211010-1-028 ทางเอกภาค1-ตอน028(หน้า129)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

โฟลเดอร์2521 MP3 ทางเอก-ภาค1 107 ตอน ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์136 KB
วันที่แก้ไข20 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

วันอังคารที่ 10 ตุลาคมพุทธศักราช 2521 แต่เย็นนี้ไปพ่อท่านเจ้าคุณที่รักได้นะโมทำวัตรเช้าขึ้นไปการเรียนภาค 1 บทที่ 5 ครั้งที่ 28 ที่พุทธสถานสันติอโศกมหาราชตอนนี้เรากำลังทำใจยังไงทำสติปัฏฐาน ทำยังไงต่อสภาพที่กระทบสัมผัสต่อสภาพที่จะเป็นไปตามชีวิตประจำวันเราจะปฏิบัติสะท้านไปเรื่อยๆมันจะยกตัวอย่างและอธิบายตัวอย่างแยกแยะให้เห็นว่ามันจะเกิดผลวันแต่ละวันแต่ละวันแต่เรากระทบสัมผัสเนี่ยเราขอราคะก่อนโทสะโดยที่เราไม่รู้แต่ถ้าเข้าใจแล้วเราก็จะรู้ว่าคุณอยากให้เห็นเราจะต้องวิจัยทำมาวิจัยธรรมวิจัยวิริยะเพื่อที่จะรู้ไม่ใช่มันจะรู้ทันทีที่เรารู้ถ้าเรารู้กับเขาว่าเราได้ศึกษามาเราได้รู้ขึ้นมาแล้วเราก็รู้ผมพูดขึ้นมายกตัวอย่างสิ่งง่ายมันก็เห็นได้ชัดถ้ายังเป็นสิ่งยากที่เรายังไม่รู้ได้แม้จะกระทบสัมผัสอยู่เราก็ยังหลงมันว่าเป็นของ มันก็จะรู้ว่าเป็นของดีจริงๆแต่เรายังนึกว่าเป็นของที่เห็นก็น่าสงสัยตรงไหนไม่เห็นจะน่าเกลียดตรงไหนก็น่ารักเรารับเข้าไปนั่นแหละสิ่งอย่างนั้นก็ทำใจเป็นราคะทำใจเป็นการรับเอาอันนี้เราไม่รับเราทำใจเป็นการผลักไสอย่างแรงเป็นโทสะจิตใจมันก็เพิ่มการแรงไม่แรงด้วยรักก็แรงด้วยพลังเรียกว่าราคะหรือโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลาเราไม่ได้เข้าใจฐานแซมในจิตของเราจะอุเบกขาทำผิดกฎหมายสุขจิตไม่ต้องไปที่ดินดูดอะไรมากมายเข้าใจความจริงตามความจริงอันนี้มาแรงก็รู้แล้วมีมาบ่าวรู้ดาวรุ่งขึ้นมามันก็สร้างขึ้นมามันก็มีอย่างนั้นมันก็มีอย่างนี้ สายรู้เท่าทันเป็นอย่างนั้นขึ้นมาเสมอต่างกันเมื่อก่อนนะอันนี้เป็นโน้นถึงเราไม่รู้อย่างนี้ไม่ได้คิดอย่างนี้แลดูแล้วเข้าใจอยู่แล้วจิตที่มันเคยกินที่มันยังมีอุปทานอยู่กับจิตมีอารมณ์ความชอบความไม่ชอบหรือมีความสุขกับความดูมันมีอยู่ในจิตเนี่ยพอรู้แล้วเราเข้าใจแล้วว่าอย่างนี้ว่าเอออันนี้มั

อ่านต่อ

นไม่ดีมันยั่วยวนใจอารมณ์อาการของจิตเราคงจะตัดต่อเราก็ได้ คุณว่าสำนึกถึงเราก็ไม่ชอบแล้วอาการไม่ชอบมันอาการเจ็บเราก็รู้จิตของเราเราก็ต้องพยายามไม่ให้อาการอย่างนั้นมันเกิดที่สุดยิ่งเวลาสัมผัสโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเราไม่ได้สร้างเหตุการณ์เอาแต่มีสติสัมปชัญญะรู้ตัวรู้ตนอยู่ผมไม่สำคัญสักพักหนึ่งแล้วก็รู้ตัวมีสติรู้และรู้ทำไมวิจัยกุศลรู้การทำใจอย่างไรเราก็จะได้เป็นผู้ปฏิบัติไปเรื่อยๆแล้วนี่ยกตัวอย่างเกี่ยวข้องในด้านเสียงมาเสียงเด็กร้องเสร็จแล้วก็ยกตัวอย่างเฉียบพลันมาจนกระทั่งให้เห็นว่าความหยุด ความสงบเกี่ยวข้องทั้งตัวรูปเกี่ยวข้องทุกส่วนนามเอารูปหลุดจำนำบรรทัดจะไม่เป็นประโยชน์ซะแล้วอย่างพ่อเด็กร้องไห้แล้วพ่อก็ส่งเสียงหยุดเหมือนกันอ้าวสงบแต่แทนที่มันจะได้ผลประโยชน์ที่ดีตามเด็กเกิดโทสะอาฆาตไม่ชอบใจก็จะหาอำนาจต่อรองด้วยวิธีผูกพันกันต่อไปเราจะหยุดร้องไห้ตอนนั้นใช่เด็กหยุดร้องไห้แต่ตอนใหม่เด็กเล็กร้องอย่างมีเลศนัยร้องอย่างมีวิธีการปรุงมีเล่ห์เหลี่ยมมีอะไรอย่างอื่นที่จะปรุงผสมเพราะความไม่เข้าใจความอาฆาตมาดร้ายวิธีการร้อง คณิตศาสตร์ส่วนขึ้นจะมีอะไรอย่างอื่นที่จะมีวิธีการอะไรเพราะจิตสำนึกหยุดเพราะพอใจเพราะเข้าใจกูก็เห็นว่ามันจะไม่หยุดเพราะกลัวมีอำนาจและธุรกิจเด็กนั้นมีอำนาจมานะแรงมีความที่ไม่ยอมความที่จะต้องใหญ่คือตำแหน่งแน่นอนที่สุดสิ่งที่จะยิ่งกว่านั้นจะเกิดขึ้นต่อไปต่อไปต่อไปเสมอเสมอ เข้าใจจริงๆแล้วเขาก็ผ่อนคลายมันเข้าไปด้วยปัญญาที่แท้ไม่อยู่มันยกตัวอย่างสมมุติไปไม่พูดกันไปให้รู้เรื่องมันไม่งามหรอกมันไม่ไม่ถูกมีอะไรก็พูดกันไปร้องไห้ร้องไห้มันเรื่องของคนอ่อนแอมันเรื่องของคนเป็นเหตุผลอะไรก็ว่ากันง่ายกว่ากันไปงั้นเลยไม่รู้เรื่องง่ายๆเป็นเรื่องจริงๆอยู่ในสังคมปัจจุบัน ระบบเก่าๆที่เป็นนักกฎหมายแต่วิทยารู้ถึงความจริงอันนี้อีกอันนึงก็เด็กร้องไห้แล้วก็แทนที่จะพูดความจริงมีเหตุผลว่าจะหาเหตุ 25 เพราะอะไรมีอะไรก็ว่าไปอย่างนู้นอย่างนี้รับรองให้เด็กหยุดร้องโอ๋นี่มันหล่อนี่มันหลอกให้เด็กมันเกินไปให้เด็กมันหลงๆแล้วเดี๋ยวมันก็ถึงแล้วก็หยุดร้องไห้บอกเลยเห็นว่าการร้องไห้มันเป็นอำนาจต่อรองสร้างราคา แต่มันต้องใช้การร้องไห้เป็นเครื่องต่อรองเพราะอะไรเพราะแม่โง่พ่อโง่พาไปเที่ยวพาไปกินได้นอนดีๆไม่ใช่เรื่องเลยแล้วก็ทำอย่างนั้นแต่พยายามที่จะใช้วิธีการเข้าใจใช้เหตุผลให้รู้ว่าการร้องไม่ดีการร้องไม่ได้เกิดความเป็นธรรมดีไม่ใช่คนเก่งไม่ใช่เรื่องผิดเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นความสามารถไม่ใช่เรื่องที่จะโกโก้ มาจากเดิม พระคาถาทำให้เกิดราคะทำให้เกิดเป็นส่วนได้ทำให้สะสมอยู่ในจิตไม่รู้เป็นต้นเมื่อคืนนี้จะยกตัวอย่างบอกว่ายกตัวอย่างแค่นี้ยังไม่ชัดจะมีตัวอย่างให้ฟังให้เกี่ยวกับเสียงที่เราพูดถึงทวารจริงๆเรื่องเกี่ยวกับทวารหูเสียงอะไรเสียงเพลงเป็นต้นเหตุผลจะให้มันเป็นคำสอนหรือว่าท่านเป็นคำกล่าวที่ว่าเออเราก็ชวนฟังชวนเอาบันทึกมาใช้เป็นการศึกษาใช้เป็นความรู้เป็นเหตุเป็นผลอะไรเราก็จะได้บรรยายจะได้ปรับปรุงตนเป็นประโยชน์อะไรแล้ว น่าจะเป็นคำที่เหลือให้จำง่ายไปทำกราบคำกลอนหรือว่าคำที่มันง่ายต่อปากจดจำง่ายต่อปากที่จะพูดหรือว่ามันชวนใจเข้าใจมันสนใจมันใส่เอออันนี้มันน่าใส่ใจอันนี้มันน่าสนใจก็เลยไปใส่ใจสนใจเข้ามาใส่ใจสนใจก็จำได้ก็เอามาพิจารณาจิตใจแทนที่จะเป็นว่ามันเป็นคำเรียกว่าเป็นเพลงหรือว่าเป็นอะไรที่มันชวนให้เราเกิดการยินดีสนใจแล้วเราก็จะได้เอามาใช้กับกลายเป็นเพลงเป็นการเป็นเครื่องเป็นของสร้างขึ้นมาลามกยิ่งขึ้นอย่าเพิ่งขึ้น ขอราคายิ่งขึ้นกลายเป็นเรื่องเลอะเทอะเลยเพราะฉะนั้นผู้สร้างสิ่งนี้ยิ่งสร้างขึ้นมามากๆก็ไม่เข้าใจว่าสร้างเข้ามามันไม่ได้เป็นศิลปินมันเป็นศิลปะไม่ได้ศิลปินเป็นศิลปะทำให้หยาบคายยิ่งขึ้นมีราคะยิ่งขึ้นแต่งให้แปลกมีมุมที่คนชอบก็ตรงที่ว่ามาติดอันนี้แล้วเป็นเพลงเป็นตาเนื้อเป็นเสียงอย่างนึงเป็นของจริงหรือเป็นของใช้เป็นของเล่นอย่างหนึ่งแล้วเธอไม่ใช่เราเป็นอาหารเสริมอะไรต่างๆนานายั่วยวนชวนชม เท่าไหร่ก็เลยเอากิเลสนั่นแหละมาประกอบสิ่งใดที่มันใกล้กิเลสตัณหาสิ่งใดที่มันคนทั่วๆไปเป็นหมู่มากเขาก็เอาสิ่งนั้นมาใส่มากๆก็กลายเป็นเรื่องเลอะเทอะเพราะว่าตัวเองอยากจะได้เสียงดังอยากจะได้ชื่อเสียงว่าตัวเองเป็นคนทำคนแต่งเพลงปรารถนาความโด่งดังสรรเสริญแล้วก็เป็นกิเลสตอนทุกอย่างให้คนได้รับเอาของเราไปเนี่ยไปใช้มากๆจนสิ้นสุดแม้แต่ศิลปกรรมก็จะต้องจบมุ่งหมายว่าเอาแล้วก็จะทำอะไรขึ้นมาก็มีจุดมุ่งหมายว่าจะต้องของฉันจะต้องไม่มีของใครจะอร่อยหรือว่าจะบันดาลความสุขสมใจหรือจะให้คุณค่านะ กูจะให้คุณค่าได้เสมอๆส่งประสิทธิภาพและนานเท่าของคนนี้เลยทุกๆอย่างเมื่อกี้มันไม่มีประสิทธิภาพแต่ถ้าเป็นศิลปินจริงศิลปินก็จะนึกถึงของนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามีประสิทธิภาพมีคุณค่า Google ถ้าเป็นศิลปินแท้พระพุทธเจ้าจึงไม่เหมือนยาถึงเหมือนคำสอนสิ่งนี้เหมือนสิ่งที่จะทำให้เกิดประโยชน์เกิดผลเพราะเพลงบางเพลงเป็นคำสอนเพลงบางเพลงให้คุณค่าแต่ส่วนใหญ่เพลงเดียวนี่มันไม่ใช่คำสอนมันเป็นของลามกเพลง ไม่ยากหรอกต้องออกง่ายๆเพลงที่เป็นคำสอนแล้วก็รู้จะเป็นคำสอนจะสอนในเชิงเออแล้วแต่ว่าค่าน้ำนมเป็นอย่างนั้นค่าน้ำนมเป็นอย่างนี้นะสอนให้รู้สึกถึงกตัญญูกตเวทีต่อพ่อต่อแม่ไปบวชต้องเจอแล้วก็ไปบวชแล้วก็จะได้ศึกษาแล้วมีความสำคัญศิลปินจะพยายามที่จะทำขึ้นมาเพื่อให้ได้ผลก็ยังมีการขึ้นมารักเธอจ๋ารักเธอคืออะไรทุกอย่างร้องไห้ ชวนใจทำให้วงกลมมากกว่าใครมันต้องใจอย่างนั้นก็ชอบพูดไปใครจะมีการเปิดโทรศัพท์เมียพี่เป็นชู้แล้วก็ให้เกิดการสร้างจิตอาฆาตมาดร้ายใครที่มีตรงกันก็ไปเป็นผู้อาฆาตมาดร้ายแทนที่จะผ่อนเบาจิตใจไม่กลับไม่ผ่อนเบาสบายอย่าไปจ้างโชว์สะใจ 10 คนแทนที่จะประโยชน์ของเพลงเนี่ยรถโทสะรถราคะจะไปเพิ่มราคะไปเพิ่มโทสะแต่คนที่กำลังพึ่งจะยังไม่มี เพลินดีจังเลยนะหน้าเราน่าจะมีคู่แล้วมีความเค็มอย่างที่เขาร้องเพลงก็ไปกล่อมให้เขาอยากไปเป็นแทนที่จะมีเธอมองไม่เห็นมุมร้ายไม่ได้ไปมีรักแล้วมันทุกข์อย่างนี้นะนี่ก็อกหักอกหักเพราะอย่างนี้อย่างนี้เราไม่เน้นอย่างนั้นหรอกเพราะไม่มีความรักจึงได้อกหักแล้วก็คุณ YouTube ฉันอยากมีรักก็เลยจะดีกว่าอันนี้ก็จะเป็นคำสอนหรือว่ามันเป็นช่วงเพ้ออะไรเนี่ยมันเป็นความเชื่อความเร็วความไม่ดีอะไรก็บอกตรงๆเข้าไปให้มันชัดเจนไม่มีนัยยะอะไรซ่อมแซมหน่อยก็บอกกันไม่อ่ะเป็นการฟังและก็กลายเป็นยั่วยุให้เกิดโทษ จะเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นมากนี่ไม่เข้าใจศิลปินไม่เข้าใจแล้วไม่เข้าใจก็ไม่ความหมายของคำความหมายของเนื้อหาของเพลงของตัวเองที่สร้างขึ้นมามันก็ไม่ให้ไม่ชี้ชวนหรือว่าไม่โน้มน้าวมันก็ไม่ใช่ศิลปินศิลปินไม่ต้องใช้อันนี้นมน้องทำให้จิตคนนี้เกิดผลดีทำให้ผิดคนเป็นไปได้ดีถ้าเป็นคนเป็นไปได้อาฆาตมาดร้ายจิตใจคนจนไปด้วยราคะเสริมราคะขึ้นมาสิ่งนั้นก็เหลวไหลในล่วงหน้าจะเป็นเรื่องของเสียงทีนี้มันไม่มีกิเลสมากมันต้องการความดังคนชอบอย่างไรคนมีกิเลสมันก็ชอบอย่างที่เป็นกิเลสก็เอากิเลสเมื่อวานเข้าใจเลยแม้แต่แต่งเพลงลาว อาจารย์ขนาดออกร้องธรรมดาเปิดก็ไม่ได้นะเปิดเครื่องดื่มธรรมดาก็ไม่ได้นะต้องไปเปิดในที่เฉพาะที่จะเปิดฟังเขาก็มีกันเพลงลามกอนาจารอะไรจำใจต่างๆนานารู้จริงๆไม่ใช่ไม่ใช่พูดเล่นอัตโนมัติแล้วก็ได้ตังค์แล้วก็ได้เงินอันนั้นล้มเงินเลยไม่ดังหรอกมันเลยเป็นพวกที่ทำอยู่เบื้องหลังไม่ได้ดังนั้นเดินอะไรแต่ว่าได้เงินขายดีแต่หลงรักหลงสรรเสริญเอาหมดเมียเรื่องของความเลอะเทอะเรื่องของสังคมที่เหลวแหลกเรื่องของมนุษย์ที่ก่อสร้างสิ่งที่มันเกิดอยู่ในโลกถ้าเรารู้เท่าทัน บอกกันคนที่ยังไม่รู้เราก็บอกเขาอย่าไปยุ่งจะไปวุ่นวายตอนแรกๆอาจจะเป็นกรรมฐานหยาบๆไม่ต้องฟังเพลงเพราะเพลงมันไม่ใช่เครื่องคำสอนเป็นส่วนใหญ่แล้วไม่ต้องดูหนังอย่างนี้เป็นต้นมันหยาบเพราะว่าหนังไม่ได้ชี้ชวนให้เราไม่ได้ให้ปัญญามีแต่การมอมเมาให้เราเกิดราคาและโทรศัพท์จริงๆหนังสารคดีมันก็มีรุ่นไหนที่จะให้ประโยชน์บ้างก็มีในบางเรื่องเป็นคำสอนดูแล้วมันสอนใจมากกว่าแต่เรื่องราวที่จะเป็นลมเป็นลมมีน้อยแต่เราไม่มีก็มีไม่มีอะไรเป็นองค์ประกอบของลีลาเนื้อให้มันเป็นชีวิตว่าจริงๆมันจะได้ผลจริงเหมือนกันคนเราเกิดเหตุการณ์แล้วมันก็มีความเชื่อมั่นมันมีความ ใจมันเห็นจริงมันก็ยิ่งมั่นใจดีจริงๆแล้วนี่เป็นสัจธรรมไม่ใช่เรื่องปลอมแปลงเขาก็พยายามที่จะสร้างให้มันเห็นจริงเห็นจังแม้แต่หนังเมตตาอะไรก็ตามสั่งแล้วคนรับฟังและคนรับดูก็ได้รับความรู้ได้รับเหตุผลได้รับความเข้าใจมีบางหนังหนังบางเรื่องแต่คนสร้างกิเลสจับจะเอาเงินอย่างที่ว่าจะเอาเงินจะเอาชื่อดังคนมาชมเชยมากถึงมือทำแล้วคนขึ้นอะไรต่างๆนานาง่ายๆมันเลยกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์เลยเดี๋ยวนี้ทุกวันโดยเฉพาะอย่างยิ่งทำยิ่งไม่รู้เรื่องอะไร ออกเป็นกรรมฐานใหญ่ไปก่อนหยาบๆตีแรงไปก่อนให้มีปัญญาซะก่อนแล้วค่อยมาซ่อมแซมอีกทีนึงตอนแรกนี่ก็เปิดไว้ก่อนเพราะว่ามันไม่มีปัญหาอะไรมันไม่มีปัญญาที่มันไม่มีเรื่องที่จะทำได้มากเท่านั้นคือทิ้งไปหมดก่อนเพราะส่วนใหญ่มันไม่ใช้ไม่ได้แต่ส่วนได้ที่ส่วนน้อยส่วนที่จะใช้ได้มีน้อยแล้วมันก็เลือกเป็นพวกนี้เป็นยาก็ซัดไปก่อนอะไรอย่างนี้เป็นต้นถ้าไม่ว่าเรื่องเสียงต่อมามันเป็นของหลอกต่อมาติดใจก็คือตัวอันตรายทุกคนติดอันนั้นแล้วก็จะต้องมีอันนั้นเพื่อเธอสมสุข โสดแล้วก็พักแล้วก็จะอยากใหม่แล้วก็จะเสร็จแล้วก็จะพักถ้าไม่เบื่อมันก็จะไม่หาอันใหม่ทำเบื่อมันก็จะหาอันใหม่มันจะไม่มีทางหยุดเสพติดอย่างเด็ดขาดยางไม่มีต้องการอีกนานจะเกิดไม่ได้สิ้นสุดลงไม่ได้ถึงความจบในสภาพดังกล่าวนี้ไม่ได้จึงเป็นได้แค่งานชะลอหรืองานบำบัดหรืองานลำลองอยู่ในโลกไปนิรันดร์จะไม่ใช่เสียงธรรมที่เข้าไปขัดเราเรียนรู้กิเลสแล้วล้างกิเลสให้หมดสิ้นสุดสนิทจบความ หยาบในสิ่งนั้นสิ่งนั้นเรื่องนั้นๆอย่างไม่มีหยาบเกิดขึ้นอีกเลยนิรันดรอยู่ฟังดูดีๆถ้าเกิดว่าตั้งใจอ่านคำกล่าวคำที่กล่าวเป็นคำเป็นข้อเขียนก็จะรู้จะเข้าใจได้ง่ายๆไม่ยากเลยเพราะเสียงเพลงนี่มันเป็นอัตตาเป็นตัวรูปที่มันมาทำให้เราเกิดจิตอันหนึ่งมันปิดแล้วก็จะต้องไม่ฟังมันไพเราะมันก็จะต้องฟังเหตุผลก็เอาไปแค่เสียงทำนองได้ทำนองก็ชื่นใจแล้วไม่ได้รู้ความหมายอะไรหรอกเป็นเพลงได้ยินคำได้ยินความคำนี้มันเป็นคำกวีเป็นคำไพเราะเพราะๆฟังแล้วมันก็ชื่นใจทุกอย่างเข้าไปหาความหมาย จะเอาความหมายมาเป็นเอกนั้นน่ะไม่ใช่แล้วแต่ไปเอาผีเอาเปลือกเอารถรถของทำความเชิงกวีในเรื่องของสีสันสบายมันไม่ใช่เป็นแก่นที่มันให้ความรู้หรือให้ความหมายไม่ใช่ตราบใดที่ยังไม่แทงเข้าไปหาแต่ไม่รู้ความรู้และความหมายเป็นสมมติที่บัญญัติก็คือแทนที่ให้รู้ความหมายถึงว่าความถูกความผิดเป็นยังไงความดีความชั่วเป็นยังไงความจริงหรือไม่จริงเป็นยังไงถ้ามันไม่ไปถึงอย่างนี้ไม่ไปทำกรรมวิจัยให้ไปถึงกันมันไม่ใช่สาระและเวลาเราอาศัยอะไรก็ได้ ที่เราเองเราเอามาวิจัยมาเป็นเครื่องที่จะเพื่อศึกษาให้ยังแทงลงไปจนกระทั่งถึงกันถึงสาระถึงสัจธรรมสุดท้ายทำให้เราเข้าใจสัจธรรมและก็ไม่ติดได้ไม่มีอุปทานรู้สัจจะตามความเป็นจริงและใจก็เออเชิญอ๋ออันนี้อย่างนี้เองแล้วก็เลิกไม่เปิดไม่ติดเพราะว่าใครที่วิเคราะห์วิจัยใช้อะไรก็ตามอย่างลงไปได้อย่างนี้นั่นแหละสุดท้ายสิ่งที่เราไม่ผิดสุดท้ายจิตของเราก็สบายใจเข้าใจหมดเลยแล้วก็ไม่กังวล มีแต่รูปปัญญาเกิดเป็นอินทรีย์เกิดเป็นอันสุดท้ายสุดท้ายแล้วก็จบกระบวนการในระบบจุดจบของจิตแต่นี่ทำไมมันก็จะเป็นลมกันไปลักษณะของการติดก็อธิบายไปนี้เป็นเชิงเทียนมันก็ติดแล้วมันก็มาเอามาเสียบประเด็นก็จะหยุดหยุดก็อยากใหม่ต้องการอีกคนนึงไม่มีความสุขมันเป็นเรื่องทำไปเพื่อชะลอเพื่อบำบัดมนุษย์เพื่อลำลองไปอย่างนั้นเองตั้งแต่บริเวณโรงเรียนไม่จบหรือไม่เกิดความวนไม่ตัดเหล็กไม่เลิกขายมันยังมีความต้องการมีความอยากเพราะฉะนั้นแบบนี้แล้วมันจะไม่ล้างหรือไม่ทำให้เราสุดท้ายว่าไม่อยากไม่อยากให้ ความอยากไม่ได้ฉันใช้ภาษาธรรมดาอธิบายพยายามที่จะขยายให้เห็นชัดๆเด่นๆให้มีเหตุปัจจัยให้เข้าใจเหตุปัจจัยและก็เข้าใจผิดของเราเพื่อเข้าใจผิดของเราแล้วเราก็จะต้องสำรวมทวารอะไรผ่านทวารเข้ามาแล้วก็จะต้องพยายามทำอุเบกขาฐานเมื่อท่านผู้โดยสารมันก็จะได้เปลี่ยนเปลี่ยนแล้วก็ใช้ปัญญาตอนแรกอุเบกขาฐานด้วยวิธีการทำอย่างอาจจะแบบสมถะผมเฉยๆอาจจะต้องเผื่อว่าเราสามารถใช้ปัญญาลงไปอีกวิเคราะห์ ภาพความเป็นจริงของสิ่งนั้นสิ่งนั้นสิ่งนั้นเป็นของกลุ่มสัตว์นะในกลุ่มน้อยในกลุ่มมากเราอยากมีคนทั่วไปชอบอย่างนี้คนทั่วไปไม่ค่อยชอบยังไม่ถึงตลาดดีอะไรต่างๆพวกนี้เป็นความหมายมันจะรู้มันจะเห็นชัดขึ้นเสียงเพลงใดๆในโลกจึงเป็นเครื่องหล่อหรือเป็นส่วนใหญ่ส่วนมากเดี๋ยวนี้เชื้อเพลิงใดๆในโลกเป็นช่วงรอบเครื่องประโลมซะส่วนใหญ่ส่วนมากเป็นเครื่องมือแห่งกามราคะเด็กนักและเป็นเครื่องมือให้ทุกคนก็เป็นได้สำคัญเป็นการกิน เป็นเรื่องเอามาใช้เป็นเครื่องมือในการก่อให้เกิดราคาและก่อความฮึกเหิมก่อความอาฆาตมาดร้ายเป็นเครื่องมือไปเลยเดี๋ยวนี้เป็นเครื่องมือทำให้คนกล้าราคะสร้างโทสะจะต้องการอย่างไรกับข้าวแต่งเขาไปจนกลายเป็นของอะไรของโลกแทนที่จะเป็นเครื่องช่วยในการสอนซึ่งช่วยในการสอนได้เพราะศาสนาบางศาสนาก็ใช้เพลงแต่ประเด็นคือละเอียดอีกแล้วก็ไม่ต้องไปใช้ประโยชน์ไม่ต้องใช้มันก็คือมันจะมีสีมีน้ำตาลมีอะไรเพิ่มอะไรพ่อเหมือนกันทำนองลีลาอะไรมันเป็นการแบ่งชั้นละเอียดขึ้นไปชั้นสูงแล้วปกติ ลีลาไอ้โน่นไอ้นี่ใส่อะไรให้มันมากมายนักหนาเกินไปก็บอกว่าฉันจะธรรมดาแล้วก็เข้าใจกันเข้าใจสาระมันบ้างก็อนุโลมให้เอาเพลงบ้างก็เอาแต่ว่าเราจะต้องเติมยาหรือว่าเติมเนื้อที่จะใช้ประโยชน์เป็นความหมายที่สำคัญให้ก่อนให้เป็นความไม่ใช่ไปรับบรมเอาแต่ไอ้เนี่ยเออปรับปรุงใหม่แต่งเป็นเพลงยั่วยวนไว้มากๆไม่ใช่แต่ให้เปลี่ยนเนื้อที่มันมีความหมายหรือเปลี่ยนตัวที่จะสื่อความหมายแต่ทำงานไม่ว่าจะเป็นเหมือนเป็นยาเหมือนกันน้ำตาลมันก็สีอะไรเล็กๆน้อยๆคนบางคนเพราะว่าศาสนาบางศาสนายัง โดยเฉพาะสอนทุกท่านพระมีศีล 8 ขึ้นไปแล้วเมื่อ 2 ขั้นสูงขึ้นมาไม่ถึงขั้นพระแต่ว่าคะแนนหรือว่าคันผู้ที่จะเอาจริงในการขึ้นมาแล้วเล่นเพลงเรื่องการยังไม่ต้องเหมือนขั้นสูงแล้วเพลงการไปติดๆๆมันก็ยังใช้ไม่ได้แต่ติดทำนองลีลาไปติดแม้แต่อารมณ์ภาษาอังกฤษเพลงก็สามารถใช้เป็นสื่อความหมายเป็นผู้แทนที่จะให้ลดราคาหรือละลายโทรศัพท์ได้บ้างเหมือนกันเพื่อคน ยังอยู่ในฐานะต่ำบังฐานะสำหรับโลกุตระศิลปินจะมีกุศลจิตที่สร้างอุบายกุศลนั้นๆออกมาได้และโลกุตระศิลปินนั้นก็คือพระอริยบุคคลแท้ๆที่จะเข้าใจผู้เข้าใจนามสามารถใช้เสียงเพลงเป็นหรือแม้จะแต่งจะสร้างขึ้นก็เป็นโดยคำนวณค่าส่วนได้ส่วนเสียเหมือนเธอเกษตรกรจะปรุงยาคนสำคัญเหมือนนายแพทย์ผู้รักษาคนไข้คนสำคัญต้องเข้าใจคนไข้ขนาดของกำลังคนไข้ต้องเข้าใจโลก บาปของโลกและรู้ฤทธิ์ยารู้กำลังของยาจริงๆจึงจะทำได้ผลจึงยากแสนยากไม่ใช่ไม่ใช่เล่นเลยที่จะรู้ละเอียดทำได้มีประสิทธิภาพบรรลุเศรษฐกิจผลอาจจะใช้เพลงก็ใช้ให้มันเป็นประโยชน์ได้แต่ว่าจะต้องเป็นหมอเหมือนเธอกับสหกรณ์ที่ต้องรู้ข้ารู้ถ้าไปเอาสิ่งที่มันเป็นของมอมเมาใส่เข้าไปมากกว่าถ้าล้มที่มีฤทธิ์เป็นยามีฤทธิ์ที่จะไปช่วยเหลือโปรไฟล์ให้เกิดผลดีขึ้นหายจากโรคขึ้นมีน้อยก็เลยกลายเป็น ทุกสิ่งที่ยั่วยวนสิทธิส่วนจ่ายมากไปดูของสิ่งยั่วยวนชวนใจกลายเป็นสิ่งผิดมันไม่ได้กลายเป็นว่ามันได้ไปรักษาหายสิ่งที่มันไม่ดีอยู่ในตัวซะแล้วอย่างนี้ก็จะต้องเป็นผู้ที่คำนวณถึงค่าของยาฆ่าของเชื้อโรคจนรู้ตัวคนไข้ต้องรู้ค่าของฤทธิ์ยาอะไรต่างๆอย่างดีจึงจะทำได้แล้วก็จะเป็นศิลปินมีแต่ทำอะไรแสดงออกไปจึงไม่ใช่ของง่ายๆอยู่ดีๆจะมาใช้เพลงไม่ได้ใช้ก็ต้องเป็นผู้ที่สามารถจะรู้คำนวณรู้อันนี้ไปใช้กับคนไข้กลุ่มนี้ขนาดนี้เหมือนเด็กก็จะต้องมีอะไรต่ออะไรให้แก่ในส่วนนั้นส่วนนี้หน่อยนึงเด็กจะไม่เอาจริงๆจะพาสู้นะจะไม่รับพนักงาน เหมือนคนธรรมดาที่มีกิเลสมากก็เหมือนเด็กเรียกว่าไม่เดียงสายังโง่ยังมีความที่จะพาสู้หลงในส่วนที่ตนเองเอาตัวเองที่ไม่ชอบก็ไม่เอาแล้วปัจจุบันอย่างมันไม่ชอบอาหารบางอย่างที่เราไม่อร่อยกินก็ปลูกขึ้นมาเก็บบ้านผมบ้างคืนบ้างแต่ถ้าเราเห็นว่ามันเป็นค่าเราก็กินแล้วคนโตแล้วผู้ใหญ่แล้วกินอาหารของอาหารที่เอาอาหารหวานก็ไม่ได้กินเพราะเขาตอบถูกหลอกมาว่าอร่อยนะผมก็รู้ว่าอร่อยเสื้อมันก็รู้ว่าอร่อยหวานมันก็หลงว่าอร่อยได้เผ็ดมันก็หลงเอาอร่อยได้ถ้าคนไปติดไปเป็นหลงมันแต่ถ้าคนรู้จริงแล้วรถดับเพลิงรถจักรรถธรรมดารถง่ายๆมันก็ขึ้นง่ายๆ เราจะกินรสจัดต้องกินเป็นอาหารเป็นเครื่องที่จะใช้ยังชีวิตไปนั่นน่ะถ้ามันพอได้ก็เอาเหอะรับไปก็ไม่ได้กินเหมือนเด็กๆที่ถูกล่อว่าอร่อยจะกินเหมือนผู้ใหญ่ที่เข้าใจว่ามีอาหารผมก็อาหารหวานก็อาหารเปรี้ยวก็อาหารในอาหารแต่มันเป็นตัวของมันเองอันนี้มันได้รถอย่างนี้แหละอันนี้กลิ่นนี้แหละอันนี้ให้สัมผัสอย่างนี้แหละแล้วก็รู้มันคุ้มมันตามตามได้รับไปพอสมควรให้มากมายอันนี้ก็ได้มามากหน่อยแม่มันจะกินยากลำบากตัว ไม่ได้สังวรสำรวมอินทรีย์มันตามใจเราและทักษะด้วยตาก็รู้แล้วมึงเอามาถูกจมูกเข้าพับหรือว่าจับเห็นพระ 1 เด็กกลุ่มได้รถแตะเข้าไปด้วยตกใจแต่เราไม่ได้ใช้เป็นเครื่องที่จะมาทดสอบซื้อมันมาเรียนรู้หรือไม่มาทำใจเพราะถ้าเราฝึกอยู่ทุกวันนี้แม้แต่เสียงก็ตามและคุณก็ตามแม้รถก็ตามไม่อาหารไม่อะไรเนี่ยก็ต้องใช้มันเป็นเครื่องมือในการฝึกจิตใจและก็วางใจไปหัดไปเรื่อยๆไม่ใช่เอาจำนวนน้อยเข้าใจแล้วเมื่อไหร่ก็ได้ ผลัดกันไปแล้วเราก็ไม่มีทุกข์เราก็รู้ตามความเป็นจริงเลยนี่มันก็เป็นอย่างนี้นะรู้ความจริงมันไม่แรงเกินไปมันพอทนได้ทนหรือทนได้ยิ่งกว่านั้นก็เอาถ้าเผื่อว่ามันเป็นไปได้ถ้าจำเป็นถ้าไม่มีเงินมากกว่ารักถ้ามีมาไม่มากก็ไม่เป็นไรก็สบายๆแต่มันไม่มากมันก็หาไม่เจอง่ายนักหรอกอะไรก็ไม่ต้องถ้าเกิดผมไม่กินเทคนิคอะไรมามากมายเยอะแยะทุกวันหาง่ายนะแพงซะด้วยก็จะได้เม็ดได้อะไรมาแล้วก็เอาไปไว้เป็นเครื่องรถไม่ได้สนใจแล้วก็เหมือนกันกินง่าย กระเพราโหระพาแมงลักอะไรกับเพชรไม่ใช่ไม่เผ็ดนะกินมาม่าน้ำปลาไหลน่าดูเลยแต่มันก็ไม่เผ็ดจัดผัดพริกหรอกนะมันก็จะพอหาความสุขมันมีมากมีมากกว่าหาได้ง่ายถูกกว่ากันอะไรอย่างนี้แล้วก็เอาอะไรที่มันพอไปพอได้แล้วก็เห็นว่าเอออันนี้ก็พอไปพอได้มีจำนวนมากหาง่ายมันเป็นปัญญาทางเศรษฐกิจสายเราก็ต้องรู้ไม่ใช่เรากินไม่ได้เราใช้เพราะเราชอบหรือไม่ชอบความจริงเราใช้เพราะมันมากมีน้อยก็กินน้อยอย่างนี้มากใช้อย่างนี้มาก อย่างน้อยต้องใช้อย่างน้อยๆไปตามเศรษฐกิจเราไปตามเศรษฐศาสตร์ไม่ใช่เราเองเราไปตามใจไปตามจริงเราเป็นอยู่ตามโลกเศรษฐกิจตอนนี้มีอันนี้ก็เป็นไปแล้วเราก็ไม่ทุกข์เพราะอะไรมาไม่มีอะไรเลยไปกินดินกันแล้วก็กินดินไม่ถูกไม่มีอะไรเลยไปกินแต่สิ่งที่เป็นอย่างนี้กันมันก็กินกันได้และไม่ทุกข์เหมือนกันอะไรง่ายๆอะไรที่เยอะๆอะไรถูกๆกราบสาธุสบายมากมายมันก็เป็นความง่ายความสะดวกของผู้ชนะหัวใจของนาง อะไรอย่างนี้เป็นต้นยกตัวอย่างให้เสร็จสรรพแล้วอย่างกับนิทานสร้างแบบนี้จะมาหายักษ์ใหญ่เท่านั้นเองยกตัวอย่างให้ฟังง่ายๆชัดๆเพราะอะไรก็ตามแต่เราไม่ใช่มุ่งหมายของหายากเรื่องอะไรเป็นของหายากและเอามาติดชีวิตโง่ตายของง่าย สบายกว่าจะติดของหายากก็ซวยแน่ไอ้นี่ก็เลยพูดถึงเสียงก็เลยออกมาหาอาหารแต่ที่จริงเสียงมันยังจะอธิบายอะไรต่ออะไรไปอีกเยอะกลับเข้ามาหาเสียงเหมือนก็เหมือนกันเสียงที่มันมีเนื้อหาสาระที่มันพยายามโน้มน้าวให้เราเกิดปัญญาเราไม่จำเป็นเราก็จะต้องรู้ส่วนได้ส่วนเสียจะใช้เป็นรถลงมาเป็นเพลงเป็นการอะไรบ้างก็ต้องเป็นหมอที่ต้องเป็นศิลปะและสุดท้ายเขียนคำทั้งหลายก็ไม่จำเป็นจะต้องเป็นเพลงแต่เป็นสื่อความหมายไม่จำเป็นจะต้องเป็นเพลงความหมายจริงๆ ภาษาถิ่นภาษาพื้นเมืองภาษาง่ายๆส่งเสียงธรรมดามนุษย์เป็นจำนวนปกติของคนที่จะใช้แจ้งบอกสภาพบอกลูกบอกนามได้ตรงเหล็กชัดที่สุดไม่ต้องเป็นภาษาหรูหราไม่ต้องเป็นเสียงทำนองเพลงไม่จำเป็นต้องรอคอยชี้ชวนเจริญไม่ต้องเป็นของแกล้งประดิษฐ์มันจงสร้างในช่วงโก้มันจะดูยากเย็นหรือเปล่าที่จะเข้าใจอะไรเลยจะต้องใช้เสียงในงานกู้ง่ายๆขายของทุกท่านให้เห็นชัดๆง่ายๆนั่นคือเสียงธรรมที่ดีมากที่ ผลมากใช้เสียงธรรมชั้นดีชั้นสูงขึ้น 9 เรื่องเข้าสู่โลกุตตระถึงเพื่อนนิพพานขั้นสูงขึ้นสูงขึ้นจึงจะสังวรระวังในการลบรูปรดน้ำในคำพูดในสำเนียงอันยังดูเป็นเสียงที่ไม่เป็นธรรมเสมอตามฐานะตามภูมิปัญญาของพระอริยะแต่ละท่านอันนี้มันก็ซ้อนแต่ตอนมาย้อนไปย้อนมาก็ใช้เสียงหรือใช้ภาษาอังกฤษ ประกอบโฆษณาให้เข้าใจลึกชัดด้วยก็ประกอบไปสุดท้ายก็ง่ายๆใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาถิ่นภาษาสาธารณะภาษาที่ทุกคนเข้าใจโดยรวมกันเป็นกลางมากที่สุดได้เท่าใดนี่เป็นของพื้นที่เป็นของแกงง่ายๆอยู่เป็นภาษาที่เป็นภาษาธรรมดานี่แหละใครฟังก็เออมันเข้าใจดีง่ายๆมันจะส่งรูปภาพอะไรใหญ่ รวมกลุ่มให้มันเป็นไปศิลปินก็ต้องเข้าใจสภาพร่วมสมัยอย่างนั้นอย่างนั้นแล้วเราจะได้ประโยชน์ถ้าไม่เช่นนั้นมันก็ได้ไม่ได้ประโยชน์เพราะว่าเราเข้ากลุ่มข้อมูลอะไรที่เขายึดถืออะไรต่ออะไรบ้างเราก็ต้องเรียนรู้อย่างน้อยก็ต้องใช้สติผ่านมาดังนั้นตามหาตามวินัยตามพระธรรมคำสอนต่างๆจึงมีข้อห้ามมีข้อแม้มีหลักการหลักเกณฑ์เป็นกรรมฐานสำหรับผู้ประพฤติปฏิบัติอยู่มากมายทั้งนั้นเพื่อที่จะให้นำมาใช้ประกอบในการประพฤติปฏิบัติจะได้ขัดเกลากิเลสให้เป็นสมาธิและจะต้องนำมาประกอบกับการสำรวมอินทรีย์ในสติปัฏฐานแน่นอน เศรษฐีวินัยต่างๆที่บอกไว้แม้จะเกี่ยวกับเรื่องเสียงที่ปรับเงินสดการขับการพูดออกมาเป็นบทเป็นกลอนเป็นกาพย์หรือคำพูดที่เป็นคำร้อยเรียงเพียงเพื่อหวังรสความไพเราะเป็นใหญ่นั่นคือกามคุณดังนั้นคำกล่าวหรือคำสวดคำกลอนใดมีรบกวนใจเพลิดเพลินสนุกสนานรื่นรมอย่างลูกโลกแล้วก็รวมถึงไม่ได้หรือไม่ดีในทางเสียงทั้งนั้นเพราะเปิดพูดถึงศีลตั้งแต่ 08:00 น และระวังๆกันด้วยเทอญสาธุ คำพูดร้อยเรียงถ้าคำพูดใดเป็นคำพูดร้อยเรียงแล้วก็เป็นคำพูดอัตโนมัติเกิดความไม่รู้จะกลายเป็นความคิดเป็นราคะเป็นความผิดเพราะฉะนั้นเมื่อเอาภาษาบาลีมาร้อยเรียงเมื่อร้อยเรียงแล้วก็เอาไปตรวจห้องคนฟังคนฟังแทนที่จะเกิดผลรู้เกิดความหมายคือฟังแล้วเกิดผลชอบใจถ้าได้ฟังแล้วรู้สึกว่ามันสบายใจแล้วไม่รู้นะไม่ได้เกิดผลขัดเกลาไม่ได้เกิดผลทำอะไรเลยแต่จิตใจได้ฟังแล้วก็อาจตาย มันเป็นการหลงงมงายจากหนังสือเกี่ยวกับศิลปะสามารถตรงที่เรียกว่าพอได้ไปฟังธรรมฟังความยุติธรรมและเป็นสิ่งที่ร้อยกรองเอามาไว้แล้วก็ให้เขาได้ฟังถ้ารูปแบบอย่างนี้นะถึงจะทำบาลีเรียนกันมาเป็นแถวๆนี้แล้วก็จุดนี้จงฟังนะคุณเลยฟังแล้วได้บุญมหาศาลของเขาไว้มากๆนะมหาศาลเลยนะบุญบารมีนั่นเป็นศิลปกรรมเหมือนกับเหมือนควายนึกว่าควายจะได้บุญแล้วก็ไปทำอยู่ก็เท่ากันกับคนท

แสดงเฉพาะช่วงต้นของไฟล์ — อ่านฉบับเต็มได้ใน Google Drive

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน