140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเป็นมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์.pdf

การกระทํา มนุษย์ต้องมีบทบาท มนุษย์ต้องมีส่วนส่งเสรม พัวพัน มนุษย์ต้องมีผลผลิต (ผลของงาน) ทีนี ขันต่อมา ก็มาแยกแยะ วเคราะห์ถึงการงานการกระทํา หรอบทบาท หรอส่วนส่งเสรมพัวพัน หรอผลผลิต (ผลของงาน) นัน ๆ ของมนุษย์ว่า การงาน การกระทําอย่างไร? หรอ บทบาทอย่างไร? หรอส่วนส่งเสรมพัวพันอย่างไร? หรอ ผลผลิตอย่างไร? จึงจะเปนเครองบํารุงกาย เครองบํารุงจิตวญญาณ เปน ประโยชน์แท้ เปนผลดีถูกต้อง เปนความเรยบร้อยสันติสุข แก่มนุษยชาติในโลก ได้มาก ไต่ระดับอรยธรรม มีฤทธิสูงกว่ากัน 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 3 หรอจะเปนเครองบันทอนทําร้ายกาย เครองบันทอนทําร้ายจิตวญญาณ เปนโทสภัยแท้ เปนผลเลวชัว เปนความวุ่นวายไม่มีจบ ไม่สินทุกข์แก่มนุษยชาติ ในโลกได้มาก ไต่ระดับอนารยธรรม มีฤทธิร้ายแรงกว่ากัน การงาน-การกระทํา หรอ บทบาท หรอส่วนส่งเสรมพัวพัน หรอผลผลิต ที ทุจรตทีสุด หรอชัวร้ายเลวทราม อนารยธรรมทีสุด ทีถือว่าไม่มี "ค่า" เลย สําหรับการจะเปนผู้เจรญ จะเปนผู้ประเสรฐ ในความเปนมนุษย์ ก็คือ การงาน- การกระทํา หรอบทบาท หรอส่วนส่งเสรมพัวพัน หรอผลผลิต ซึงอยู่ในขอบข่าย ของศีล 5 สอนไว้ว่า ให้ละเว้น ให้หยุดกระทํา หยุดบทบาท หยุดส่งเสรมพัวพัน อย่าให้มีผลผลิตกันทีเดียว เพราะเปนขันหยาบ ขันตําทีสุด ทีศีล 5 ให้หมายไว้ คือ :- 1. การฆ่า ทีบาปจัด บาปหนัก (ศีลข้อ 1 "ปาณาติปาตาฯ" ขันตํา หยาบ ทีสุด) เช่น ฆ่าคน ฆ่าสัตว์บางชนิดบางกรณี 2. การเอาของ ๆ เขา อย่างทุจรต ตําทีสุด (ศีลข้อ 2 "อทินนาทานาฯ" ขัน ตํา หยาบทีสุด) เช่น ปล้น จี ขโมย หรอชืออืน ๆ โดยนัยนี 3. การมีราคะ จนกระทําเลวทราม ขันร้าย (ศีลข้อ 3 "กาเมสุมิจฉาจาราฯ " ขันตํา หยาบทีสุด) เช่น ข่มขืน ชําเรา ลามก อนาจาร กามวตถาร (ยังไม่ได้ กําหนดนับไปถึงขันเลวน้อยกว่านี ทีว่า "ไม่นอกใจผัวเขาเมียใคร" นะนี!) 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 4 4. การไม่ซือสัตย์ อย่างจัดแรงทางวจี (ศีลข้อ 4 "มุสาวาทาฯ" ขันตํา หยาบทีสุด) เช่น พูดฉ้อโกง พูดหลอกลวง ทะเลาะ หยาบคาย (ก็ยังคือ ขันตํา ชัวเลวทรามทีสุดอยู่) 5. การติด การเสพย์ การมัวเมาในอบายมุขต่าง ๆ (ศีลข้อ 5 "สุรา เมรย มัชชปมาทัฏฐานา" ขันตํา หยาบทีสุด) คือ ขัน "สุรา" อันยังไม่ถึงขัน "เมรยะ" และยังไม่ใช่ "มัชชะ" ทังเปนแค่ขัน "สุรา" อันตําทีสุด หยาบชัวทีสุดเอาด้วย คําว่า "สุรา" ความหมายทีถูกทีจรง คือ? เพราะความหมายของคําว่า "สุรา" นัน อันยังไม่หยาบตําเท่าทีเรากําลังจะ กล่าวถึงกันอยู่นี ก็ยังมีอีกด้วยซํา ซึงความหมายของคําว่า "สุรา นัน ทีถูกทีจรง แล้ว มันไม่ได้หมายกันเพียงว่า "นําเหล้า" ดังทีเคยแปลกันตืน ๆ มานานแล้ว เท่านันไม่ดอก "สุรา" หมายถึง สิงทีไปติด ทีไปเสพย์ หรอทีไป "เมา" เข้า แล้วจะเลวตํา หยาบกล้า ชัวแรง ซึงขัน "สุรา" ทังหลายนีล้วนเปนขันตํากว่าฐานแห่งความเปน มนุษย์ เปนขันทียังไม่เปนพืนของความเปนมนุษย์ เปนขันทียังไม่ถึง แม้ขันพืน ฐาน หรอแม้ขันเบืองต้นของความเปนมนุษย์ ยังไม่มีขัน ยังไม่นับขันกันเลยที เดียว (No Class) หรอถ้าจะมี จะนับกัน ก็ต้องเรยกว่า ขัน "วนิบาต" คือไม่มี ทีไหนจะตําสุด จะชัวสุดไปกว่านีอีก 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 5 "อบายมุข" นรกชันตําสุดของมนุษย์ และขันทีกําลังจะกล่าวถึงนี เปนขันทีหยาบกล้าทีสุด ชัวแรงทีสุด ตําทีสุด แล้ว สําหรับ "อบายมุข" นรกชันตําสุดของมนุษย์จรงๆ) เช่น:- อบายมุข : สิงเสพย์ติดมีนเมา ติด-เสพย์-มัวเมา (คือ มีการกระทํา มีบทบาท มีส่วนส่งเสรม พัวพัน มี ผลผลิต มีรูปมีรอย) ในสิงเสพย์ติดขันร้ายขันแรง อันก็รู้ ๆ กันอยู่ เปนต้นว่า ฝน ผงขาวเฮโรอีน กัญชา ยาเมา เหล้าแห้ง มอร์ฟน ฯลฯ เรองนี ขันนี เลว ตํา หยาบชัวแน่ ๆ เห็นชัด รู้ชัดกันได้ง่าย ๆ (คนขันนี จึงยังไม่เรยกว่ามนุษย์ เรยกว่า "อบายสัตว์" หรอ "ผีนรก" แท้ ๆ ตรง ๆ) อบายมุข : การพนัน ติด-เสพย์-มัวเมา (คือ มีการกระทํา มีบทบาท มีส่วนส่งเสรม พัวพัน มี ผลผลิต มีรูปมีรอย) ในการพนัน ซึงไม่ต้องยกตัวอย่างก็คงได้ เรองนี ขันนี เพราะใคร ๆ ก็ยังเชือ ยังเห็นได้ชัดเจนแจ้งใจอยู่ว่า ตําแน่ ชัวแน่ ยังไม่ยากนักที จะเห็น ทีจะเข้าใจ ยังเห็นได้ เชือได้ ว่าเปน "ผีนรก" ชัด ๆ กระนันก็ดี รูปรอย แห่งการพนัน ก็ยังลบ ยังล้าง ยังทําให้สูญออกไปจากคนยากสุดยากอยู่ทีเดียว 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 6 อบายมุข : เรองมหรสพ การละเล่น ติด-เสพย์-มัวเมา (คือ มีการกระทํา มีบทบาท มีส่วนส่งเสรมพัวพัน มี ผลผลิต มีรูปมีรอย) ในเรองมหรสพ การละเล่น เปนต้นว่า บันเทิง ติดใจ เร้าใจ หรอในหนัง ในภาพยนตร์ ลามกบ้าง ไร้ศีลธรรมอํามหิตบ้าง อนาจาร บ้าง นําพาไปสู่ความงมงายบ้าง หรอบันเทิงเรงใจในละคร ในการแสดง ในเพลงร้อง ในบทประพันธ์ อัน ลามกบ้าง ไร้ศีลธรรมอํามหิตบ้าง อนาจารบ้าง นําพาไปสู่ความงมงายบ้าง หรอบันเทิงติดใจเร้าใจในภาพ ในรูป อันลามกบ้าง ไร้ศีลธรรมอํามหิต บ้าง อนาจารบ้าง พาไปสู่ความงมงายบ้าง หรอการละเล่นทีก่อให้เกิดราคะชัด ๆ การละเล่นทีก่อให้เกิดโทสะ เกิด ความอํามหิตสุด รุนแรงชัด ๆ เช่น ปล้น จี ขโมย จับคนไปเรยกค่าไถ่ หรอชืออืน ๆ โดยนัยนี หรอการละเล่นทีก่อให้เกิดโมหะ โง่เง่า งมงายชัดๆ (นีก็กําหนดเอา แค่ขันตํา ชัวทรามทีสุดอยู่นันแหละ และข้อต่อๆ ไป ก็เช่นกัน) เรองนี ขันนี ชักจะมีผู้เห็นด้วยยากขึน บางคนก็จะยังเห็นไม่ได้ จะยังเมา จะยัง "มันส์" เอาด้วย และจะไม่เห็นด้วยจรง ๆ ก็จะมีมากขึน หรอแม้ผู้ใดเห็นได้บ้างแล้ว เข้าใจได้บ้างแล้ว ทว่าเขายังติด ยังเสพย์ ยัง มัวเมาในสิงนี ๆ เรองนี ๆ อยู่ เขาก็จะต่อรองหาขอบเขตทีอนุโลมทีสุด เพือจะ 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 7 กระทํา จะมีบทบาท จะส่งเสรมพัวพัน จะมีผลิตผล จะมีรูปมีรอย ไม่ให้เกิน ขอบเขตนัน อย่างจํายอมจําใจทีสุด ดังนัน การกระทํา บทบาท ส่วนส่งเสรม พัวพัน ผลิตผล รูปรอยของคน (อบายสัตว์ ผีนรก)ระดับนี จึงจะหมินเหม่ ล่อแหลม เฉียดกราย แวะเวยน แลบเลีย คาบเส้น เปนปญหาอยู่เนือง ๆ กับเรองลามก อํามหิตโหดร้าย อนาจาร งมงาย หรอเอียงไปข้างทําโง่ (ซึงตัวเองจะนึกว่า ตัวฉลาดแล้วจรง ๆ) ให้แก่ตนเพิมขึน ๆ (อวชชายิงขึน ๆ) เสมอ ผู้ไม่เสมอนันคือ นาน ๆ ที ยิงนาน ยิงห่าง ยิงน้อยเท่าใด ก็ยิงเปนผู้กระเถิบสู่ขันดีขึนเท่านัน ๆ ธุรกิจบันเทิงมอมเมาทางสือแขนงต่างๆ ครองแชมปความนิยม : แต่คนก็ยังจะรู้ตัวได้ยากจรง ๆ แม้มันจะมีรูปรอยตัวโตเหลือเกินแล้วก็ตาม เพราะอบายมุขเรองมหรสพ-การละเล่นนี มันกําลังรสจัด มันกําลังเปนพระเอก ของยุค มันกําลังมีฤทธิ มีเดช และกําลังพัฒนาตัวมันอย่างร้ายแรงเหลือเกิน ยากทีคนยุคนีจะดินหลุดปลดแอกออกมาจากอํานาจของมันได้ มันกําลังเปนตัว งานแห่งลาภ มันกําลังเปนตัวงานแห่งยศ มันกําลังเปนตัวงานแห่งสรรเสรญ มันกําลังครองแชมปเปยนตัวงานแห่งโลกียสุข สนุก บันเทิง รนเรง เพลิดเพลิน เมามัน 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 8 มันกําลังเปนตัว "เมา" ตัวร้ายของยุคแท้ ๆ มันกําลังคือ "สุข" ทีคนหลง ติด หลงเสพย์ อาการหนักทีสุด มันกําลังยิงใหญ่ กําลังผงาดคับฟาจรง ๆ จงรู้จัก "ผี" ตัวจรงกันเถิด ! คนทีเปนดังกล่าวนี ตังแต่ศีลข้อ 1 มาโน่นแหละ และต่อไปอีกจนจบบท " อบายมุข" นี คือ "ผีนรก" แท้ ๆ จรง ๆ อย่าไปมัวหลงงมงายอยู่กับ "ผีหลอก ๆ" ผีสมมุติ ๆ ทีเขาเล่าเปนนิยายว่า อยู่ในปาช้า อยู่ในทีมืด อยู่บนต้นตะเคียน อยู่ในเรอนร้างบ้านโบราณ ฯลฯ อะไร นัน เพราะ "ผี" ดังทีเล่า ๆ ปรัมปรากันมา หรอยังจะมีนักแต่งขึนใหม่อีกเท่าไหร่ ก็ตาม อย่างนันน่ะ มันเปน "ผีหลอก" จรง ๆ ! มันไม่ใช่ "ผีแท้" (และ "คน" ผู้ แต่งเรอง "ผีหลอก" เช่นนีขึนมาให้คนหลงเชือ หลงติด หลงยึดผิด ๆ หลงเอา " ความหลอก" ว่าเปน "ความจรง" ผู้นันแหละคือ ตัว "ผีนรก" แท้ ๆ เอง เพราะ เขาคือ "ผู้สร้างความหลอก" ขึนมาให้คนงมงาย "เขา" จึงคือ "คนบาป" คือ " อบายสัตว์" ตรง ๆ) 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 9 อบายมุข : การเทียวกลางคืน ติด-เสพย์-มัวเมา (คือ มีการกระทํา มีบทบาท มีส่วนส่งเสรม พัวพัน มี ผลิตผล มีรูปมีรอย) ในการเทียวกลางคืน การเรงรมย์ในกิจกรรมบันเทิงกลาง คืน เรองนีขันนี ก็ยิงจะมีผู้เห็นด้วยว่า ตําทราม ยากขึนอีก กล่าวคือ จะเข้าใจ ว่า มันเปนเรองเลวตํา-หยาบชัวเหมือนเรองฝนเฮโรอีน เหมือนเรองการพนัน ชักไม่ค่อยได้ แต่มันก็คือ อบายมุขจรงๆ เปนการงาน-การกระทํา เปนบทบาท เปนส่วนส่งเสรมพัวพัน เปนผลิตผล เปนรูปเปนรอยทีมหาปราชญ์อย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยังไม่นับว่า เปนคุณ เปนค่าอะไร ! ยังนับว่า ไม่มี "ค่า" แห่งความเปนมนุษย์ (No class, อวัณโณ) ถ้าจะนับกันจรง ๆ แล้ว แทนทีจะเพิม หรอเท่าทุน คือ เปนแค่มนุษย์เท่าทุน มนุษย์เปล่า ๆ มนุษย์ไม่มีค่าเลย กลับลด "ค่า" ลดคุณธรรมแห่งความเปน มนุษย์ลงไปเสียด้วยซํา เปนผีนรกร้าย ๆ อบายสัตว์ตําๆ ยิง ๆ ลงไป ๆ นันเอง เหมือนข้ออืน ๆ ทีรู้ได้ง่าย ผ่านมาแล้วนันจรง ๆ ทว่า ข้อนี มันลึกซึงกิน ลึกอยู่ เปน "ผลิตผล" ทีทําลายมนุษยชาติ ทําร้ายสังคมอยู่ อย่างเปนกอบเปน กํา เปนฤทธิ เปนอํานาจ-เร็ว-แรง และเมามันทีเดียว ทว่า มันยังดําลึก ยังบาง ผิว ยังมีเชิงซ้อน เกียวกับค่าของอรูป หรอค่าทางนามธรรมอยู่มาก ผู้รู้ จะต้อง มีเชิงชันของปญญาจรง ๆ มีอธิปญญา หรอ มีปญญาแห่งอรยภาพแท้ ๆ 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 10 ถ้าได้อธิบายตามหลักเศรษฐศาสตร์เชิงพุทธนันแหละ จึงจะเห็นความสูญ เสีย ความทําลาย ความขาดทุนได้ชัด แต่อธิบายตามหลักเศรษฐศาสตร์เชิง วัตถุ หรอเชิงทีไม่คํานึงถึงคุณค่าของความเปนมนุษย์ด้านจิตใจ ความเปนจิตขัน อรยธรรม ขันอธิปญญา ก็จะไม่เห็นได้ ก็จะยังสําคัญว่า "ดี" อยู่นันเอง เพราะจิตทีติด จิตทีชอบ จิตทีเสพย์ จิตทีเมาอยู่นัน จะมองเห็นได้ยาก กว่าจิตทีหยุดติด จิตทีหมดชอบ จิตทีไม่เสพย์ จิตทีหายเมา จิตทีว่างจากกิเลส- ตัณหา-อุปาทาน ในสิงนันๆ อย่างนันๆ โดยสัจธรรม อบายมุข : การคบมิตรชัว ติด-เสพย์-มัวเมา (คือ มีการกระทํา มีบทบาท มีส่วนส่งเสรม พัวพัน มี ผลิตผล มีรูปมีรอย) ในการคบมิตรชัว เรองนี ขันนี ยิงซ้อนแฝงใหญ่ เพราะ พอใครฟงแล้ว ก็จะนึกสบายใจทันทีว่า ขันนี ไม่ยุ่งยาก ไม่เปนปญหา เราไม่มี มิตรชัวแน่! จะรู้สึกอย่างนันเอาง่าย ๆ เลย จรง ๆ เพราะ แม้ไอ้โจรได้ฟงศีลข้อนี ไอ้โจร ก็จะยิมอย่าง "ผู้พ้นผิด" เหมือนกัน เขาไม่มีแน่ มิตรชัว รับรองได้ว่า มิตรทีเขา มี ล้วนแล้วแต่พวกทีอยู่ในอุดมการณ์เดียวกัน ซือตรงต่อกัน ปล้นก็ปล้นด้วยกัน ฆ่าก็จะฆ่าด้วยกัน ข่มขืนก็ข่มขืนด้วยกัน วตถารก็วตถารด้วยกันจรง ๆ เขาไม่มี หรอก มิตรทรยศชัว ๆ หรอมิตรทีทําผิดบทบาท ผิดไปจากเขา มีส่วนส่งเสรม 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 11 พัวพัน มีผลิตผลผิดไปจากเขา มีรูปรอยส่วนใหญ่ผิดไปจากเขา มิตรทีขัดแย้ง มิตรทีขัดผลประโยชน์ทีเขาเปนอยู่ ทีเขาจะต้องนับว่า "ชัว" และจะต้องนับว่า ขันเปน "มิตร" นัน เขาไม่มีจรง (เพราะถ้าเขานับว่า มิตรทีเปนอยู่อย่างเดียวกัน กับเขา ว่า "ชัว" ก็เท่ากับเขาต้องรับว่า เขาก็ "ชัว" ด้วย ใครจะยอมง่ายๆ) ดังนี เปนต้น หรอ คนติดการพนัน คนติดฝนก็เช่นกัน เมือเขาได้ฟงว่า ความไร้คุณค่า แห่งความเปนมนุษย์ ขันหยาบ ตําสุด คือ การคบมิตรชัวนัน เขาจะยิมอย่าง ภาคภูมิเลยเหมือนกัน ว่าเขาไม่มีแน่มิตรชัว เขาก็จะมีมิตรทีเปนอย่างเขา เห็นดี เห็นงามอย่างเขา มีอุดมการณ์เดียวกันกับเขานีแหละ เปนผู้คบหาชิดเชือเกือกูล เห็นใจสนองสุขกันอยู่ พึงพาอาศัยกันได้ยังกะอะไรดี เปนมิตรแท้ เพือนตายกัน เสียด้วยซํา เขาไม่มีแน่มิตรชัว มิตรของเขา ก็มีแต่เล่นการพนันด้วยกัน สูบฝนด้วย กันอย่างแน่นแฟนแท้ ๆ หรอแม้เขาจะไม่เล่นไม่สูบ แต่เขาก็ส่งเสรมพัวพันให้เกิด ผลิตผลนีอยู่ อย่างเปนกอบเปนกํา เปนฤทธิ เปนอํานาจ ให้คุณแก่ "เรา" ร่วม กัน ให้ประโยชน์แก่ "เรา" ด้วยกันอยู่อย่างไม่แตกไม่แยก อยู่แท้ ๆ (อัตตา หรอ อหังการ) มิตรชัว เขาไม่มีจรง ๆ เขาจะรู้ "การติดอยู่" ของเขายาก ! เขาจะรู้ "การเสพย์อยู่" ของเขาได้ยาก ! 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 12 เขาจะรู้ว่า "เขามืดเมามัวอยู่" นันยากยิง ! เพราะจิตของเขาเห็นสิงนัน การกระทํานัน บทบาทนัน ส่วนส่งเสรม พัวพันนัน ผลิตผลนัน แม้รูปรอยอย่างนันๆ ว่า "ดี" — ⃠ — หมายเหตุ : ตัดมาจาก 13-140000 ประกายธรรม เล่ม 1-2 (รวมบทความ เก่า ๆ ของพ่อ ท่าน) Keywords : 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 13 140700 ประกายธรรม 23 ระดับแห่งความเปนมนุษย์ บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์