210831-267 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ016.txt

อยไม่ขาดทุนอะไรโรงงานไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยโรงงานไม่ต้องยุ่งยากก็แล้วแต่เดินมาข้างนอกดูจะดูพระเอกไปข้างมากมันจะโดนโรงงานก็จะต้องทำงานเพิ่มหนักขึ้นทำแล้วก็จะรังปั่นพลังเข้ามาเหลือก็ประมาณแล้ววันนึงเราใช้พลังงานเท่าไรใช้แรงเท่านี้ทั้งแรงคิดทั้งแรงกายและเราชอบเติมพลังนี่ก็เติมอาหารเติมสิ่งที่จะเข้าไปสังเคราะห์ด้วยความเหมาะแล้วมันเกินมันก็จะ พลังเพิ่มแล้วยังแถมมีส่วนเหลือที่จะไปเป็นส่วนของร่างกายและอวัยวะมันก็จะพอกเพิ่มขึ้นไปอีกฝากไว้ด้วยสภาพอย่างนั้นอย่างนี้จนกระทั่งกลายเป็นจนกระทั่งไม่มีที่จะฝากจนๆจนถึงเนื้องอกจนเป็นส่วนเกินในส่วนนั้นส่วนนี้ไม่ใช่ความพอดีของอวัยวะเจ็บก็ไม่ได้กลับก็ลำบากเปิดการไม่สบายร่างกายมันน้อยมันก็พอทนพอบอกข้อความถ้ามันมากมันก็เกิดการปะทุไม่เจ็บป่วยอย่างหนักมีเจริญมันก็ป่วยเก่งไม่ค่อยพอมันก็ไม่มีแรงไม่มีกำลังขาดจนกระทั่งบางสัตว์บางส่วนมันไม่พอที่จะใช้มันก็ทำให้เรากรวยเก็บได้เหมือนกันแต่การประมาณมากประมาณน้อยจึง ข่อยจัดสรรพระราชรถลงนั้นน่ะได้ก็เห็นว่าส่วนมากคนเรามันเกินเวลามันมากเกินเพราะว่าความแตกต่างที่มาเดิมจะทำอะไรต่ออะไรมันจนมันเสมอเพราะงั้นลดลงเป็นเป้าหมายของศาสนาก่อนอื่นในรถและปล่อยให้ทำน้อยลงให้มันไปสู่จุดที่ที่สุดของความสมบูรณ์แล้วเราจะรู้ความพอดีสุดท้ายของมัชฌิมาหรือสัมมาเมื่อเรารู้ขอบเขตอันสุดท้ายแล้วเราก็อยู่อย่างรู้สึกตายและความหมายคำว่าพอดีสุดท้ายแล้วก็ตามมันก็ยังมีอยู่ตามวาระอื่นบาง ชอบกินมากหน่อยก็ต้องใช้แรงงานมากหน่อยบางวันเราก็กินน้อยเพราะว่าไม่ต้องใช้แรงงานอะไรนักหนาเราจะมีจริงๆมันจะเข้าใจหรือถ้าเกิดว่าเราแรงงานมันมากถ้าเราใช้เรากินมันมากก็จำเป็นจะต้องกินมากความคิดไม่ออกไม่สามารถที่จะปัดเป่าหรือไม่สามารถที่จะผลักออกได้ต้องจำเป็นต้องกินมากอย่างนั้นแล้วก็รู้ว่าเราจะมีอะไรมากถ้าเราคิดมากเราก็หางานทำให้มากไม่ได้กินมากแล้วยิ่งนอนเลยนั่นคือความหลงความผิดของมนุษย์ซึ่งมากมันยิ่งทำให้ง่วงเพราะว่าร่างกายข้างในอวัยวะต่างๆมันยิ่งทำงานหนักมนุษย์ต้องการที่จะดึงเอาพลังเข้ามาไว้สำหรับย่อยคุณนายมันจึงให้เราเองเยอะๆอื่นๆขอแรงมากๆมาไว้ มันจึงทำให้เราต้องหยุดร่วงหรือว่าต้องระงับก็สรีระด้วยบทบาทของนอกแต่เป็นเรื่องธรรมดาธรรมชาติถ้าเรารู้แล้วว่าเรากินมากถ้าเรากินมากแล้วเรายังอุตส่าห์จะไปนอนก็ไปอีกมันก็จะต้องทำไงมันก็ได้ย่อยดีอยู่หรอกแต่มันก็จะบวมมันก็จะเหลือเพราะฉะนั้นเราควรจะต้องพยายามหาการหาทางที่จะต้องทำงานไม่ง่วงเพราะว่าจะเป็นกิเลสบางอย่างหนึ่งเราก็จะได้เอาพลังงานที่มันกินเข้าไปมากแล้วมันก็ต้องย่อยและเราก็ต้องเร่งอยู่ข้างนอกมันจะเป็นพลังงานเสริมมันก็เข้าไปถึงข้างในช่วยข้างในย่อยด้วยถ้ามันไม่มากจนเกินการ เปิดข้างในมันต้องขอแรงมาใช้ถ้าไม่ใช้แล้วมันจะแย่มันก็ไม่เป็นไรแล้วมันก็จะเสริมให้เราได้จ่ายพลังงานที่เรากินเข้าไปมากแล้วมันก็จะได้จ่ายออกเราจะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่านเมื่อเวลามันแย่มากๆแล้วมันเหลือมันก็จะฟุ้งซ่านจะมีแรงส่วนเกินที่จะต้องให้เราดิ้นรนไปทำอะไรมากขึ้นจะจ่ายพลังส่วนเหลือส่วนเกินเรื่องนั้นไม่ได้จ่ายมันก็เป็นพ่อเป็นเนื้อเป็นหนังเป็นไขมันเป็นอะไรเป็นอะไรต่างๆอยู่ในร่างกายกลายเป็นคนมีส่วนเกินทางสรีระทางร่างกายของอวัยวะต่างๆให้มันเป็นรายละเอียดต่างๆ ที่เราจะรับเข้าไปแต่ละวาระถ้าผู้ใดมีปัญญามีความรู้เรื่องอาหารที่มายังยาทั้งต้นที่สุดแค่อาหารนี้เมื่อเรารู้แน่ชัดว่าเป้าหมายของมันกินเข้าไปเพื่อที่จะให้มันเป็นปัจจัยการให้ร่างกายนี้ดำเนินไปได้มีประสิทธิภาพพอเหมาะพอสมไม่เกินไม่เกินส่วนและไม่น้อยไปแล้วก็อยู่อย่างเก่งและเราจะมีปัญญารู้ในเรื่องของรถถูกรับสิ่งของต่างๆอาจจะรู้ว่าจิตของเรามีอุปทานหลงจิตเราไม่เข้าใจมีมายามีมายามีการถูกหลอกด้วยมายากลสัมผัสแล้วก็หลงผิดถูกต้องจนไม่มีสิ่งเหล่านั้นไปชมเราเรียนรู้และเราจะรักสิ่งที่มันเป็นความ มันไม่ใช่วิญญาณแท้ๆแต่เป็นวิญญาณเพียงเป็นวิญญาณผีวิญญาณปลอมเป็นเหมือนกันจะเป็นสิ่งที่จะต้องการของจิตเหมือนกับมันเป็นอาหารเป็นวิญญาณอาหารส่วนหนึ่งแท้จริงมันไม่ใช่วิญญาณอาหารแท้จริงนั้นมันเป็นไม่ใช่อาหารของวิญญาณมันเป็นตัวปลอมจริงๆแต่เราก็จะต้องรู้ว่าถ้าเกิดว่าเรายังมีความยึดติดกับอุปทานเป็นปัญหาที่แรงเราก็จะต้องลดลงมาบางทีไม่ให้แก่มันเลยมันชักดิ้นชักงอแล้วมันผ่านไม่มีเลือดมีแรงอยู่ด้วยกันได้แล้วเราก็จะต้องค่อยๆละทำได้ตามสบายแต่ทำได้แรงๆก็ผ่านเลยเราก็ลดลงแรงๆพลังจิตทำการพิสูจน์ ตัวเราเองเราไม่ได้หลงมายานี้แล้วก็ทำลายมายานี้มันตายหรือว่ามันหมดอัตราหมดความยึดหมดก็ลูกๆหมดรักษาพระแล้วจะหมดหมดรถพวกนั้นจริงๆละนายพรายจารึกจริงๆนั่นคือวิญญาณจะสะอาดขึ้นวิญญาณจะไม่ต้องมีสิ่งแซมเป็นกิเลสผสมอยู่เป็นอาคันตุกะแฝงตัวเป็นผีอยู่ในวิญญาณเหมือนกับมันจะต้องร่ำร้องเอามาเป็นรถเป็นภาพไม่ว่าจะได้ทั้งตาทั้งหูทั้งหมดทั้งกายก็มาแล้วแต่เราก็จะต้องกินหรอกจริงใจเป็นชีวิตชีวาถ้าไม่ได้สิ่งนี้ดูเหมือนมันขาดชีวิตชีวาเรารู้จักกันแล้วเราก็ลบทิ้งจนกระทั่งแล้ววิญญาณรู้เท่าทันความจริงตามความเป็นจริงลดเป็นอย่างนี้ก็คือรถของมันเป็นอย่างนี้ลูกก็ตามสัมผัสใด วิญญาณที่แพ้เป็นวิญญาณจะรู้ความจริงตามความเป็นจริงอยู่ได้ยังเบิกบานแจ่มใสเพราะไม่ต้องเบิกบานแจ่มใสเพราะมีรถมีลูกมีสิ่งมีเสียงมีสมบัติที่ปรุงเป็นอารมณ์แฝงเราจะวิญญาณที่แพ้ธาตุรู้เหมือนกันมันก็จะปฏิบัติก็รู้เท่าทันตัวแฝงรู้หน้าผีอยู่เหนือผิวเข้ามาไม่ได้วิญญาณไม่ถูกดึงดูดกินยาไม่ถูกจนวิญญาณสะอาดแข็งแรง รู้เท่าทันรู้ทุกตัววิญญาณก็เป็นวิญญาณที่แข็งแกร่งสะอาดมีปัญญารู้เท่าทันไม่ปล่อยให้ผีเข้าเพราะฉะนั้นเราก็อยู่กับอาหารได้ทุกอาหารจะเป็นอาหารที่แก้ตะลึงกะลาอาหารจุดหมายเอาการกินยาหรือจะเป็นอาหารอย่างอื่นที่จะจัดมันจะมาด้วยลูกของรากและเราก็จะมีรถว่ามันทุกข์จะมาด้วยรูปของยศจะมีรถบรรทุกเป็นอาหารที่จำเป็นสำหรับมนุษย์หลงอยู่เราก็จะรู้เท่าทันจนได้ลาบแล้วก็รู้ไม่ใช่ของที่มีรสชาติเป็นอะไรได้ยศก็ไม่ใช่สรรเสริญก็ไม่ใช่ของเราและไม่จำเป็นล้มจึงต้องปรุงสร้างรูปร่างรูปแบบอย่างโน้นอย่างนี้ อาหารที่ควบคุมการหลอกกันอยู่ในโลกอีกมากมายเราก็ไม่หลงเลยเพราะฉะนั้นเราจึงเป็นผู้รู้ในสภาพที่มันเกิดขึ้นเป็นจริงเป็นความยังอยู่หรือว่าหารักหรือขาดสติแต่ความอยู่ยังอยู่เฉยๆจริงๆยังอยู่จงอยู่ตามมีตามเป็นจริยธรรมอุทยานเป็นปัญญาเข้าใจภูมิใจในเมื่อเราขาดอะไรเราก็รู้เท่าทันสิ่งที่แตกต่างนั้นเป็นเรื่องของวิหารรักจริงๆเนื่องด้วยวิญญาณของเราเป็นตัวฉลาดรู้เท่าทันโลกทุกจุดหมายถึงในหลวงในอาหารแม้แต่เป็นธรรมะเป็นนามธรรมนี้เป็นธรรมาธิการดังกล่าวแล้วไม่มาเอากระเทียมอาหารที่กินเข้าไปในป่าแม้กระทั่งยศสรรเสริญสุขเป็นอาหารอย่างไรเราก็รู้เท่านั้น รักความจริงก็เหมือนตามความเป็นจริงถึงแม้จะเป็นหลงสภาพใดที่สมภพเป็นภูมิยึดถืออยู่ในจิตที่ยังอยากรู้ละเอียดแล้วก็ตามที่ไม่จำเป็นสิ่งที่เหนือเรียกว่าภาวะหรือภาวะปัญหาเพราะสิ่งที่เสนอพบเหลือภูมิแม้จะละเอียดเป็นวิศวะยังเป็นเพราะว่ายิ่งเหมือนมันไม่มีแต่มันยังมีชุดซ่อมอยู่เราก็จะรู้ละเอียดต่างกันไปตามเข้าไปตามก็ไม่รู้เพราะว่าปัญหาอย่างนั้นไม่ได้อีกจนละเอียดจนหมดไม่เหลือเชื่อในอัตราใดๆเลยไม่มีอะไรซ่อมของอยู่วิญญาณทักษะอะไรรู้เท่าทันแม้กระทั่งแสงอยู่ทำหน้าที่อยู่เบื้องหลัง มาร่วมเกี่ยวข้องกับข้างนอกเลยตัดขาดดับเครื่องข้างในเกิดขึ้นและสัจจะแล้วก็รู้สิ่งที่แตกต่างโดยตรงเราจะมีมโนสัญเจตนาเป็นเจตนาจิตจะเจตนาเป็นอย่างไรเพื่อสร้างสรรค์เพื่อการปรับปรุงแต่เราไม่ถูกรถไม่มีรถไม่ยุ่งกับแบบลูกโลกเป็นโลกิยะเลยเราก็จะมีเจตนาบริสุทธิ์มีมโนสังเกตเป็นงานที่เป็นกุศลและเจตนาอันดีอยู่กับโลกก็ได้อย่างแท้จริงเราจะรู้เรื่องอาหารดังอธิบายด้วยอาจจะเป็นอยู่ทางพิจารณาอาหารกินอาหารโลกและแม้ที่สุดถึงขั้นนามธรรม คุ้มกว่านี้เราก็จะเป็นผู้เข้าใจคำว่าอาหารได้และจะเป็นผู้ไม่พ่ายแพ้หรือไม่เป็นทาสของอาหารได้อย่างละเอียดละออ