200310-101 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปราการอโศก-r014.txt

เช้าวันพฤหัสบดีที่ 10 มีนาคมพุทธศักราช 2520 ก่อนฉันพ่อท่านได้นำหมู่พิจารณาปัจจัยที่พุทธสถานปราการอโศกเปิดมาเป็นมนุษย์ได้พบศาสนาไม่ว่าจะเป็นศาสนาอะไรก็เป็นวิถีทางที่จะสอนเราเลือกผ่อนคลายเราให้เราเป็นผู้ประเสริฐเป็นผู้ที่รู้จักการยังชีวิตไว้ก็ได้ดียามชีวิตไว้ก็ได้เป็นคนดีเป็นประโยชน์ต่อตนต่อผู้อื่นอย่างถูกต้องไม่โง่งมงายและจะทำอะไรไปโดยที่ไม่มีเหตุไม่มีผลไม่มีความเจริญเป็น LINE ในการสูญเสียอย่างนั้นไม่ดีศาสนาจะเป็นผู้กล่อมเกลาสอนเราให้รู้จักความดีความชั่วใครรู้จักการสร้างการก่อให้รู้จักการที่จะเลิกละหยุดยั้งไม่อยู่ไม่เกี่ยวไม่สืบสานในสิ่งที่เป็นของเสียหายของไม่ดีของทำลายหรือว่าของไม่เกิดประโยชน์ศาสนาจะเป็นผู้สอนจะเป็นผู้ที่อบรมแล้วพวกเกิดมาเป็นมนุษย์จึงจะต้องใฝ่หาศาสนาจะต้องเข้าใกล้คิดจะต้องเป็นผู้ที่ปฏิบัติตนไปในทางศาสนาสอนแล้วก็ตามขออะไรก็ตามศาสนาสอนคนให้เจริญก้าวต่อขยันสร้างไม่ได้ว่าอะไรแต่ถ้าไม่ขอสิ่งที่เป็นทุจริตสิ่งที่เป็นสิ่งที่ไม่เป็น โหลดสิ่งใดที่เป็นผลเสียหายของแก่มนุษย์ชาติศาสนาจะห้ามแต่มันก็มีชั้นเชิงที่ยากที่จะรู้เพราะมันมีอยู่ในโลกเพราะฉะนั้นจึงจะต้องคอยทำความเข้าใจให้ดีและเลิกละกลับปล่อยมาเป็นขั้นเป็นตอนมีการหัดรู้จักจิตใจจิตใจที่มันโลกจิตใจที่มันขี้โกรธซึ่งมันทำทุกอย่างทุกคนการโกรธไม่ว่าประตูใดๆเราจะต้องไม่โกรธด้วยประการทั้งปวงเพราะการตรวจเป็นทุกข์ชัดๆการโกรธและเจริญเติบโตไม่ใช่เรื่องเด็กดีมีแต่การทำลายมีแต่การโหดร้ายมีเหตุการณ์รุนแรงเพราะฉะนั้นเราจะไม่โกรธใครไม่โกรธได้ไม่ว่าจะอยากอ่อนอย่างแก่ทำให้โกรธทั้งสิ้นเราก็เป็นคนพ้นทุกข์ไปทั้งตน เมื่อไหร่ฉันจะต้องหมดละความโลภซึ่งเป็นเชื้อเท้าที่จะทำให้เราเป็นทุกข์ไปในอนาคตถึงขั้นที่ 2 หรือขั้นละเอียดที่เราจะต้องมาเรียนรู