211201-275 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ049.txt

จะเผื่อเอาแบ่งเอาแรงงานของเราเองนี่ไปที่รับรู้มารู้แล้วก็รู้เท่านั้นเองแล้วเราก็แก้ไขอะไรไม่ได้คนฉลาดถึงไม่ไปกระทำแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราเองจะเป็นคนที่หูหนวกตาบอด มองอะไรก็ตื้นๆแคบๆซะจนเกินการในส่วนที่มันกว้างพอสมควรที่มันมีสิทธิ์หรือมีกำลังที่มันอาจจะหรือมันสามารถที่จะมาถึงเราได้เป็นเหตุแห่งทุกข์แก่เราได้มันมีอยู่เหมือนกันเพราะเราจึงพยายามมองเหมือนกันมองในขอบเขตที่ว่าไอ้ที่มันอยู่ห่างจากเราประมาณนั้นเช่นนั้นมันจะมาถึงเราได้นะเพราะฉะนั้นเราก็ระมัดระวังประมาณแค่นั้นส่วนที่เราจะกระทำออกไปหรือว่าจะทำให้ดีนั้นคือตัวเราที่ใกล้ชิดที่เรามีสิทธิ์มากที่สุดคือจากตัวเราเองตั้งแต่การเกี่ยวข้องเกี่ยวข้องยาข้างนอก จนถึงข้างในที่เราเองเรามีแนวทางประพฤติอยู่นี้แล้วเราก็พยายามปลดปล่อยเมื่อปลดปล่อยได้เท่าใดๆเราก็จะมีกำลังมากขึ้นที่สามารถรับรู้แนวกว้างแนวไกลกว่าตัวเราได้มากขึ้นเราจะมีกำลังที่จะช่วยเหลือคนอื่นได้เป็นแวดวงที่กว้างขึ้นตามลำดับด้วยแม้จริตแรงในการสามารถที่จะรับรู้รับทราบก็มีแนวกว้างขึ้นเพิ่มขึ้นแต่ก็จะไม่เท่ากับแวดวงหรือว่าขอบเขตขนาดที่เราจะช่วยผู้อื่นได้นะเมื่อเราเองเราช่วยตัวเองได้และจะมีประสิทธิภาพที่จะช่วยผู้อื่นได้ตามแต่จะไม่มากไม่กว้างเท่าแค่รู้รับรู้มันจะกว้างกว่าประสิทธิภาพที่มีขอบเขตแค่ช่วยคนอื่น ช่วยสิ่งแวดวงพอขนาดประมาณนั้นประมาณใดก็แล้วแต่เท่าที่ผู้นั้นผู้นั้นมีความสามารถอย่างนี้เป็นต้นสิ่งเหล่านี้เป็นนัยยะละเอียดพอสมควรที่เราผู้ปฏิบัติธรรมผู้ศึกษาที่จะต้องเข้าใจและไม่เลยเถิดถ้ามันเลยเถิดมันก็สูญเสียเปล่าเพราะเราก็จะต้องหัดพิจารณาไตร่ตรองตัดสินตัดขอบเขตรู้ตัวเองให้ดีอย่าเพ้ออย่าไปจะได้หวังอะไรเกินการอย่าทำอะไรเกินขีดขอบสมรรถภาพของตนถือผิดแม้แต่ในลักษณะฐานะที่เราก็ได้อธิบายการสอนการแนะนำกันให้รู้ทุกอย่างให้ละเอียดละออถ้าไม่เช่นนั้นแล้วเราก็เดินช้าหรืออาจจะล้มเหลวเลยก็ได้ เมื่อไหร่จะต้องพยายามให้มันจัดสัดส่วนที่ดีให้เราสามารถก้าวหน้าได้เร็วได้คุณภาพที่แท้จริงด้วยเร็วด้วยในปริมาณที่มากพอด้วยนะเราก็พยายามแนะนำการกระทำกันจึงขอเตือนพวกเราว่าแม้แต่เราจะได้มีอะไรต่อได้มาเสนอกันบางคนก็รู้ว่าเอออันนี้กว้างกว่าของตนจะรับทราบไว้แล้วเราก็ปล่อยเป็นแต่เพียงว่ารู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหามก็พอแล้วเราก็ไม่ต้องไปวุ่นวายยึดติดอะไรถ้าเกิดว่าตรวจแล้วว่านี่มันเกินแรงเกินขีดเกินรอบแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องทำให้เสียประโยชน์จนกระทั่งรับฟังไม่ได้แต่รับฟังแล้วเราก็อีกนานละอายใจกลายเป็นความสูญเสียในตัวเองอีกเพราะว่าใน วงที่เราอยู่ด้วยกันนี่มันมีคนหลายระดับมากฉันมากคนมากมากจริตมากพฤติกรรมมันมีอะไรที่จะมาสื่อเสนอเผื่อแผ่กันไปแล้วก็ทำไปตามเศรษฐกิจพอเพียงไปเรียกว่าช่วยเหลือโซฟากันอยู่แล้วแม้แต่ในตัวอย่างหรือว่าเอาเทปอัดมนุษย์อันนี้มาก็มีการพูดมีผู้ขวนขวายเอามาช่วยกันให้เราได้รับทราบให้เราได้สัมผัสทั้งๆที่เราก็ไม่ขวนขวายบางคนเป็นสิ่งที่อยู่ในขอบเขตของตนเองด้วยซ้ำแต่ไม่ขวนขวายคนอื่นเขาก็เกื้อกูลมันก็เป็นบุญแล้วแต่เราก็จะได้รับประโยชน์ในทันทีเพราะงั้นอันนี้ก็เป็นเป็นประโยชน์ดังกล่าวแล้วด้วยและมันเป็นเครื่องเช็คเราอีกด้วยว่าถ้าเราเองเรายังเห็นว่ามันไม่ใช่ฐานะไม่ใช่สิ่งที่เราได้รับประโยชน์เราก็หัดฝึกรับรู้แล้วก็วางวางไปปล่อย อย่าไปยึดมั่นถือมั่นหรืออยากไปจะได้รังเกียจศัพท์คำว่ารังเกียจแต่มันมีอยู่อยากได้รังเกียจจนเกินการเราก็ต้องนึกถึงคนอื่นบ้างแผ่ไปบ้างบางอย่างอาจจะรู้สึกว่าอย่างนี้มันเกินขอบเขตไปตั้งมากๆแล้วเราไม่ไหวหรอกเราไม่ไหวเราก็ไม่ใส่ใจฉันเลยหัดตัดหัดปิดทวารจนซะบ้างในบางสิ่งบางส่วนปิดให้ได้แล้วเราก็ปล่อยทำอย่างอื่นไปอะไรต่ออะไรไปมันเป็นการอัดทั้งตัดมันเป็นการขัดทั้งสู้ให้ได้เป็นการขัดทั้งชนะเด็ดขาดเพราะฉะนั้นการอัดในทุกๆเปลี่ยนทุกๆมุมพวกนี้มันเป็นสภาพที่ครบครันในสภาพที่ละเอียดอยู่เราจึงจะเป็นผู้อยู่เหนือมีโลกุตระเป็นครูเราควรจะรับทุกอย่าง เฉพาะมงกุฎธุรกิจและกลายเป็นโลกุตตระบุคคลไปได้ไม่ใช่ปากเปล่าไม่ใช่คิดเล่นแต่จะต้องมีสภาพธรรมชาติอย่างที่เกื้อกูลกันในหมู่มิตรหมู่สหายบางอย่างเกินไปเราก็มีผู้รู้พอจะคัดเลือกไม่เอามาบางอย่างมันพอเป็นไปได้ก็เอามามันอาจจะเกินสำหรับเราบางคนแต่พอดีสำหรับบางคนก็ดียิ่งสำหรับบางคนอย่างนี้เป็นต้นก็จะต้องเข้าใจในสิ่งเหล่านี้ให้ครบถ้วนมีคนแนะนำในสิ่งที่มันเกิดในปัจจุบันน่ะทำด้วยในสิ่งที่เราผ่านพบด้วยเพื่อที่จะได้เข้าใจอะไรพิสดารลึกซึ้งแต่เราก็จะได้ปฏิบัติถูกตรงแล้วเราจะนำพากันไปสู่ที่เจริญให้ได้ดีที่สุดแล้วก็กว้างไกลที่สุดมีประโยชน์มากที่สุด [ไม่สามารถถอดข้อความได้]