190617-047 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นเช้าวันที่ 17 มิถุนายนพุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพบที่รักได้นำผู้ฝึกทำพิจารณาปัจจัยทุกคนอย่าได้ประมาทต้องพยายามเอามาเรียนรู้ให้จริงโอเคยาวฝึกฝนคนก็เกิดมาก็มีเธอนี่แหละกินอยู่หลับนอนอยู่อย่างนี้แต่มันสำคัญกับใจไปทั้งหมดแม้จะกินแม้จะอยู่แม้จะหลับจะนอนก็สำคัญกับใจทั้งหมดพระพุทธองค์ทั้งเด็กตรัสรู้ถึงมโนปุพพังเข้ามาทำมามโนเสฏฐามโนมยาถ้าท่านได้รู้ว่าใจนี่แหละ นมใหญ่ใจนี่แหละมาก่อนใจนี่แหละเป็นยอดผู้ที่จะสั่งการพูดถึงจะทำดีก็ทำชั่วก็เพราะใจเมื่อใจมันทำจนเคยชินใจมันทำจนแนบเนียนแล้วมันจะจับได้ยากมันจะแก้ไขมันยากเพราะมันดูเป็นหนึ่งเราไม่ได้ใช้จ่ายทำดูประหนึ่งหัวใจไม่ได้ไปเกิดใจไม่ได้ไปสั่งการแต่แท้จริงใจเกิดใจสั่งการแต่มันแนบเนียนมันไวมันสนิทเนียนจนกระทั่งเราไม่สามารถจับมันทันเพราะงั้นเราจะต้องพยายามจับใจเข้าไปจนให้ทันให้เห็นในแท้เราจะรู้ว่ามัน โดยการใหญ่ถึงเรียกว่ามโนปุพพังคมาธัมมามโนเสฏฐามโนมยามันเป็นตัวแรกเกิดมันเป็นตัวแรกก่อนเป็นตัวแรกสร้างเป็นตัวที่จะสั่งให้วจีเกิดสั่งให้กลายเป็นกรรมเกิดหรือแม้แต่สั่งให้ใจมันคิดอย่างโน้นคิดอย่างนี้มันก็สั่งของมันเองมันเป็นตัวดำเนินเองมันเป็นตัวเห็นเป็นตัวเข้าใจเองเข้าใจผิดมันก็พาไปผิดเข้าใจดีมันก็พาไปดีบ้านเราจะต้องมาผลักดันเข้าไปให้มันเป็นทางที่ดีและกลับมาพิจารณาหาความดีเห็นตัวดีแต่ว่าสัมมาทิฏฐิพยายามพิจารณาไตร่ตรองพฤษภาคมว่าทุกสภาวะที่มันมีองค์ประกอบหรือว่ามีเหตุมีปัจจัยที่ไม่เหมือนกันทุก ละทุกเวลาทุกอาการมันไม่เหมือนกันมันจึงยากอันที่ถูกที่ดีอย่างนี้ถูกต่อไปอีกสภาพหนึ่งกาลหนึ่งที่มีเหตุปัจจัยไม่เหมือนกันมีองค์ประกอบไม่เหมือนกันมันก็จะบอกว่าอย่างที่เคยถูกนั้นน่ะไปถูกกับอันโน้นอีกไม่ได้มันถึงยากมันต้องพิจารณาให้สื่อสารพิจารณาเห็นจริ
อ่านต่อ
งว่าเป็นไปในทางดีไม่เห็นแก่ตัวเป็นไปในทางที่จะทำประโยชน์สูงประหยัดสุดไม่ให้มีเศษของอาการของจิตที่เป็นโลภะโทสะแล้วก็พยายามพิจารณาให้ตรงเป็นที่สุดอย่าให้มันหลงเยี่ยวหลงเบี่ยงอะไรมามองหาไม่เอาแต่ยังมองหาเรื่องร้องเรียนยาก ที่จะตัดสินแต่ต้องตัดสินให้ซื่อตรงที่สุดวันนี้เป็นดีที่สุดที่เจตนาดีแล้วก็เป็นที่สุดแห่งเราต้องพิจารณาไปหมดในการกินการอยู่ที่พูดก่อนกินนี่ก็เป็นเวลาหนึ่งที่เราควรจะได้กระทำในเวลาอื่นที่จะได้เตือนคุณด้วยวิธีอื่นหรือบอกกันด้วยวิธีอื่นไม่ใช่ผู้ไม่ใช่ตัวอาตมาบอกรุ่นพี่รุ่นที่เป็นเพื่อนหรือแม้แต่น้องบอกก็จงเห็นว่าเขาชี้ขุมทรัพย์ให้แก่เราอย่าทำตนเป็นผู้มีมานะที่เป็นผู้ที่ใครบอกไม่ได้สอนไม่ได้เกินไม่ได้แต่เพียงบอกกันดีๆเตือนกันดีๆนั่นแหละอย่าไปถือตัวใหญ่การบอกกันดีๆก็ดีเหลือแล้วเขาจะ ให้ด้วยซ้ำไปถ้าเกิดว่าเราผิดเงินเขาก็สามารถจะทำได้ถ้าเราผิดแต่นี่เขาบอกกันดีๆเตือนกันดีๆบางทีเตือนกันได้หัวเราะด้วยซ้ำไปก็ถือตัวถือตนว่าฉันยายใครเตือนไม่ได้ใครบอกไม่ได้อย่างนั้นเป็นเป็นความเลวไม่ใช่ความดีเราต้องพยายามเตือนตนให้มากใครจะบอกใครจะว่าใครจะเปล่าใครจะเตรียมจะเต็มยังไงก็ให้เขาบอกเขาว่าไปจะเอามาพิจารณาแล้วฟังโดยความสงบและอยากให้มีใจโดดดิ้นด้วยสงบจริงๆถ้ามันโดดเด่นเห็นที่จ่ายแล้วก็ระงับลงเห็นที่จ่ายแรงระงับลงเราจะฟังความดีเราจะฟังความชั่วโดยธรรมมันมีของที่เกิดอยู่ในโลกประกอบไปด้วยดีประกอบไปด้วยชั่วเท่านั้นมันไม่ใช่ตัวเรา เอาอะไรก็เอาตัวเราก็ไปยึดแม้ตัวเรายึดกับตัวถือดีตัวมีดีช่วยจะไม่มีฉันเลยนั่นมันก็ไม่จริงเราไม่เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามันอาจจะมีที่จะต้องทวงสิ่งใดทั้งนั้นแหละเพราะฉะนั้นอย่าไปถือสาผู้เป็นพระอรหันต์แล้วเป็นผู้ที่รู้ชั่วก็คือชั่วรู้ดีก็คือดีบางสิ่งบางอย่างเราจะบกพร่องอะไรพระอรหันต์ก็ให้เขาทุกข์ก็จริงได้ให้เขาคิดได้ด้วยซ้ำไปโดยไม่มีใจโทรศัพท์เพราะไม่ได้รอพระในตนไม่ได้โลภตนไม่ได้หวงตนไม่ได้มีตนไว้มันจึงไม่โทรศัพท์จะต้องพยายามที่จะพิจารณาให้ลึกซึ้งเตือนตนไปแม้แต่รสชาติอาหารถูกต้องเป็นเสียงสัมผัสก็พยายามจะประมาทถ้าพื้นเพียรในทุกๆสิ่งและไม่ประมาทในทุกๆสิ่ง ไม่ให้จิตของเราอยากจิตของเราจะไปหลงในรถในรูปในสิ่งมีเสียงเป็น 10 อย่างแม้เราจะไม่หลงในรูปรถเป็นเสียงสัมผัสไม่ลงในสุขแม่หลงในทุกข์เราก็จะรู้สุขรู้ทุกข์ที่มันเกิดในโลกอยู่เท่านั้นเองมันไม่ใช่ของใครมันไม่เป็นของใครแต่มันเป็นมันมีตามเหตุปัจจัยเท่านั้นแล้วก็ยังอยู่มีชีวิตอยู่ด้วยประโยชน์สูงประหยัด