190713-053 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้วันที่ 13 กรกฎาคมพุทธศักราช 2519 พ่อท่านพระพิทักษ์นำพิจารณาอาหารณธรรมสถานแดนอโศกเราต้องเป็นผู้สำนึกเป็นผู้หญิงรู้เท่าทันสิ่งที่เป็นเหตุเป็นปัจจัยที่เราจะต้องทุกข์คือจะต้องเกี่ยวข้องสิ่งใดๆแม้กระทั่งใช้แม้แต่เครื่องพิมพ์หรือแม้แต่เราเจ็บปวดของผู้คนเกี่ยวข้องกับแม้จะอากาศหรือบรรยากาศสิ่งของต่างๆที่เราจะต้องแตะต้องต้องสัมผัสเราจะต้องเป็นผู้มีสติเสมอจะต้องเป็นผู้มีธรรม ปิยะจะต้องวิจัยวิเคราะห์เพื่อรู้ความเหมาะสมเพื่อรู้ความจริงตามความเป็นจริงเราจะใช้สอยเราจะเกี่ยวข้องถ้าไม่สมควรเราก็ไม่ต้องไปเกี่ยวข้องไม่ต้องไปใช้ถ้ามันเพ้อแล้วเราก็ต้องเลิกรถผมบ้างถ้าเกิดว่ามันไม่พอมันก็เติมเข้ามาสักนิดหน่อยให้มีความประหยัดเห็นเหตุเห็นผลของมันไม่พอเพียงว่าเราประหยัดแค่นี้เราเป็นไปได้เราอยู่ได้หัดเป็นคนไม่เปลืองเป็นคนให้มันน้อยลงมาหน่อยเพราะว่าคนเรามันเพราะว่าคนเรามันหลงมากคนเรามันอยากใหญ่มันมากๆมาจากเดิมถูกสร้างความรู้สึกมักมากอยากใหญ่ มานานแสนนานแล้วเพราะฉะนั้นเราจะต้องพยายามหัดรถรถทั้งวัตถุที่ใช้รถรถทั้งข้าวของต่างๆลดทั้งอากาศบรรยากาศที่จะต้องแตะสัมผัสสัมผัสว่าเราจะต้องหมายเอาอย่างนี้แต่ก็จะต้องให้แตะอย่างนี้สัมผัสจะต้องให้สัมผัสอย่างนี้ลดลงมามันเป็นอารมณ์ที่เราจะเคยอุปทานเอาไว้เก่าๆก่อนๆมานานแล้วจึงจะต้องหัดระวังของกินของใช้เครื่องที่จะต้องเกี่ยวข้องทุกทีเราจะต้องสัมผัสกับมันสำคัญกับมันแล้วผมลดลงลดลงโดยความรู้สึกอย่างเป็นกำหนดหมายอยากจะว่าได้อย่างนี้เป็นอย่างนี้มีอย่างนี้มากอย่างนี้ถึง 10 ถึงใจอย่างนี้จึงจะเรียกว่าสุข เรียกว่าสบายอย่าไปให้มันหลงถึงอย่างนั้นต้องลดลงฝืนมันลงมาฝืนมันลงมาจนกระทั่งถึงขอบเขตที่บริบูรณ์การกินก็กินแต่กินเพื่ออยู่มันจะกินเพราะหลงรถหลงลูกหลงถิ่นลุงสมบัติอะไรการใช้
อ่านต่อ
ก็ใช้จริงทั่วเหตุผลของมันโดยตรงถ้าน้องฟ้าหอมควบคุมกายกันร้อนกันหนาวกันแมลงสัตว์กัดต่อยหน้าที่พักที่อาศัยกับพวกกันแดดกันฝนกันลมกันแร้งอะไรกันนิดๆหน่อยๆไม่จะมีไว้เพื่อรู้รักคนพากันซื้อรวมแล้วเราก็เป็นทาสคนอื่นยังไม่รู้ติดต่อเราก็ไม่รู้ยังไม่ใช่แม้แต่วัตถุประสงค์เครื่องใช้ไม้สอยใดๆถึงจนกระทั่งถึงอยู่ยายาที่ไม่ได้กินพิเศษ เพื่อรักษาโรคอันใดที่ไม่ใช่ยารักษาโรคเราก็ไม่ทุกข์เราก็ไม่พยายามที่จะกินและยาถ้าเกิดว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องรักษาโรคกินพวกกระเทียมกินเพื่อบำรุงอะไรเกินขอบเขตอะไรไม่เอาใครจะต้องรู้จักไปกับท่านตาและอื่นๆใดๆก็เช่นเดียวกันต้องพิจารณาต้องมีธรรมะวิริยะต้องวิจัยวิเคราะห์ผลวิจัยต้องพากเพียรตั้งสติตั้งใจให้ดีแล้วก็พยายามอ่านรู้ว่าเราไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้อยู่เนี่ยมีเหตุผลปานใดมากไปต้องลดลงต้องมีอัฐิมีทวีปอเมริกาคือต้องมีการมักน้อยมักน้อยให้น้อยลงให้น้อยลงแล้วก็กำหนดความน้อย ไปเรื่อยๆจนถึงขีดขีดนึงเป็นขีดที่พอดีบำรุงร่างกายหรือว่าจะล้วงร่างกายก็พอดีด้วยปัจจัยเท่านี้นุ่งห่มก็พอดีตัวนี้ที่อยู่ที่อาศัยก็พอดีได้โดยการไม่มีที่อาศัยเลยนอนโคนไม้คนแรกก็ได้แล้วก็ไปถึงท่านพระกินนิดเดียวมีบิณฑบาตรมีผ้าบังสุกุลให้ถึงขั้นพระถ้ายังไม่ถึงขั้นพระก็ต้องรู้ขอบเขตของเราไปตามลำดับลำดับพอลดลงมาให้น้อยได้มันจะเป็นตัวอย่างแต่มนุษย์โลกเราไม่มีโอกาสอยู่สงบอยู่สงัดได้ด้วยความน้อยนั่นแหละดีอยู่โดยไม่ต้องดีขึ้นใครมาว่าใครมาช่วยอายุให้เราเองหวั่นไหวต่อความมีน้อยเราก็ไม่เคยไปอิจฉาริษยาใครไม่เคยน้อยเนื้อ อะไรพวกนั้นก็มั่นคงแข็งแกร่งอาจหาญแก้วกล้าอยู่กับโลกได้เป็นผู้นำโลกชั้นอยู่