190602-044 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
สายตรงเป็นผู้สำเร็จเป็นผู้เสพให้ได้เสร็จอยู่ในตัวเสร็จในการเป็นอยู่เสร็จในการนอนหลับเสร็จในการกินเสร็จในการไปในการมาเสร็จก็โดยการใช้ปัญญารู้ว่าเราควรทำขนาดไหนแล้วก็ตัดสินตัดสินให้ลงตัวอื่นดีแล้วตัดสินแล้วก็พยายามพิจารณาธรรมวิจยะหรือธัมโมวิจัยสังเคราะห์มีสติให้เต็มอยู่เสมอรู้ให้จริงอ่านให้จริงตัดสินให้จริงสบายให้จริงจบอยู่ให้จริงเสร็จอยู่ให้จริงเราจะเป็นผู้ บริบูรณ์แล้วก็ทำงานทำการเป็นอยู่เป็นไปมีชีวิตที่เจริญมีชีวิตที่เป็นประโยชน์ตนและมีชีวิตที่เป็นประโยชน์ท่านอยู่ในตัวเดียวกันสั่งพร้อมไปหมดเพราะแม้แต่เราจะมาพิจารณาตั้งแต่การตื่นเต้นมีบทบาทมีอุบายโกสนมีกรรมฐานที่เราจะประพฤติตามไปตั้งแต่ระวังมีศีลนะให้สังวรในศีลมีหลักเกณฑ์อย่าๆอย่าฆ่าสัตว์ตัดชีวิตอยากได้อย่าทำร้ายอย่าอยากได้อย่าผิดในกามอย่ามุสาอย่าเสพติดยาวๆก็ ปฏิทินตามที่ทุกอย่างละเอียดขึ้นไปแล้วก็พยายามไม่เป็นผู้ที่ละเว้นนายพรายออกมาไม่เบียดเบียนในโลกไม่โกรธมาเรื่อยๆเรื่อยๆแม้ทางปากแม้ทางใจจับเข้าไปได้ถึงใจมีอาการแล้วก็พยายามพิจารณารักละปล่อยคลายวางกับเปลี่ยนจิตเข้าไปสู่จุดดีเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเข้าไปจริงๆเพราะฉะนั้นต้องพิจารณาตามบทปฏิบัติเข้าไปเรื่อยๆเรารู้ได้รับรู้ได้เร็วก็เอาเร็วๆเรารู้ได้ถึงขนาดจะรู้จิตของเราสะอาดในแต่ละตอนแต่ละอันนั้นมันดีก็เสร็จไปในตัวเพราะฉะนั้นจะพิจารณาให้หมดทุกข์กรรมฐานทุกขั้นตอนซับซ้อนไปมาเร็วกว่า ทวนไปทวนมาปฏิเราต้องมีทั้งปฏิปัตติหรือปฏิบัติปฏิบัติธรรมปฏิบัติและก็ให้มันแทงทะลุแทงทะลุแล้วแทงทะลุอีกจนสะอาดหมดไม่สงสัยเลยว่าปฏิเวธพระหรือปฏิเวธจะฟังไปนี่เป็นปริยัติทั้งนั้นเป็นการรู้รอบรู้ให้เข้าใจให้รอดไม่ควรให้เป็นสัมมาทิฏฐิให้ชัดแจ้งแล้วก็ปฏิบัติจริงๆพอทดสอบแล้วรู้ว่าชินแล้วล่ะทีเดียวเราก็ทำได้ก็ทีเด
อ่านต่อ
ียวแล้วก็แล้วรู้แล้วพอแล้วรู้แล้วมันก็คือตัวแสบตัวจบแล้วรู้แล้วและทำได้แล้วมีกษัตริย์ทำได้แล้วด้วยไม่ใช่เราจะเอาแต่แค่รู้ มีแต่สัจจะบริษัทจะต่างๆมีกะตะกะตะด้วยมีการกระทำได้แล้วด้วยให้บริบูรณ์รู้แล้วทำได้แล้วแล้วก็เสร็จรู้สึกแล้วก็เบาว่าง่ายจิตใจแล้วก็เบาจิตใจแล้วก็ง่ายแล้วนอกนั้นก็มีแต่กรรมเป็นที่สุดในการงานเป็นที่สุดสารอะไรมันก็จะสืบสานไปจนกว่าเราจะตายมันยังไม่ตายมันยังไม่หมดงานหรอกมันตายเมื่อไหร่ก็หมดงานเรามีกรรมมีการงานที่เป็นอโหสิกรรมคือกรรมสักแต่ว่าแล้วสักแต่ว่าเสร็จกรรมไม่ได้คิดเป็นบุญไม่ได้คิดเป็นบาปของเราแต่เป็นบุญในโลกเราจะไม่ก่อบาปเราจะยังกุศลเท่านั้นให้ถึงพร้อมให้เป็นฝ่ายเราจะเป็นผู้ที่ปรุงแต่งบุญกรุงไทยทางด้านดี ทางด้านดีจึงมีแต่กุศลกรรมและเราก็ไม่ยึดไม่ติดเป็นอโหสิกรรมเป็นที่สุด