211016-271 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ017.txt

กิดลักษณะที่เราจะไม่ให้มันเป็นจะไม่ให้มันมีเพราะฉะนั้นการที่จะทำการสำรวมอยู่ตลอดเวลา ทำวิจัยมีรูปพร้อมจิตใจธรรมะที่เกิดไม่ว่าธรรมะต่างๆเพดานผัสสะในด้านเวทนาสิ่งที่เกิดกับจิตทั้งหมดเรียกว่าธรรมะหลวงตาอารมณ์ต่างๆและจะปรับให้เป็นธรรมารมณ์หรือเป็นอารมณ์ของนิพพานรู้จักฐานนิทานรู้จักฐานอุเบกขาฐานรู้จักสภาพของกิเลสลักษณะอาการกิริยาของกิเลสที่มันมีอยู่อย่างอยากพลางละเอียดทำให้ได้เห็นจริงสัมผัสสภาวะจริงเสมอๆและเป็นองค์ประกอบหรือองค์การเรียกว่ารวมง่ายๆสรุปง่ายๆสำหรับกรรมวิธี ที่เราปฏิบัติธรรมเรียกว่าสติปัฏฐานทำเสมอแม้เราจะอยู่ในสภาพใดๆเช่นขณะนี้เรากำลังจะกินอาหารเราก็จะต้องปฏิเวธช่องพิจารณาเราจะต้องมีธรรมะวิจัยเราจะต้องมีการพึ่งรวมทุกบททุกประโยคท่านเรียกหรือภาษาบาลีประโยคพระทุกท่านตอนทุกขั้นตอนทุกรอบเรื่องทุกอย่างบทที่มันเป็นวัดป่าของมันเองเราก็จะต้องรู้ถึงสภาพที่เกิดอยู่ในวัดต่างๆนั้นมันมีองค์ประกอบที่งานพร้อมแล้วหรือทั้งลูกของมันทั้งรถของมันทั้งอารมณ์ของจิตที่ไม่เกี่ยวข้องในวันนั้นเราก็ต้อง อยากรวยแล้วก็ปรับปรุงให้ดีในงานไม่พร้อมไม่ลงตัวทั้งหมดไม่ได้ว่าเราปฏิบัติธรรมด้วยสติปัฏฐานการปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่ว่าจะเป็นเวลาเดินยืนนั่งนอนเคี้ยวกลืนนุ่งห่มทำการทำงานตลอดแม้จะอุจจาระปัสสาวะต่างๆทั้งหมดและปฏิบัติธรรมได้ทั้งสิ้นได้ทุกโอกาสได้ทุกสิ่งที่ปฏิบัติแล้วมันก็จะได้ขัดเราจิตเรียกว่าเกิดสมาธิสั้น จุดหมายเรากิเลสเบาไปบางไปละทานได้แน่นอนขึ้นดีขึ้นเที่ยงแท้ขึ้นส่วนจิตเราก็จะให้ผลให้รถเป็นธรรมะรถที่รถสบายขึ้นเบาขึ้นง่ายขึ้นรู้ด้วยความจริงแม้ที่สุดเรามีสิทธิ์นั้นก็ยังอุตส่าห์จะต้องดีในการสร้างสรรค์เจริญมีวิธีการศึกษาหาดูผลดีผลได้รู้กรรมกิริยาของมนุษย์จริงถ้าเราสบายใจจริงเพราะเราไม่หวงแหนจริงเพราะเรารักนายพรายจึงเพราะเราทำกรรมกิริยาทำการงานอะไรได้ดีขึ้นเบาขึ้นง่ายขึ้นมากขึ้นลดลงเพราะถือว่าเกิดขึ้นจริงว่าเกิดขึ้นแล้วก็ผลักดันให้ความว่าเหล่านี้ไปสู่คำกิริยาที่เป็นประโยชน์ได้ เนื้อขึ้นมากขึ้นทำงานใดๆก็ไม่ต้องรีบร้อนทำงานใดๆก็มีเวลามากพอมีทั้งแรงก็มากพอมีทั้งทุนร้อนที่ไม่เคยเปล่าเคยสูญเคยสลายเคยทำลายเล่นก็ไม่เหลือเป็นเนื้อหาสาระเกิดมาเป็นสิ่งที่รวมให้มีกำลังให้มีทุนมากมายมันจึงได้ง่ายมันจะตายกลายเป็นคนง่ายๆกลายเป็นคนได้ประโยชน์กลายเป็นคนได้เปรียบแต่เราก็ไม่ใช่คนเสียเปรียบได้เปรียบแต่เราเป็นผู้เสียสละยิ่งได้เปรียบเพราะว่าเราเองเรารู้จักเอาสิ่งที่ได้คืนมาเอาสิ่งที่เสียคืนมา แล้วเรารู้ว่าเราเสียสิ่งที่ควรเสียไปเราไม่หวงแหนเรายิ่งดียิ่งสบายมันซับซ้อนและซับซ้อนเข้าไปทุกทีทุกทีเราก็จะปฏิบัติให้เห็นจริงเห็นจังจะรู้ระบบของชีวิตทุกระบบของความเป็นมนุษย์อยู่ทุกๆอิริยาบถถ้าจะปฏิบัติสติปัฏฐานเหล่านี้ตลอดระยะเวลาไม่ประมาทอันใดปฏิบัติได้แล้วรู้แล้วเสร็จแล้วเป็นอัตโนมัติแล้วหมดสงสัยว่ามีหมดแล้วไม่ต้องทำอีกเราก็ปล่อยสัตว์ปล่อยแต่ก็ไม่ใช่ว่าตัดบ่อยแล้วก็ไม่ดูแลทิ้งไปเลยไม่ใช่ปากซอยแล้วเราก็ยังดูเรายังแลเรายังเห็นเรายังรู้อยู่ว่าบริสุทธิ์อยู่ลัคนาอยู่หรือว่าเสื่อมไปหรือว่าเหลวเหลวลงเราก็รู้อยู่ว่าไม่ เลวไม่เลวยังทรงไว้ยังเจริญขึ้นในมุมอื่นมุมอื่นมุมเก่าก็ยังอาราธนาไว้ยังดีอยู่ทรงอยู่เป็นไปได้ดีอยู่เราก็จะรู้ตลอดเวลาไม่ใช่ปล่อยปละละเลยเป็นคนโมหะไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่ใช่อย่างนั้นแต่เป็นผู้รู้ว่าชัดเจนอันนี้เป็นความความหมายของการปฏิบัติสติปัฏฐานและก็มีลักษณะมีมากมีผลอยู่ในตัวอธิบายสั้นๆที่เราจะต้องใช้สภาพทั้งหมดรวมปัจจะเวกทบทวนอาจจะมีบทบาทการเจริญและมีบทบาทการปฏิบัติในตัวคนได้มีแล้วเราก็ต้องเข้าใจจนจบสมบูรณ์แล้วก็เป็นผู้ที่ ต้องมีความสบายชีวิตก็ดำเนินไปตามปกติถึงเวลาตายก็เป็นธรรมดาเวลามันไม่บริบูรณ์ก็ขาดตกบกพร่องบ้างหรือว่าเจ็บป่วยก็เป็นธรรมดาถ้าไม่เจ็บไม่ป่วยได้เสียเลยเรายิ่งแสดงว่าเราเก่งเรารอดตัวถึงแม้ที่สุดของตายมันก็เป็นธรรมดาทุกอย่างเกิดอยู่ตั้งอยู่แล้วก็จะดับไปเป็นธรรมดาที่สุดพูดถึงที่ที่ไม่สงสัยไม่ได้เรื่องการเกิดแก่เจ็บตายก็เป็นเรื่องปกติผู้เป็นที่ที่ไม่สงสัยในสิ่งที่เรียกว่าดีในสิ่งที่เรียกว่านิพพานจะดีในสิ่งที่เป็นถิ่นอาศัยที่กระทํา ปาฏิหาริย์ต่างๆแม้จะเป็นสภาพของวิหารรักต่างๆขั้นถึงจะสังหารเราก็เข้าใจด้วยปัญญาอันยิ่งจึงจะเป็นผู้ที่มีเครื่องอยู่อย่างสบายที่สุดขอให้คิดถูกขอให้เมื่อได้พิษแล้วก็จงเผยแพร่ขยายเผื่อแผ่แก่ผู้อื่นที่ยังไม่ได้มีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาต่อๆไปตลอดเวลาจนกว่าจะถึงที่ส่งของความสุขของมันเอง