200812-122 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

วันนี้เป็นธนากรฉันของวันที่ 12 สิงหาคมพุทธศักราช 2520 เราจะหนีไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราปฏิเวธปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกในธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีการบำเพ็ญด้วยอุตสาหะวิริยะมีตบะธรรมพุทธโฆก็เป็นธรรมะเป็นมงคลอันอุดมอันนึงที่เราจะต้องฝึกฝนที่เราจะต้องกระทำนั้นเมื่อผู้ใดในภาคเพียงแค่เพียงมีหลักเกณฑ์ในการใช้ชีวิตไวรัสมีการอุตสาหกรรมอดทนข่มขืนตั้งตนอยู่ในความลำบากไม่ประมาทในวัน ลาเป็นผู้เพ่งเพี้ยนอยู่อานิสงส์ในการเพ่งเพียรนั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านสรรเสริญยิ่งนักและก็เป็นของดีแต่กระนั้นก็ตามเราก็จะต้องไม่ลืมถึงสมัยมากทุกอย่างก็ต้องอยู่ในสัมมาอยู่ในมัชฌิมาเราจะเพ่งเพียรให้เคร่งเกินจัดเกินจนเกินอัตราเกินตัวเกินตนเกินขอบเขตของตนจนกลายเป็นอัตนิยมกลายเป็นทรมานตนนั้นก็เป็นการบอกพร่องและเป็นการเสียหายดีไม่ดีอาจเกิดถึงผลดีกลับเกิดผลทำให้เกิดขยะทำให้ไม่กล้าที่จะบำเพ็ญไม่กล้าที่ ตนอยู่ในความลำบากอีกต่อไปจะทำให้เราอินทรีย์พละอ่อนเจโตอ่อนกลายเป็นคนอ่อนแอได้เพราะต้องระมัดระวังพยายามรู้ตัวเองปรับปรุงให้ดีและรู้ว่าการตั้งตนอยู่ในความลำบากหรือการที่จะเพ่งเพียรจะเคร่งจะกระทำกับตนขนาดนี้ขนาดนี้เราได้ผลอยู่เป็นประโยชน์อยู่ถ้าเราสามารถก็จงทำเถิดถ้าเมื่อรู้สึกว่ามันตึงเกินไปจนกระทั่งมันมีขีดที่ลำบากหนักจนสุดจะทนแล้วก็ไม่เกิดผลอะไรดีแก่ตนหรือยิ่งไปถูกบังคับกันจนเกินขอบเขตแล้วก็ต้องพยายามที่จะต้องรู้จักการปล่อยวางรู้จักการบรรเทาให้แก่ตนด้วยบ้าง อันนี้เป็นเรื่องที่จะต้องรู้แต่โดยจริงแล้วเราก็ไม่กล้าไม่เคยกล้ามีแต่บาปไม่เอาจริงไม่เคร่งเพราะฉะนั้นเรื่องที่จะให้เคร่งนั้นน่ะพูดได้บ่อยๆพูดได้มากๆและเร่งการให้เคร่งให้ได้ตามธรรมดาจุดที่มันเคร่งจัดเกินไปจนเป็นอัตลักษณ์และระวังบ้างบางทีมันจะทำให้เส