190426 นิจทาน-สังฆทานน้อยใหญ่-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

ฉันหิวโหยแล้วค่อยไปหากินจุดหมายถึงนักกินแล้วอิ่มแล้วมันก็ไม่ขาดไปมันก็ไม่สะสมไปเก็บไปกองอีกแล้วมันก็หนีไปนอนอย่างนี้เรียกว่าสัตว์เดรัจฉานมันก็ยังมีความพอ คนสิไม่ได้มีความพออย่างนั้นอิ่มแล้วก็ยังกักตุนอยู่อีกหวงไว้เก็บไว้แล้วว่าความฉลาดก็ใช่เขียนว่าความโง่ก็ใช่มันชอบคนแต่ว่าความฉลาดเก็บไว้วันหน้าวันหลังเราจะต้องเราจะได้ไม่ต้องหาอีกไม่ต้องไปมีไปๆๆเอามาอีกก็ใช่ก็ดีอยู่แต่แกว่าโง่ก็ใช่ตรงที่ว่าหาไว้ได้มากมายมีอยู่แล้วก็แทนที่จะเก็บไว้พอสมควรนิดๆหน่อยๆจนล้นจนแบกจนถามจนไม่มองคนอื่นเห็นแก่ตัวจัดชัดเจน ของที่แต่ละคนเก็บกักไว้จะได้มากเอามากสะสมมากมันจึงกลายเป็นความตระหนี่ถี่เหนียวกลายเป็นสิ่งที่ไม่แจกจ่ายไปไม่เผื่อแผ่ไปคนที่หาไม่ได้คนที่ไม่มีก็เกิดขาดแคลนขึ้นโลกมันจึงมีสันติสุขแล้วคนมันมีความสามารถไม่เท่ากันมันจึงเดือดร้อนคนเก่งก็เลยมีแต่ทางกอบโกยมีแต่ทางเอาเปรียบคนที่ไม่เก่งก็เลยกลายเป็นถูกยื้อแย่งถูกเอารัดเอาเปรียบแล้วก็ขาดแคลนทุกข์ร้อนเพื่อเป็นเป็นเรื่องของคนที่มันคิดได้มากเพราะมันสมองโตประสาทมันแย่แล้วไอ้ความคิดอ่านมันก็มามันก็เลยมากเกินไป มากกว่าเดรัจฉานแล้วก็เลยทุกข์ยิ่งกว่าเดรัจฉานฆ่ากันแกงกันทำลายกันยิ่งกว่าเดรัจฉานคนจึงฉลาดกว่าเดรัจฉานและโง่กว่าเดรัจฉานคนฉลาดก็ได้ฉันและโง่ก็ได้ฉันแล้วคนเราจะทำยังไงเราถึงจะไม่โง่ก็เดรัจฉานแล้วทำยังไงเราถึงจะฉลาดกว่าจะได้ฐานที่จะฉลาดไม่โง่ฉันก็คือในความที่เป็นชีวิตเราก็เป็นชีวิตที่เหมือนเดชานนท์อะไรสมบัติพระราชทานอะไรต้องมีพอเพียงพอดีและเราก็รู้ว่าการปรับปรุงจะสร้างก็รู้ว่าความไม่ขาด ความมีมากแล้วทุกคนไม่มีทุกข์กันแล้วทุกคนได้อยู่ต่างอยู่ต่างถิ่นเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันพอเหมาะสมแล้วเราค่อยเอามาเฟ้อแล้วค่อยเอามาพ่อเพิ่มเป็นพี่ปูจะนับฐานะเป็นความตกแต่งเป็นความปรับปรุงพวกพ่อเพิ่มให้มันมากขึ้นถ้าเมื่อพอแล้วเพื่อนฝูงญาติที่โกยโยธิการมิตรสหายปวงชนที่เป็นสัตว์โลกด้วยกันพอพอใช้พอสอยแล้วเราค่อยเอามาเพ้อเอามาเกินถ้ายังไม่พอใช้ยังไม่พอสอยแจกจ่ายก็ยังไม่ทั่วถึงเราอย่าเพิ่งเอามาเฟ้อเราอย่าเพิ่ง นั่นเป็นสมบัติของความพอดีในโลกเป็นสมบัติของความพอดีในโลกเราจะดูความขาดแคลนของโลกและเราก็จะให้พอดีพออาศัยเท่าเทียมกันและเราถึงจะไม่เอามาแล้วเราถึงจะเอาหนังสือมาเท่ากันแล้วทีนี้เมื่อเป็นพระก็จะมีความสอดส่องที่ฉลาดกว่านี้อีกเห็นความไม่พออยู่เท่าใดเท่าใดเราจะเป็นตัวแนวโน้มเป็นตัวดึงโน้มจุดโน้มถ่วงให้คนเขาเห็นว่าอยู่น้อยกินน้อยก็อยู่ได้ชัดเจนและอยู่น้อย น้อยมาจนกระทั่งถึงความพอดีที่เราได้จัดแบ่งให้แก่ตัวเองแล้วตัวเองพอเหมาะพอสมพอใช้แล้วตัวเองเอามากินมาใช้แล้วก็จัดเจนตัวเองเข้าไปในรูปรอยที่ว่าพอดีแล้วไม่มากลดลงไปจนกระทั่งยังหันไปได้อาหารก็แถวนี้เครื่องนึงผมก็แถวนี้ที่พักอาศัยก็เท่านี้ยารักษาโรคก็แถวนี้บริขารอื่นที่จะพอใช้สอยที่เราจะเอามาใช้แล้วก็เพื่อเผื่อแผ่ทำประโยชน์สืบต่อให้แก่ชาวโลกมวลชนลงไปอีกก็เท่านี้ก็พอแล้วเรารู้จักความพอเรารู้จักจุดปลายเรียกว่าสันสุดท้ายหรือสัน ตั้งลงไปอยู่ที่จุดปลายสันตะประกอบไปด้วยความเป็นปลายจะบวกกันเป็นพันธะในชั้นประถมฐานคำว่าขยันไปให้มันถึงปลายขยันให้มันประกอบประกอบไปด้วยจุดปลายสุดฐานะแปลว่าขยันพากเพียรชั้นสุดท้ายก็ฉันฉันตากนั่นแหละหลวงปู่ให้มันเกิดไปตั้งลงพระคุณจะตั้งลงให้มันตั้งมั่นลงเป็นจุดปลายให้ได้จุดสูงสุด เราควรจะทำให้ดีที่สุดนั่นแหละสันติธรรมหรือสันธานฉันอุตสาหกรรมหมายความว่าให้เกิดให้ประกอบไปด้วยสิ่งที่เป็นไปฉันสักตัวนี้เป็นตัวหมายความว่าประกอบด้วยปลาย 3 บวกกันที่สุดก็กลายเป็นว่ายอดทำให้เกิดเป็นยอดทำให้เกิดเป็นปลายทำให้เกิดเป็นที่สุดเราจะรู้ความที่สุดแห่งมนุษย์ไปย่อเริ่มประเสริฐสุดดีที่สุดแล้วเราก็ทำจุดนั้นเราไม่หลงเป็นทาสอะไรหมดเรารู้การอย่างสังขารไปอะไรรู้การยังสังขารไปคือการที่จะให้ ตัวเรานี่ก็เรียกว่าสังขารเราปรุงให้ร่างของเรามันเกิดอยู่เป็นไปอยู่พอดีๆและเราก็ปรุงให้แก่โลกเรียกว่าวิสังขารและบุญญาภิสมภาร ปัจฉิมโอวาทของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าสังขารทั้งหลายย่อมเสื่อมไปเป็นธรรมดาสังขารทั้งหลายทั้งปวงย่อมเสื่อมไปเป็นธรรมดาพวกเธอทั้งหลายจงยังประโยชน์ตนประโยชน์ท่านให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทคำสอนพระพุทธเจ้าคำสอนประโยคนี้เป็นคำสอนที่รวมรวมสุดท้ายในคำสอนคำสุดท้ายพระพุทธเจ้าย่อมกล่าวคำสุดท้ายอย่างฉลาดที่สุดแน่นอนก่อนท่านที่จะไปแล้วเนี่ย ไม่ต้องทิ้งอะไรที่สำคัญที่สุดให้ดีที่สุดไว้คำกล่าวปัจฉิมโอวาทของพระเจ้านี่คือคำกล่าวต้นและคำกล่าวกล่าวพรายรวมยอดไว้หมดรวมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วในนั้นเสร็จสังขารคำว่าสังขารคำว่าประโยชน์ตนประโยชน์ท่านคำว่าประมาทพวกนี้เป็นสิ่งที่ท่านทิ้งเอาไว้ให้เราคิดว่าปฏิเสธตัวสุดท้ายของคนเราประมาทสมัย 16 ตัวสุดท้ายกับต้นไม้ประมาณเป็นตัวลึกสุดถ้าเรายังไม่รู้ตัวประมาทเราเองเรายังไม่รู้ ฐานะหรือตัวความยังอยู่ให้ดีให้เกิดฐานะให้ความให้เกิดความตั้งอยู่อุฏฐานะหรืออุฏฐานที่เรามาแปลเอาความว่าเพียรหรือเพ่งเพียรหรือพยายามเนี่ยหรือขยันเนี่ยมันหมายความว่าให้เกิดอยู่นะมันมีอุตัวนึงอ่ะคือเกิดเราพยายามให้เกิดให้กับความเกิดตั้งลงฐานะมาก็มาตั้งลงให้ความเกินหยั่งลงให้ความเกิดตั้งลงทีนี้ถ้าให้ความเกิดตั้งลงโดยไร้ปัญญาก็คือเกิดอะไรเกิดก็ได้ตามใจที่ดีใจที่มีกิเลสมันก็เกิดตามใจที่เป็นกิเลสแต่ถ้าใจที่มีปัญญาแล้วเราก็ต้องวิเคราะห์เลือกสรรเอาตัวที่ไม่ใช่กิเลสและตัวที่เป็นประโยชน์ไม่ต้องแก่ตนก็ได้แก่ท่านก็ได้ จนก็แก่จนโตตัวที่น้อยที่สุดเหมาะที่สุดง่ายที่สุดเบาที่สุดเล็กที่สุดที่เราจะทำให้ง่ายๆสำหรับเราและเมื่อเรายังมีความเป็นไปอยู่เราก็ทำความเกิดอยู่ถึงเรียกว่าอุ๊เกิดให้เป็นถังขยะลงตั้งลงไปเท่านั้นเองไม่สักแต่ว่าให้มันตั้งลงพุทธฐานแปลเอาความคิดว่าขยันก็คือให้มันรู้ในจุดดีความขยายเป็นจุดดีความขี้เกียจเป็นจุดโง่เป็นจุดเสื่อมแต่จึงเรียกว่าอุทัยธานีภาคเรียนภาคเรียนรู้จริงพากเพียรรู้ดีแล้วก็ทำดีอยู่จึงเกิดอุ สถานะแล้วเราก็ทำโดยควรอะไรมากไปก็เพ้ออะไรน้อยไปเกินไปก็ไม่พอดีพระพุทธเจ้าท่านไม่ให้ประมาทไม่ประมาทเขาเรียกว่าเราก็จะต้องรู้ว่าเราจะต้องมีความขยันหมั่นเพียรไม่ขี้เกียจแล้วเราก็จะทำงานทำตามหน้าที่ให้ดีที่สุดเรายังประโยชน์ท่านมันจะได้ประโยชน์ตนไปพร้อมกันประโยชน์ตนที่เหลืออยู่ก็เรียนรู้ตัวเองว่าเราเองติดชุดอะไรละโลกไปหมดและตัดสินแล้วว่าเราไม่มีอะไรแล้วเมื่อเราตัดสินแล้วอ่ะโลกนี้เราไม่ได้เบียดเบียนโลกอะไรหรอก เรามีชีวิตอยู่แต่เพียงว่ากินก็เท่านั้นอยู่ก็เท่านั้นใช้ก็เท่านั้นแล้วเราก็ทำงานให้แก่โลกไปโดยที่เรามีความไม่เหน็ดเหนื่อยไม่เพลียไม่เดือดร้อนอะไรมากมายแล้วเราก็ทำไปตามควรชีวิตมันก็จะเสื่อมไปเป็นธรรมดาร่างกายก็คือสังขารจิตใจก็คือสังขารมันเสื่อมไปเป็นธรรมดาเพราะฉะนั้นถ้าเราไม่มีความพากเพียรไม่มีบุตรฐานะไม่พยายามกรอบประโยชน์มันก็ไม่มีอะไรมันก็ไม่มันก็ไร้ประโยชน์เพราะเราพยายามก่อประโยชน์และมุ่งเอาประโยชน์ท่านเป็นเอกภาพยนตร์ตนเป็นรอง คนน่าจะชื่อว่าดีถ้าใครเอาประโยชน์ตนเป็นเอกเอาประโยชน์ท่านเป็นรองคนนั้นก็ชื่อว่าเลวเพราะคนมันเห็นแก่ตัวนี่เป็นฐานฐานะธรรมดาของโลกของโลกียะนี่เป็นธรรมดาต้องพูดได้ไปเห็นแก่ตัวจึงถือว่าชั่วสละความเห็นแก่ตัวที่ถือว่าดีคำสอนที่สอนให้ละตัวละตนเขาสอนทั้งหลายก็เป็นคำสอนหลักที่ทำให้คนเราดีเมื่อเรามีแนวโน้มหรือมีจุดเป้าหมายหรือมีทิศทางในชีวิตที่มันเป็นไปด้วยความเป็นประโยชน์ผู้อื่นนำ หรือมีความดีนำคนนั้นก็เชื่อว่าผู้ประเสริฐเป็นคนดีเป็นยอดแล้วส่วนเราจะอยู่ไปแล้วเราจะตายมันตายแน่มันเดินทางไปสู่ความตายแน่แต่เราเดินทางไปเดินทางไปก็พร้อมที่จะเป็นผู้ประเสริฐหรือเป็นคนดีไปตลอดทางตลอดทางตลอดทางจนกว่าจะตายและเป็นมนุษย์ที่เสียหายอะไรเราจะเป็นมนุษย์ที่เสียหายอะไรแต่มันเป็นมนุษย์ที่เสียหายเลยแล้วกำหนดแล้วตัดสินแล้วว่าความพอในการกินแล้วก็พอแล้วเราไม่เดือดร้อนพิสูจน์ฝีมือเดียวพิสูจน์ไม่กินเนื้อสัตว์ที่สุดเป็นไปได้ไหมการที่จะกินโดยมีวิธีการที่เราจะได้กินโดยบิณฑบาตที่พระพุทธเจ้าท่านวางจารีตประเพณีแบบอย่างในการหากินเป็นสัมมาอาชีโวเนี่ย ที่เป็นหลักอยู่ได้ไหมอยู่ได้พิสูจน์อยู่ได้แล้วไม่ต้องแคร์นอกจากเราอาหารบิณฑบาตแล้วยังมีอาหารอติเรกลาโคมีคฤหัสถ์หามาให้มีคฤหัสถ์นิมนต์ไปมีขนาดเอาแหวกหามาแถมให้เราก็ยังมีส่วนกำไรส่วนเกินส่วนได้ส่วนที่เป็นอดิเรกลาภผลลาบหรือเกลือเพิ่มขึ้นอีกเกินกว่าบิณฑบาตรเกินก็มีแต่บาปด้วยซ้ำไปเรามีไหมมีอยู่ก็ไปสู่เสื้อผ้าหน้าแพรก็เหมือนกันเรานุ่งห่มแค่นี้ก็ตายไหมหน้าหนาวพอทนได้ไหมหน้าร้อนพอใช้พอสอยไหมก็พี่สูตรคนไม่เคารพนับถือหรือใส่เสื้อผ้าอย่างนี้คนกราบไหว้ไม่ได้หรือ ไม่แต่งตัวให้สวยงามไม่มีเหรียญตราอย่างนี้นุ่งห่มแค่จีวรเนี่ยคนไม่กราบไม่ว่าหรือพิสูจน์จงพิสูจน์แล้วนุ่งห่มไม่เป็นปริมณฑลนุ่งห่มผ้าเสื้อสีอย่างนี้แหละไม่ต้องเปลี่ยนสีไม่ต้องเปลี่ยนแฟชั่นไม่ต้องเปลี่ยนรูปแบบคนกราบไหว้ไม่ได้หรือคนกราบไหว้แต่วันสองวันหรือ 10 ปี 20 ปี 100 ปีคนกราบไม่ได้หรือชุดอย่างนี้ที่อยู่ไม่มีอะไรใหญ่โตไม่ต้องมีเวียงวังไม่ต้องมีใบระกาชอบฟ้าหางของไม่ต้องมีแต่เรือนใหญ่ไม่ต้องมีเรือนงามอยู่มันคนไม้คนได้พักนอนมีกฎสักอันนึงเนี่ยคนเคารพได้ไหม ถูกดูแคลนไหมคนยกย่องได้ไหมพิสูจน์รอพิสูจน์ดูถ้าเป็นไปได้อยู่แม้เรากิน 2 มื้อเดียวไม่กินเนื้อสัตว์มีอาหารบิณฑบาตเป็นสัมมาอาชีวะเราก็อยู่ได้เราก็ควรจะมีที่จบแล้วก็น่าจะแน่ใจว่าเราจบได้แล้วการยังชีวิตอยู่นี้เป็นสัมมาอาชีโวแล้วเสื้อผ้าหน้าแพ้เครื่องนุ่งห่มที่เป็นปัจจัยสำคัญแค่นี้มีคนกราบไหว้นับถือได้ก็ไม่รังเกียจรังงอนไม่ต้องพลิกแพลงแบบอย่างไม่ต้องเอาเหรียญตรามาเพิ่มให้มากมายเพิ่มขึ้นไม่ต้องใส่สายสะพายไม่ต้องมีอะไรหรูหราเพิ่มขึ้นกว่านี้อีกแล้ว แบบนี้ไม่ต้องเปลี่ยนสีนี้ไม่ต้องเปลี่ยนเป็นไปได้ดีแล้วเราก็ยังอยู่ในฐานะที่คนเคารพนับถือเป็นอ่างหมดเลยหรือบุคคลได้ที่เขาจะอัญชรีย์ก็ควรจะพอควรจะจบได้แล้วหรือแม้ที่อยู่ยังมีอดีตลาโพธิ์เขายังมาสร้างกุดสร้างวิหารให้เราอยู่ได้อีกนอกเกินกว่าโคนไม้ที่พระพุทธเจ้าต่างๆเป็นนิสัยเรานอนใต้โคนไม้พาเรามันมียุงมันอยู่ไม่ได้จริงๆแล้วพิสูจน์แล้วว่าถ้าไม่มีร่มไม่มีกรดมันไม่ไหวแล้วเดี๋ยวนี้โลกมันพัฒนามายุงเยอะเหลือเกินถ้าไม่มีกฎซะแล้วมันไปไม่รอดเราก็มีกรดเป็นที่สุดแล้วก็นอนตามคนไม้คนได้ก็ได้อย่างแท้จริงไม่มีเลยไม่มีใครสร้างอดิ ครับผมไม่มีใครสร้างที่อยู่ที่พักให้ไม่มีใครหากุดได้เลยเราก็นอนคนไม้คนได้นี่เป็นนิสัยได้เป็นที่สุดแล้วที่จบแล้วเราก็ยังมีแถมมีเหล็กลาโพอีกยังมีลาภยังไม่ถึงได้ส่วนเกินอยู่อีกด้วยซ้ำไปเมื่อเราพิสูจน์ได้ถึงป่านี้เราก็ควรจะรู้จักความจบความรอดของชีวิตปัจจัยที่ยังอยู่แม้ยารักษาโรคถ้าไม่มีจริงๆกินน้ำหมดลองดูซิได้ไหมถ้าได้ก็เป็นที่จบหรือแม้ที่สุดอ่ะพอเขาจะหายาเดี๋ยวเขาจะหายาหาอยู่ที่ดีที่งามที่เหมาะสมที่เขาได้ไปจงประดิษฐ์ประดอยทั้งลูกทั้งสีมาให้เรากินเราใช้ ก็มีอยู่แล้วก็ไม่ควรจะเดือดร้อนอะไรพิสูจน์สิว่าชีวิตนี้อยู่ได้แต่ปัจจัย 4 อยู่ได้จริงหรือไม่นอกกว่านั้นเป็นความพากเพียรของเราและมีสิ่งประกอบชีวิตของเราที่เป็นบริขารสิ่งประกอบเป็นบาปเป็นคีย์บอร์ดเป็นกรดเราถือว่ากรดเป็นบริขารเราก็น่าจะได้ในยุคการสมัยนี้อะไรอย่างเงี้ยแล้วมีเครื่องประกอบผิดเล็กๆน้อยๆที่เราจะยังประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอยู่กับเขาในโลกนี้สังคมเมื่อชีวิตของเรายังอยู่แล้วชีวิตของเราตั้งได้ด้วยความพอดีมีสันโดษออกป่านนี้แล้วปัจจัย 4 เป็นสันโดษบริขารเป็นสันโดษตัดจบความพอของเรานี่พอแล้วมากกระนั้นก็ถือว่าเป็นลาภ เป็นลาภเป็นกำไรเป็นอติเรกลาโพเมื่อเป็นอติเรกลาภพ่อเป็นลาภมากราบเหลือเฟือที่เพิ่มขึ้นรากที่มากเกินที่เรารู้แล้วว่าปัจจัยแค่นี้พอแล้วนี่เกินแล้วเราก็อยู่ด้วยลาภอันเกินนี้เราก็ควรจะดีใจแค่นี้ก็พอแล้วถ้าเราไม่เป็นอย่างนี้เราจะไปเป็นคนอย่างโลกมันไม่มีที่สิ้นสุดยิ่งลาบมากได้หมื่นนึงถ้ามากก็หมื่นถึงจะเรียกว่ารากถ้ามีเก็บไว้ 100,000 บาทมากกระแสขึ้นไปอีกเขาเรียกว่าลาแบกหามเท่าไรไม่รู้จักพอและเร็วกว่าคนไม่มีสันโดษคนไม่มีขอบเขตของความจบคนไม่มีจุดปลายสันติ คนไม่มีจุดปลายเป็นที่ตั้งคนไม่มีขีดสุดเมื่อเรามีขีดสุดขีดเกลี้ยงแล้วสบายใจแล้วไม่เป็นไรแม้ที่สุดเราไปบิณฑบาตเป็นอาชีพไม่มีข้าวกินไม่ได้ข้าวมากินเลยเราก็รู้ความจริงว่าร่างกายก็จะต้องเสื่อมไปเป็นธรรมดาฉันค้านี้ไม่มีค่าเข้าไปช่วยมันไปอุดหนุนมันนิดหน่อยประโยชน์ตนก็เกือบลงเป็นธรรมดาแต่แต่เราได้ฟังพยายามแล้วเราไม่ได้ประมาทเราได้ไปบิณฑบาตแล้วแต่ความเสื่อมมันเกิดขึ้นมาเพราะโลกมันเสื่อมคนอาจจะไม่ศรัทธาเลื่อมใสในธรรมขึ้นเพราะมีคนทำให้เกิดการไม่ศรัทธาเลื่อมใสหรือผู้ที่อยู่ในศาสนาทำให้ ไม่เลื่อมใสเราก็พยายามทำขึ้นอนุชนรุ่นหลังทำตามมันก็จะเป็นค่านิยมที่เขาเลือกใช้ศาสนากลับมาเขาก็จะรู้ว่าหมู่กลุ่มนี้นานๆเลื่อมใสหมู่กลุ่มนี้เลี้ยงไว้เขาก็จะเลี้ยงไว้แล้วก็พิสูจน์ว่าเออเขาเลี้ยงเขามีคนมาช่วยแม้จะมีคนกลุ่มน้อยที่เห็นได้แต่คนกลุ่มน้อยนั้นบริสุทธิ์ใจศรัทธาจึงเห็นแท้เห็นชัดเพราะเขามีความรู้เขาเข้าใจว่าจุดนี้คนอย่างนี้คนที่เสียสละออกมาป่านนี้ไม่สะสมไม่แบกหามีธรรมะในตนไม่กอบโกยเป็นผู้เสียสละไปทำงานเผยแพร่ธรรมะไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่แล้วก็มีชีวิตยังอยู่แค่นี้แค่นี้คนที่มีธรรมะเขาก็ เรื่องราวคนที่เขายังมีลาภมากอยู่เขายังมีเป็นฆราวาสเขายังมีเงินมีทองเขายังหากินยังซื้อยังขายยังขุดยังสร้างเขายังพอมีพอเหลือเฟือพออะไรเขาก็จะมาเกื้อกูลเราไว้เรามันไม่ใหญ่ไม่โตหรอกถ้าคุณเราคอยอยู่ผมมองไม่เห็นทางว่าเราจะตายได้ง่ายๆอะไรเราก็พิสูจน์กันอยู่มันมีส่วนแล้วก็จงแน่ใจเธอนี่แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจว่าผมเองผมผมจะตายจริงๆถ้าคนมองไม่เห็นทำมาผมก็ไม่อยู่หรอกโลกนี้คนก็ไม่เลี้ยงผมไว้เลยเพราะว่าผมเองนี่ไม่มีประโยชน์และต่อโลกของพี่บิณฑบาตก็ไม่ได้กินนอกจากบิณฑบาตไม่ได้กินคนอื่นที่ไม่ได้เราไม่บิณฑบาตแล้วแต่เขาก็รู้อยู่บางทีอาจอยู่ห่างอยู่ไกลเขาไม่เอามาให้กินเขาไม่เอื้อเฟื้อหาเราอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่ดูแลเขาก็ไม่ถามข่าวคราว ที่ไหนเป็นยังไงจะเข้ามาหาเขาก็ไม่เข้ามาหาเขาจะเอาอะไรติดไม้ติดมือมาให้อยู่ให้กินบ้างไหมใช้มั่งเขาไม่เอามาเขาก็จะนั่งตายมันจริงๆจริงๆผมกล้าตายถ้าถ้าโลกนี้มันแรงธรรมะจนคนมองไม่เห็นธรรมะว่าความเสียสละความมักน้อยความที่เห็นได้ชัดเจนว่าคนมีน้อยเนี่ยควรจะได้เกื้อกูลกันบ้างแล้วก็มีคุณธรรมในนี้เนี่ยแล้วก็ทำงานไปอย่างเงี้ยแล้วก็มีงานงานที่เราเผยแพร่ธรรมะให้คนรู้สัจธรรมสิ่งนี้มันไม่มีค่าซะเลยจริงๆผมก็จะนั่งตายมันจริงๆจริงๆอยู่ทำไมกันโรคที่มันไม่มีแล้วมันมีแต่ชาวโลกมันมีแต่คนรกโลกเข้าใจอย่างโล่งๆไม่เห็นความดีที่แท้จริงมองไปเห็นแต่ว่าการแย่งชิงการที่โลภมากนี่เป็นธรรมะ มองเห็นแต่ว่าการโลภมากการที่จะยื้อแย่งเอาเอาเปรียบต้องมีให้มากเป็นธรรมะถ้าโลกมันเป็นอย่างนั้นแล้วไปอยู่กับมันทำไมอยู่กับมันแล้วคุณก็เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแย่งชิงเดือดร้อนไม่เห็นจะน่าอยู่ตรงไหนเลยผมมองงี้นะผมเห็นอย่างนี้นะเพราะผมถึงบอกว่าผมผมจะตายมันจริงๆผมกล้าตายไม่กินก็ไม่กินกันน่ะไม่อยู่ก็ไม่อยู่อยู่กับโลกที่มันแย่งกันอย่างนี้หรอกมันไม่รู้จะอยู่กับมันทำไมเราก็จะต้องไปแย่งกับมันถ้าจะอยู่อีกแล้วมันก็จะต้องไปเดือดร้อนโดยไม่มีการสงเคราะห์เลยจิตใจมันเป็นเสือเป็นสิงห์หรือว่าเป็นอะไรอ่ะมันโหดร้ายถ้ารุ่นแล้วไปอยู่กับมันก็ลำบากลำบนก็นั่งตายไปแล้วแล้วไป อยู่กับสังคมอย่างนั้นแหละบินได้บ่ได้กินก็กินวันนี้กินได้ก็กินพรุ่งนี้บินไม่ได้ไม่กินมะรืนนี้บินไม่ได้บินไม่ได้ไปเรื่อยๆ 4-5 วัน 10 วันทนได้กี่วันมันก็ตายเองนั่นแหละก็อยู่กับลูกเขานี่แหละบิณฑบาตเป็นอาชีพนี่แหละวันนี้ไม่ได้ก็ไม่ทิ้งพรุ่งนี้ไม่ได้ก็ไม่กินไม่ได้ก็ไม่กินมันก็เหี่ยวลงสังขารก็เสื่อมไปเป็นธรรมดาสักวันนึงก็แห้งขาวแห้งข้าวแห้งข้าวมันก็ตายไม่มีอะไรมันก็ไม่ธรรมดาธรรมดาแทนที่จะไม่แปลกตรงไหนเลยก็รู้ให้ได้ก็เห็นไม่ได้ว่าเราจะอยู่อย่างนั้นผมเองผมพิสูจน์อยู่เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นถึงขนาดนั้นคนมีธรรมะก็ยังมีอยู่โลกยังไม่แรงธรรมะคนยังเข้าใจว่าการที่ไม่เอารัดเอาเปรียบนี่เป็นคุณธรรมเป็นคุณความดีงามการ ตลาดนี้เป็นคุณธรรมเป็นความดีงามคนที่มีความเสียสละควรเลี้ยงไว้เขาก็จะเลี้ยงไว้อยู่ก็ยังมีอยู่ก็ยังไม่เห็นแล้งว่ะถึงแม้จะมีคนกลุ่มน้อยก็ตามแต่น้ำใจของคนกลุ่มน้อยเหล่านี้แหละเป็นน้ำใจที่โน้มน้าวมาในทางชักจูงค่านิยมสร้างค่านิยมให้แก่โลกเขาเป็นคนทำตัวอย่างเป็นกุศลหรือเฟืองเป็นบุญมหาศาลเป็นคนทำตัวอย่างนี้แหละพระเหมือนกันเป็นคนทำแบบอย่างเป็นสะระณังคัจฉามิเป็นคนทำที่พึ่งเขาเพิ่งส่งอย่างนี้เขาพึ่งพระอย่างเราเขาพยายามกระทำการช่วยเหลือเกินฝ่ายพระอย่างเราการทำตัวอย่างการช่วยเหลือ การเอามาให้การว่าเสียสละก็จะเป็นกรรมเป็นกิริยาอย่างนึงที่จะให้คนในโลกนี้เขามองเห็นเขาทำอะไรเข้ามาให้คนพวกนี้ทำไมคนพวกนี้มีคุณธรรมอะไรคนพวกนี้มีคุณความดียังไงเขามาใกล้มาคิดเขาพยายามแสวงหาเขาพยายามแม้ท่านพวกนี้ออกไปอยู่ไกลๆเขาก็เดินทางมาหาเดินทางมาเคารพมากล่าวมาอยู่ใกล้ชิดเขาได้อาศัยเขาได้ประโยชน์อะไรจากคนพวกนี้หรือพระพวกนี้เขาก็โน้มก็เป็นแนวโน้มให้คนได้เห็นได้คิดได้สัมผัสและเขาก็จะพิจารณาตามคนเรามันมีตัวพิจารณาในใจเหมือนกันน่ะสันติและจิตมันมีมันมี ตัวจิตที่พิจารณามันมีวิเคราะห์น้อยวิเคราะห์มามันก็มีอยู่ในทีนั่นแหละนี่ก็วิเคราะห์ว่าเขาก็จะเห็นชัดเขาว่าจะเข้าใจหรือไม่เขาก็จะมาพิสูจน์เลยตามมาพิสูจน์เขาก็จะได้เข้าใจถ้าคนที่มีทำไม่เคยเข้ามาทิฐิเข้าใจได้ว่าความเสียสละความมักน้อยนี่เป็นธรรมะหรือเป็นความดีต่อความมักมากหลังจากนั้นพระพุทธเจ้าสอนความมักน้อยไม่ได้สอนด้วยความมักใหญ่ธรรมะใดวินัยใดเป็นไปเพื่อความมักใหญ่ธรรมะนั้นวินัยนั้นไม่ใช่ของเราตถาคตรู้จักพระพุทธเจ้าสอนอภิชาไม่ได้สอนมารับผิดชอบ ส่วนมากน้อยมาหาปีศาจตัวมักใหญ่นะไม่สอนเพราะว่าคนในโลกมันมักใหญ่อยู่แล้วแต่ถ้ามีแนวโน้มมาในทางอีกฝั่งนึงฝั่งมักน้อยเพราะคำสอนการถึงได้ยืนยันว่าทำใดวินัยใดเป็นไปเพื่อความมักใหญ่มากๆคำนั้นวินัยนั้นไม่ใช่ของเราตถาคตแต่ควรจะมีสูตรยืนยันชัดเจนหรือเหมือนกันกับธรรมใดวินัยใดเป็นไปเพื่อความเกียจคร้านทำนั้นวินัยนั้นไม่ใช่ของเราตถาคตไม่ใช่พระพุทธเจ้าไม่สอนแนวโน้มเองไม่ได้ทางเกียจคร้านหรือแนวโน้มเองไม่ได้ทำมักใหญ่มักมากให้มักน้อยบ่มักน้อยจนกระทั่งรู้จุดจบสันติรู้ขอบเขต ปลายสุดของการยังอยู่การทรงชีวิตไว้ด้วยความพอดีผลงานทรงสังขารร่างกายทรงสังขารจิตใจจิตใจก็เป็นสังขารเรียกว่าจิตสังขาราและทรงจิตใจของเราไว้ได้ด้วยความพอดีพองามไม่เดือดร้อนไม่ดิ้นรนจนเกินขอบเขตแล้วอยู่สบายแล้วและก็มีความเอื้อเฟื้อมีอุทานและมีความขยันเพียรมีวุฒิฐานะมีรู้จักพักมีพฤติในความรักมีพฤติมีความเกิดก่อทำงานให้เป็นผลให้แก่โลกเขาอยู่โดยเราใช้ของโลกกินของโลกเปลืองของโลกก็คุ้มกันในงานของเรางานเราทำให้เกิดโรคคุ้มอยู่แล้วก็ไม่น่ากิน แรงใจอะไรเราก็ควรจะเป็นผู้อยู่สูงถ้าเรายิ่งเป็นผู้ก่อประโยชน์ให้แก่โลกมากยิ่งขึ้นมันก็เป็นความดีถ้าจะพูดด้วยภาษาโลกก็เป็นความน่าภูมิใจที่เรามีประโยชน์แก่โลกมากกว่าที่เราเปลืองโลกแต่เราอย่าไปหลงติดความภูมิใจหรือว่าหลงประโยชน์ที่เราทำให้แก่โลกเป็นอันขาดถ้าหลงว่ามันเป็นประโยชน์ถือว่าตัวเราเนี่ยเป็นตัวมีค่าเป็นตัวมีประโยชน์แก่โลกและเราหลงตัวหลงตนเราก็หลงความใหญ่แล้วมันจะเผลอมันจะประมาทมันเจริญเลิศมันจะทำให้เราไปทับถมโลกไปอวดดีอวดดีตีโลกมันจะมันจะ สภาพหมุนรอบเชิงซ้อนกิเลสมันจะลงมือทำงานอย่างนั้นแต่เราก็เรียนรู้ให้ชัดแล้วก็พิสูจน์ดูถ้าเราจะเห็นแต่ฉันแล้วเราจะรู้ค่าของความดีของมนุษย์เกิดมาเป็นมนุษย์รู้สังขารแล้วก็รู้วิสังขารรู้ปุญญาภิสังขารรู้อภิญญาที่สังขารแล้วก็พยายามมีอิทธาภิสังขารถ้าเราจะรู้สังขารแล้วเราก็ก่อสังขารคุณก็ให้เป็นอิจฉาที่สังขารก่อนด้วยความเก่งก็อย่างยิ่งอย่างรู้ยิ่งก็ยังเป็นบุญก็ยังเป็นการชำระกิเลสจนหมดกิเลสและก็ก่ออย่างเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นเป็นบุญเป็นกุศลแก่ผู้อื่นและผู้อย่างคนคนง่ายๆก็คือให้ผู้อื่นได้เราเองก็เป็นได้เพียงอาศัย ทำ 101 ก็ขอแบ่งกินสัก 5 อีก 95 ให้แก่ประโยชน์แก่ผู้อื่นเถอะผู้อื่นเขาก็ได้รับประโยชน์ 95 นั้นไปแล้วก็ขอแฝงกินสัก 5 แล้วก็เป็นคนมีราคาในโลกเองแม้เราจะเดินทางไปสู่ความตายเราก็เป็นคนมีประโยชน์ในโลกเกิดมาเป็นคนก็เป็นผู้ประเสริฐเป็นผู้เจริญเป็นผู้ดีเป็นผู้ที่มีค่าอย่างนี้แหละทีนี้งานงานของพระก็คืองานที่จำกัดขอบเขตว่าเราไม่ไปสร้างไปก่อนอะไรต่ออะไรพวกนี้ถ้าผมก็เข้าใจไม่ได้เขาก็หาว่าเราไม่ปลูกข้าวแล้วทำไมกินข้าวเราไม่ทำเครื่องอุตสาหกรรมแล้วทำไมเราใช้เครื่องอุตสาหกรรมเราไม่ทำงานอย่างชาวโลก อยากทำไมเรามาใช้สิ่งที่ชาวโลกเขาก่อสร้างขึ้นมาล่ะคนก็ไม่มองให้มันสุดคนในโลกนอกจากจะทำงานอะไรต่างๆเหล่านี้ยังมีทำงานเป็นครูเป็นคนใช้ปัญญาบอกสอนชี้นำเรียกว่าผู้นำในโลกมันก็ไม่มองว่าคนในโลกนี้ที่เป็นผู้นำซึ่งตนเองก็อยากจะเป็นผู้นำอยากเป็นนายกนายกไปเคาะซากเครื่องอุตสาหกรรมที่ไหนและยกไปปลูกข้าวข้าวที่ไหนนายกไปก่อไอ้โน่นไอ้นี่ที่ไหนมีแต่เพียงชี้แนะสั่งสั่งให้คนนั้นทำอย่างนี้ศาลให้คนนู้นทำอย่างนี้แล้วก็ไม่วิเคราะห์ใช้ปัญญาแล้วก็ปกครองคนก็เท่านั้นแหละก็เป็นผู้ที่จัดแจงบริหารแจกแจงกิจการต่างๆตรงไหนบกพร่องก็หาไปเติมตรงไหน ก็หาไปเติมตรงไหนมากกูไปเอามาส่วนไหนมากก็ไปแบ่งเอามาแล้วก็มาให้ส่วนที่ขาดเขาก็ทำหน้าที่อย่างนั้นเหมือนกันส่วนตัวครูหรือว่าตัวพระเนี่ยชัดเจนยิ่งกว่านั้นอีกเป็นผู้ที่มีน้อยกินน้อยกว่านายกรัฐมนตรีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ที่ไม่สะสมยิ่งกว่านายกเป็นผู้ที่เสียสละให้เห็นตั้งแต่รูปแบบแล้วก็เป็นผู้ปกครองคนเหมือนกันปกครองหมู่สงฆ์ปกครองน้อยไปกว่าปกครองไม่ใช่น้อยทะเบียนก็เสียยิ่งกว่าปกครองให้รู้จักกินจักใช้สิ่งน้อยยิ่งกว่ารู้จักส่วนที่มากเอาไปให้ไปเอามารู้จักส่วนที่น้อย แบ่งออกไปเป็นตัวกลางในการที่จะบอกให้คนมาเปลี่ยนมาเปลี่ยนจากมากมานะลดลงแล้วก็เอามากนี่ไปเผื่อแผ่กับคนที่น้อยให้เขาทำเองด้วยแต่ก็รู้จักทานรู้จักนี้จะทานให้ทำการให้เสมอๆให้มีความขยันเสมอๆสัจธรรมแล้วเกิดผลก็พยายามแจกผลให้ผู้อื่นเสมอทานเร็วกว่านี้จะทานเรียกว่าทานเสมอให้เสมอให้แก่ใครก็ได้ที่ใช้ปัญญาสรรเสริญการให้ที่มีปัญญาทำให้สรรเสริญทานที่ไม่มีปัญญาถ้าไม่สรรเสริญเราสงสารจะมีปัญญาให้แก่ใครที่ควรจะให้แล้วก็แบ่งแจกกันไปให้ที่ ท้ายที่สูงที่สุดไม่ต้องคิดอะไรมากมายครอบครัวนี้ควรพิจารณาว่าจนควรให้ต้องการเป็นผู้ที่มีความต้องการควรให้หรือเป็นผู้ที่มีค