190430 โลหิจจสูตร-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

อชาในการยิงธนูขนาดหนักสามารถยิงถูกขนทรายได้ในระยะอุสุภหนึ่งที่ยิงตลอดเงาแห่งการโดยขวางด้วยลูกซ้อนอันเบาปลิวฉะนั้นการก้าวเท้าของข้าพระองค์ประมาณเฒ่าจากสมุดวาดตะวันออกถึงสมุทรปราการตกข้าแต่พระองค์เมื่อประกอบด้วยความรวดเร็วและการก้าวก้าวไกลถึงเช่นนี้ข้าพระองค์เกิดความปรารถนาว่าเราจะถึงที่สุดโลกในการไปให้จงได้ข้าพระองค์จึง การบริโภคการดื่มการเคี้ยวการเล่นงดการถ่ายอุจจาระปัสสาวะงดการหลับอันเป็นเครื่องบรรเทาความเหน็ดเหนื่อยเสียมีอายุมีชีวิตร้อยปีก็เดินทางทั้งร้อยปียังไม่ถึงที่สุดแห่งโลกเลยได้ตายเสียในระหว่างข้าแต่พระองค์อัศจรรย์จริงไม่เคยมีเลยคือคำที่พระองค์ตรัสว่าเรากล่าวว่าใครๆไม่อาจรู้ไม่อาจเห็นอาจถึงที่สุดในโลกด้วยการไปได้เลยดังนี้อันนี้ก็กล่าวย้อนทวนแล้วก็เพื่อที่จะซ้ำเติมขึ้นไปหากพุทธเจ้า ทั้งหลายเราได้กล่าวกับเทพบุตรนั้นว่าแม่เธอที่สุดโลกแห่งใดอันสัตว์ไม่เกิดไม่แก่ไม่ตายไม่จุติไม่อุบัติเราไม่กล่าวการรู้การเห็นการถึงที่สุดโลกนั้นเพราะการไปและเธอในร่างกายที่ยาวกว่า 1 ซึ่งประกอบด้วยสัญญาและใจนี่เองเราได้บัญญัติโลกเหตุเกิดของโลกความดับไม่มีเหลือของโลกและทางให้ถึงความดับไม่มีเหลือของโลกไว้ดังนี้ก็ทวนกลับมามีแต่บุตรถ้าเผื่อว่าเราเข้าใจ สัจธรรมที่แท้จริงแล้วว่าเทวบุตรก็คือจิตไม่มีปัญหาอะไรถ้ามีเทวบุตรชื่อโลหิตตัดสะที่จริงคำว่าโลหิตแตกต่างมันก็มีความหมายมันก็อยู่ในเนื้อในตัวของเรานี่แหละโรตีคือเป็นเรื่องเป็นตัวสำคัญเป็นตัวสำคัญโลหิตในภาษาบาลีก็คือเลือดเลือดโลหิตสัสก็คือชีวิตชีวิตของเลือดเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าหมายเอาไปไกลก็จะไปเป็นตัวบุคคลตัวตนเราเขารออยู่ในท้องฟ้าอากาศแล้วก็เทพบุตรองค์นี้ก็เป็นตัวบุคคลมาถามพระพุทธเจ้า อธิษฐานมาถามพระพุทธเจ้าแล้วก็หมายถึงโลกโลกก็หมายถึงโลกที่กว้างไกลไปทีเดียวโลกไหนๆก็ได้แล้วก็เขาก็พยายามค้นหาเขาพยายามจะค้นหาที่สุดโลกมันอยู่ที่ไหนจะไปหาส่วนต่อจะไปหาตัวเจาะจุดจบจะไปให้ที่สุดของโลกนั้นที่สุดของโลกนั้นก็คือเป็นการหมดสิ้นเป็นความว่างเปล่าไปที่ไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายของโลกของโลกก็คือถ้าเกิดว่าเข้าใจความจริงและโลกไม่มีอะไรมีแต่ความหมุนเวียนคือความหมุนเวียนนั่นเองคนเราจะไปตามหาจุดจุดต่อของความหมุนเวียน เลิกหมุนเวียนแล้วของความหมุนเวียนไปหาจุดจุดที่มันไม่มีความหมุนเวียนแล้วนั่นน่ะโดยความเป็นโรคโดยความเป็นบุคคลด้วยความเป็นสัตว์ตัวตนด้วยความเป็นวัตถุธรรมหรือโดยความเป็นไอ้สิ่งใดสิ่งใดก็ตามแต่ที่มันยังเป็นตัวเป็นตนอยู่ในโลกนั้นน่ะรู้จักกันว่าเราไม่กล่าวหรือเรากล่าวก็กล่าวว่าพระพุทธเจ้าไม่กล่าวเรื่องที่สุดโลกของไอ้สัตว์ตัวตนบุคคล ไม่มีใครหรอกจะไปถึงที่สุดอย่างนั้นได้ด้วยการโคจรไปหรือด้วยการไปโดยการไปอันนี้ภาษาบาลีต้องใช้คำว่าคำว่าเนนะคมนาคมดีนะถ้ามันนะหรือคมนาคมที่เอามาใช้กับคมนาคมเป็นการเดินการเดินทางการไปด้วยการไปได้เลยถ้าเราจะไม่มีใครสามารถที่จะไปรู้ไปเห็นจะไปก็ไปรู้ไปเห็นจุดที่มันไม่มีการไปของทุกๆสิ่งทุกอย่างที่โคจรหรือทุกอย่างที่วงเวียนบนไม่มีใครอาจสามารถในขณะที่ตะกอนนี้บอกว่าพูดกันถึงเรื่องโรคก็เอาโลกลูกเดียวนี่ก็ได้แล้วก็เป็นลูกที่จบของโลกที่ไม่มีที่เกิดที่แก่ที่เก็บที่ตายที่อุบัติไม่มีที่จุดที่ไม่มีที่อุบัติในโลก ค้นหาแล้วไม่เจอแล้วค้นหาไม่ได้ไม่รู้ไม่เห็นจะไปไปยังไงก็ไปไม่ได้จะไอ้นี่ก็ไม่ได้พระพุทธเจ้าท่านยืนยันรอให้ตัดได้ยินข้าวก็บอกว่าอัศจรรย์จริงๆอัศจรรย์ตรงไหนอัศจรรย์ตรงที่ไม่มีใครกล้ายืนยันไม่มีใครกล้ากล่าวพระพุทธเจ้าปราบกล้ายืนยันโดยประสานก็ชัดเจนบอกว่าเรากล่าวว่าไม่มีใครอาจรู้อาจเห็นได้ยืนยันเด็ดเดี่ยวไม่มีใครอ่านดูอาจเห็นได้ทีนี้เราจะตัดก็ยืนยันซ้ำต่อไปอีกคงจะจริงทีเดียวเพราะว่าแม้เรานี่แหละพยายามเป็นฤาษีก็คือการบำเพ็ญ แต่ตอนนี้ตอนนี้เป็นบุคคลเป็นตัวหนังสือเลยทีเดียวเลยฤาษีจะเกิดมาเป็นฤาษีขี่เที่ยวกี่เที่ยวตายแล้วเกิดตายแล้วเกิดกี่ปีก็ตามแต่พยายามพากเพียรที่สุดจนกระทั่งมีความสามารถถึงขนาดเดินได้เร็วมากมีฤทธิ์ไปในอากาศได้เร็วยิ่งกว่าเทียบเคียงกับสิ่งที่เร็วและก็แม่นยำที่สุดแล้วก็ป๊าดป้าหนึ่งก็ผู้ที่คล่องแคล่วยิงธนูขนาดหนักสามารถยิงถูกขนทรายได้ในระยะอสุภะ 1 อสุภะคุณสุภาหนึ่งจะขนาดไหนก็ตามแต่เราไม่รู้จักมาตราส่วนอันนี้แปลว่าคิดว่าไกลก็แล้วกันที่ยิงตลอดแห่งเงาตามโดยขวางโดยขวางหมายความว่าไม่ได้ยิงโดยที่เรียกว่าเล็งตรงเลยยิง ต้นตาลก็เอาต้นตาลยอดตาลแล้วก็ยิงเปรี้ยงเอาไม่เอาแรงเงาตายเหมือนกันเล็งเอาคนที่ยิงลูกโป่งที่เขาเคยยิงกันนี่เขาเอาเลยเอาเงาไม่จำเป็นต้องเป็นเล็งเอาตัวจริงเลยเอาแต่เพียงสายตาคาดคะเนเอาตามเงาตามความอ่าส่วนสัตว์ที่ตัวเองจะเอาอะไรเป็นที่สะท้อนเป็นที่ดูเป็นที่รู้เอาเงาตาลแค่เล็งจากเงาด้วยซ้ำไปก็สามารถที่จะยิงถูกศาลนี้ได้แต่หมายความว่ายิ่งกว่าธรรมดาความเก่งก็เที่ยวให้ฟังว่าความเก่งยิ่งกว่าธรรมดาที่ลึกขนาดนี้ก็แสดงคนนั่นแหละที่ว่ายิงลูกโป่งนี่ไม่ต้องไปยิงตัวลูกโป่งไม่เล็งไม่ต้องเอาปืนเอาธนูนี้ไปเลี้ยงลูกโป่งเอาตาไปเลี้ยงลูกโป่งแล้วเอาเงามันเล็งเงามันเล็งวัดส่วนอื่นๆคำนวณ เอาตามก็สามารถที่จะเล่นได้แล้วยังไม่เท่านั้นด้วยลูกศรอันนี้ตลอดกาลโดยขวางคือตามธรรมดานี่เรายิงลูกศรนี่เราเอาลูกศรก็เป็นลูกศรธรรมดาเข้าธนูยิงมันก็โดยโดยแล่นไปตามตรงธรรมดานี่ชุดไปไม่เอาลูกศรขวางด้วยแล้วก็ยิงคือเทียบให้มันพิมพ์ลึกที่สุดน่ะเทียบให้มันที่ลึกที่สุดแต่ว่าความสามารถนี้ขนาดขนาดหนักจริงๆขนาดที่เรียกว่ามันไม่คาดเดาไหลขนาดโดยขอรูปสอนจับเบาปลิวไปถูกต้นตาลนั้นได้เลยทีเดียวการ ของข้าพระองค์ประมาณเท่าจากสมุดภาคตะวันออกถึงสมุทรปากตะวันตกก้าวมาหาคนอะไรกันนักหนาก้าวเท้าจากมหาสมุทรฝั่งตะวันออกถึงตะวันตกที่ก้าวเท้าการก้าวมีประมาณ 9 ถึงขนาดนั้นทั้งสามารถกว้างไกลทั้งสามารถแม่นยำทั้งสามารถรวดเร็วไม่รู้เลยจะเอาลักษณะไหนก็ตามแต่ในการเดินที่ว่าเดินได้เก่งที่สุดแล้วนอกจากเดินได้เก่งที่สุดแล้วยังไม่พอยังใช้เวลาอีกเอาเกี่ยวกับเวลาอีกมีเวลาเท่าไหร่เดินมันหมดเดินมันหมดจนกระทั่งไม่มีการดื่มการเคี้ยวการกินการลิ้มการถ่ายอุจจาระปัสสาวะแม้แต่การนอนหลับซึ่งเป็นการ บรรเทาความเหน็ดเหนื่อยในคนนี้มันต้องมีการงานและก็มีการพักนี่เรียกว่าพูดกันอย่างพิลึกเลยทีเดียวเรามีอายุ 100 ปีเดินมาถึงร้อยปีไม่มีการพักเลยฟังดูวีดีโอผู้จัดการเราเป็นบุคลิกฐานเอาไว้เนี่ยอย่าเพิ่งหวังว่ามันจะมีเลยจริงๆอยากซื้อหวังเป็นสิ่งที่มันเกินที่จะคาดคิดให้คนรับความรู้แล้วว่าโอ้โหขนาดนี้ขนาดนี้แล้วเราจะไปเทียบยังไงเราจะไปเที่ยวยังไงเพราะงั้นก็หยุดพระพุทธเจ้าท่านฉลาดในการที่จะพูดคนเดียวพูดอย่างนี้เพราะคนก็หยุดแล้วหยุดแล้วก็ใกล้จะสอนเรื่องหยุดเพราะฉะนั้นนี่แค่นี้ก็หยุดได้คนที่เข้าใจด้วยความรู้สึกหนึ่งประสาทด้วย ยาที่รับรู้ก่อนโอ้โหนี่เราเมื่อไหร่เราจะเป็นฤาษีขนาดโลหิตต่ำเมื่อไหร่เราจะไปทำอย่างนั้นได้ขณะที่ทำอย่างนั้นแล้วยังไม่มีการผลมีผลสำเร็จได้แล้วเราจะไปหรือไม่ไปมึงไม่ไปจิตเป็นไงแกก็เกิดอยู่ไม่เพ้อไม่หลงใหลไม่บ้าเลือดคิดอีกต่อไปท่านระงับความคิดนะถ้าไม่ได้ระงับความเป็นไปโดยโลกแต่ถ้าเราเป็นอุปราชที่ฐานอย่างนี้ให้คนฟังคนฟังที่ติดตัวตนหรือติดบูชาที่สุดท้ายก็ตามนึกภาพไปเป็นตัวเป็นตนอย่างนั้นตามก็ตามเพราะนึกว่าเป็นอย่างนั้นจริงแล้วเขาก็จะนึกถึงโอ้โหถึงขนาดนี้เนี่ยมันเป็นยังไงไหวเนี่ยจิตของเขาก็จะท้อถอยทันทีก็เขาก็จะ อุบายโกสุมพระพุทธเจ้าชาญฉลาดขึ้นไปแล้วถ้ากรุณาคนนี้หยุดหยุดแล้วไม่พลาดแล้วเลิกคิดเพราะจิตไม่เลิกคิดเตลิดเปิดเปิงไปไม่มีการค้านแย้งจิตนั้นก็ฟังเพลงพระพุทธเจ้าท่านอธิบายถึง 100 ปีก็ยังไม่ยังไม่ถึงที่สุดแห่งโลกเลยได้ตายเสียในระหว่างแหมไม่ถึงที่สุดโลกแล้วไม่เจอขนาดทำขนาดนี้ยังไม่ไปไม่รอดเลยไปไม่ถึงได้ตายเช่นในระหว่างสัตว์ซึ่งในระหว่างที่ไม่ถึงนั่นแหละเพราะมันไม่เจอจุดถึงมันตายใช่ไหมระหว่างตรงไหนก็ไม่รู้พอจะคำนวนไม่ได้ว่าจุดถึงจะอีกกี่เมตรกี่เซนติเมตรกี่ก้าวกี่ฟุตกี่คู่สุดพระเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้ยังไกลอีกเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้เพราะว่าได้ตายเสียในระหว่าง ยังไม่ถึงนั่นแหละเพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าท่านตรัสยืนยันอย่างนี้จึงเป็นที่น่าอัศจรรย์เหลือเกินไม่เคยมีเลยคือคำที่พระองค์ตรัสว่าเรากล่าวว่าใครๆไม่อาจรู้อาจเห็นอาจถึงที่สุดในการไปได้เลยเพราะฉะนั้นด้วยการไปตอนนี้เขาพระพุทธเจ้าเนี่ยถ้าเป็นบุคลากรที่ขายก็หมายความว่าเดินไปเอาลูกขันน้ำขันนี้ไปจะเดินทางให้เก่งเท่าเก่งอย่างขนาดที่ว่านี้ก็ไม่มีทางจะไปถึงที่สุดแห่งความวนหรือที่สุดแห่งความเดินหรือที่สุดแห่งการโคจรหรือที่สุดแห่งการเกิดดับการเกิดดับไม่มีที่สิ้นสุดการเกิดดับของสิ่งทั้งหลายทั้งตัวไม่มีที่สุดอย่าไปคิดจะให้ยากโลกจะแตกเมื่อไหร่เมื่อไหร่โลกเกิด ใครเป็นผู้สร้างโลกเริ่มต้นที่ไม่มีอะไรเลยและเริ่มมีอะไรขึ้นมาใครเป็นผู้กระทำอย่าไปคิดจะให้ยากระงับการไปแม้แต่ของจิตระงับการไปแม้แต่ท้องถิ่นจะคิดเรื่องบ้าๆผมเสียจึงเรียกว่าหยุดจึงเรียกว่าไม่มีการถึงได้ถ้าไปคิดแต่ถ้าเลิกคิดเมื่อนั้นแหละหยุดทันทีฟังดีๆมันเลิกคิดวันนั้นหยุดทันทีเลิกคิดไม่ได้อย่าสงสัยผลสงสัยให้ได้ว่าอย่าไปคิดเรื่องไอ้นอกทางนอกเรื่องนอกรีดพวกนี้เลยพระพุทธเจ้าท่านใช้อุบายนี้ระงับพวกนี้เขาเข้าใจอัตราและก็พูดอย่างอัตราคุณ ก็รู้เรื่องอธิบายอย่างลึกอธิบายอย่างชัดเจนอย่างนี้เลยโอ้มีคนอยู่คนหนึ่งหรือมือมีฤาษีอยู่ตนหนึ่งเก่งเหลือเกินฤาษีตอนนี้เนี่ยเดินทางใช้เวลาเดินทางพยายามฝึกตนให้มีความสามารถในการเดินทางไปไปไปไปไปไปไปไม่เจอไม่เจอจุดที่จะรู้จะเห็นว่ามันมีที่สุดไม่มีความเกิดความแก่ความเจ็บความตายอะไรไม่มีไม่มีจริงๆเจอไม่ได้หาไม่ได้เพราะฉะนั้นผู้ใดเป็นวัวเพราะคิดอยู่ข้างนอกคิดถึงเรื่องเหล่านี้อยู่นะไม่มีการเจอความหยุดหรือความสุขหรือไม่เจอที่สุดพระพุทธเจ้า ร่างกายที่ยาวกว่า 1 ซึ่งประกอบไปด้วยสัญญาและใจนี่เองเราได้บัญญัติโลกเหตุเกิดของโลกความดับไม่เหลือของโลกและทางให้ถึงความดับไม่เหลือของโลกไว้เวลามีความเป็นที่สุดคืออันตะแม้แต่ใช้คำว่าที่สุดแห่งโลกนั้นในภาษาบาลีก็ใช้คำว่าอันตะเหมือนกันใช้คำว่าอันตรายเหมือนกันถ้าใช้คำว่าโลกอันตังที่สุดใช้คำสั่งแล้วผู้ใดจะถึงอะไรลงตัวนั่นแหละเป็นโรคอรหันต์ก็เป็นโรคภาระกิจ ไม่ได้อยู่ที่ลูกโลกไม่ได้อยู่ที่จักรวาลน้อยจักรวาลใหญ่ที่ไหนฮัลโหลกัดตาก็อยู่ที่เราจะไปก็ไม่ได้ไปขาเดินหรือเอาตัวที่เดินทีนี้รอกษัตริย์ที่เป็นอรหันต์เอาจิตจิตเจตสิกรูปไปติดเอารูปไปติดเราหยุดลูกไปจิตหยุดได้ห้ามจอดอยู่ที่นี่มีปลายสุดอยู่ที่นี่ดีที่สุดแห่งการไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายอยู่ที่นี่พระพุทธเจ้าท่านจึงบอกว่าเราบัญญัติโลกใบนี้ที่อื่นไปขอคนอื่นที่อื่นเป็นเรื่องที่เรียกว่าใครอยากจะไปเรียนก็ไปเรียนวิชาอย่างนี้ไม่มีเจอรู้จักบัญญัติสิ่งนี้ว่าอย่างนี้ เป็นจริงอย่างนั้นผมขอยืนยันด้วยว่าเราจะหยุดโลกนั้นน่ะเราไปหยุดโลกไหนๆๆเขาไม่ได้หรอกเราจะไปให้ถึงที่สุดแล้วไม่มีที่สุดไม่มีปลายไม่มีอันตรายเพราะฉะนั้นเราจะรู้เราจะเห็นเราจะแจ้งเข้ามาในหน้าโรงกษัตริย์อันตังหาเราจะรู้จะเห็นเราจะแจ้งความเป็นที่สุดแห่งการไปนั่นน่ะด้วยการไปนั้นไม่มีมึงเข้าใจการไปของจิตก็คือจิตที่มันยังเดินอยู่จิตที่ไม่มีพฤติกรรมต่อไปอยู่ของเรานั่นแหละทีนี้เราจะไม่ให้จิตที่มันมีพฤติกรรมนั้นไปให้มันหยุดอย่างนั้นเสียไม่มีพฤติกรรมอย่างนั้นเราเป็นผู้ทำเราไปฝึกอยู่ พฤติกรรมอย่างที่มันจะเป็นจะมีอยู่ด้วยความเป็นจริงเรายังไม่ตายเราเป็นคนยังมีพลังงานและยังมีวิญญาณยังมีชาติรู้อยู่ในจิตนี้มันมีอยู่แล้วมันก็ยังมีอยู่ทีนี้เราจะต้องรู้เหตุเกิดของตัวที่มันยังไปที่มันพาไปต่อซ้อนอยู่ในจิตที่มันยังเป็นอยู่ความตายที่ซ้อนอยู่ในความเป็นความดับที่ซ้อนอยู่ในความเกิดที่ยังมีปัจจุบันและทำตัวเรายังไม่ตายกายก็ยังทำงานอยู่จิตหรือพลังงานในการก็ยังโคจรยังเดินทางอยู่มันก็จะต้องมีจิตแต่ทีนี้ตัวที่จะเป็นเชื้อเห็ดที่จะไปจริงๆต้องเข้าใจด้วยปัญญาญาณอันชัดเจนเลยว่านั่นเป็นเหตุ เศรษฐกิจไปต่อความดับไม่เหลือของสิ่งที่จะไปต่ออันนั้นน่ะคือสิ่งนั้นมันก็ระดับเหตุแห่งความโลภความโกรธแล้วเราจะพ้นทุกข์เราจะพ้นภัยโดยเฉพาะความเกิดอันเป็นที่สุดอันนี้อย่างชัดเจนที่สุดไม่เหลือแล้วทำความไม่เหลือจุดนี้เป็นความเลวที่เร็วที่สุดดับชั่วดับโลภะโทสะในโลกหมดความเห็นแก่ตัวแก่ตนที่มันพาตนนี่ไปเกิดพาร่างพาใจพาอะไรก็ตามแต่ที่เราไม่อาจจะไปถึงได้ในการไปเหมือนกันแม้เราจะไปรู้ชาติหน้าเราก็ไม่ได้เอาร่างกายรูปนามขันธ์ 5 แท่งนี้ทั้งแท่งนี้ไปรู้ชาติหน้าไม่มีไม่มี ไม่ใช่ความจริงที่จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไม่มีเพราะฉะนั้นอย่าไปคิดว่ามันจะเป็นสิ่งเดียวกันอันเดียวกันหรืออะไรอะไรสิ่งนั้นสิ่งนั้นทีเดียวนั้นน่ะไม่ควรคิดแล้วเอาสิ่งที่ดีที่สุดคือตัวจบที่สุดแต่สามารถรู้ได้อย่างชัดเจนอย่างแท้ๆแน่ๆจัดให้มันจะรู้ว่าอาการของโลภะเป็นอย่างไรอาการของโทรศัพท์เป็นอย่างไรนี่เป็นจิตซ้อนอยู่ในจิตนี่อยู่ในจิตรู้นิมิตดูรูปร่างลักษณะเอาให้ชัดกว่านี้แล้วเราไม่ให้ไอ้มีอาการนี้ไม่ให้มีสิ่งนี้อาการโรคพระเนี่ยให้มันตายสนิทให้มันสิ้นสุดให้ไม่เกิดให้ไม่ไปให้มันจบ พระอาการอย่างนี้ลักษณะจิตอย่างนี้ให้เหลือแต่จิตที่บริสุทธิ์ผ่องใสผิดที่เป็นธาตุรู้ที่มันรับรู้ธรรมดาธรรมดาไม่ให้มีจิตที่มันเป็นโลภะมูลจิตอย่างอ่อนอย่างบางอย่างแก่อย่างหนักอย่างจัดจ้านชัดเจนยังไงก็ไม่มีโทรศัพท์ก็เหมือนกันไม่ให้มันมีอาการอย่างนี้ในจิตอย่างนี้มีที่สุดอย่างนี้ถึงได้อย่างนี้รู้ได้อย่างนี้กำหนดได้เรียกว่าประกอบด้วยสัญญาและใจกลายหนึ่งเนี่ยซึ่งประกอบด้วยสัญญาคือความกำหนดรู้สัญญากำหนดให้รู้สภาพสภาพต่างๆที่ชัดเจนอย่างนี้และใจใจของเราก็เหลือใจที่บริสุทธิ์เพราะว่าเรากำหนดส่วนที่จะให้จบ กำหนดส่วนที่จะให้หยุดส่วนที่จำเป็นที่ต้องให้หยุดจำเป็นที่จะต้องให้จบนั้นเราหมายเอาอะไรสัญญาให้ดีไม้เอาให้ดีกำหนดให้ดีเจาะจงลงไปให้ชัดบอกอาการของจิตหรือลักษณะของจิตสภาพของจิตสภาวะของจิตอย่างนี้อย่างนี้เรียกว่าโลภโมจิเรียกว่าโทสะมูลผิดหรือโมหะมูลนิธิความไม่รู้ที่ตัดสนอยู่เรียกว่าโมหะความรู้ชัดเจนว่านี่เป็นโลภะนี่เป็นโทสะติดรู้ให้ชัดด้วยเจนแล้วทำให้ได้หลักก็เรียกรู้ชัดจริงแจ๋วคนสงสัยแล้วก็คนโมหะทีนี้ก็มีสติและมีความรู้รอบรู้อยู่นั่นแหละรู้จริงว่านี่เป็นเศษเสี้ยวของโรงพยาบาลอย่างนี้เป็นเศษเสี้ยวของโทรศัพท์ยิ่งยาวๆกลางๆและยิ่งลักษณ์ลงมา มาตัดลงมาปล่อยลงมาจางคลายลงมาอย่าให้มันกร้านอย่าให้มันกล้าๆแต่งแรงดีดดิ้นอยู่ลดลงมาเหมือนรถลงมาได้หรืออ่อนบางก็รู้ให้ชัดรู้ให้ชัดว่ายังเหลือเศษเที่ยวยังมีการเดินทางต่ออยู่นะมีเหลือเศษน้อยๆยังหมุนเวียนไปเกาะกำลังพลไปก่อตัวก่อตนสะสมลงไปเป็น 1 เป็น 2 เป็น 3 เป็น 4 แล้วสักวันนึงก็เต็มกระป๋องหรือว่ามีฤทธิ์มีแรงผะออกมาเล่นงานเราได้อีกอยู่ก็ระวังเอาให้ชัดเมื่อเรารู้ถึงสภาพสภาวะของตัวพระมลพิษโทรศัพท์มูลนิธิชัดๆหมดมองหาไม่หลงใหลไม่หลงผิดเข้าใจชัดๆแจ้งๆแล้วดับให้สนิท ทำความสดชื่นเป็นอันตะเป็นขั้นปลายเป็นประโยชน์สาธารณะรอบชัดต้นกลางปลายสิ่งที่จะเป็นไปอยู่โดยโลกเราไม่ไปตีโลกให้มันแตกเราไม่ไปทำลายจักรวาลเราไม่ไปทำลายลูกโลกเราไม่ทำลายร่างกายและจิตใจฉันใดเราไม่จำเป็นจะต้องไปจัดการกับมันเลยร่างกายก็เป็นร่างกายจิตใจก็เป็นจิตใจเราจะไปดับจิตทำลายจิตเล่นก็ไม่เอาทำลายกายเล่นก็ไม่เอาแต่เราทำลายสิ่งที่จะเป็นที่สุดของที่สุดที่ชัดเจนที่จะต้องรู้โดยพุทธะด้วยความชาญฉลาดมากว่าสิ่งที่เป็นความเลวของโลกสิ่งนี้เป็นสิ่งที่มันมอมเมาก็เพิ่ม ก่อสร้างจะเป็นสังขารกันมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้โตใหญ่มากมายเกินขอบเขตคือความมากไปกับความน้อยไปที่ไม่รู้คำว่าชีวิตที่ให้ดำเนินไปโดยควรนั้นเองเรารู้อันนี้ให้ชัดแล้วก็ตัดให้เหมาะเหม็งทีเดียวให้รู้เขตขอบของมันอย่างพอดีแล้วก็สบายได้แล้วด้วยชีวิตมีทิศทางที่เจริญอยู่มีทิศทางที่ไปมีอยู่ไม่มากไปไม่น้อยไปไม่มีอะไรเที่ยงแต่สิ่งมันจะดำเนินไปนี่เรียกว่าที่สุดถ้าเราไม่รู้จุดจบจุดที่สุดอย่างนี้แล้วไม่มีทางที่จะจบได้คำสอนประโยค คำสอนในสูตรนี้สอนทั้งคนเบื้องต้นบุคคลเบื้องต้นที่ยังไม่เข้าใจจิตไม่เข้าใจเจตสิกต่างๆเลยก็ฟังไปปลุกเวลาที่ฐานและเขาก็จะหยุดจริงๆพระอุบายนี้ป้าก็หยุดคิดเลยโอ้นี่จะไปเดินทางไปหาที่สิ้นสุดเขาไม่ๆๆนั่นแหละเขาก็จะรับเลยพระพุทธเจ้าท่านก็ยอมให้ว่าโลกนี้เอานี่เอากายาวันนึงนี่พร้อมสัญญาเลยใจนี่เอาโลกนี้ท้ายที่สุดเดินทางตรวจค้นความสุขอยู่ในนี้ให้ได้พรุ่งนี้ก็เข้ามาสู่ฐานสู่กรรมฐานที่ถูกต้องพอเข้ามาหาตัวร่างกายจิตใจนี้ก็เข้ามาสู่ฐานที่ถูกต้องแล้วก็เรียนรู้การเรียนรู้จิตรู้เวทนาต่างๆเวทนาก็คือตัวพฤติกรรมของจิตตัวพฤติกรรมของ ที่มันเกิดอยู่เวทนากับพฤติกรรมนั้นเองว่านี่แหละหมวกพุทธะ + อุษณากรุณาปะทะพัฒนาตัวอักษรมาอยู่ในอันเดียวกันเมื่อเวลาจะเอามาเป็นคำสนธิแล้วมันก็อุ่นชนะก็คือการเกิดของสติเวทนาเนี่ยเวทนานี่มาจากภาษารากสักตัววแหวนสะกดกรุนั่นเองหรือว่าบอกกูนั่นเองนะมีตัวนี้เป็นตัวเสริมเป็นตัวขยายเป็นปัจจัยนานนะเนี่ยเป็นตัวที่ขยายความเป็นเจ้าของ ความเป็นผู้เกิดตัวเกิดอยู่ในนั้นจึงไม่มีอะไรหรอกที่จริงก็คือจิตคือพฤติกรรมของจิตตนเองชัดๆที่มันมีการเกิดอยู่เวทนาจึงแปลว่าเกิดและเอาความชัดๆก็คือเกิดเพราะฉะนั้นจะให้ตายก็ให้เวทนาตายหรือเวทนาตายคือความรู้สึกที่เป็นความรู้สึกผิดหรือความรู้สึกถูกเราไม่รับความรู้สึกแต่เราไม่ดับความรู้สึกถูกแต่เราดับความรู้สึกผิดหรือความรู้สึกชั่วหรือความรู้สึกเลวหรือความที่ไปรับรู้อย่างนั้นแล้วก็ไปยึดถือเอาไประลึกรู้อย่างนั้นแล้วก็ไปยึดถือเอาเช่นไปยึดถือว่าจบแล้วไปยึดถือประสบความทุกข์แล้วก็ไปยึดเอา มาเป็นทุกข์เราไปยึดถือออกตรงนี้แล้วก็ไม่ให้มีทุกข์ไม่มีสุขไม่มีทุกข์นั้นเสียความระลึกอย่างนั้นดับมันความรู้ที่ว่าไปรู้ว่าระลึกว่ามันเป็นอย่างนั้นแหละอาการของจิตมันอิ่มเอมเปรมปรีดิ์สนุกสนานนะเด็กอร่อยอย่างนั้นไม่เอาหรือว่ามันไม่ชอบมันอึดอัดขัดเคืองมันไม่สบายอะไรก็ไม่เอาความรู้สึกอย่างนั้นที่ผิดก็ไม่เอาทั้ง 2 ส่วนกว่าให้มันเป็นกลางโดยรู้เป็นอัธยาศัยตาทำโดยเป็นจิตที่รู้ว่ามันเป็นสภาพธรรมดารู้ชัดแล้วมันไม่ไปบอกว่าจะไปเป็นสุขจะไปเป็นทุกข์อะไรมันก็ไม่รู้ของมันความจริงว่ามันเหนื่อยหน่อยมันก็ทุกข์มันไม่ เหนื่อยมันเบามันว่างมันก็ค่อยยังชั่วกว่าทุกข์ก็เหนื่อยอาการใดกาละใดที่เราจะมีปัจจัยประกอบไว้นี่เราทำงานก็เหนื่อยอยู่ไม่ทำงานก็ไม่มีอะไรถ้ามีปัจจัยอันนี้มันเป็นไปได้หนักด้วยร้อนด้วยเย็นด้วยความได้เปรี้ยวด้วยหวานด้วยสีแสบตาได้ไม่แสบตามันก็เป็นไปโดยหนักโดยสภาพที่มันจ้างจัดอยู่แล้วลบได้เลี่ยงได้ก็เอาไม่หลบได้ไม่ได้ไม่มีปัญหาอะไรแต่เป็นประโยชน์กับผู้อื่นอยู่ก็เอาที่เป็นประโยชน์หรือเป็นประโยชน์แก่ตนอยู่ก็อ้าวทำให้เป็นประโยชน์กับตนเลยก็ไม่ตอบเรารู้ความจริงออกถึงที่สุดออกฟ้านี้แล้วก็ทำความจบความหยุดหรือความเป็นที่สุดให้แก่จิตของตนไม่มีการเหนื่อยหน่ายไม่มีการกินแหนงแคลงใจไม่ให้มีการทุกข์ร้อนอะไรอยู่จะมีเศษของสิ่งที่เป็นไม่ ประโยชน์ตนก็อยู่ในส่วนหนึ่งประโยชน์ท่านก็อยู่ในส่วนหนึ่งถ้าเราทำประโยชน์ท่านแน่นอนเราก็ต้องเหนื่อยแล้วก็เป็นภาระเราก็เป็นงานที่เราทำโดยรู้โดยไม่มีใครมาเป็นเจ้าเป็นนายไม่มีใครมาบังคับภาระอย่างนี้เป็นภาระแห่งความดีเป็นความเอื้อเฟื้อเป็นความดีงามของบุคคลทุกคนใครก็ได้ถ้าลงได้ช่วยเราจะรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่น่าบูชาเหลือเกินอย่างสมมุติเราเลี้ยงหมาไว้สักตัวหนึ่งถ้าหมาตัวใดมันเกิดมันช่วยเราได้นะถ้ามีศัตรูจะมาทำร้ายเราหมามัน เราจะรักหมาตัวนั้นมากหมามันรู้จักกตัญญูกตเวทีเราไม่ได้ช่วยมันเราได้แสดงความดีกับมันมันมีจิตเหลือเกินมันมีปัญญาเหลือเกินเนาะมันกตัญญูกตเวทีมันช่วยเราได้เมื่อศัตรูมาทำร้ายเราหรือจะเข้ามาทำร้ายเราแล้วมันก็ช่วยเราได้เราก็จะรักมันมากถ้ามันแค่เอาป้องกันศัตรูเตือนเราก็ยังจะรักมันอยู่เราก็ยังจะเห็นดีว่าเออก็ยังดีอย่างน้อยมันก็ป้องกันเห่าใครมามันก็บอกเป็นสัญญาณได้คนแปลกหน้ามาหรือว่าใครจะใครจะมาทำร้ายทำลายอะไรยังไม่ถึงตัวเราหรอกมันก็บอกเป็นประโยชน์แก่เราได้เอื้อเฟื้อเราเกื้อกูลเราช่วยเหลือเราก็จะรักจะเห็นเป็นความดีความดีเกิดอยู่ในโลกเป็นอย่างนี้ยิ่งหมา ร้านยิ่งช่วยเอาไปซื้อของเอาตะกร้าค่าไฟไปที่ร้านนะแล้วก็เอากระดาษใส่ไปเขียนไปให้ที่ร้านเขาก็ซื้อของแล้วก็คาบกลับมานะซื้อกลับมาได้มาตอนนั้นเป็นแสนรู้เป็นหมาแสนรู้ยิ่งกว่านั้นช่วยเหลือด้วยเผื่อไฟล์ได้ยิ่งกว่านี้คุณรักหมาตัวนั้นมากมายคุณคํานวนแล้วหมาตัวนี้มันเก่งแค่นี้แต่ทีนี้พอมันทำได้ถึงขนาดนี้มันยิ่งเก่งเกินกว่าหมาไปอีกคุณยิ่งจะรักดูมันมากเพราะมันมีความเอื้อเฟื้อมันมีความช่วยเหลือมันมีการกระทำงานที่ได้เกินตัวของมันเหลือเกินหรือทำงานให้แก่คนได้มาเกินตัวหมาเกินความเป็นหมาไปอีกคุณก็ยิ่งจะรักมันมากฉันใดก็เหมือนกันคนควรจะทำงานได้ตามสถานะของคนที่มีมันสมองมีความเก่งมีความสามารถมีสมรรถนะขณะนี้ขนาดนี้ คนก็ควรจะทำได้ขนาดนี้โดยเฉลี่ยทีนี้คนใดที่ทำได้มากกว่านั้นเอื้อเฟื้อกว่านั้นเกื้อกูลมีประโยชน์ต่อคนด้วยกันคนไหนก็ตามแต่ถือว่าคนแล้วเราก็ช่วยเขาได้มากกว่าความเป็นคนขึ้นไปซะอีกแต่เราก็ยิ่งจะเป็นผู้ที่มีความเอื้อเฟื้อมีความเกื้อกูลหรือมีความดีดีดีดีอย่างมากไปอีกแล้วส่วนใดที่สามารถจะทำความเอื้อเฟื้อได้อยู่ตลอดตลอดเมื่อใดเอื้อเฟื้อเผื่อคุณช่วยเหลือมีการให้ให้ เข้าให้ได้เป็นประโยชน์ก็ทำให้เขาเห็นในการโอนท่านให้ท่านให้หรือว่าเรานี่แหละเป็นผู้ให้เขาให้เขาอยู่มันละเอียดลึกซึ้งไปถึงนามธรรมให้สิ่งที่ดียิ่งดีสอนดียิ่งดีสอนดีดีสอนดีมันยิ่งละเอียดลึกซึ้งเพราะฉะนั้นเรายิ่งสั้นความดีไปให้เธอเป็นนามธรรมเป็นคุณธรรมที่สูงส่งมันยิ่งเป็นผู้ที่มีสมรรถภาพมีสมรรถนะที่เป็นเยี่ยมเลยนี่เก่งซ้อนเก่งเข้าไปอีกถ้าเรามาเป็นบุคคลชั้นนี้เราจะไปหาวัตถุอย่างหยาบให้แก่เขาไปหาเงินแล้วก็เอาเงินมาแจกก็ไอ้นี่มันมันดีเหมือนกันแต่ยังดีอยากๆไปหาไอ้นั่นมันเอาเข้าเอาของเอาวัตถุสมบัติมาแจก ธรรมดามันก็ธรรมดาธรรมดามันก็ไม่เก่งอะไรเกินขอบเขตอะไรที่เราให้สิ่งที่เป็นนามธรรมตอนนี้เราสามารถจัดเตรียมนามมาทำเข้ามายัดเยียดเข้าไปในปัญญาเข้าไปในสมองเข้าไปในตัวบุคคลเข้าไปให้รู้ดีๆๆๆยิ่งขึ้นเป็นคนดียิ่งขึ้นเป็นจิตยกเลิกสิ้นสุดจิตที่เป็นโลภะโทสะลงไปยิ่งขึ้นเห็นในสิ่งที่มันเห็นยากเหลือเกินว่าโลภะเป็นอย่างไรนามธรรมนี่มันจับตัวยากโทรศัพท์เป็นอย่างไรรู้ชัดรู้เจนรู้อาการแล้วก็มีกรรมวิธีมีอุบายในการที่จะฆ่าโลภะค่าโทรศัพท์ออกจากกินได้จริงลงไปลงไปลงไป แล้วก็มีการให้เอื้อเฟื้อไม่หวงไม่เห็นไม่สะสมไม่โลภโมโทสันแล้วรู