210918-269 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ017.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันจันทร์ที่ 18 กันยายนพุทธศักราช 2521 ต่อจากนี้ไปพัฒนาปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกหากผู้ปฏิบัติแต่เราพูดแต่ละคนคำพูดที่จำเป็นผู้ใดที่ยังมีฐานอะไรที่มันเป็นปัจจัยสำคัญพยายามอย่าไปจ้องตัวเดียวอย่าไปเห็นตัวนั้นตัวเดียวของเรามีคนเดียวนี่น้อยตัวอื่นไม่มีอย่าไปนั่ง โมเมอย่างนั้นเราจะต้องตรวจดูให้ทั่วกรองในตัวของเราทั้งหมดในจิตในใจในกิเลสและตัณหาอะไรต่างๆเป็นเรื่องเป็นอะไรที่มันทำให้เป็นภาระเป็นเรื่องสังข์ทองเป็นเรื่องขอยุ่งกลัวไม่ท่วมทั่วทุกตัวทุกอันทุกเรื่องราวในตัวเรามีมันก็จะรู้ใจเห็นแล้วเราก็ต้องพยายามเทียบเคียงดูอ่านดูออกตัวนี้สำคัญกับตัวนี้ตัวนี้ร้ายกาจกับตัวนี้ตัวนี้มันเป็นภัยเป็นโทษหนักกว่านี้เห็นชัดของใครก็ของใครจะเป็นดาวรุ่งของคนนั้นคนนี้เขาภาระของใครภาระของมันชัดเจนถ้าใครเห็นของผู้อื่นที่มันออกบอลโลก ตัวจะมีสัญญาณหรือว่าจะทำอะไรเพื่อให้เขารู้ตัวบ้างจะทำถ้าเผื่อว่าเห็นเป็นไปได้หรือว่าเราเองเราอยู่ในฐานะคุณจะบอกกล่าวให้ช่วยชี้แนะเพื่อคุณเมตตาก็ชี้แนะบอกตรงๆจะทำได้มันเป็นฐานะเมื่อเป็นผู้ที่อยู่ในขั้นตอนที่จะเป็นผู้สอนผมบอกหรือเปล่าและเราก็แน่ใจว่าเขาศรัทธาร่วมใจได้ดีก็เอาบอกกันถ้าบอกไม่ได้โดยตรงก็บอกได้โดยอ้อมโดยการที่จะแสดงสัญญาณจะทำอย่างนั้นอย่างนี้ก็รู้สึกตัวบ้างก็เป็นการเกิดภูมิแต่มันก็ไม่ใช่หน้าที่ตรงในการตัดกิเลสของตนเป็นการช่วยคุณประโยชน์ท่านจึงมีด้วยว่าสถานการณ์เมื่อ อักเสบกับบุคคลในส่วนขั้นโสดาบันเป็นบุคคลของโสดาสกิทาเราเป็นอัจฉริยะบุคคลท่านอธิษฐานอนาคาเราเป็นคำบุคคลของธนาคารเราก็ต้องรู้ตัวเป็นซับซ้อนมีสภาพหมุนรอบเธอตอนไปเรื่อยๆแล้วเราจะช่วยคนอื่นเพราะเราเป็นอาสาของโสดาก็เอาก็เป็นความเป็นไปได้แต่ถ้าคิดว่าเราน้อยแต่ถ้าสิ่งของเรามากอยู่เราแม้เป็นกระแสข่าวของโสดาแล้วเร
อ่านต่อ
าก็ยังจะช่วยคนอื่นได้อย่างน้อยเราก็ยังไม่เก่งแล้วก็ยังไม่สามารถทุกข์อื่นก็ยังรุนแรงหนักเหลือเกินแล้วก็จัดการทรัพยากรแต่ถ้าเกิดว่าเราเบาบางแล้วเป็นโสดาขึ้นมาอนาคตขึ้นมาแล้วก็จะมีฐานะถ้าเกิดปฏิบัติตามธรรมมันจริงมันจะเบาบาง ยิ่งเป็นอรหันต์ก็ยิ่งมีหน้าที่คุยกับเพื่อนคนอื่นเป็นเอกอย่างนี้มันก็เป็นขั้นตอนตอนนั้นน่ะผู้ใดที่จะมีอะไรที่จะต้องทำในฐานะของบุคคลจึงต้องพยายามตรวจให้แน่นพอจัดกายยากพวกเราให้แม่นเข้าใจยากอย่างเดียวของอนาถาเนี่ยอธิบายเป็นภาษาละเอียดถ้าจะพูดกันแต่แค่ต้นๆภาษารวมๆกันตายยากก็เป็นโสดาคือผู้รู้ให้มันรู้ว่าอะไรมันรู้ตัวเองนั่นแหละว่าอะไรเป็นฐานมันก็จะทำต่อไปเรื่อยๆเมื่อบริษัทก็รู้อยู่แล้วก็ทำทำแล้วก็หมดไปหมดไปแล้วก็อย่าไป สลับคืนเสียต่อไปอีกจนกระทั่งถึงธนาคารธนาคารหมดเกลี้ยงจิตมันไม่มีอะไรอีกไม่เหลือเชื่อแม้แต่อาสวะอันใสต้องเห็นชัดเห็นจริงของเราแล้วก็กระทำไปถึงขั้นตอนดังนั้นทุกๆคนไม่จำเป็นอย่าไปโมเมของคนอื่นแล้วก็รู้ทุกคนแล้วก็พยายามจะทำอย่าไปซ้ำอย่าไปทำอะไรเพราะผมจนโดยการอภิบาลหรือว่ามีความปัญหาล้ำหน้ามีความกระหายอยากให้มันหมดเร็วให้มันดับเร็วให้มันได้อย่างพวกรัฐเกินไป ตัวนี้ขึ้นมาเมืองไทยมันจะรู้สึกท้อแท้และถูกจับเราจะต้องพยายามอย่าให้มันเกิดท้อแท้ทุกอย่างเพราะว่าสิ่งที่มีอยู่ก็ย่อมย่อมต้องมีสิ่งที่เป็นอยู่ย่อมต้องเป็นว่าเป็นแล้วเรามีบทปฏิบัติอยู่มีสัมมาสมาธิของพระอริยะกระทำสัมมาสมาธิให้ถูกตรงโดยมีความเห็นมีสมาชิกเข้าใจแล้วว่าอย่างนี้เป็นตัวเสียอย่างนี้เราจะต้องปราบมันจะต้องลดละมันจะต้องจางภายในเจตนางดเว้นเจตนาที่จะให้เป็นขาดแล้วก็พยายามจะทำอยู่ความพยายามใดที่กำลังพยายามมากความมีสติที่เน้นที่รู้อยู่ว่าเรามีความพยายามอยู่แล้วเจตนาที่จะฆ่าตัวนี้หาตัวนี้ก็ถูกแล้ว ทำอยู่และก็ทำได้มีสติรู้อยู่ว่าเรางดเว้นได้เราเว้นขาดได้อยู่ได้อยู่หรืออย่างน้อยก็มีเจตนางดเว้นนั่นแหละเรากำลังมีบทปฏิบัติอย่างอื่นตรงถ้าตัวใดงดเว้นได้อยู่ตอนนั้นก็คือกำลังทำกำลังมีผลมีผลมันจะมั่นคงมันจะเที่ยงแท้หรือว่ามันจะมีชีวิตสมาชิกหรือไม่มันก็อยู่ที่เราทำให้มันมีสมาบัติเข้าไปเรื่อยๆมีการเมืองๆๆกันอยู่ให้สภาพนี้เกิดเรื่องๆกันอยู่เป็นสมาชิกอาตมาปกติเมื่อมันเนืองๆกันมากเรามันก็จะเกิดสมาธิตั้งมั่นเป็นได้นานเป็นได้ยาวแล้วก็มีมีสภาวะที่สะสมมีสภาวะเหตุผลรวมเข้ารวมเข้า ความมากความทำได้เยอะความทำได้เนื้อได้หนังในสภาวะแพ้นั่นแหละมันจะถึงรอบเต็มเองเพราะเราได้ทำจริงไม่มีสัมมาวายามะได้มีสมาธิรู้รอบตัวถ่วงอยู่ว่าเราได้กระทำถูกต้องเพราะฉะนั้นหาทิฐิหรือว่าทุจริตใดถ้าแตกต่างกับปากตั้งแต่วาจาตั้งแต่กรรมมันต่างกันชีวะเราก็จะต้องพยายามอ่านรู้ให้ชัดเจนอาการอารมณ์ใดมันเป็นไปเริ่มแล้ววันนี้เป็นกรรมพยาบาลที่ตกหรือว่ามีหญิงสาวมีศพอย่าให้มันเกิดขึ้นเมื่อกั้นได้ตั้งแต่ต้นทางต้นขาตั้งแต่ 22 อย่างนี้รู้พฤติกรรมของต่างๆพอวิจารณญาณ มีสาระอย่างนี้เป็นพยาบาลหรือจะรักอย่างนี้เป็นเบียดเบียนเราก็ลดจางคลายอยากให้เป็นอย่างยิ่งถ้าอย่างนี้มีได้การกระทำนี้เกิดได้สัมมาวาจาสพฐถ้ามีสัมมาวาจาพอเหมาะสัมมากัมมันตะก็พอถ้ามีสัมมากัมมันตะพอเหมาะสัมมาอาชีวะก็พอแล้วมันจะพอหมอนไล่ไปจนกระทั่งความพยายามที่จะพอดีแล้วไม่เคร่งเกินไปไม่เดินจะไม่แรงเกินไปแล้วกำลังทำบทบาทอยู่สัมมาสติก็พอเหมือนสมาชิกพอเหมาะรู้การกระทำและมีผลอยู่อย่างนี้จนกระทั่งตัวเว้นขาดได้มีเจตนาแล้วก็มีถึงขั้นเลี้ยงได้ผ่านได้อยู่สั่งสมส่วนที่อยู่ตลอดเวลามันจะสะสมลงเป็นสัมมาสมาธิก็พอได้ มันจะเกิดการบอกการสมการดำเนินมาเรื่อยๆเองพระสัมมาสมาธิมันเกิดเพราะสัมมาอริยมรรคองค์ 7 ทำถูกต้องลงตัวและเราก็จะเกิดญาณเกิดสัมมานะเกิดทุกข์เกิดเห็นเกิดชัดเจนพอมีเต็มแล้วมีได้มีสติระลึกรู้อยู่มีความเห็นชัดอยู่ตรวจสอบตรวจทานอยู่ปัญญาเราจึงจะเข้าใจปัญญาเราถึงจะเกิดแจ้งสว่างเห็นว่าเป็นและก็เห็นแพ้เมื่อสมาชิกก็ยังเกิดไม่ใช่สมาธิมันเกิดแล้วก็ไม่มีสมาธิจะเป็นรู้ตัวที่มนุษย์ก่อให้เกิดการรู้ส่วน อยู่หรือว่าได้น้อยได้ยังไม่ถ้วนยังไม่รอบก็รู้รอบเมื่อไหร่ก็รู้นี่เราจะต้องพยายามกระทำจิตของเราให้อยู่ในยักษ์ที่มันถูกต้องตามหลักเกณฑ์ที่พระพุทธเจ้าอธิบายสอบผ่านให้ดีตัวไหนที่เรากระทำตัวไหนจะจับแม่นแล้วว่าตัวนี้เป็นกิเลสตัณหาเป็นสัญญาที่สำคัญและก็พยายามกระทำเสมออยู่ทุกวินาทีให้เป็นไปได้มากเสมอบ่อยเสมอยืนเดินนั่งนอนทุกอย่างหมดเราก็จะเป็นผู้ที่ปราบผีร้ายนั้นทำตัวร้ายนั้นจางคลายและดับเป็นที่สุดได้