570626_พ่อครูให้โอวาทนร.สันติฯ เนื่องในวันครู.doc.docx

ลภเห็นแก่ตัว ไม่โกรธเบียดเบียนใคร แล้วรู้โลก รู้ทันโลก รู้ว่าจะอยู่ร่วมอย่างไรให้เป็นประโยชน์คุณค่า อย่างไรผลาญไม่ทำ

ศาสนาจึงรวมทั้งเศรษฐกิจ สังคม การศึกษา การรัฐศาสตร์ พุทธรู้อย่างวิเศษ ไม่เหมือนอย่างชาวโลกรู้ที่รู้อย่างกิเลส ที่รู้แล้วเห็นแก่ตัว มีกิเลสเห็นแก่พรรคพวก ลำเอียงกัน สังคมก็ไม่สงบ ลึกถึงจิตวิญญาณคือสะสมกิเลส คือสะสมบาป แต่ถ้าชำระกิเลสได้ก็ชำระบาป ชำระกิเลสได้หมดก็หมดบุญไม่ต้องทำบุญแล้ว เป็นอรหันต์แล้วคือผู้ไม่มีบุญไม่มีบาป

เรื่องธรรมะเป็นเรื่องสำคัญของชีวิต จะเกิดกี่ชาติก็ธรรมะนี่แหละสำคัญที่สุดในชีวิต เรื่องจะไปล่าลาภยศสรรเสริญไม่ต้องไปล่าเลย ไม่ต้องไปโลภของใคร เราสร้างเองได้อย่างรู้ว่าอะไรควรสร้าง เป็นส่ิงสาระ เราก็กินใช้อาศัยสิ่งที่เราสร้าง ชีวิตก็อยู่รอด ดีกว่าเดรัจฉานทุกคน แต่ไปถูกหลอกในโลก ศาสนาสอนให้ไม่หลงกับสิ่งมอมเมาไร้สาระ หลวงปู่ฟังข่าว เด็กเล่นโทรศัพท์จนค่าโทร เดือนละหลายแสน โลกมันมอมเมาหลอกกัน พ่อแม่จะตายเลย พ่อแม่ตาเหลือกเลย ซื้อโทรศัพท์อย่างดีให้ลูก ลูกก็เลยอย่างดีเลย มันมอมเมากันจัดมากเลย ที่นี่เราไม่ให้มีโทรศัพท์ใช้ส่วนตัว จะใช้ก็มายืมจากผู้ใหญ่ แม้แต่แทบเล็ตต่างๆก็ต้องหัดฝึกให้ดีระวังให้ดี อย่างโทรศัพท์นี่หลวงปู่ดัดจริตไม่ใช้ไม่เป็น แกล้ง ไม่เรียน ชีวิตไม่ต้องมีโทรศัพท์ส่วนตัวก็เจริญได้ ก็ใช้เมื่อมีคนให้รับ มีเรื่องถึงหลวงปู่ก็มีคนรับแทนไว้ ไม่อย่างนั้นอะไรก็มาต่อถึงก็ตายพอดี

ที่นี่เจตนาให้ส่ิงที่ดีแท้ๆแก่ชีวิต แต่ถ้าไม่เอาก็โง่ เซ่อ พยายามพิจารณาให้ดี ที่นี่ไม่ได้สอนเพื่อให้พวกเราเป็นเหยื่อในการสร้างโลกธรรม แต่ว่าตั้งใจสร้างคนให้เป็นคนดีแก่โลก เลี้ยงดูให้เป็นลูกหลานจริงๆเลย เป็นแต่เพียงไม่ได้คลอดมาเท่านั้น และไม่ได้ทวงบุญคุณด้วย แม้จบไปไม่เหลียวแลที่นี่เลยก็ไม่เป็นไรเราได้สร้างคนดีแก่โลกก็พอแล้ว ใครจะอยู่ก็ยินดีต้องรับ

หลวงปู่เคยถามว่าสมบัติที่นี่เป็นของใคร พวกเราก็ตอบว่าของหลวงปู่ หลวงปู่ไม่มีสมบัติส่วนตัวอะไรแล้ว แต่แท้จริงของที่นี่ของพวกเราทั้งนั้น แต่ไม่ได้เป็นของส่วนตัว แต่ถ้าเราอยู่ที่นี่ก็ใช้ของที่นี่ไปจนตาย ตายไปแล้วไม่มีใครได้อะไรเป็นของๆตน ตายไปร่างเผา จิตก็ไปรับวิบากไป ไปใช้หนี้วิบากไปอีกนาน กว่าจะได้วนเวียนมาเกิดเป็นมนุษย์อีกทีก็นานจำกันไม่ได้แล้ว น้อยคนที่ตายไปแล้วจะกลับมาเป็นคนอีกโดยไม่ต้องผ่านไปเป็นเดรัจฉานก่อน เราเป็นหมูเป็นหมาก็อยู่ในฐานะต่างๆกันไปตามวิบาก

สมบัตินี้เป็นของเราถ้าเรามีคุณสมบัติ ดีไม่ดีพวกเราจะเป็นผู้จัดการมรดกที่นี่เลย ไม่ต้องไปจดทะเบียน ยกตัวอย่าง อาบุษดี อยู่การเงิน อยู่ตั้งแต่เป็นนักเรียน จนบัดนี้ดูแลกิจการ ดูแลสมบัติ ถ้าอาบุษ บอกว่าไม่ได้ ก็ไม่ให้ อาบุษอยู่ที่นี่จบม.๕ เทียบม.๖ ก็อยู่ที่นี่ต่อ แล้วเรียนต่อก็อยู่ที่นี่ได้ปริญญาตั้งหลายใบ

ที่นี่คบหาเลี้ยงดู สัมพันธ์กับคนในโลก ไม่เหมือนกับคนที่นี่คบ ทีนี่คบอย่างปรารถนาดี อย่างเป็นลูกหลาน เป็นคนตระกูลเดียวกันไม่แบ่งแยก เป็นเรื่องลึกซึ้งมาก อย่างชาวอโศกเป็นเครือแห เป็นสมบัติอันเดียวกันทั้งหมด ไปที่ไหนๆของอโศกก็ไม่ต้องมีการคิดค่าอยู่ค่ากิน เป็นเรื่องลึกซึ้ง ทำได้กว้าง ไม่ได้แยกลูกเจ๊กลูกแขก ไม่แยกเชื้อชาติผิวพันธ์ อยู่กันไปจนตาย พึ่งแก่ เจ็บ ตายกันได้จริง เป็นหลักสูตรอันยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า เป็นเรื่องประเสริฐที่สุด ต้องฟังดีๆเข้าใจดีๆ

หลวงปู่ทำมาได้ขนาดนี้ภาคภูมิใจ ถือเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ มีครอบครัวใหญ่ ทำให้การเมืองเป็นการเมืองที่ยอดเยี่ยม รวมหมด ทั้งปชต. คอมมิวนิสต์ เผด็จการ รวมหมด เป็นอย่างคอมมิวนิสต์แต่สุดยอดของคอมมิวนิสน์ โลกเขาเปิดอาเซี่ยน จะรวมเอเชีย รวมวัฒนธรรม คนเข้าใจกันหมดแล้วว่าการร่วมกันอย่างมีวินัย มีจิตวิญญาณดีๆเขาเข้าใจแต่ไล่ไม่ทันพุทธหรอก ถ้ารู้แล้วผู้มีปัญญาจะไม่ออกไปจากอโศก ไม่ได้พูดเลย เพราะเป็นแดนแห่งมนุษย์ประเสริฐ แล้วได้ใหญ่เป็นเครือแหขนาดนี้ก็เพราะประสิทธิภาพวิชาการของพระพุทธเจ้าที่หลวงปู่เอามาเปิดเผย แล้วเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณคนมีผลจริงจนได้เป็นหมู่กลุ่ม

วันนี้วันไหว้ครู ครูจริงๆก็คือพ่อแม่ ก่อนอื่น สอนให้ลูกดี ประเสริฐอยู่ในโลกอย่างไม่ทุกข์ ก็สอนตามภูมิ แต่ถ้าพ่อแม่เป็นอรหันต์จะสอนอย่างอโศกสอน หลวงปู่นี่มามีลูกหลานเป็นจำนวนพันเป็นเอนก หมายความว่ามากมายเป็นหมื่นเป็นแสนเป็นล้าน แล้วจะไปมีลูกทางสายเลือดเป็นหมื่นเป็นแสนเป็นล้านไม่ได้หรอกตายก่อน แต่ทางธรรมนี่ทำได้จริงๆ และเป็นจริงกว่า ส่วนทางสายเลือดบางทีก็ฆ่าแกงกันอีก ลูกทางจิตวิญญาณยิ่งใหญ่กว่าลูกทางกาย โลกเขาก็เข้าใจแต่่ทำไม่ได้ ส่วนพุทธทั่วไปก็ทฤษฎีผิดอีก

พวกเราอยู่นานๆก็จะเข้าใจ อยู่ไปเถอะอย่ารีบตาย พวกเราอายุยังน้อยๆกัน หลวงปู่อยู่ ๘๐ ปียังไม่มีแก่เลย ย่ิงใจแล้วยังหนุ่มอยู่นะ ใจมัน ๑๘ จริงๆ ก็จะอยู่ไปอีก ๗๑ ปีน่ะ มันก็น่าจะเร่ิมต้นเลข ๐ นะ

ครูที่นี่ไม่ได้มาเอาเงินทอง ทำงานมาช่วยกันเลี้ยง สร้างคนด้วยกัน ก็ต้องขอบคุณที่ช่วยกัน ในที่นี่พี่ป้าน้าอาก็สอนกันทั้งนั้น ปรารถนาดีทั้งนั้นไม่มีใครอยู่ในนี้จะทำร้ายหาเรื่องแกล้งพวกเรา ถ้าทำอย่างนั้นไม่มีใครเอาไว้ เสียสังคม

ครูคือผู้ปรารถนาดีที่จะให้เจริญไปด้วยกัน คนอื่นเป็นอาริยะเป็นอรหันต์ก็เหมือนพ่อแม่ที่ปรารถนาดีต่อกันตลอดเวลา ยิ่งมาร่วมกันก็ย่ิงอบอุ่นสงบสุขเป็นไปด้วยดี ตั้งใจให้ดีเข้าใจให้ได้ว่ามาอยู่ที่นี่เหมือนครอบครัวไม่ได้เข้มงวดกวดขันมาแกล้งกัน เราพยายามพาทำให้อดทนฝึกฝนไม่ได้แกล้ง ที่ควรให้ก็ให้ที่ควรอดก็อด คำว่าครูคือผู้ให้ส่ิงประเสริฐแก่คน ให้รู้ความเป็นอาริยะ

ถ้าพูดกันจริงๆแล้ว ครูที่สอนฟรีมีคุณค่าประโยชน์แก่เรามากกว่าครูสอนเอาเงิน ยิ่งเป็นอาริยะให้ทั้งธรรมะและความรู้ก็ย่ิงมีคุณค่า ครูที่สอนฟรีต้องบูชาเคารพมากกว่าสอนเอาเงิน แต่ไม่ได้พูดให้เกลียดชังครูที่สอนหาเงินนะ เพราะเขาต้องเลี้ยงดูชีวิต แต่ครูในนี้มีระบบที่อยู่ไม่ต้องเอาเงินได้ และก็เป็นสัจธรรมด้วยที่ว่าครูที่ไม่ได้เอาเงินไม่ได้ทำเพื่อแลกอามิสก็มีคุณค่ากว่า ครูที่นี่ราคาถูกที่สุด แต่คุณค่าสูงสุด ดีไมีดีสอนแล้วถูกว่าด้วยก็สอนก็ปรับปรุง

ครูที่นี่อย่าดูถูกว่าเป็นครูไม่มีคุณค่าน่าเคารพ ไม่มีซีอะไรเลยไม่มียศชั้น เงินทองอะไร แต่ค่าสูง ฟังพอเข้าใจไหม นี่พูดสัจธรรมนะ

ให้ตั้งใจดีๆอย่างที่หลวงปู่ว่า สมบัตินี้เป็นของเรา เราตั้งใจทำเรียนรู้ฝึกฝนให้ดี ครูก็ดูแลสอนกัน ใครผิดพลาดก็ให้แก้ไขกัน มีผู้รู้เป็นชั้นๆ ช่วยเป็นหูเป็นตา จะบอกว่าไม่ผิดพลาดเลยก็ไม่ได้ มีบ้างแต่น้อยเพราะเราตั้งใจทำ ก็ให้พวกเราตั้งใจเรียนให้ดี ให้จบม.๖กันทุกคน อย่าไปทำอ่อนแอท้อแท้ง่าย เป็นโชคดีสิ่งดีของเราที่ได้มาเป็นลูกอโศก พยายามทำความเข้าใจให้ดี ...