190319-028 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
เช้าวันที่ 19 มีนาคม 2519 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พิจารณาอาหารและธรรมสถานแดนอโศกตำบลทุ่งลูกนกอำเภอกำแพงแสนจังหวัดนครปฐมเราจะต้องพยายามพิจารณาหาความจริงจุดหนึ่งคือสิ่งที่ประกอบกันคนจะตั้งอยู่ได้ต้องประกอบไปด้วยปัจจัยและเราจะต้องกำหนดลงไปถึงปัจจัยว่าเรามีปัจจัยประมาณอย่างนี้อย่างนี้ในกาลนี้เราพอดีสบายก็ไม่ต้องห่วงเพราะเราได้เตรียมตัวแล้วเรารู้แล้วว่าถ้าจะขาดบ้าง เกินบ้างเล็กๆน้อยๆเราก็พออยู่ได้ด้วยดีไม่เดือดร้อนไม่ทุกข์แม้รูปขันเราก็ไม่เป็นอะไรไม่ถึงกับขนาดเสียหายเสื่อมสลายไปได้ทันทีทันใดอะไรนักเราก็จะรู้แม้ที่สุดเมื่อเรารู้ปริมาณของรูปแล้วเราก็จะต้องรู้ในส่วนที่ประกอบส่วนที่สำคัญอยู่ที่มันไม่ว่าลูกเราเป็นเสียงสัมผัสขนาดปลานี้ปลานี้เรารู้แล้วเราก็ต้องเข้าใจและกำหนดตรงไปอีกพิจารณาไตร่ตรองลงไปอีกเพราะอย่างนี้อย่างนี้เป็นแต่เพียงสักแต่ว่าเป็นของมันจริงๆโดยเราเองจะต้องอ่านอย่างลงไปถึงจิตของเราให้รู้ใช้ว่าจิตของเราติดมันหรือไม่ติด ถ้าไม่ติดเป็นแต่เพียงรู้ก็รู้ว่าดีอยู่หรอกอันนี้ดีกว่าอันนี้อันนี้ไม่ดีกว่าอันนี้อันนี้จัดไปจะไปทางฝืดเป็นแนวทางฝืนมากไปจัดไปไปทางไหนก็ฝืดทั้งนั้นเพราะฉะนั้นในทางไหนที่มันจัดเราก็รู้ว่านี่จัดพอสมควรก็รับไม่สมควรขอรับว่าไม่สมควรก็ไม่รับนั่นเป็นการตัดสินหรือเป็นการรู้แต่จิตที่มันยินดีจัดจ้านมันยินดีแล้วมันก็จะต้องโน้มน้อมเข้าไปใฝ่หาอยู่บ้างจำไว้ถ้าอย่างนี้แล้วก็เราจะต้องดีเป็นสุขมันจะพยายามยั่วยวนของเราไว้เสมอเราจะต้องเป็นผู้รู้เท่าทันแล้วก็ ตนเองทุกครั้งรู้จักจุดจบรู้จักจุดตัดความพอดีลงตัวแล้วประมาณนี้นี่แหละผลดีและจิตของเราก็รู้เท่าทันจิตที่แท้จริงว่าเราได้หลงยินดีได้หลงติดหรือหลงเสพได้หลงเอ็ดอร่อยหรือไม่เผลอไผลงไปหรือไม่ถ้าใครลงไปนั่นแหละเราเองเราก็ใจ
อ่านต่อ
สั่งสมลงไปแล้วแต่ถ้าไม่เผลอใครได้รู้ตัวรู้ตนอยู่แล้วก็ได้พยายามมีจิตที่โน้มน้าวไปในทางที่รู้เท่าทันไม่ติดไม่ยึดตัดออกดีหรือไม่ดีถ้าไม่ดีเราก็เข้าใจว่านี่ฝืดตามมีตามได้เป็นไปโดยควรไม่ดีไม่ดีมันดูเกินขอบเขตต้อง เลือกตั้งเป็นจนกระทั่งเพื่อลดเพื่อลูกเพื่อกินเพื่อสัมผัสเพื่อให้เจ็บส่วนประกอบที่เป็นอนุพยัญชนะเท่านั้นอย่าไปให้มันดีดดิ้นถึงปานนั้นเลยเสียสมณะสารูปในแต่สภาวะตามพอมีพอได้พอเป็นเราก็ได้ก็อ้าวก็รับสิ่งนั้นหรือเราเองเราก็อยู่ได้อยู่พอดีแล้วสิ่งใดที่มาเกินเข้ามาถวายเกินมีมาเกินมันจะแสดงเป็นรูปธรรมให้เขาเห็นว่าไม่ควรหลงนะไม่ควรที่จะใช้สิ่งนี้ร่วมประกอบกับชีวิตหัดละเสียบ้างหัดรับซื้อบ้างหัดเฉยเมยจากมันซะบ้างคนกระโดดใส่เรากระโดดถอยมันเป็นตัวอย่างย้อน ที่เราจะแสดงรูปธรรมเหล่านี้เพื่อเป็นประโยชน์กับผู้อื่นเพื่อทำให้เขาได้นึกเพื่อทำให้เขาได้คิดเพื่อทำให้เขาได้รู้สึกตัวบ้างว่าเอ๊ะนั่นอะไรนี่เขาทำไมถึงผลักสิ่งที่ไม่น่าผลักเขาทำไมถึงไม่ชอบสิ่งที่เขาชอบเขาทำไมถึงไม่หลงไม่กระโดดเข้าใจอย่างมัวมองอย่างที่เราได้หลงมันเป็นการสอนมันเป็นการที่จะทิ้งเตือนมันเป็นอุบายอยู่สิ่งที่เราทำเป็นครูเราก็ต้องรู้เจตนารมณ์ของเรามาทำเป็นครูในส่วนสิ่งนี้ส่วนสิ่งที่เรามีเราได้เราเป็นอยู่แล้วนั้นเราก็พอดีอยู่แล้วเพราะส่วนนี้เกินมา รูปจัดรถจัดกลิ่นจัดสัมผัสจัดหรือว่าตกแต่งมาอย่างจัดเราจะประท้วงเราจะจริงจะเตือนบ้างประท้วงไม่ให้เขาเจ็บแสบประท้วงให้เขารู้สึกสำนึกให้เขาได้ไปคิดเป็นแง่อย่างนี้เรียกว่าการสอนเรียกว่าการเป็นประโยชน์ให้ผู้อื่นได้รู้สึกสำนึกบ้างเราต้องฉลาดในการที่จะกระทำในการที่จะปั้นขึ้นหรือว่าทำขึ้นให้เขาเห็นแต่อย่าหลงดีอย่าติดดีอย่าอวดดีจนกระทั่งทำแล้วก็ยังอุตส่าห์ยกเข้าไปพบไปทวนเอาไปตีไปแย่งเพื่อจะยกตนอย่างนั้นมันก็มี ต้องพยายามสงวนเขารู้ได้ก็มีละบางคนบางคนรู้ไม่ได้ก็ปล่อยไปก่อนหาให้มันได้ผลตามสมควรตามที่เราจะต้องคำนึงคำนวณดูไม่งั้นมันจะกลายเป็นโอ้อวดอวดดีตีตนยกข่มเขาเกินไปแล้วมันมันไม่ดีมันรุนแรงคนเขาอายแล้วคนก็เลยกลายเป็นตีกลับว่าฉันไม่เอาก็ได้มันก็ไม่ได้ผลอีกเหมือนกันพวกนี้เราพูดไปพูดมาแล้วก็วนแต่ต้องพยายามรู้จุดสำคัญแล้วก็กำหนดเอาจุดสำคัญเป็นปัญญาให้ได้แล้วเราก็เอามาใช้มาคำนวณมาประมาณจริงๆไม่เที่ยงไม่แน่ตายตัวจึงพูดตายตัวไม่ได้แล้วมันก็จะต้องเข้าใจจุดหรือเข้าใจเขตที่ ปั้นที่ใดจะกระทำความเกิดกระทำความดับในส่วนเหล่านี้เป็นประโยชน์ตนเป็นประโยชน์ท่านอยู่ตลอดกาลจนกระทั่งเราตายดับกันไปเถอะ