200317-105 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

วันนี้เป็นเวลาก่อนฉันของวันที่ 17 มีนาคมพุทธศักราช 2520 ปีนี้ไปพ่อท่านก็บวชที่รักได้รับพวกเราเพชรเวชปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเพื่อพูดใดนึกว่าตัวเองหรือว่าเห็นตัวเองสอดส่องตรวจตราดูตัวเองและเข้าใจอย่างชัดแทนแล้วว่าชีวิตมันก็เท่านั้นและชีวิตเราก็รู้ค่าของชีวิตว่าความมีค่าของคนอยู่ที่ไหนความสุขของคนอยู่แค่ใดยึดเอาแค่ใดเป็นไปในลักษณะอย่างไรความพ้นทุกข์อยู่แค่ใดเมื่อ แล้วเรียบร้อยเราพยายามจัดสรรให้ตนเองอยู่อย่างสบายแล้วและก็สร้างค่าชีวิตโดยตนเองก็เป็นสุขดีตนเองก็มีความเป็นประโยชน์มีค่าราคามีความอยู่กับโลกเขาเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันสูงและค่าของชีวิตที่ตัวเองก็ทำไปนั้นเราก็รู้ด้วยว่ามันมีค่าจริงๆมีผลงานมีแรงงานมีสิ่งที่เป็นความสำคัญที่เราให้แก่โลกให้แก่มวลชนแม้ว่างานนั้นจะประกอบไปด้วยวัตถุหรือไม่จะไม่ประกอบจะมีกิจกรรมหรือจะมีไว้กี่คำก็ตามเราก็สามารถที่จะก่อผลผลิตหรือ ก่องานการขอสิ่งที่เป็นประโยชน์นั้นกระจัดกระจายหรือว่าเผยแพร่สะพัดออกไปให้แก่มวลชนซึ่งมวลชนจะรับเราก็รู้ว่าไม่ใช่สักแต่ว่าทำไปแล้วมันมวลชนเขารับได้หรือไม่เราจะต้องรู้ว่าเมื่อเรากระจายออกไปแพร่ออกไปหรือแสดงว่าปั้นสร้างไปแล้วมวลชนก็ต้องรับได้รู้ได้หยิบเอาได้รู้สาระเอาสาระไปกกเพราะสาระไปสืบต่อเอาสาระไปแพร่เชื้อเป็นสิ่งที่ดีติดต่อกันไปๆๆเสมอก็พูดได้ก็ทำได้อย่างนั้นความยืนยงในคุณธรรมความดีหรือกุศลธรรมหรือธรรมะอันแท้จริงมันก็จะเกิดอยู่ ไปอยู่และเราเองก็ได้ชื่อว่าเป็นพุทธสาวกที่แท้จริงมีประโยชน์ตนอันเป็นความพ้นทุกข์ที่ชัดเด่นรู้ชีวะรู้ชีวิตรู้ความเกิดมาเป็นคนที่ไม่สูญเปล่าเพราะว่ารู้เท่าทันในสุขว่าสุขนี้ย่อมไม่อาจเกิดไปได้ลาภอาจจะยศอาจเกิดไม่ได้สรรเสริญตามเบอร์ไปด้วยกามารมณ์ต่างๆก็หาไม่แต่สุขนี้เป็นสุขที่เป็นไปด้วยความยุท