200912-130 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

เก่งเราสามารถที่จะรู้จักขยะรู้จักให้แดงให้เบา คำครวญฟาร์มแกะผู้รับตามแต่กาลเทศะมันก็เป็นประโยชน์ที่สูงถ้าผู้ใดยังมีจิตมานะจะเพ่งโทษจะมองคนนั้นคนนี้จะเอาแต่สอนเอาไปบอกก็ขอบอกให้รู้ว่าอย่ามองอย่างนั้นขณะนี้รุ่นพี่ๆกำลังทำงานแทนผมกำลังแบ่งเบางานผมกำลังจะขยายรอบออกไปไกลออกไปจากรอบที่อยู่ในระดับหนึ่งขอบเขต 1 ลูกโลกลูกนึงตอนนี้กำลังขยายโลกลูกโตขึ้นหรือเป็นโรคลูกใหม่เป็นรอบใหม่เป็นงานที่จะกว้างขึ้นบอกให้เห็นชี้ให้ดูถ้าสังเกตเห็นอยู่จะเห็นชัดตอนผมจะไปมัววุ่นวาย อยู่ในครอบครัวอยู่ในหมู่นักนั้นก็มันก็จะมีมีเวลามาเอาใจใส่น้อยลงไปบ้างแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทิ้งขว้างไม่ใช่ว่าจะไม่กลับเรือนไปทำงานนอกบ้านก็พอบ่ายไปทำงานเพื่อที่จะไปเก็บกวาดทรัพย์สมบัติหรือว่าทำการเผยแพร่หาหากผู้คนที่จะมีกิจกรรมร่วมมือขยายงานออกไปกว้างขวางจนไม่กลับบ้านก็ไม่ใช่อย่างนั้นก็กลับก็มีอยู่ก็ดูแลก็รับฟังก็รู้เห็นสุขสบายดีอยู่หรือบกพร่องหรือคนไหนเดือดร้อนก็จะช่วยจะหันมาหยุดงานนอกมาทำงานในกรณีทำอยู่เป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะถ้าเกิดว่าฝ่ายในพวกพี่ๆพวกคุณโตขึ้นมาไม่รับงานไม่รับ ไม่แบ่งเบาเราจะขยายกว้างออกไปไม่ได้เราจะเพิ่มไปอีกไม่ได้อโศกเราบอกว่าเรายังไม่โตเรายังไม่โตเรายังไม่ไปไม่รอดมันไปไม่ได้ถ้าเกิดว่าเราไม่ช่วยกันเพราะพวกเราต้องรู้ความจริงอันนี้อยากเป็นมองเห็นว่าปวดเจ็บปวดดีทำอย่างนู้นอย่างนี้กันมากอย่าไปมองกันไม่ได้เด็ดขาดเพราะระยะนี้กำลังเป็นไปในโลกร้อนความจริงตามที่ว่านี้ให้ได้สังเกตการณ์ดีๆอาจจะชัดมันพูดได้ที่ทำได้แล้วมันใจมีความจริงใจทำไปส่วนปกครองเล็กๆน้อยๆก็เป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่และเป็นหน้าที่ของหมู่ที่จะดูแลกิจการใครๆก็ดูแลและควบคุมการกินกันไปบ้างก็ได้ อย่าเพิ่งไปลงโทษโจมตีทหารกลางคืนไปพยายามต้องช่วยเหลือโปรไฟล์กันต้องดูที่เจตนาถ้ามีเจตนาดีก็เอาที่เจตนาไว้ก่อนความขาดตกบกพร่องความที่ยังไม่เก่งยังไม่แนบเนียนยังไม่มีความสามารถเพียงพอในบางสิ่งบางอย่างมันก็ยังได้ไม่ต้องช่วยกันนะครับปกครองช่วยกันดูแลรักษาเนื้อตัวเราเองเรายังเป็นไม่ได้เราก็ต้องพักเพียรพยายามจะพยายามจะฝึกพยายามที่จะทำตนเป็นผู้ที่จะช่วยไม้เครื่องมือประคับประคองแล้วก็เผยแพร่แจกจ่ายกันออกไปให้ได้แล้วก็ระวังสำหรับผู้ที่ยังไม่ได้ยังไม่เก่งไม่เป็นอย่าเพิ่งอย่า อย่าเพิ่งอย่าสอนอย่าเพิ่งอย่าเผยแพร่อย่าเพิ่งอยากจะทำตัวเราเองต้องรู้ทั้งสมมุติรู้ทั้งความเป็นจริงทางสมมุติได้รู้ทั้งความเป็นจริงของปรมัตถ์ตัวเราเองยังไม่ได้จริงมันคือมักจะหลงว่าเราได้อยู่หรอกโดยสมมติมันง่ายมันตื่นมันวุ่นวายเหมือนได้แล้วแม้ว่าเราจะได้จริงถ้าสมมติมันก็ยังไม่ลงส่วนเรายังไม่ได้เป็นผู้ที่จะอยู่ในฐานะทันใจอยู่ในฐานะที่จะกระทำก่อนอยากล้ำหน้าอย่าพึ่งออกก่อนอย่าเพิ่งไปทำอะไรเกินเหตุเกินควรสงวนพาขี่ไปก่อนมากแม้เราจะมีจริงก็ตามอย่าไปทำหน้าทำตาก็พยายามให้เป็นระดับเป็นระดับไม่เช่นนั้นและรวดเร็วจน แล้วก็ทำอะไรไม่ได้พูดแต่เรื่องจริงเป็นไปได้ยากมันก็จะมีภูมิจริงแล้วจะไม่ทำอะไรเกินขอบเขตย่อมรู้ฐานะแห่งความเป็นฐานะเจ้ารู้ความเป็นจริงว่าเราเองอยู่ระดับสมมุติอย่างไรก็ต้องทำตามสมมติเป็นขั้นตอนจะมีเกินบ้างก็น้อยครั้งมีความจำเป็นถึงจะทำถ้ามันมีความจำเป็นจะสงวนให้มันอยู่ในระเบียบให้มันอยู่ในระบบรูปร่างอย่างนั้นอย่างนี้ตรงทีเดียวสำหรับผู้รู้จริงเท่านั้นผู้ใดที่ไม่รู้จริงเท่านั้นแหละทุกอย่างล้ำๆเขตร้านระเบียบรับวินัยทำอะไรเกินขอบเขตและที่มักจะทำเสมอด้วยเพราะก็เพราะความไม่รู้จะไปลงโทษอื่นไม่ได้ ระวังผู้รู้ผู้รู้อยู่ผู้ไม่รู้ก็ต้องถูกทิ้งทุกเดือนไว้เรื่อยๆนั่นแหละนี่เป็นเรื่องของการงานเป็นเรื่องของความสร้างสรรค์ที่เราจะเป็นมนุษย์ก็มีความสร้างสรรค์มีประโยชน์ตนเราทำได้สบายดีแล้วเราก็ช่วยเหลือเกินไปสังคมช่วยเหลือมนุษย์คนอื่นๆให้เขาได้รับประโยชน์จากการเป็นอยู่หรือการเกิดมาเป็นมนุษย์ก็มีอยู่นี่แหละเป็นหลักใหญ่เราเองไม่ทุกข์เราเองไม่เดือดร้อนเราเองเป็นอยู่สุขสบายเราเองมีความพอหาเราเองเป็นผู้บริหารเป็นผู้มักน้อยได้ใช้น้อยกินน้อยหลานน้อยเปลืองน้อยแต่เราเองก็มีกำลังมากมีความสามารถมากมีการงานมากทำ โดดขึ้นมาล้นเหลือเสียให้แก่โลกเขานั่นแหละตัวเสียของเรานี่แหละคือตัวสละคือตัวประโยชน์คือตัวข้าคือตัวคุณน่ะค่าของความเป็นคนที่เกิดมาเรานี้แล้วเราให้แก่ใครก็ได้ไม่ต้องมานั่งจดบัญชีไม่ต้องมาคอยนับตัวเลขอยู่ว่าเราทำแล้ว 1 ครั้ง 2 อัน 3 อันไม่ต้องมันมีมากๆเท่าใดก็ช่างมันจงรู้ตัวเลขของเราว่าเราเองน่ะมีน้อยนะเราเองไม่ค่อยได้ทำนับแล้วอย่างน้อยๆๆเทียบกับผู้ใกล้เคียงก็ยังเห็นน้อยยิ่งไปเทียบกับคนอื่นๆที่เราไม่รู้ไม่เห็นได้ซึ่งก็ทำอยู่มากเรายิ่งจะเป็นพวกพี่น้อยเป็นผู้ที่ไร้ค่ามากเพราะว่าถ้าเรารู้ตัวอย่างนั้นเราก็จะ พยายามทำตัวให้มีค่าทำตัวให้เป็นผู้มีประโยชน์รังสรรค์สร้างข้อกระทำเพิ่มขึ้นแต่อย่าเกินแรงก็ไม่ใช่ว่าฉันอายุแก่แล้วก็ไปปลุกเร้าให้กระทำซะจนเกินแรงเกินภูมิเกินความสามารถจนเกินไปก็ไม่ใช่อย่างนั้นเราทำพอสมควรตามภูมิสุขภาพร่างกายเราพอดีจิตใจของเราก็ทำได้เท่าที่เราสามารถเราต้องรู้ตัวเราเองด้วยมีปัญญารู้ว่าเราทำสามารถจริงหรือไม่สามารถจริงทำได้ดีจริงหรือไม่ดีจริงถ้าทำไม่ได้ดีก็เป็นลูกมือคนนั้นคนนี้ไปตามวาระซึ่งเราก็จะได้มีบทบาทในการงานอยู่มีผู้รู้เขาคอยสั่งคอยใช้คอยให้เป็นไม้เป็นมือขอให้ร่วมไม้ร่วมมือเราก็ไม่ได้ชื่อว่าเราเป็นผู้ผิดพลาดเพราะมีผู้รู้ท่านช่วย การดูแลการจัดการที่สั่งให้ทำเองถ้าผิดพูดสั่งท่านก็ต้องเป็นผู้รับผิดไปก่อนมีต้นหากเราก็ไม่หนักไม่หนาทีก็ง่ายดีถ้าผู้ใดมีลักษณะที่จะเป็นผู้นำเป็นผู้ที่ช่วยคิดอ่านเพิ่มขึ้นก็เอาแล้วก็คิดอ่านให้สำคัญต้องมีปัญญาตัดสินมีปัญญาที่จะค่อยประมาณแล้วก็ต้องพยายามศึกษาหารือเพื่อนพ้องสำหรับวงกลมจะอาศัยสมองคนอื่นบ้างอยากเห็นแก่ตัวจนเกินไปจนกระทั่งเอาแต่ตัวเป็นใหญ่เอาแต่ความคิดความฝันนั้นมันก็เหมาะสมหลายหัวพยายามศึกษาคนเดียวนี่ก็เป็นคำพังเพยทั้งโลกแต่ก็มีส่วนจริงแท้ต้องพยายามที่จะทำให้มัน ตามคำพังเพยของธรรมดาโลกและทางธรรมก็มีส่วนทำตามธรรมด้วยทำตามโลกด้วยเฉลี่ยกันอธิบายแจกแจงอะไรออกมาเพื่อที่จะให้เรารับรู้ขอบเขตของการขยายอโศกรับรู้ทั้งวอนระวังในตัวเราว่าเราจะควรจะทำยังไงกับตัวเราเองเพิ่มขึ้นก็ขอให้ทำความเข้าใจให้ดีถ้าเข้าใจไม่พอเปิดฟังอีกแล้วเราก็จะได้ทำความเข้าใจและฝึกปฏิบัติให้ตรงรูปตรงรอยเราจึงจะได้ทำประโยชน์เพื่อตนและเพื่อศาสนาหรือเพื่อสังคมมนุษย์ได้มาก