211129-273 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ049.txt

สูงเศษเหลือมากตกหล่นแล้วมันก็ไม่รู้ตัวจิตเราก็จะหยาบอยู่อย่างนั้นแหละความวิเคราะห์วิจัยตัวที่จะเป็นปัญญายถาโพธิญาณที่ละเอียดลออมันก็จะไม่ละเอียดลออมันผ่านมันลวกๆมันไม่สุขุมไม่ประณีตจึงต้องระมัดระวังจริงๆเราพูดเอาไม่ได้นะเหมือนกับเรารับมีดแล้วจะบอกว่ามีดเนี่ยถ้ารับแล้วมันก็จะคมแต่เราไม่ลงมือรับมันเลยแล้วมันจะคมให้เราไม่ได้มันจะคมต่อเมื่อเราค่อยๆรับๆไปรับไปต้องใจเย็นด้วยบางทีบางทีเรารับอยากจะรับหนี้ต่างๆหลายๆอย่างบางคนรับมีดธรรมดาพอได้พอไปรับมีด พังเลยลับมีดโกนไม่คมเลยก็เป็นจริงคนที่รับพี่กลัวไม่กลัวไม่รับยังไงก็ไม่คมเพราะเขาใจร้อนแล้วเขาก็ตั้งมุมตั้งเหลี่ยมอะไรก็ได้ไม่เป็นหาได้แต่คิดได้แต่ฝันเพราะงั้นเราทำหยาบได้จะทำละเอียดทำไม่ได้ทั้งไม่รู้ทั้งทำไม่ถูกเรื่องของมันเนี่ยมันก็ไม่ได้ผลว่าเราจะประมาทไม่ได้ต้องทำให้แยกขายทำให้แนบเนียนไปเรื่อยๆแล้วเราถึงจะได้สูงได้แยกขายได้ละเอียดสุดคุ้มประณีตเกินไปจริงๆและสิ่งเหล่านี้จึงต้องอาศัยเวลาและอาศัยการกระทำจริงของแต่ละบุคคลขยันหมั่นเพียรเธอตั้งใจให้แต่ราคาแต่ละครั้งเราปฏิบัติมีให้ได้มักได้ผลอยู่เห็นว่าเรานี่ได้เจริญๆถ้าจะพากเพียรปรับปรุงก็ใช้ปัญญาดูให้ดีว่าจะปรับปรุงได้ จะให้ได้ผลสูงอย่างไรอันนี้ได้ผลสูงดีก็กระทำจริงๆอันนี้มันไม่ได้ผลดีก็แก้ไขปรับปรุงไปแล้วไม่ต้องใจร้อนอันนี้ได้ดีพอประมาณเราก็จะต้องรู้จักพอใจบ้างเออดีพอประมาณนะในขณะนี้ก็ถือว่าดีแล้วมันไปอีกไม่ได้ก็ต้องรู้ตัวว่าจะให้มันได้ดีมากกว่านี้อีกไม่ได้นะเราหมดบารมีนะหมดทุนหมดความสามารถหมดอะไรต่ออะไรเพราะในฐานของจิตที่ดีกว่านี้ไม่มีอีกนี่จิตมนุษยจึงอยู่ในฐานสมเหมาะสมควรกับแต่ละฐานะของบุคคลทั้งตรวจบางทีเรารู้เลยว่าดีกว่านี้ยังมีอีกแต่เรายังทำไม่ได้เราจะทำไม่ได้เราจะรู้เลยเราจะฟื้นเลยฟื้นไปก็พังเปล่าเราจะรู้ของเราเอง พระท่ากระดานใดที่เรารู้แล้วว่าเออขณะนี้ดีที่สุดแล้วสำหรับเราสิ่งที่ดีกว่านี้มีอีกจริงสำหรับบุคคลผู้ท่านได้แต่เรายังไม่ได้เราจะรู้ว่าเรายังไปไม่ได้อยู่ในฐานะนี้ต้องให้รู้ตัวรู้ตนเช่นนี้อย่าเห่อเหิมอย่าโลภโมโทสันย่อหย่อนก็ไม่เอาการย่อหย่อนได้แต่อนุโลมได้แต่เป็นไปอะไรก็ช่างมันเถอะนะเอาหน้านิดๆหน่อยๆเอาหน้านิดๆหน่อยๆแต่เอาหน้านิดๆหน่อยๆเนี่ยมันตกเขมรตีลังกาตายมานักแล้วเอาหน้านี้หน่อยหน้านี้อย่าว่าจะไม่เลื่อนชั้นเลยต้องคบเขมรตีลังกามามากแล้วเพราะน่าจะประมาทพระ มันเป็นไปได้แต่ให้เป็นกุศลแม่น้อยแม่นิดถ้าจะได้มากก็ต้องเพี้ยนอย่างที่ว่ายิ่งถูกทางยิ่งได้รูปได้เรื่องได้เห็นปัจจัยที่เหมาะสมกันเป็นสัมมาดีมันจะได้ผลมากเองน่ะวันนั้นเราต้องตรวจตราทุกทีแม้แต่ผู้ความใหม่ปฏิบัติใหม่ก็จับหลักจับการประพฤติอะไรแต่ให้ได้น่าจะต้องรู้ต้องมีทั้งกายกรรมวจีกรรมสังวรระวังสิ่งแวดล้อมเป็นกายะเป็นความประชุมนอกประชุมในให้มีปัญญาให้มีความเร็วเร็วไวมีความเร็วแววไวที่สามารถที่จะใช้จิตอ่านทั้งนอกและก็ยังเข้าไปถึงจิตพอมีสัมผัสนอกก็ยังไปถึงภายในเร็วเห็นอาการของจิตต่างๆเป็นรูปเป็นนามที่เราสามารถ ระบุมันได้วันนี้มันเป็นตัวนี้อย่างนี้มันเป็นชื่อนี้โคตรนี้ถ้าบอกว่าเราปรับซะแล้วมันก็จะเปลี่ยนมาเป็นจานคล้ายอย่างนั้นอย่างนี้มีความชัดเจนมีความรู้ที่แท้จริงจึงจะเป็นไปได้ก็ขอย้ำเพราะว่าพวกเราแม้แต่เราจะพูดเราจะมีการปัจจะเวกหรือว่าจะปฏิสังขาโย จริงเนี่ยเราจะต้องอยู่กับทุกอิริยาบถที่จะต้องมีสติมีธรรมเอาไว้ใจมีวิริยะให้เป็นกุศลให้เป็นกุศลให้จริงๆเรารู้ว่าอเนกประสงค์กุศลเจริญอยู่เจริญอยู่เราก็จะมีความเป็นจริงที่รองรับมีความผิดปราโมทย์ปิติอะไรจริงๆแล้วมันจะมียิ่งสูงเท่าไหร่มันก็ยิ่งจะเข้าใจว่าอ้อปราโมทย์นี่ปิตินี่ปกตินี่สุขมันตั้งมั่นหรือไม่ตั้งมั่นมันแข็งแรงและไม่แข็งแรงรู้ได้แต่อย่าถามอุทยานทัศนะรู้ว่ามันเป็นไปได้นิติภาวะรู้อย่างชัดเจนและเราก็จะขึ้นสั่งสมขึ้นไปเป็นวิมุตติญาณทัสสนะซึ่งเป็นฐานของอรหัตกับผลสุดท้ายเต็มเมื่อไหร่แล้วก็รู้สมบูรณ์เมื่อไหร่แล้วก็รู้ยังไม่สมบูรณ์เราก็ต้องรู้ต้องรู้ เพราะเป็นผู้ที่มีญาณอย่างลึกซึ้งรู้จักจักรยานรู้กิจการรูปจักรยานรู้ว่านี่เป็นความจริงนะเนี่ยสัจจะที่เราหมายเป็นอย่างนี้แล้วเราก็ทำจิตอยู่ได้มรรคได้ผลอยู่ทำจนกระทั่งแล้วแล้วจนกระทั่งตั้งมั่นแล้วก็จะรู้ความแล้วความตั้งมั่นเห็นอยู่ตรวจตราทีไรสอดส่องทีไรก็เห็นว่านี่เราไม่หวั่นไหวเราวิมุติกระสุนเจ้าภาพสุญญตามันไม่มีนะกิเลสแม้แต่ละอองธุลีแม้แต่รูปแม้แต่รูปก็รู้ตามปัญญาตามญาณของเรารู้ว่าอย่างแยบคายอย่าประมาทอย่างเอนเอียงมีอคติอะไรที่เก่งเรียนข้อหาตัวก็ตรวจจริงๆมันทำไปทุกเวลาแม้แต่เราจะอยู่กับสิ่งที่ต่ำอยู่กับสิ่งที่เป็นกามเอาวัตถุอยู่กับสิ่งที่เป็นอบายมุขวัตถุอยู่ ประดับยศสรรเสริญเป็นโลกียวัตถุต่างๆก็ตามเราก็ตรวจตราไปกระทบสัมผัสกับบุคคลหากมันจะมีมานะมันจะถือดีมันจะถือตัวอะไรก็รู้ตัวจริงๆปรับไปเรื่อยๆจริงๆมันต้องจริงถ้าเกิดว่าเรารู้สิ่งนั้นจริงสิ่งนั้นต้องรู้รู้แล้วก็ต้องละละก็ได้จริงทำให้มันแจ้งในนิพพานทำให้มันแจ้งในจุดว่างจุดสำคัญนิพพานคือมันอยู่บนมันเนื้อมันนี่แหละเสร็จแล้วเราก็วางปลงสบายเราจะมีเจตนาอารมณ์อะไรแค่ไหนแล้วก็ไปตามเจตนารมณ์ของเราสร้างสรรค์ไปเมื่อยก็พักไม่เมื่อยก็เพี้ยนไปเรื่อยๆตามจริงเราจะรู้ความลงตัวที่สุดพลเอกเป็นสิ่งที่ลงตัวแต่ละเหตุแต่ละปัจจัยมากเหตุมากปัจจัยมากตัวอย่างเราก็ยิ่งจะแน่ ยิ่งจะแม่นมันสุดท้ายเราก็ตัดสินเมื่อเรามีขีดคั่นถึงความสูงสุดเป็นอรหัตตผลหรือความเป็นพระอริยะระดับสูงสุดเป็นพระอรหันต์เราก็จะรู้ว่าแม้แต่ขีดขั้นโสดาสกิทาอนาคาเราก็จะแม่นเราจะพอประมาณได้เราจะพอคำนวณได้ไม่ผิดไม่เพี้ยนน่าจะใกล้เคียงกันกับผู้อื่นที่เป็นอริยบุคคลผู้อื่นที่มีภูมิรู้สามารถปรับส่วนตัดเขตตัดขอบเราก็จะตรงตรงกันถึงไม่ไปตรงเป๊ะมันก็จะใกล้เคียงกันมากเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันที่จะอยู่ร่วมกันเป็นไปในทิศทางเดียวกันได้ก็ขอให้ทุกคนขอกำชับครั้งสุดท้ายว่าต้องมีสติมีธรรมะวิจัยมีวิริยะอย่าประมาท [ไม่สามารถถอดข้อความได้]