ไม่ใช่แดนเกษมอันนี้ไม่ใช่สภาพที่เราจะติดอยู่ติดอะไรไม่ได้ติดภพก็ไม่ได้เพราะว่าปัญหาหรือภาวะพบก็เป็นแดนเป็นภพที่สิงเสพสู่ปกติเราก็อยู่อย่างมีความรู้สึกตาหูจมูกลิ้นกายถึงเวลาพักก็พักกำหนดเวลาพักถึงเวลาตื่นๆพูดตื่นเต็มแล้วไม่เสพไม่ติดไม่เป็นนั่งอะไรอาวุฒิ ก็มันแสบมันแช่มันเป็นสภาพที่ถ้าเผื่อว่ารู้ไม่ชัดเข้าใจไม่จริงถอดถอนไม่ได้เพราะฉะนั้นเมื่อเรามาอยู่ในอรัญญวาสีอย่างนี้ยิ่งเป็นทิศทางยิ่งเป็นที่ที่มันให้โอกาสที่มันจะมีสิ่งเหล่านี้ถ้าเราไม่เอาจริงกับมันมาเป็นผู้ฝึกเพื่อตื่นแท้เป็นชาวกริยานี้โยคะเราจะไม่มีทางรอดได้เป็นอันขาดจะถอนอาสวะอนุสัยไม่ได้จริงๆไม่ได้ขอยืนยันเลยว่าไม่ได้แล้วถ้าเกิดว่าเราไม่เอาจริงเราไม่พยายามทำให้เกิดชาคริยาตื่นแท้อย่างแน่นอนเราก็ไม่มีทางสำเร็จเพราะฉะนั้นขอให้พวกเราได้สังวรระวังพยายามพากเพียรอุตสาหะวิริยะเพื่อที่จะดำเนินตามนโยบาย ตามวิธีการตามการกระทำของเรานี้ดูซิว่ามันจะเป็นไปไม่รอดได้อย่างไรถ้าวันนั้นถ้าเกิดว่าเมื่อมีผู้ที่ได้เป็นประพฤติไปจนถึงขั้นถึงที่มีมากพอแล้วเผื่อจะช่วยผู้ที่ติดมากหรือเป็นมิจฉาทิฐิในอนาคตได้บ้างแต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเราก็ไม่สามารถที่จะรอดพ้นได้เป็นไปได้เราก็แย่แต่สำหรับตัวเองที่พาทำอยู่นี้แน่ใจและตัวเองก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ไปตกต่ำไม่ได้ไปเข้าเคลียร์ไม่ได้เป็นอะไรอยู่ไม่ได้ไปจะได้ยินดีอะไรถ้าเผื่อว่าตัวเองเกิดอาการยังรู้สึกว่าถ้าเกิดว่าเพลียเพลียบางทีมันก็ยังไปเป็นภพตกภพอะไรบางทีพักผ่อนไม่พออะไรมีบ้างแค่นั้นอย่างนั้นยังรู้สึกละอายเลยเพราะฉะนั้นถ้ายิ่งเราไปนั่งเสพนั่ง แน่นอนตัวเองทนไม่ได้แน่ตัวเองเพราะว่าไม่ได้มีความเห็นผิดไปอย่างนั้นแต่ก็เคยไม่ใช่ว่าไม่เคยเสพไม่เคยติดไม่เคยที่จะไปเขาเขียวอยู่อย่างนั้นไม่ปฏิเสธว่ามันเบาว่าง่ายสบายอยู่เฉยๆมันก็เบาก็ว่างก็ง่ายแต่อย่าเข้าใจว่าสภาพเบาว่าง่ายที่เป็นภพอย่างนั้นคือแดนเกษมเป็นอันขาดต้องใช้ปัญญาอันยิ่งเห็นไม่แท้ปัญญาบังคับกันไม่ได้หรอกแต่ว่าต้องเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งของแต่ละบุคคลที่แนะนี้ก็เพราะว่าแนะจริงและตัวเองก็รู้เห็นจริงตัวเองได้ออกมาจริงแต่จะเข้าไปแช่ก็แช่ได้มันไม่ยากจริงๆเข้าไปแช่ในพบว่างั้นไม่ยากจริงๆอาจจะมีปัญหายุโรปอย่างนั้นไม่ยากเป็นเรื่องไม่ยากเลยเคยพูดแล้วว่าถ้าจะไปปล่อยพวกเราเป็นเสือเข้าป่า อาจเป็นเดือนละทีปล่อยออกไปอย่างฤาษีนะไม่ยากเลยขอยืนยันเพราะฉะนั้นผู้ใดแน่ใจถ้าจะอยู่กับอโศกแล้วอโศกจะต้องปราบปรามจุดนี้แต่ถ้าเผื่อว่าจะไม่อยู่จะอโศกไม่มีปัญหารอใครไปเมื่อไหร่ก็ไปได้แล้วก็ไปเป็นฤาษีเดียวหรือสีอย่างนั้นตามความเห็นมันไม่ยากอะไรเลยเมื่อไหร่ก็ได้เพราะที่นี่ไม่ได้บังคับใครไม่ได้มาที่นี่ถูกมากอะไรต่ออะไรเอาไว้ตอนผู้ใดเห็นจริงก็อยู่ด้วยกันแล้วก็แก้ไขถ้าไม่เห็นจริงก็สมัครใจเอาได้ทุกอย่างสบายๆไม่ยากไม่เย็นแต่ถ้าผู้ใดจะอยู่ด้วยกันก็แน่นอนก็ต้องขอยืนยันว่าเราจะต้องแก้ไขเราจะต้องปรับปรุงไปสู่จุดนิพพานที่พ้นการมาสวรรคตและพ้นอวิชชาสวะจนถึงที่สุดให้ได้ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน