190304-020 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

วันนี้เป็นเช้าวันที่ 4 มีนาคมพุทธศักราช 2519 จากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำผู้ที่มาพำนักและธรรมสถานดันอโศกพิจารณาปัจจัยก่อนฉันจงมีตนอันเป็นอยู่สบายแต่ไม่ใช่เศษสบายต้องรู้จุดสบายที่สบายไปพร้อมจิตใจเรายังไม่เสร็จเราทำผิดให้เสร็จสิ้นจบกว่าเรายังมีงานถ้าเราหมดงานก็ต้องรู้จุดที่ให้หมดงานให้ได้คำว่าหมดงานหมายความว่าเรารู้ทะลุ รู้ยอดรู้จบรู้การพักและรู้การเพียรเพื่อที่เป็นประโยชน์แก่สิ่งอื่นทวนย้อนหมุนเวียนไปให้แก่โลกและต้นเราเป็นที่พึ่งตนเรามีที่พึ่งแก่ตนแล้วเรามีที่พึ่งแก่ผู้อื่นด้วยเราจึงมีงานสำหรับตนหมดงานสำหรับตนหมดสิทธิ์สำหรับตนนั้นคือพระอรหันต์ไม่ต้องทำอะไรให้แก่ตนเองเพราะฉะนั้นจะทำงานอะไรจึงใช้ภาษาพูดว่าการทำงานเพื่อโลกถ้าทำงานเพื่อผู้อื่นแม้แต่จะกินถ้าจะกินก็ผู้อื่นแม้ท่านจะนอนก็นอนพวกคนอื่นแม้ท่านจะคิดก็คิดเพื่อคนอื่นแม้ท่านจะทำอะไรต่ออะไรขึ้นกับพวกผู้อื่นเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นเพราะฉะนั้นก็อาหารจึงเป็นผู้ อยู่อย่างเป็นตัวอย่างแก่เขาแม้ท่านเดินท่านกินท่านอยู่ท่านนอนท่านไปท่านมาท่านก็เป็นตัวอย่างให้แก่โลกสืบต่อเป็นผู้ที่จะพยายามกระทำทุกๆอย่างให้ดีขึ้นมีแต่จุดดีเท่านั้นที่ตั้งใจด้วยความบริสุทธิ์ไม่มีอะไรแกล้งไม่มีอะไรแดกดันไม่มีอะไรที่จะเสแสร้งทำอะไรเพื่อสิ่งที่เลวร้ายไม่มีมีแต่จิตบริสุทธิ์หมายดีกระทำดีเจตนาดีอยู่ตลอดเวลาและเป็นผู้สบายแม้ทำงานหนักทำงานเหนื่อยทำงานมากปานใดก็สบายจิตใจมันมีแต่กรรมเป็นของมันเองเท่านั้นเองว่าการกระทำนั้นก็เป็นสักแต่ว่าการกระทำสักแต่ว่าได้ยิน ว่าได้กินสักแต่ว่าได้เห็นได้รู้ได้รถอะไรก็ตามแต่เป็นแต่เพียงสักแต่ว่าการกระทำกระทำไปหนักมากก็รู้ว่ามันไม่ไหวมันเมื่อยมันเกินแรงเกินขอบเขตก็พักที่ทำได้ก็ทำได้เจตนาดีไม่ได้หลงเอาเปรียบไม่ต้องเอาอะไรที่เป็นของต