211202-276 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ049.txt

าไม่ใช่ได้กินข้าวกันเท่านั้นก็จะเป็นคำที่ผู้ที่รู้ผู้ที่เห็นผู้ที่เข้าใจแล้วจะลึกซึ้งได้และจะนำเป็นคำกล่าวจะนำไปคำสอนจะนำเป็นสิ่งที่จะนำพาไปอธิบายสืบสาวโยงใยกันไม่ได้เจอไปที่บายเฉยๆก็มีแต่ภาษาแต่ถ้าเผื่อว่าผู้ใดปฏิบัติแล้วมีสภาวะธรรมมีของจริงรองรับเราจะไปขยายความได้เลยว่าเรากินศีลกินถ่านเรากินข้าวที่เรากินศีลกินทานด้วยคืออะไร กินอย่างไรเรียกว่ากินศีลกินทานเรากินให้มีศีลเรากินให้มีทานแล้วก็เกื้อกูลกันอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะเรามีศีลมีถ่านผู้ที่สละมาให้อาหารจริงๆไม่ให้เรากินก็เป็นทานของผู้นั้นเรากินเข้าไปแล้วเราก็ต้องจะมีตัวเองเป็นผู้ที่ทานแม้เรามาเป็นอะไรมีกะลามีกาเราไม่มีข้าวไม่มีน้ำเรากินแล้วเราก็ยังจะต้องมีอื่นที่จะต้องทานจะต้องเสียสละจะต้องสร้างสรรค์ออกไปให้เป็นประโยชน์คุณค่าสมกับที่เขามาเลี้ยงมันดูเราไว้อย่างนี้เป็นต้นเพราะการกินศีลกินทานจึงมีความหมายในระยะที่ได้สาธยายพอสังเขปนี้ก็ขอให้เราได้ศึกษาเรื่องอาหารการกินเรื่องการที่รับเข้ามาและเรื่องจ่ายออกไปกลาย ชีวิตอยู่ในสิ่งสังเคราะห์ทดแทนหมุนเวียนอยู่อย่างนี้แหละเป็นเรื่องที่จะเกิดทั้งปัญญาทั้งความจริงความรู้ซึ่งเราจะได้จากการปฏิบัติธรรมของศาสนาพุทธนี่แหละเป็นตัวสำคัญคนจึงจะเกิดคุณเกิดฆ่าเกิดประโยชน์ก็ขอให้พวกเราได้รับเพิ่มเติมในสิ่งที่เรากินศีลศีลเรายังไม่สูงยังไม่เป็นอาทิตย์ศีลจะมีอะไรต่ออะไรขี้โรคโมโหสันกินไปก็ไปหอบไปหามไปอะไรต่างๆนานาหรือแม้แต่มันจะเสพให้แก่ตนเองละเอียดลึกซึ้งขึ้นไม่หอบในวัตถุไม่หวงในวัตถุแต่เอามาเกื้อกูลเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันไปเป็นตามรูปตามรอยตามขั้นตามตอนแล้วเราก็ต้องระลึกถึงตัวเองให้ได้เราอยากเป็นคนที่สะสมเราจะเป็นคนที่กอบโกยจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวแม้วัตถุ เดี๋ยวเราจะใช้จะกินจะอยู่จะอะไรก็ทำเถอะเราจะต้องนึกให้เห็นเลยว่าเราพยายามเป็นคนที่จะเสียเปรียบหรือจะเสียสละให้ได้รับเข้าในส่วนน้อยเอาออกไปจ่ายออกไปให้เป็นส่วนผู้อื่นให้ได้มากๆไม่ได้ได้ลูกก็ได้แต่น้ำได้ด้วยรูปสร้างสรรค์แรงงานถ้าเผื่อว่าไม่ได้เป็นด้วยวัตถุเรารับรับวัตถุคนอื่นมาแล้วเราก็ออกแรงงานไปจ่ายสร้างสรรค์ถ้าคิดไปเป็นค่าอีกมันก็จะเป็นค่าคุ้มที่เรารับมาเกินที่เรารับมาเพราะคนที่ได้ฝึกฝนตัวเองดีมีสมรรถภาพมีสมรรถนะมีความขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์อยู่และรถในการกินการใช้อะไรได้จริงๆแล้ว พอจะรู้ว่าคนเรามันง่ายคนเรามันเบาคนเรามันไม่หนักไม่หนาอะไรแต่สร้างสรรค์เราสร้างสรรค์ได้คุ้มเสมอถ้าคนที่รับเข้ามาในตัวนี้สังเคราะห์ตัวเองหรือบริการตนเองเนี่ยแต่น้อยแต่เราสร้างสรรค์ออกไปให้อื่นเป็นทัพทวีเป็นส่วนเกินส่วนมากอยู่อย่างนี้แต่ละคนแต่ละคนอยู่อย่างนี้แล้วสังคมไหนๆก็ไม่มีเสื่อมโทรมสังคมไหนๆก็ไม่มีอดอยากสังคมนั้นจะอุดมสมบูรณ์จะเหลือเฟือจะแจกจ่ายไปในส่วนที่แม้แต่คนที่ขาดแคลนไกลห่างเราที่เขาไม่ได้มันมีประโยชน์อะไรกับเราเลยแต่เขาก็น่าสงสารจะถึงปานฉะนั้นทีเดียวเพราะในวงแคบที่เรา พยายามพิสูจน์จนขึ้นไปเรื่อยๆเราก็จะค่อยๆเห็นวงกว้างที่เราจะมีประโยชน์คุณค่าต่อผู้อื่นด้วยหลักที่เราไปปฏิบัติเนี่ยมีกลิ่นสีกินทานนี่แหละจะมีประโยชน์กว้างไกลสืบต่อไปก็ขอให้สังเกตุไปเรื่อยๆเราจะเห็นสภาพเหล่านี้เป็นจริงออกไปแม้ขณะนี้ก็มีลูกลอยให้เราดูอยู่บ้างแล้วเป็นขนาดขนาดเหมือนในวันเวลาถ้ามีความจริงเรากินศีลเรากินทานได้จริงกินแล้วมีประสิทธิภาพมีผลสูงจริงเราเองก็จะเป็นคนที่สร้างแวดวงที่มีคุณค่าประโยชน์เกื้อกูลมีบุญกุศลเหลือหลายออกไปสู่สังคมมนุษย์อย่างเห็นได้เห็นได้ชัดขึ้นทุกวันทุกวัน [ไม่สามารถถอดข้อความได้]