230210 ทำวัตรอย่างไรให้ได้ประโยชน์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ022.txt

ักผ่อนมากก็มีการพักขึ้นมาก็ทักมาแล้วก็จะรู้เองว่าเราเองเราพักมากบางคนก็เห็นว่าเอออยู่พักมากๆมันก็สบายดีมันก็ไม่มีอะไรจะหลับจะนอนก็หลับนอนกันเต็มหูเต็มตาออกแรงก็ไม่มีอะไรมากเพราะว่างานการก็ไม่มีอะไรมากที่จะต้องทำจะมีเรื่องมากก็จะติดตัวตัวเองมีวุ่น นึกว่าสมองฟุ้งซ่านอะไรก็ได้กิเลสมันกวนมันอะไรต่ออะไรมันก็ต่อสู้กับกิเลสจะเสียพลังงานจะเสียอะไรต่ออะไรก็อยู่ที่นั่นเท่านั้นเองแต่ถ้าอย่างนั้นก็ตามมันก็จะมีโอกาสได้พักบ้างสำหรับผู้ที่ไม่มีกิเลสมากถ้าไม่ขี้เหร่มากไปอยู่ป่าอยู่เขาอยู่ถ้ำก็จะต่อสู้ดิ้นรนเหน็ดเหนื่อยเพลียๆก็จะนอนนอนเอามากๆมันก็จะเริ่มไม่มีอื่นอีกแก้ไขก็ไม่ได้เบื่อหนักข้าวกินอะไรมากๆดูไม่ได้หรอกกว่าอยู่ในที่สงบๆอยู่ไม่ได้สงบคนมีกิเลสอยู่ไม่ได้อยู่ได้เดี๋ยวๆก็จะต้องหนีออกจากป่าออกมาหาสิ่งที่ตัวเองจะต้องดีขึ้นสัมผัสเกี่ยวข้องตามชีวิตชีวาความเป็นชีวิต สรรเสริญผู้ที่ไม่มีกิเลสอะไรมากนักมีจิตใจโน้มน้าวไปในทางความสงบเห็นดีมีความสงบเบื่อหน่ายไอ้เรื่องลูกโลกหมุนเวียนวายอะไรบ้างแล้วไปอยู่ป่าอยู่เขาอยู่ทำอย่างนั้นก็เป็นโอกาสเรียนรู้พิจารณาเข้าใจธรรมะเข้าใจแนวทางอะไรบ้างแล้วก็ตอนแรกๆอาจจะดิ้นรนเล็กน้อยแต่ต่อไปก็พักก็หยุดก็อยู่ได้สบายแล้วก็ติดปากติดเขาติดตามกันไปก็เป็นฐานฐานหนึ่งของผู้ที่รักหาซื้อมันเป็นทิศทางของการบำเพ็ญธรรมเรียกว่าเป็นทิศทางของผู้ที่จะ Present ออก เสร็จจากความเป็นชาวโลกโลกเป็นทิศทางเบื้องต้นแล้วคนที่มาศึกษาศาสนาจึงเน้นจุดนี้ก่อนอยู่สงบหลีกเส้นจากเรื่องลูกโลกและเขาก็ออกมาเพื่อออกไปไม่ใช่ออกมานี่เราอยู่ตามมาว่าที่เราอยู่วัดบ้านออกไปอยู่ป่าเพื่อไปออกป่าไปอยู่ป่าหรือไปอยู่ในที่ที่เป็นเสนาสนะอยู่วัดก็ตามแต่วัดมันเงียบๆสงบมันก็ได้แล้วที่จริงมันก็ไม่เหมือนก็อยู่ในบ้านหรอกเงินอยู่ที่นี่ไม่เหมือนอยู่ในบ้านเราอยู่วัดก็อยู่ที่นี่แม้จะมีงานมีการก็ไม่เหมือนชาวบ้านซึ่งมันไม่ค่อยมีงานไม่ค่อยมีการอะไรมันก็ยิ่งอยู่เฉยๆ ค้นหานั่งๆนอนๆกินๆกินแล้วก็ขี้เยี่ยวไปธรรมดาหมุนเวียนวันต่อวันต่อวันไปเพราะถ้าใครจิตใจโน้มน้าวมาถามความสงบแล้วก็จะติดจะพอใจพอใจพอใจความสงบการรักความสงบเป็นทั้งคำเบื้องต้นเป็นทั้งคำเบื้องปลายแต่มันมีนัยยะลึกซึ้งเมื่อผู้ใดได้เบื้องต้นและหลงรู้ว่าเป็นจบเมื่อเริ่มติดสงบแล้วก็ได้สงบแล้วก็อยู่เฉยๆกลายเป็นคนไร้ค่ากลายเป็นคนไม่มีติดธุระไม่มีการงานไม่มีกรรมไม่มีการกระทำไม่มีกิจกรรมอะไรได้แต่นั่งๆนอนๆกินกินขี้เยี่ยวๆวันๆไป มันก็เหมือนสัตว์เดรัจฉานทั่วไปมันไม่ใช่มนุษย์เจริญแล้วจะบอกว่าเรารักความสงบแล้วก็เท่ากับศักดิ์สิทธิ์อยู่ในป่ามันไม่กล้าออกมาหาคนเลยไม่ทำกิจการอะไรมันกินมันขี้มันเยี่ยวสืบพันธุ์มันก็นอนคุณครูของมันไปสัตว์มากชนิดเหลือเกินเป็นอย่างนั้นอยู่เยอะไปแล้วจะบอกว่าการพัฒนาเรามันเป็นเหมือนสัตว์นั่นน่ะคือความเจริญคือศาสนาศาสนานึงอาตมาไม่ไม่รับด้วยนะแล้วใครจะรับว่าอันนั้นคือศาสนาก็เชิญนะใครจะรับบริจาคคือศาสนาก็เชิญอยู่ป่าอยู่เขาอยู่ถ้ำได้สงบสงัดท่านไม่เกี่ยวข้องกับใครใครจะยังไงท่านไม่เอาท่านก็มีแต่กินกินตามประสาสัตว์หลายตัวมันกินแล้วอิ่มแล้วมันก็ไม่คาบไปด้วยซ้ำไปกินแล้วมันก็ทิ้งตรงนี้แล้วมันก็ ไม่อยากได้อยากสะสมอะไรไม่หอมไม่ห่วงไม่โหยหิวอีกมันก็ไปหากินอีกตามประสาสัตว์ก็เหมือนกันน่ะคนๆนั้นจะพัฒนาไม่หอมไม่หวงไม่หาอะไรเหมือนกันกินแล้วก็พอแล้วก็ไปหามากินอีกไปเดินขอมากินอีกกินแล้วก็พอแล้วก็นั่งๆนอนๆหลับๆพูดๆๆไปตามเรื่องตามราวอาตมาก็ว่ามันก็เหมือนสัตว์อีกตั้งหลายประเภทเหลือเกินแต่พัฒนาคนมาให้ไม่ได้เหมือนสัตว์อย่างนั้นแล้วก็บอกว่านี่คือความประเสริฐของคนคือลัทธิแห่งศาสนาเดียวว่านี่คือความหมายของคำว่าสงบฟังดีๆนะคำว่าสงบคือมันมีความหมายมากมายแต่ความหมายอย่างนี้คือหยุดนั่นเอง ไปทำอะไรไม่ทำกิจกรรมอย่างคนก็ทำแล้วจะบอกว่านี่คือสงบไม่พอไม่พออย่างนี้ไม่น่าจะเป็นการพัฒนามนุษย์ขึ้นมาให้เป็นมนุษย์ที่เจริญจนเรียกว่าเป็นพระเป็นอริยะเป็นความประเสริฐเป็นคนประเสริฐไม่ควรจะเป็นอย่างนั้นเพราะงั้นไม่เคยอธิบายกันมาไม่เคยแก้ไขความเข้าใจผิดอันนี้มาพวกเราได้ฟังกันบ่อยกันมากที่ไหนที่อื่นเขาจะพูดกันหรือไม่ไม่รู้แต่ที่นี่เราพูดที่นี่เราอธิบายเป้าหมายให้เด่นชัดและเมื่อเรามีจิตใจรักความสงบแล้วแล้วเราก็ได้พยายามเรียนรู้ถึงการเบื่อหน่าย [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เข้าใจขั้นตอนของสิ่งที่เขาสังขารกันขึ้นมาในโลกจนฟุ้งเฟ้อจนจัดจ้างจนแก่หยาบเราก็จะเข้าใจอันใดที่มีการปรุงบ้างแต่งบ้างพระพุทธเจ้าไม่เคยตรัสว่าสังขารไม่มีนะถ้าไม่เคยตรัสว่าสังขารไม่มีสังขารนั่นแหละเป็นตัวนี้เป็นตัวแรกที่ต้องมีถ้าผู้ใดโง่เรียกว่าเอาวิชาผู้นั้นก็เกิดสังขารโดยหลงเรียกว่าสังขารโลกีย์สังขารแล้วก็เป็นไปตามสังขารด้วยความเมาโลกหรือ ถูกโลกจูงไปตามเส้นโคจรของสิ่งที่สังขารแต่ถ้าผู้ใดพ้นอวิชชามีวิชาขึ้นมาแล้วผู้นั้นก็จะรู้จักสังขารไม่ใช่ว่าไม่มีสังขารโลกเค้าสังขารเราไม่ได้เป็นคนไปปรุงเลยสังขารนี่หมายความว่าสังขารในโลกโลกก็ปรุงก็สร้างเขาแต่งเรามีวิชาเราไม่อ่านวิชาเมื่อเรามีวิชาเรามีปัญญาความรู้แล้วเนี่ยเราเห็นสังขารเห็นของปรุงแต่งให้เรารู้เลยเรารู้เท่าทันถ้าสังขารนั้นเป็นไปอย่างแก่นสารเติมไปอย่างสมบัติสม ช่างสังขารของนามนามธรรมลิขิตนามขันธ์ของเรามี 4 มี 9 แต่มีเวทนาในเขตเทศบาลมันก็เป็นธรรมดาธรรมชาติของเราความสัมพันธ์รู้เป็นตัวแรกเรียกว่าเวทนามันก็รู้แล้วรู้อย่างนั้นและทีนี้เราก็กำหนดลงไปตามบัญญัติโลกเรียกว่าสัญญากำหนดหมายมันมีอะไรแตกต่างกันตามโลกที่มีสมาธิ เกิดขึ้นอยู่เราก็รู้ตามนั้นตามจริงนะพอสังขารอันนี้ก็ปรุงขนาดไหนปรุงจัดจ้านแก่หยาบหรือยังยังไม่ได้ปรุงแก่ไม่ได้ปรุงจัดจ้างอะไรหรอกเออเราก็รู้ว่าสังขารอันนี้เป็นเครื่องสำรวจสมควรเช่นว่าร่างกายเรานี่เราก็เรียกว่าสังขารมันปรุงกันอยู่ในร่างกายเราทั้งเนื้อทั้งตัวเลยเราก็เรียกว่าสังขารแท่งนึงจะปรุงกันอยู่มันปรุงกันอยู่ได้สัดส่วนและพอเหมาะพอสมแล้วข้างในมันก็ปรุงอยู่สมส่วนข้างในโดยเราเอาธาตุเข้าไปให้เป็นธาตุนั้นสมเหมาะสมควรที่จะเอาไปให้มันปรุงพอสมควรทานนั้นเหมาะแล้วก็เอาเข้าไปอันนี้ไม่เหมาะเราก็มี ยาที่เป็นวิชาเลือกอันนี้ไม่สมควรกินเข้าไปไอ้เหล้าไอ้นี่ยายกินไอ้นี่กัญชาด้วยอาหารฟุ้งเฟ้ออะไรไม่ต้องกินนะอย่างเราๆเราพูดกันถึงขนาดถึงกันไม่จำเป็นอะไรอยู่ๆก็จะต้องเอาต้องวางเอาน้ำขวดน้ำหวานเติมไปเรื่อยๆของหัวคิดชนกันเป็นการกินเล่นกินหัวกินประดับไม่ได้ต้องการร่างกายเฟ้อแล้วด้วยแต่เราก็ไม่รู้ถึงขนาดไปติดรถติดสีติดติดสักพักติดอะไรของมันจนกระทั่งอดไม่ได้จนกระทั่งเป็นธรรมเนียมต้องกินเวลาใช้ให้มันก็ต้องกินกินกินกินกินกินกินเข้าไปอยู่นั่นแหละจนกระทั่งเราตายกันหรือว่าเราเองสุขภาพเสียจนกลายเป็นคนง่อยเป็นคนเสียเป็นคนไม่เต็มไม่เต็มเนี่ยมันเล็กๆ อายุไม่กี่ปีก็ตายเพราะว่าทรมานมันจนกระทั่งเราก็ไม่รู้แล้วยิ่งจะทรมานมันลงไปอีกคนก็อายุสั้นลงไปอีกทุกทีแหละใครจะอยู่ค้ำฟ้าเพื่อที่จะดูก็ดูได้ดูได้ไปเรื่อยๆคนมันอายุสั้นลงไปทุกทีเพราะมันทรมานตนเองทุกทีเบียดเบียนตนเขาไม่รู้เด็กเริ่มต้นเดือนต้นด้วยการไม่รู้สังขารต่างๆเนี่ยเอาเข้าไปให้ตัวเรารู้ด้วยปัญญาหรือเป็นอิจฉาแล้วเราก็ไม่รับแล้วก็เลือกรับสิ่งที่จะเป็นสิ่งที่จะเอาเข้าไปสังเคราะห์ไปปรุงไปให้มันเลี้ยงไว้หรือว่าอยู่ไว้ลดการรับเข้ามาจากผู้มีความรู้ก็เลือกรับและรู้จักพอ เลือกรับและรู้จักพอแล้วก็กำหนดความพอแรกๆของคุณนักปฏิบัติธรรมในสันโดษจึงแปลว่าต้องกำหนดความพอเพียงดาวจะรับมาสังขารแม้แต่เครื่องนุ่งห่มเสื้อผ้านี่มีอยู่แล้วถ้าเป็นหลวงก็ยังไม่พอมันก็บ้ากันใหญ่ไม่รู้รูปรู้สีรู้ทรงรู้อะไรมันหลอกกันสังขารหลอกนี่เป็นต้นไปมันก็ซ้ำเดิมนั่นแหละผู้รู้แล้วก็รู้แต่ว่าทั่วไปง่ายๆทหารก็เหมือนกันมามากมาย ผู้ไม่รู้ก็ขับรถลงมาลดลงมาเพราะมันเคยชินมันหลงมันยังไม่เข้าใจอย่าเพิ่งกระโดดแต่ถ้าคันนี้อินทรีย์เพราะรักกล้ากระโดดทั่วๆก็ได้เข้าใจแล้วก็ดูได้ก็เอาแล้วก็มีเหมือนกันบางคนทำได้บางคนทำไม่ได้ก็ LINE มาตามขั้นตอนจนกระทั่งเรามาอยู่ได้โดยรู้แก่นสารและเราก็ยังมีสังขารสังขารกายก็ยังอยู่สังขารจิตที่รู้ว่าอันนี้ก็ปรุงอย่างนี้แล้วก็รู้โดยมีปัญญารู้ว่านี่เขาหลงกันยินดีเรารู้แล้วว่าเขาหลงกันยินดีเรามีเศษหลงกับเขาหรือไม่ถ้าเรามีเศษหลงกฎหมายเขาว่าเราก็เมาหลงนี่คือโมหะหรือเมาหรือแม้กระทั่งโลก กระเป๋าเข้าไปบ้างแต่ถ้าผู้ใดมีปัญญารู้ถึงจิตวิญญาณฉันละเอียดและก็ดีหมดไม่เมากับเขาแต่รู้รู้ว่าไอ้นี่มันในโลกมันหลงกันอยู่แล้วเขาก็หลงเราไม่หลงหรอกเราก็เฉยเราจะสัมผัสกับเขาบ้างก็ยังได้อย่างนี้ยังเรียกว่าเราเรียกว่าโลกุตระเราเรียกว่าเนื้อโลกเพราะฉะนั้นแม้แต่เสื้อสวยบางตัวเขาเอามาก็มันไม่มีตอนนี้ต้องใช้ผ้านี้สวยหน่อยก็ใส่เข้าไปมันก็ไม่ต้องหยิบยื่นอะไรมันก็ไม่ต้องใช้อ่ะก็ใช้ไปเราทำงานเป็นต้นถ้าเราก็รู้เท่าทันการฟังถึงว่าเราจะต้องเรียนรู้โดยมีปัญญาไม่ใช่เรียนรู้โดยการหยุดหยุดๆ มีปัญญาไม่รู้เท่าทันโลกศาสนาพระพุทธเจ้าสอนให้เกิดญาณทัศนะวิเศษเกิดปัญญาอันยิ่งตรัสรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งเรื่องของพระพุทธเจ้าว่านิพพานหรือถึงขั้นสุดยอดว่าตรัสรู้ไม่ได้หมายความว่าดับโดยประสานเสียงตรงดับจิตดับวิญญาณวิญญาณไม่เกิดไม่ใช่ไอ้นั่นก็ศาสนาเขาฤาษีที่เขาเพี้ยนหลงเป็นดับเพราะจิตแล้วก็เลยไม่รู้อะไรก็ไม่รู้อะไรก็ดับจิตเป็นกรรมวิธีหนึ่งซึ่งจิตมันก็ทำให้ดับอย่างนั้นได้เหมือนกันไม่เล่าและอธิบายต่อไปเพราะเราเคยพูดแล้วจะเป็นอสัญญีก็ตามหรือจะเป็นการกฎของมาไว้ในขั้นตอนหนึ่งลักษณะหนึ่งก็ตาม ไม่ดีไม่เด่นอะไรแบบนี้คนไม่มีประโยชน์คนไม่มีประโยชน์ทำได้ยากเหมือนกันมันฤาษีชีไพรที่เขามีแนวโน้มอย่างนี้เขาก็ทำไม่มีสำเร็จแล้วเขาก็นึกว่าไอ้นี่คือของของดีคือมรรคผลของศาสนาลัทธิเขามีศาสนาและที่พูดมันไม่ใช่ศาสนาลัทธิพุทธนั้นเข้าใจว่าวิญญาณนี้เป็นของประเสริฐวิญญาณของดีของมนุษย์และก็วิญญาณไหนๆมันก็ไม่ประทับวิญญาณมนุษย์วิญญาณมนุษย์จิตสูงนี่มันนะนี่ก็คือวิญญาณที่จิตนั่นแหละแล้วก็ไปเสิร์ชสุดยอดสูงผู้มีจิตอันประเสริฐผู้มีจิตมัน ผสมกับวิญญาณสัตว์โลกเดรัจฉานอื่นสัตว์ที่จะพัฒนามาอย่างอื่นมันสู้ไม่ได้มันมีประโยชน์มันรู้จักจะอยู่ด้วยกันเป็นโคลงรู้จักประโยชน์สำคัญรู้จักแก่นสารหรือจัดการไม่เอารู้จักการเอารู้จักการพอรู้จักการเกื้อกูลมีน้ำใจที่ตายแตกต่างจากที่สัตว์เป็นได้น้ำใจที่มีหลายๆอย่างที่มันเป็นเหมือนมันน่าชื่นชมมันดีกว่าดีกว่าสัตว์ต่างๆสัตว์ต่างๆเหล่านั้นมันก็ไม่มีน้ำใจอย่างนี้มันไม่มีจิตอย่างนี้มันไม่มีถึงเท่านี้อย่างคนเป็นได้มันไม่เป็นเท่าเพราะฉะนั้นพลังงานส่วนหนึ่งที่เราเรียกว่าจิตวิญญาณในมนุษย์หรือสัตว์โลกสัตว์ในโลกหรือว่าสิ่งหนึ่งใน พลังงานอันนี้แหละมันแสนประเสริฐแต่ทีนี้มันไม่ประเสริฐเพราะมันไปมัวเมาแล้วมันก็เลอะเทอะแล้วมันก็จะเพี้ยนไปเสียหายไปอะไรต่ออะไรไปต่างๆมันไม่เข้าเรื่องเข้ายาอะไรพรุ่งนี้บ่ายหรือว่ามีศาสดาเอกพยายามที่จะค้นคว้าพยายามที่จะมาฝึกปรือเอาพลังงานอันนี้หรือจิตวิญญาณมาให้มันประเสริฐจริงๆให้มันได้ประสิทธิภาพสูงสุดสมมุติเราก็เลือกเสียเราจะอยู่กับศาสดาองค์ไหนศาสดาองค์ไหนมีทิศทางที่จะมาให้ศัตรูร่วมกระทำเอาพลังงานแต่ละคนมีพลังงาน ศาสดาองค์ไหนจะพาทำพาไปได้ฝึกปรือให้เราใช้หรือว่าให้เราควบคุมรู้จักรู้จักวิญญาณแล้วก็ใช้จิตวิญญาณเป็นจนมันอยู่ใต้อำนาจเราเราสามารถควบคุมได้จนเป็นอัตโนมัติอัตโนมัติเพิ่งเกิดมาแม้แต่เราจะมีเครื่องไม้เครื่องมือเครื่องยนต์เครื่องกลอะไรต่างๆนานาที่เรียกว่าอัตโนมัตินี่ก็มันเป็นเรื่องเกิดทีหลังจากอัตโนมัติของคนนะในตัวคนมันมีอัตโนมัติเหมือนเดิมแล้วมันมีการอัตโนมัติในการที่จะขับเคลื่อนควบคุมตัวเองอยากอัตโนมัติที่สุดมันมีมาแล้วเขาเอาภาษาอัตโนมัติ นั่นแหละมันอัตโนมัติมันเป็นอัตโนมัติตนเองเป็นได้โดยที่เรียกว่ามีอะไรเข้ามาได้ค่านิดนึงแล้วก็ไปไปตามที่เราจัดสรรทิศทางของมันแต่มันก็ได้จนกระทั่งเป็นเองง่ายและถูกต้องเดินเครื่องไปตามที่มันดีที่เราได้เข้าใจและฝึกปรือไปแล้วก็มาทำทำตามศาสดาองค์นั้นๆที่เราเลือกสำหรับเราเราก็มาเลือกพระพุทธเจ้าอาตมาก็เห็นเห็นพระพุทธเจ้าพาให้เราปรับจิตวิญญาณมนุษย์นี้ได้ดีที่สุดแล้วก็เป็นมนุษย์ที่ดีที่อยู่ในสังคมไม่ใช่หมายความว่าเป็นมนุษย์ที่รักสงบอย่างที่กล่าวแต่ต้นแล้วก็เฉยๆไม่ทำอะไรไม่จนกระทั่งกลายเป็นเบื่อหน่าย อาการเบื่อหน่ายติดโรคก็ได้โดยไม่รู้เรื่องมันควรจะรู้ว่าจิตโรคจิตเป็นประโยชน์สำหรับคนสำคัญเราก็มีจิตกับโลกเขาพระพุทธเจ้าทั้งเด็กตั้งสัมมาอะระหัง 8 ขึ้นมาเป็นสำคัญคำว่าการงานหรือคำว่ากรรมอยู่ในนั้นเสร็จกรรมทางจิตกรรมทางวาจาจำทางกายส่วนมากก็มีความหมายว่าสัมมามีความหมายว่ามโนกรรมอยู่ในสัมมาสังกัปปะสัมมาวาจาก็มีคำว่าพฤติกรรมอยู่ในสัมมาวาจาสัมมากัมมันตะก็มีกายกรรมอยู่ในนั้นด้วยสัมมาอาชีวะรวมหมดเลยอยู่ในนั้นเสร็จกรรมทั้ง 3 แร่ศาสนาพุทธคนนี้เหลือเกินเน้นกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเวรกรรมจนได้ฉายาว่าศาสนากรรมไม่นิยมศาสนาพุทธคือศาสนากรรมไม่นิยมเอากรรมเป็นหลักเอากรรมเป็นที่พึ่งเวรกรรมกรรมเป็นกำเนิดกรรมเป็นเผ่าพันธุ์กรรมเป็นทายาทกรรมเป็นกำเนิดกรรมเป็นเผ่าพันธุ์กรรมเป็นที่พึ่งอาศัยและการนั่นแหละเป็นของของใครของมันทำเป็นของใครของมันไม่มีใครเป็นเจ้ากรรมไม่มีใครเป็นนายเวรเราเป็นเจ้าเวรนายเวรของเราเองเราเป็นคนทำทั้งสิ้นเราทำดีก็ดีของเราทำดีเป็นหนี้ของเรา พระธรรมชั่วเป็นชั่วของเราจะไปผัดเพี้ยนจะไปยัดเยียดโดยให้ใครไม่ได้ของตัวของตัวเองแล้วก็ไม่ฮิกรรมเป็นของของตนกุศลกรรมที่ตนทำเป็นของตนกุศลกรรมที่อกุศลกรรมที่ตนทำก็เป็นของของตนไม่แบ่งกันได้แบ่งกันไม่ได้เกลียดกันให้กันไม่ได้ของใครของมันใครทำทำน้อยทำมากทำเต็มตัวทำไม่เต็มตัวทำธุรกรรมขนาดไหนก็เป็นของขนาดนั้นเกิดแต่คุณนั้นผู้นั้นจะต้องรับทำเป็นทายาทของกรรมที่ตนจึงเรียกว่ากรรมฐานอย่าโทรเราจะดับ ว่าเราจะไปลงโทษคนนั้นคนนี้ทำแล้วเราก็เกิดผลอย่างโน้นอย่างนี้จะไปลงโทษเขาเถอะโทษเราเองแก่ที่เราเองเราไม่ดีเราไม่เก่งเราไม่ปลอดภัยเราจะต้องเจอภัยถ้าเราดูเราเก่งเราปลอดภัยพ้นภัยพ้นทุกข์พ้นภัยพ้นโทษในโลกในเมื่อเรามาเลือกแล้วเราก็ได้มาฝึกปรือได้มาเรียนอาตมาก็พามาเป็นพาไปกันมาจนกระทั่งปานนี้และได้ประโยชน์จากปริยัติปฏิบัติปฏิเวธได้ประโยชน์จากการทำวัตรโดยลักษณะอย่างนี้ที่เราได้ทำกันมานานตอนนี้เราจะให้เรียนรู้ระบบพรรค ระบบพักระบบช้าระบบสุดคุ้มระบบอ่อนโยนเบิกบานหยุดแล้วนะว่าอย่าติดหยุดให้รู้ว่ามันดีมันก็ดีมันก็ง่ายขึ้นมันก็ไม่หนักหนาวุ่นวายอะไรอย่างลูกๆนี่แต่เตือนไว้ก่อนแล้วหมายความว่าก่อนจะปล่อยไปก็บอกแล้วว่ามันจะเป็นอย่างนั้นแล้วจะเป็นหลงหลงอะไรไม่ได้ในโลกหลงติดอะไรไม่ได้มันติดศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่หมดติดไม่ติดไม่ยึดมั่นถือมั่นในอะไรแม้นิพพานที่เป็นคุณธรรมอย่างหนึ่งที่เรียกว่าคุณธรรมที่สูงสุดนั้นน่ะพระพุทธเจ้าก็ยังย้อนยอกย้อนเอาคำนี้อีกเลยว่าสิ่งที่ได้สูงสุดที่เราก็ไม่ต้องแบบเราจะต้องติด ไม่สำคัญมั่นหมายในมันสิ่งใดที่จะสำคัญที่สุดมันไม่มีอะไรเท่ากับคำว่านิพพานหรอกเราไม่สำคัญมั่นหมายแม้ในนิพพานมันก็เหยียดนิพพานส่งอีกเลยเป็นที่สุดเมื่อเราได้นิพพานแล้วแล้วเราก็ไม่สำคัญเหมือนไม้ในนิพพานไม่ติดยึดในนิภาไม่ติดหมายความว่าถ้านิพพานเป็นรถเราก็ไม่รู้รสที่ผ่านรถอะไรก็ได้ผู้สูงสุดและเป็นทหารแล้วรถอะไรก็ได้แหมรถนี้รถอย่างโน้นอย่างนี้อะไรก็ได้ก็ตามเป็นไปตามจริงของโลกเป็นรถของโลกเราก็ไม่มีการหวั่นไหวเราก็อยู่กันมันได้เราไม่ถอยไม่แพ้ ถึงอยากมีแนวความพระพุทธเจ้าแล้วที่เราจะพักนี่เราจะทำเพราะว่ามันรู้สึกว่าพวกเราบางคนเกินจนขนาบเรียกว่าเบิกไม่ได้หยุดไม่ได้ก็รู้ว่ารู้ตัวเหมือนกันแหละว่าเราจะหยุดได้แต่มันก็ไม่ได้ทีเดียวไม่ได้ทีเดียวเครื่องมันร้อนเพราะฉะนั้นก็จะต้องให้พระบางคนก็ถึงการเปลี่ยนคนเดินหน้าไปแล้วมันก็ไม่ติดเบรคหรือติดเบรคก็อย่างนั้นแหละใช้สำนวนพูด แต่ถ้าเจอก็คือจะเวียนไปเวียนมาเป็นนโยบายที่จะทำได้เรียนรู้การเรียนรู้โดยการมีประสบการณ์จริงเนี่ยมันมันต้องทำบ้างจะพักตอนเช้านี้จะให้นอนจะนอนคืนก็นอนไปจนกระทั่งรุ่งเช้าตี 5 ตื่นเอาเองขึ้นมาบิณฑบาตรมีกิจอะไรก็ทำไปโดยเฉพาะในชั้น 4 นาทีเองนะที่พูดเนี่ยแล้วก็ได้ยินแว่วๆว่าคนฟังธรรมกันแต่มันบอกว่าจะหยุดเลยตลอดไปไม่ใช่แล้วคำว่าไม่เคยมีตั้งแต่วันแรกที่ประเทศตั้งแต่วันคืนวันศุกร์วันเสาร์วันอาทิตย์เป็นวันที่ 3 ตั้งแต่วันแรกเงินแล้วก็ทำวัดสำคัญทิ้งไม่ได้และการทำวัตรตอนเช้าๆตื่นตี 4 ทำวัตร ก็ไม่ทิ้งประชาชนหายไปเลยจะเลิกเลยไม่ใช่นะฟังยังไงไม่เข้าใจความหมายอุตสาหกรรมเป็นของสำคัญแต่จะบอกว่าจะหยุดเลยไม่หยุดจะพักจะหยุดเลยเดี๋ยวจะพักชั่วคราวที่อื่นๆในสถานที่นี่มันเป็นอยู่อย่างเดิมผู้โดยสารอื่นๆเพราะว่าบอกแล้ววันนั้นก็พูดแล้วว่าที่อื่นไม่มีงานมากเท่านี้ไม่เหมือนที่นี่ที่อื่นไม่มีความวุ่นวายจำเป็นอะไรที่จะต้องไปพักถ้าจะมาเห็นคุณในการตื่นแต่หัวเช้าตื่นตั้งแต่มาตี 4 เนี่ยมาทำงานทำการมีประโยชน์มากมาย ไม่อยากลุกแกอ่ะเพราะว่าการนอนเป็นรถเป็นกิเลสแล้วก็ติดรถหนอนเราจะหลับพักผ่อนตอนไหนก็ได้เพราะตอนที่มันไปติดรถมากๆไม่เอาจะแก้หลังให้ไปแบ่งพักผ่อนมันมากเกินไปด้วยเผื่อเราเป็นนักบวชเราเป็นนักโทษเรามีเวลาพักลงมาแล้วก็จึงได้เอาจุดนี้มาเป็นนโยบายในการที่ฝึกปืนพวกเรามาในการทำบัตรก็บอกแล้วเราเคยเล่าให้ฟังด้วยว่าพระพุทธเจ้าไม่ได้มาทำวัตรเช้าอย่างนี้หรอกท่านเองท่านก็ตื่นทุกท่านที่ท่านตื่นตี 2 ท่านก็จริงอยู่ถ้าตัวตี 2 ท่านก็ทำงานส่วนตัวของท่าน 5 โมง 6 โมงฉันจะออกไปบิณฑบาตก็ทำกิจของท่านถ้าไม่ได้มาทำวัดเช้าๆดึกๆอย่างนี้ไม่หรอกแล้วก็เคยเล่าสู่ฟังท่านถามว่าถ้าวัดบ่ายเย็นข้ามไปจนถึง 22:00 น ประจำวันครับผมหมู่ 2 โรงพยาบาลศาลาพอเย็นก็ลงไปจนกระทั่งถึง 22:00 น ค่อยขึ้นพักผ่อนหลับนอนหลับพระพุทธเจ้าเราก็ได้เปลี่ยนแปลงใช้ให้มันเป็นผลประโยชน์แต่ทำกันมาตั้งแต่แก่อาจารย์รุ่นก่อนๆพระสาวกมหาสาวกต่างๆในพากันทำมาจนมีทำวัตรเช้าก็ไม่แปลกที่ทำวัตรเช้าก่อนทำมาจนกระทั่งเราก็เอามาใช้ไม่ต้องเกิดประโยชน์ เธอเราก็จะไปทำวัตรเย็นกันจะทำวัดบ่ายจะใช้กลางวันจะใช้กลางวันไปทำวัดแทนหรือเรียนการทำวัดแบบ Apply แบบประยุกต์เราจะดัดแปลงเป็นชั้นเรียนอย่างที่กล่าวไปแล้วจะมีการเรียนโดยใช้ตัวหนังสืออักษรบรรยายขีดเขียนเพื่อที่จะให้มันมีการทำภาวะตื่นขึ้นมาอีกใหม่เพราะว่ามันเรียนกันประเภทที่ไม่มีอะไรเป็นสิ่งสำคัญใหม่เพิ่มขึ้นมามันก็เลยไม่มีอะไรใหม่มันก็เซ็งมันก็จะเอาอันอื่นเป็นสังขารเรียกว่าปรุงเพิ่มผลขึ้นมาเสริมขึ้นมาให้มีองค์ประกอบจัดให้มันหน่อยแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจัดจนกระทั่งจะไปติดอย่างนั้นใช้ทีเดียวเราจะกลับจากนั้นอีกกลับ อันนี้ก็จะกลับมาเราก็จะทำอยู่อีกด้วยตรงนี้ก็ทำอย่างนั้นก็ทำหลายในระยะคนมากขึ้นแล้วหรือแม้แต่คนเดิมคนเก่าก็ได้ใช้กรรมวิธีนี้จนกระทั่งบางคนก็ไม่เข้าใจไม่เข้าใจจนกระทั่งทำเป็นเซ็งๆแล้วก็เลยเรื่อยๆหน่อยๆช่วยเพิ่มฐานเราจึงจะต้องหาวิธีช่วยกันเพราะก่อนที่จะหยุดทำวัตรเช้านี้ก็จะขอเน้นเรื่องการทำวัดลงไปอีกก่อนด้วยจะหยุดแล้วแต่ก็อธิบายเรื่องทางวัดไม่สำคัญแล้วจะทำวัดยังไงด้วยจะหยุดแต่ก็จะอธิบายทิ้งเอาไว้เราได้ประโยชน์จากทำวัดมามากศาสนาเราไม่ได้มีเนื้อมีหาขึ้นมามีองค์ประกอบขึ้นมาก็ขนาดเป็นๆกันอยู่ที่เราเห็นนี่แหละมัน ก็ลงตัวได้เท่านี้แหละทีนี้เราก็จะมาพยายามกันว่าเราจะทำต่อไปอย่างไรอีกก็ขอให้พวกเรานี่ต่อไปถ้าเกิดทำวัดอย่างนี้อีกก็ให้ตั้งใจใหม่ตั้งใจดีๆว่าจะพอได้ยินเสียงระฆังก๊องแก๊งแล้วเราจะมาทำวัดเนี่ยเราจะทำในใจไว้ทีเดียวแล้วก็พยายามไม่ว่าจะต้องรู้ไม่สำคัญว่าเพราะว่าทำวัตรทีเดียวเพราะไอ้ตัวทำวัดในเรื่องทำวัตรมีขีดเดียวเราจึงได้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเนี่ยในส่วนนั้นเราก็จะเป็นผีอยู่อย่างเก่า แบมมาเรียนรู้ทำไมไม่จริงๆไหมลองถามตัวเองดูด้วยว่าเราเกิดเป็นผู้ที่เป็นพระอริยะขึ้นมาเป็นพ้นจากผีขึ้นมาพ้นมิจฉาทิฏฐิขึ้นมาเพราะเราไปทำอย่างอื่นหรือว่าเรานอนฟังธรรมมันทำวัตรนี่แหละสาธยายธรรมนี่แหละแล้วก็เอาไปประพฤติบำเพ็ญโดยเพราะอะไรแล้วเพราะอันนี้นะเพราะทำวัตรเย็นเข้ามาตรวจสอบก็ฟังซ้ำเราได้เราเป็นเรามีด้วยทั้งเป็นการตรวจผลทั้งเป็นการแนะวิธีทำจนมานั่งฟังธรรมะและทั้งมันนั่ง วิธีทำถังมันนั่งตรวจเช็คตรวจสอบผลไปด้วยในตัวคิดดีๆนะไตร่ตรองดีๆจะเห็นมี 1 ให้เห็นนี่สำคัญว่าเพราะทำวัดทีเดียวเราจึงเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา 2 ทำใจให้เห็นว่าการทำวัตรนี่คือการยืนเดินนั่งนอนกินขี้เยี่ยวเป็นปกติธรรมดาธรรมดาจะต้องเป็นต้องมีอาจจะไม่ชัดเท่านี้มันก็เหมือนกันคือคือการเดินยืนนั่งนอนกินขี้เกียจซึ่งเราจะต้องเป็นต้องมีอยู่ในชีวิตเพราะฉะนั้นต้องมีอยู่ในชีวิตชั้นเดียวกันกับการกินการเดินก็ต้องเดิน เราเกิดมาเราไม่มีเดินก็ต้องรับก็ไม่มีทางดีๆต้องทำความเข้าใจให้ชัดว่าไม่ได้หรอกที่ทิ้งไม่ได้เราเกิดมาเราต้องมีโดยมียืนมีนั่งมีนอนมีกินมีขี้มีเยี่ยววันนึงเรากินคนนึงวันนึงเราต้องทำบัตรอย่างน้อยคนนึงเหมือนกันฟังหน่อยดิต้องมีต้องทำให้เข้าใจเลยทำให้ผนึกใจว่ะที่ไม่ได้อันนี้ที่ไม่ได้ต้องมีเหมือนกับการเดินการยืนยันทำการทำงานทำอะไรก็แล้วแต่มันต้องมีมันเป็นสิ่งหนึ่งในวัดปากของชีวิตของคนที่ดีทำเลยทำความสะอาดของวงวัฏจักรชีวิต 1 วันหนึ่งต้องมีวนเวียนอยู่อย่างนั้นกูทำด้วยใจให้ได้อย่างนั้นถ้าเราทำในใจให้ได้อย่างนั้นแล้วเราก็ทำให้เขาต้องทำวัดสิเหมือนกับเราเดินก็ต้องเดินสิกินขนมด้วยความสำคัญของชีวิตเพราะการทำบ้านก็ต้องเป็นความสำคัญของชีวิตเมื่อคุณทำความเข้าใจมีอะไรมันก็ไม่หน่วยงานเป็นปกติพอถึงเวลาเกิดก็เกิดต่อมามีข้อสอบทีนี้ข้อ 3 เมื่อเป็นการยืนการเดินการนั่งการนอนการขี่การเยี่ยวอย่างนั้นแล้วก็จะต้องเอาประโยชน์ในมันในการทำบัตรหรือเราเอาประโยชน์ในการกินฉันใดเราเอาประโยชน์ในการที่การเยี่ยวฉันใดแต่บางคนขี้เยี่ยวไม่เกิดประโยชน์แต่มันเป็นประโยชน์โดยธรรมคือแน่นอนถ้าคุณไม่คิด มีประโยชน์กว่าคนคนธรรมดาเขาก็กินมูมมามไม่ใช่ได้ประโยชน์เสียประโยชน์ด้วยกินแล้วไปติดกิเลสกินแล้วไปติดรูปติดรถติดฟิล์มติดเสียงกินแล้วซวยยิ่งกินยิ่งซวยคนในโลกยิ่งกินยิ่งสวยแต่คนทางธรรมที่มาปฏิบัติธรรมแล้วรู้วิธีการรู้อะไรต่ออะไรและได้รับการสอนมากินก็ยิ่งกินก็ยิ่งฝึกปรือก็ยิ่งรักปล่อยไปก็ยิ่งกินรู้จักสังขารจึงรู้จักสิ่งที่พอดีเปลี่ยนเดือนน้อยลงเบียดเบียนตนน้อยลงเปลืองของน้อยเข้าของก็เหลือ ตัวก็ไม่ทรมานไม่เบียดเบียนตนกินทิ้งกินขว้างกินกุ้งกินกุ้งกินอยากกินเยี่ยวใส่ตัวเองมันก็ไม่เราไม่ต้องเสียเวลาแล้วไม่ต้องเปลืองของเราไม่ต้องให้เค