210901-268 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ016.txt
เนื้อหาในไฟล์
ศุกร์ที่ 1 กันยายนพุทธศักราช 2521 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระพุทธชินราชได้นะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกถ้าเราได้ย้ำเรียกว่าได้ทบทวนกันถึงเรื่องอาหารและอาหารที่เรียกว่ากระบวนการที่เรารู้เราเข้าใจสำหรับผู้ที่เดินทางปฏิบัติจนไม่ต้องยุ่งยากมากมายแล้วกับเพื่อนเกาหลีทำข้าวบอกว่าเหมือนจะยังทำข้าวข้าวสุกขนมสด แล้วเราก็ไม่ได้หลงใหลสินเชื่อเผด็จอะไรกินทิ้งเพื่อตกแต่งเพื่อมัวเมาก็กลัวอะไรแล้วเราก็เป็นผู้ที่เข้าใจในเรื่องนี้เป็นอยู่ได้ด้วยอาหารที่สบายไม่ต้องวุ่นวายเดือดร้อนยิ่งยากแต่คำว่าอาหารมันไม่ได้หมายความว่าเท่านั้นแม้แต่อย่างอยากอยู่มันเกี่ยวกับเรื่องของลาบยศสรรเสริญเกี่ยวกับลูกจ้างเป็นตัวที่มันมีสังขารอย่างเดียวแล้วก็เป็นอาหารแม้จะเป็น ไม่ต้องกลืนเข้าไปในไส้ในกลุ่มไม่ต้องเอาไปสังเคราะห์ชีวิตตัวฉันดินน้ำลมไฟในรูปเป็นยาสังขารวิญญาณลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณแค่นี้ก็ไม่ได้ใช้ถึงขนาดนั้นแต่มันก็ใช้เป็นสิ่งที่ยังมีชีวิตไปเป็นส่วนที่จะรับไปถึงวิญญาณเป็นวิญญาณอาหารไม่บริสุทธิ์มันก็จะเป็นสมมุติแต่รับไปก่อนจะยึดเอาว่ามันมีสภาพเป็นรสชาติทั้งตาหรือรูปอะไรที่ได้ต้องการไปถึงใจต้องตาต้องใจเป็นรสชาติสุขอร่อยเพลิดเพลินมีชีวิตชีวา เป็นตัวอัตราหรือเป็นตัวที่เกิดรถสีก็ตามดังกล่าวนี้รูปก็ตามรถจะตามเสียงจะตามกลิ่นก็ตามสัมผัสทั้งเย็นร้อนอ่อนแข็งก็ตามไม่ได้ผัดกะเพราแล้วก็หลงในอาหารนั้นด้วยวิญญาณเป็นวิญญาณโมหะเป็นวิญญาณอภิชาสัจจะไม่รู้ตามเป็นจริงสัจจะแล้วก็ยังมีตัวที่เป็นตัวเหตุร้ายตัวปรุงตัวยึดเอาไว้มันจะต้องไปปรุงให้เป็นรถอย่างนั้นเป็นโกงและเป็นสุขสิ่งนั้นทำไม่ได้อย่างนั้นไม่ใช่ตัวสุขใจที่มีบทสังขารอยู่ทุกทีไปและสังขารไม่เชื่อก็วิญญาณปลอมวิญญาณผีวิญญาณความหลงวิญญาณ วิชาวิญญาณที่มึงโง่มีตัวประยุทธ์จะต้
อ่านต่อ
องเป็นต้องมีอย่างนั้นอย่างนั้นไม่ว่าจะรูปและกลิ่นเสียงสัมผัสแม้จะเป็นวัตถุเป็นรากที่ได้มาถึงยศที่ได้มาในที่สุดเป็นเสียงสรรเสริญแต่เสียงสรรเสริญได้รูปใดก็ตามแต่เสียงพูดจริงๆสรรเสริญด้วยวิธีการอื่นด้วยกิริยาอาการในการยกยอปอปั้นในรูปนั้นเชิงนี้ก็ตามอารมณ์แล้วจะเป็นสิ่งที่เราหลงว่าเมื่อได้สัมผัสเมื่อได้แก่เราแล้วเราจะเกิดความจริงคือสรรเสริญก็ไม่มีรถยังนินทาก็ไม่มีรถและการหลาบมาได้เยอะมามันก็ไม่มีรถอะไรถ้าเราเข้าใจสาระ ของมันฝรั่งก็คือสิ่งที่เขาน้องๆคืนมาให้แลกเปลี่ยนมาให้ตอบแทนกันอยู่อย่างสามัญมนุษย์ที่จะพึงมีกตัญญูกตเวทีซึ่งกันและกันหรือยศก็คือการกำหนดความสามารถมีหน้าที่ที่จะทำงานได้ขนาดนั้นขนาดนี้แล้วก็มียศโดยธรรมผู้รู้มากจะช่วยมากจะทำมากก็ทำคุณมีความสามารถมากจะควบคุมดูแลและเอางานเอาการให้ได้มากๆก็ทำคนอื่นก็ยากคนอื่นเขาก็เห็นดีเราก็ได้ตำแหน่งที่จะควบคุมดูแลเยอะนั่นแหละเป็นการงานนั้นของงานสร้างงานนั้นเขาก็ให้ไม่ต้องแต่งตั้งโดยปริยายโดย นอกจากว่าจะขัดขวางกันมีสิทธิ์ลามกผู้ที่ทำดีได้แล้วก็ไปขวางกันไว้ไม่ให้ทำสมควรจะทำก็ไม่ทำไม่เป็นเรื่องติดตามพวกอิจฉาริษยาไม่อยากให้คนทำดีแต่ถ้าคนทำสิ่งนั้นได้ดีมีความสามารถมีความชำนาญเหมาะสมที่จะกระทำตามกาละเทศะถูกเรื่องถูกกล่าวก็ทำเถอะถ้าทำได้ก็เป็นการรังสรรค์ทำแล้วไม่ต้องหวงแหนด้วยก็จะยิ่งมีจิตที่สูงขึ้นไปอีกนอกจากทำแล้วไม่เกิดติดไม่เกิดความหลงในรถไม่มีอะไรแล้วเราก็เป็นผู้ที่รังสรรค์เป็นผู้สร้างสรรค์ยืนยันแล้วก็เข้าใจไม่ถึงที่มันก็จะมีอะไรที่ยังอยู่สหรัฐหรือ อาหารที่มีรสไม่มีกิเลสผสมอยู่ทั้งสิ้นแต่แท้จริงมันก็เป็นเครื่องที่ฉันสร้างสรรค์อยู่เป็นอาหารละเป็นเครื่องที่เป็นอยู่มีอยู่เราจะเป็นผู้ที่ได้รับสัจธรรมใดก็ตามเราจะรู้เท่าทันสัจจะแล้วไม่ให้กิเลสตัณหาอุปทานทั้งหลายใดๆเป็นรากเหง้าของราคะโทสะคำว่าร่วงทรงมาร่วมผสมอยู่ในวิญญาณวิญญาณของเราจะละเอียดละออเป็นวิญญาณบริสุทธิ์เพราะฉะนั้นเราก็จะมายืนอยู่ที่มโนสังเกตจากอาหารที่อยู่อาหารรักยังอยู่อยู่ด้วยมโนอยู่ด้วยฝันเจอกันนะประกอบไปด้วยจิตที่มีเจตนา มีการประสงค์มีการมุ่งมีการจำนงหมายว่าเป็นกุศลที่กุศลเจตนามีสิ่งที่หมายดีหรือว่ากุศลที่แปลว่าฉลาดก็ได้เพราะจิตพิจารณาอย่างตรงจริงใจสร้างดีขึ้นดีไม่ได้เพื่อเห็นแก่ตัวไม่ได้เกิดเหตุไม่ได้เกิดติดก็สุดท้ายก็ไม่เสพติดไม่เมาไม่เมาอะไรอย่างบริบูรณ์อย่างนี้ก็เจตนาให้สิ่งนั้นจำนงหมายสิ่งนั้นจะเกิดก็เกิดเราเองรู้ความลับในจิตตัวเองรู้ความปลอดภัยเราก็อยู่อย่างสบาย มโนสัญเจตนาจึงเป็นอาหารสุดท้ายเป็นอาหารที่เราจะต้องมียืนหยัดสู้กันอยู่กับวิญญาณที่เป็นธาตุรู้และจะเป็นชาติปัญญาอยู่กับปัญญาสัจจะก็เป็นแต่เพียงว่าต้นทางถ้าเราดับจังหวะขัดใจแล้วก็ควบคุมวิญญาณเจตนาจะเกิดอะไรแล้วก็พยายามที่จะสร้างเจตนามีสัมมาสัมพุทโธอันดีพยายามให้ตำหนิที่ดีไปเรื่อยๆแล้วก็หยุดก็หยุดดีจะทำก็ทำไปดีจึงจะเป็นผู้ช่วยเหลืออีกละพอรู้ในอาหารละอย่างลึกซึ้งเป็นกรรมาธิการไม่ใช่แค่ว่าลิงกะลาอาหารที่เป็นอาหารที่เราสุขแล้วให้เราเสร็จแล้วเราก็จะรู้อารมณ์ทางการของจิต ที่เราจะเป็นอยู่ถ้าอาหารที่เป็นทำข้าวกินเป็นมื้อเป็นคราวฉันบอกว่าเอกเอกาเป็นกะหรือว่ารับอาหารแต่มื้อเดียวมีที่นั่งอย่างเดียวก็เป็นการกำหนดหมายบอกหยาบๆตลกคนฐานะที่จะรู้ในภาษาของอาหารที่กินเข้าไปในกระเพาะทีนี้เอกาทเป็นมือเป็นข่าวเดียวกำหนดครั้งเดียวเราก็รู้ว่าครั้งเดียวหรือว่าอันเดียวแนวเดียวจุดเดียวแต่เราก็จะมีผลที่เป็นคุณที่พระพุทธเจ้าท่านอธิบายถึงคุณอาหารอาหารหยาบก็ลงกันฝีมือเดียวกัน มีอานิสงส์และมีประโยชน์อย่างนั้นเหมือนกันแม้จะเป็นอาหารอย่างนามธรรมเป็นธรรมอธิษฐานมันก็จะมีลักษณะเช่นเดียวกันไม่ขัดกันถูกเวลาที่ศาลจะทำอธิษฐานต้องลงกันจริงใครจะรู้ธรรมในธรรมถึงความถึงนี้ถ้าผู้ใดที่ยังมีมโนชัดเจนกับอาหารแล้วเราก็ไม่ได้เดือดร้อนจะทำได้ดีไม่เป็นไปเพื่อเราเองก็ทุกข์อาภาสไม่ทุกข์ไม่เอาพลาดเราเองก็พยายามจะทำไม่ให้บกพร่องผู้รับก็ไม่บกพร่องรับผู้ให้คนงามเพราะว่าความต่างๆและได้อย่างดีเกี่ยวข้องเชี่ยวชาญราบรื่นเพลงด้วย สมุทรสาครเก่งและเชี่ยวชาญอยู่ในตัวถ้ามันไม่เชี่ยวชาญมันไม่คล่องหรอกมันช้าแล้วมันอึดอัดขัดขัดข้องๆอยู่ถ้ามันเชี่ยวชาญมันเก่งมันก็อยู่ในตัวของมันมันจะคล่องมันจะเบามันจะง่ายกว่าเพราะว่าเราเองสามารถเป็นไปได้ดีสามารถจะรู้เหลี่ยมรู้มุมสามารถรู้สึกคือเป็นตำนานเป็นปกติเรียกว่าระบบฐานนั้นและมีพลังมันมีฤทธิ์มีแรงมีอำนาจมีผลได้สามารถที่จะผลักดันอันอื่นไปได้ด้วยจึงเรียกว่าพลังและอยู่ที่สุดก็ยึดหารักคือสบายไม่มี บกพร่องทั้งหมดตั้งแต่อัตราภาษีบกพร่องพลังก็มีพลังจริงและสุดท้ายมันมีระบบฐานนั่งกินอัปปาต่างๆไม่บกพร่องไม่เอาภาพจริงเค้าเรียกว่าเป็นอยู่อย่างผาสุกดีแล้วอย่างนั้นตั้งอยู่อย่างนั้นดีแล้วดีเป็นอยู่อย่างที่เหมาะสมทุกส่วนแม้จะอารมณ์จิตที่สุดที่เรารู้ว่าเป็นอารมณ์นิพพานไม่ว่าเป็นอารมณ์ที่สูงสุดของ 10 คนเป็นคนได้ยินเสียงเป็นผู้รู้ผู้ตื่นเป็นอารมณ์สุดยอดเป็นผู้ทำได้ถึงเป้าหมายแท้จริงเราก็เป็นผู้ที่มีสารัตถะหรือวิหารรัก [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe]