210908 เจโตสมถะ-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ017.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 8 กันยายนพุทธศักราช 2521 ต่อจากนี้ไปเพราะท่านพระโพธิรักษ์ด้วยนะโมทำวัตรเย็น 11 การอบรมฝึกเจโตสมถะที่พุทธสถานสันติอโศกถ้ามาในการศึกษาการพูดนั้นบางทีมันก็ช่วยให้บางคนที่ไม่มีก็สิ่งอะไรจะเกาะ มีอะไรที่จะยึดไม่ได้ฟังคำพูดฟังภาษาได้ฟังเสียงก็พอจะทำให้ดินตกไปเป็นที่นิมิตพระมากมายเกินไปก็จึงพูดด้วยมีประโยชน์ในแง่นั้นประเด็นนั้นด้วยก็อย่างน้อยก็เป็นประเด็นในความรู้เป็นปกติธรรมดาก็บอกว่านั่งหลับตาแล้วส่วนมากถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรกับจิตที่ไปจับเกาะเป็นทรัพย์สินได้มากแล้วก็ไม่มีอะไรใส่ใจไม่มีอะไรที่จะให้โยนิโสมนสิการเลยอย่างน้อยที่สุดมีเสียงให้จับโยนิโสมนสิการไว้ถ้า ใส่ใจฟังบ้างก็เห็นว่าเป็นประโยชน์อยู่บ้างมันก็จับจับคำพูดจับก็เขียนเป็นตัดสินมันก็ได้ทั้งความหมายได้ทั้งความรู้และก็ทำให้เราเองไม่ตกทีนะมีพระหรือว่าปล่อยให้จิตมันดับดินลงไปมันก็เป็นประโยชน์อยู่อย่างนั้นจึงต้องพูดไม่ต้องบรรยายอีกด้วยเป็นช่วงเป็นตอนไปตอนที่จะให้ฝึกหัดปล่อยให้ทำเองให้ควบคุมเองบ้างช่วยในการที่จะแนะความเข้าใจด้วยลงไปมากดังกล่าวแล้วนั้นด้วย เปล่าวันนี้ก็เหมือนกันแต่ทุกๆวันในวันนี้ก็จะพูดไปในขณะที่เราได้นั่งได้บำเพ็ญไปในตอนต้นๆพรุ่งนี้ก็จะไม่พูดอะไรมากวันนี้จะพยายามลดบ้างจะเอาให้เพลงจีนปฏิบัติงานกันจริงๆต้องใช้สิทธิ์อันสุดคุ้มเป็นหนี้ของเราต่างหากฝึกกันให้ได้มากๆซึ่งก็ค่อนข้างจะมาถึงเดือน 2 เดือนที่ 2 จะเจริญก็ไปเดือนที่ 3 อยู่แล้วก็จะได้ไปอีก 1 สาขาความหมายในใจเอาเอง งานทำความหมายในใจเอาสันโตโปะสติปัญญาและประสบปัญหา วิธีพันวาปัดสันโตมีคลังพลาสติกประชาติรัฐสภาสติปัฏฐาน 4 สัตว์สังคมสติปัญญา ทั้งเวทีสติคอร์ดกีต้าร์พญา ปัสสะสุขศึกษานิติอันนี้ข้อที่ 5 ข้อที่ 6 พุทธังเวทีอัสสะสุขศึกษามีสิทธิ์คติสุขปฏิสังขรณ์ 16
อ่านต่อ
ขอบ 17 18 ผัสสะสุขศึกษามีประสิทธิภาพขอบ 17 ข้อ 18 ปัดสังขยาสังขาราปัจจัย 10 กระปุกสังเวคือสถานีประมาท 11 สมัย smat สามีติดสติที่ข้อที่ 11 ข้อที่ 12 อิโมจิยังติดตั้งนาฬิกาปลุก 13 อนิจจา เศรษฐกิจพอเพียง 15 ข้อที่ 16 กุมภาพันธ์นี้เป็นข้อที่ 16 มีความหมายต่างๆก็ได้พยายามขยายความให้ฟังตลอดมาเรื่อยๆแล้วเราก็ปฏิบัติเพื่อที่จะให้ลงรอยลงรูปให้มันเป็นไป กำหนดในการภูมิปัญญาของเราเนี่ยพยายามหรือว่าพากเพียรเราทำให้มันถูกต้องตรงมาตามระดับๆมาให้มันได้จริงเป็นจริงจิตมันก็เจริญจิตมันก็จะเป็นไปตามที่ว่านี้ถ้ามันได้แค่กล้องมันได้สูงสุดจริงๆมันก็ไหลลงไปถึงโน่นก็ย้อนกลับมาได้นอนกลับไปย้อนกลับมาตั้งแต่ 1 ถึง 16 17 ย้อนกลับวันหนึ่งหนึ่งคือไปหา 16 16 ก็ย้อนมาหนึ่งได้เราก็ทำให้เป็นผู้กำหนดไปกำหนดรู้การแต่งกายสังขารจตุ หมวดแรกเกษตรกรรมหมวด 2 กับ 10 สังขารที่จริงน่ะเป็นเวทนาหมู่ที่ 2 หมวดแรกเป็นกายหมวดที่ 2 เป็นเวทนาเพลงรู้สึกไม่รู้จิตสังขารต่างๆนั่นแหละมันสังขารเข้าแล้วมันก็ได้รับรู้สึกผิดปกติก็เป็นเวทนาสุขก็เป็นเวทนาทำให้มันได้อย่างนั้นตั้งแต่เวลาจะไปทำให้มันได้ทุกข์ทำให้มันได้มาในทางยินดีอย่างเช่นพฤติกรรมสำคัญ พูดไปพูดมาทำให้เก่งถ้าไม่ตั้งมั่นทำให้แข็งแรงแล้วก็รู้ที่ปลายคือการปล่อยถึงที่สุดที่หมดที่ยังถูกปล่อยที่สุดติดทุกอันเราจะปล่อยเต็มที่สุดเสมอแล้วอันที่จตุจักรที่ 4 จะเป็นตัวบอกคนจะเป็นตัวทำในธรรมจะเป็นตัวที่ทำให้เราเข้าใจธรรมะที่ส่งไว้คุณก็เราจะเจอจริงๆมันจะเกิดสภาพในสภาวะของอนิจจังของกีฬา มันจะเกิดได้เกิดเป็นจริงๆไม่ใช่เป็นภาษาอนิจจังเราก็จะสุขของเราก็จะเป็นผู้ที่เห็นอนิจจังหรือเกิดอนิจจังก็เลื่อนจุดมันจะเลื่อนอยู่ทีเดียวอันนี้จากนี่แปลว่าเลื่อนมันไม่เที่ยงมันไม่ปักไม่ยึดมันก็จะเลื่อนทีเดียวยิ่งเลื่อนขึ้นสูงเลื่อนขึ้นสู่ความสูงขึ้นเรื่อยๆเพราะเราจะเลือกเป็นอย่างนั้นการเลื่อนขึ้นสู่ความสูงของจิตก็ลงตัวกันสังคมที่ราคาถูกจังคลายกับความต่ำความจำออกจางออกสุดท้ายก็เป็นนิโรธดับสนิทซึ่งความสำเร็จ เลื่อนเลื่อนไปเรื่อยๆจริงๆแต่สุดท้ายปฏิเสธพระเราก็จะไม่ยึดมั่นอีกแหละมีลักษณะคล้ายกันกับหมดทุกอย่างแต่ว่ามันไม่ใช่มันเป็นสภาพกูจะไม่ไม่เป็นไปด้วยการยึดถือแต่ก็มีสภาวะเป็นที่สุดรู้ในการที่จะทรงไว้ซึ่งจะเป็นไปถึงจะอาศัยมันจะอาศัยขนาดใดจะทรงไว้ขนาดใดจะเป็นไปขนาดไปมันจะเป็นไปได้โดยไม่ยึดไม่ยึดมั่นถือมั่นแต่ก็รู้สภาพที่จะอาศัยสภาพที่จะเป็นไปปรับได้อาจจะให้ปรับได้เร็ว ได้จะให้เดินหน้าไปอีกก็เดินได้จะให้หยุดอยู่ก็หยุดได้เป็นไปได้อย่างที่เรียกว่าเป็นผู้ที่แน่นอนเป็นคนแข็งแรงเด็ดขาดส่งไว้ซึ่งสภาพใดๆใดๆก็ทำได้ไม่ติดจริงๆเนื้อหาของภาษามันหมายความว่ารู้สวรรค์แล้วก็มีสุขสวรรค์ แม้จะเป็นสิ่งที่ดีปานใดก็ตามเป็นสุดยอดพระและสุดยอดสวรรค์ชั้นใดก็ตามจะเป็นชั้นสุดท้ายเป็นนิพพานสวรรค์ชั้นสุดยอดสวรรค์ชนิดพานเรียกเป็นภาษาเด็กเป็นบัญญัติแม้ขนาดนั้นเราก็ไม่ยึดมั่นถือมั่นเราจะรู้เราจะอนุโลมปัจจุบันเป็นประโยชน์ที่สุดทวนกระแสโลกก็จะอยู่อยู่อย่างพาหมู่ชนทวนกระแสโลกจะต้องตามลงไปกระแสโลกนั้นไม่ตามหลักแต่เราก็จะอนุโลมลงไปกับโลกเขาแล้วก็จะไปอยู่กับโลกดูโลก โรคสุนัขชาวโลกทั้งหลายก็จะได้รับการเกื้อกูลสูงดึงจุดขึ้นมาให้เป็นไปได้อย่างที่เราเป็นไปได้แล้วได้สัจจะและสิ่งที่ได้จริงๆมันได้แล้วมันก็ได้กินโดยเฉพาะปัญญาความถึงแจ้งคุณภาพจิตที่มันเป็นยานทัศนะวิเศษตัวปัญญาอันยอดที่มันแพงถึงขั้นภาวนาระยะปัญญามันเป็นตัวสุดแล้วก็แล้วกันมันรู้แล้วมันจะไม่แกล้งรู้ว่ามันแพงถึงแล้วมันจะแกล้งเป็นว่าเราไม่ถึงเราไม่ได้นี่มันไม่มีแล้ว แล้วจริงๆมันก็เป็นไปแล้วแล้วจะแกล้งว่าเราไม่ได้เราไม่เป็นก็ไม่รู้มันเป็นไปไม่ได้แล้ววิ่งไปเป็นความรู้ที่สูงส่งเป็นความรู้ที่สุดยอดเป็นความรู้ที่ทราบถึงจริงใจถึงความเห็นที่มันสูงสุดมันไม่มีการแกล้งมันได้แล้วเราจะบอกว่าไม่ได้ยังไงมันไม่มีมันได้แล้วแต่แล้วไปจบแล้วก็จบแล้วก็สุขจริงแล้วก็จริงนอกนั้นก็มีแต่เราจะอยู่กันตามสมมุติเราจะเป็นไปกับส่วนอื่นของผู้อื่นของเราเองนั้นมันหมดสงสัยมันไม่มีปัญหาอะไรมันไม่มีทุกข์มีร้อนเข้าใจสภาวะธรรมของโลกสภาวะธรรมของเราจะอยู่กับ ว่าเราได้สูงสุดขนาดไหนเราก็พยายามอ่านเอาจริงๆอ่านทดสอบอ่านทบทวนจะรู้แทงทะลุไปได้ขนาดใดในโลกนี้หนอเราเองอยู่บนโลกนี้อย่างนี้ดูที่มีคนอื่นก็ทุกข์เราเองเราหลุดทุกข์นั้นมาได้หรือยังแต่เพื่อนอยู่ด้วยกับเขาหรือเปล่าเพราะว่ามีรถมีชาติอยู่กับเขาหรือเปล่าถ้าเราไม่ร่วมมีรถมีชาติอยู่กับเขาแล้วเราก็ลอยตัวออกมาก็จะเห็นเราเองก็จะมีทางเดียวก็จะช่วยเหลือเขาจะให้เขาพ้นทุกข์มาบ้างจะช่วยเขาอย่างไรมันก็เกิดเมตตามันก็เกิดการ ลองช่วยแล้วมันช่วยไม่ได้ก็แล้วไปลองช่วยแล้วช่วยได้ก็ช่วยกันต่อไปมันไม่มีจิตอื่นก็เพราะว่าเราเองจะไม่ช่วยก็ได้มันก็เท่านั้นแหละแล้วมันก็ไม่มีค่ามีคุณอะไรเรามีเวลามีกำลังอยู่เฉยๆมันใกล้แถวนั้นมันก็ผ่านวันผ่านเวลาไปเฉยๆแต่ผมว่าเราทำได้ถ้าแม้ว่าเรายังทำไม่เก่งเราก็หัดทำเขาบ้างมันก็จะกลายเป็นไปถ้ากูได้ไปซื้อข้าวหมากแพงขึ้นมันก็ง่ายมันก็สะดวกเหมือนกับเราเดินมันก็เรายืดแขนยืดขาเหมือนเราเอียงคอไฟแขนไปมามันก็ง่ายๆมันก็เป็นของที่ไม่ยากเย็นอะไร นอกจากว่าจะมีสิทธิ์อีกตัวนึงว่าเป็นขี้เกียจฉุดรั้งเอาไว้ขี้เกียจจะทำแล้วอยู่เฉยๆดีกว่ามันจะติดเฉยๆจิบๆๆน่ะเป็นอุปกิเลสอันนึงเป็นอุปสรรคอุเบกขาอุปกิเลสกิเลสจนสุดท้ายของอุปกิเลสไม่ใช่ตัวสุดท้ายทีเดียวเป็นตัวสุดท้ายเพื่อให้ตรวจดูเศษเหลืออะไรของมันอุเบกขาเป็นตัวที่ 9 ของอุปกรณ์ช่วยได้แล้วมันไม่มีปัญหาอะไรก็ได้กูไม่นับปัจจุบัน แล้วไม่ติดไม่รู้จะติดเฉยนี่แหละมีประโยชน์อะไรพอเป็นประโยชน์แล้วก็ยังกุศลให้ถึงพร้อมไปเท่าที่เราเป็นไปได้เมื่อเราไปซื้อเมื่อเราชำนาญเจ้าของมันก็ง่ายขึ้นง่ายขึ้นง่ายมันก็เหมือนกับเราจะลืมตาหลับตามันกระพริบๆๆแค่นั้นเองไม่ยากเย็นอะไรแม้บางสิ่งบางอย่างจะยากจะพยายามแล้วก็พยายามไปทางที่เราจะพยายามได้ใช่ไหมที่มาแล้วมันก็จะแคล่วคล่องขึ้นมันจะเกี่ยวทานขึ้นมันจะมีศิลปะมันจะมีความรอบรู้มันจะมีปฏิภาณมีนิรุตติมันจะเข้าใจอย่างถึงธรรมะอย่างถึงแก่นมันจะมีทั้งอภิญญามันจะมีทั้งปฏิสัมภิทาญาณเพิ่มเองเพิ่มขึ้นจริงๆ เราไม่ต้องอยากเก่งถ้าเราเป็นเราทำเราฝึกสติมันก็เก่งเองแน่ๆแท้ๆยิ่งใส่ใจมีอิทธิบาทมีฉันทะในสิ่งนั้นมีวิริยะในสิ่งนั้นมีจิตในสิ่งนั้นมีบังตามันก็เจริญคือความพัฒนาความรู้เรียนรู้มุมความได้เนื้อได้แก่นอะไรก็ยิ่งสูงขึ้นเป็นการพัฒนาก้าวสูงขึ้นก็จะเดินทางดีขึ้นเจริญขึ้นเป็นธรรมดา ขนขวายน้อยมันก็ช้าแล้วก็เป็นผู้ขนขวายไปปรารภความเพียรไปจะทำไปมันไม่มีจุดอะไรที่น่าสงสัยเมื่อเป็นที่สุดแล้วบริบูรณ์แล้วมันก็มีจุดที่เราจะรู้เท่านั้นเองก็ควรจะทำอะไรอะไรเป็นสิ่งดีที่สุดในวาระใดวันเวลาใดเรามีสติสัมปชัญญะรู้ตัวรู้ตนอยู่อยู่ก็สิ่งแวดล้อมจะปล่อยตัวปล่อยใจไปยังไงเรารู้ตัวเราเราจะปล่อยตัวปล่อยใจไปเฉยเฉย มันจะมีเหตุปัจจัยประกอบบางทีมันก็ทำไปได้งานมันไม่หนักมันก็ทำไปงั้นแหละงานหนักมันก็จะต้องทำไปแล้วก็จะต้องพักมากหน่อยมันก็เป็นเรื่องธรรมดาแต่ถ้าเราฝึกปรือไปเรื่อยๆไงงานหนักแล้วก็อาจจะแข็งแรงมีอินทรีย์พละมีความชำนาญมีอะไรเข้าไปทำให้เมาได้เหมือนกันทำให้คล่องแคล่วทำให้ทำได้มากมีพลังมากมีการทำงานมากเชี่ยวชาญมากมันเป็นจริงเราก็เราก็อยู่กับความรู้และเราก็พากเพียรไปตามที่มันได้รู้ได้เห็นมันมีความจริงใจมันมีความจริงใจจริงจังถูกใจดำเนินชีวิตไปชีวิตเรารู้แล้วว่าเส้นทางมันก็เดินไปอย่างนี้แหละ เราไม่สงสัยในโลกจะเดินทางไปมันก็ไปกับมันด้วยมีกิจกรรมในสิ่งที่มันเป็นประโยชน์ตายตัวเราเองเราไม่สงสัยว่าเราจะต้องเอาอะไรมีอะไรเป็นอะไรมันไม่เห็นจะต้องเอาอะไรมีอะไรเป็นอะไรขึ้นมาแต่ทุกอย่างมันก็จะมีมันก็จะเป็นมันเป็นเองเมื่อเราประกอบกรรมนั้นเป็นกรรมเป็นปัจจัยมันก็เป็นไปเองคนอื่นก็ให้มันเป็นไปเองคนอื่นเขาจะเป็นผู้ที่บอกเราเองกำหนดให้เราเองเขาจะให้สรรเสริญเขาก็ให้มาเขาจะให้เราก็ให้มาเขาจะให้ยกก็ให้มาตัวเราเองนั้นมีสุขกันเสวยเองหรือว่าพ้นทุกข์นั่นแหละพ้นทุกข์ของเราเองใครจะมากำหนดจุดกำหนดทุกข์ให้เราไม่ได้ ร้อยตำรวจถูกตำรวจสูงสุดของเราเองและส่วนอื่นๆนั้นจะเป็นโลกียอามิตใดๆคนอื่นเขาก็ให้เองเราไม่ต้องอยากได้แล้วก็ไม่ต้องไปหวังแลกเปลี่ยนเป็นอามิสไม่จำเป็นจะต้องมีอามิสใดๆที่จะมาแลกมาเปลี่ยนแต่เราทำไปตามความเป็นจริงมันก็จะดำเนินบทบาทไปตามความจริงเป็นคนดีทางจิตเราสามารถรู้ดีแล้วก็ดำเนินไปได้อีกทีด้วยวิธีการของเราจริงๆไม่ใช่ของแปลกไม่ใช่ของพิสดารอะไรในขณะที่เรานั่งเราก็มีก็พยายามอ่านใจตรวจสอบรายชื่อธุรกิจ ทั้งหลายใช้ภาษาเรียกนานาชนิดทุจริตไม่ว่าจะได้กุศลจะเรียกสุจริตจะเรียกบุญส่วนกุศลประดิษฐ์จะเรียกบาปอะไรก็เรียกได้นานาภาษาถ้าเราเข้าใจแล้วมันหมายเอาจิตที่มันยังไม่ดีไม่งามแต่สิ่งที่ดีที่งามพ้นทุกข์อะไรเงี้ยเราก็เข้าใจเป็นสุขใจนอกคนนั้นจะมีรายละเอียดบางทีบางคนสามัญบอกขนาดบอกลักษณะบอกอาการแล้วก็รู้เข้าใจมันบอกอาการบอกลักษณะมันมีน้อยมีมากมันมีแต่สีต่างกันอย่างนู้นอย่างนี้อะไร เราจะพยายามไล่เรียนรู้เข้าไปแล้วก็พยายามจัดสรรแล้วก็ตามสร้างจุดที่ดีที่เจริญไปเรื่อยๆๆแม้ขณะนี้เราก็เรียนไปฝึกพูดปรับปรุงไปให้มันมีสิทธิฐานที่ดีทางที่จะทนทุกข์สถานที่เป็นพระที่น่าจะให้เราเป็นแล้วก็เลือกเป็นแล้วก็มีธรรมะวิจัยไปเรื่อยๆข้อสำคัญสติก็ไม่มีปืนไว้ควบคุมทำงานได้ปกติตัวเดียวเท่านั้นตัวเดียวเท่านั้นไม่มีมันก็ไม่ได้อะไรมีน้อยมันก็ให้ผลบ้าง หน่อยมากขึ้นมามากมากมากมากมากมากมากมากมากมากมากมากมันก็ให้ผลมากๆๆมันเป็นสภาพที่เป็นจริงสักทีเป็นตัวนำแท้สำคัญเราจะต้องพยายามให้แยกภายในจิตรู้ละเอียดอ่อนทำจิตที่แยกขายหรือว่าทำความรู้ให้รู้ในจิตที่มันแยบคายมีสติสัมปชัญญะตอนนี้เราเองเราต้องวอนสำรวมจริงๆทั้งหมดของเราเนี่ยตาหูจมูกลิ้นกายก็ควบคุมได้ง่ายขึ้นมากไม่มีอะไรที่บริษัทจ่ายมากมายนักอยู่ในภาวะที่ทุกอย่างและจัดสรรไว้ในรูปง่ายแล้วมันก็พยายามซื้อให้ได้มาธรรมดาๆ ศรัทธาเนี่ยมันมีบทบาทที่เคลื่อนไหวเยอะเราก็ได้บ้างไม่ได้บ้างมันไม่แน่ชัดเร็วมันผ่านไปไวตอนนี้เรามาเพ่งดูอ่านให้มันได้สุขุมให้มันได้ชัดๆให้ได้เป็นแท่งเป็นก้อนเป็นรูปเป็นร่างอันนี้เป็นตัวอยู่ดีๆเพื่อความมั่นใจว่าเราทำได้เราทำได้เราก็จะเห็นก็จะรู้ของเราไม่มีอะไรต่ออะไรน้อยด้วยมันก็ไม่น่าจะเป็นทุกข์อะไรมันจะมีทุกข์อะไรซับซ้อนอยู่ในนี้อีกก็ดูว่ามันรู้ว่ามันทุกข์อะไรนอกจากจิตมันดิ้นรนถ้าไม่บินโดนมันก็ไม่น่าจะมีอะไรหรือว่ามันจะพักมันก็จะพักมากไปเราจะดึงมันขึ้นมาบ้าง มันก็ขัดแย้งกันมันก็เป็นพุ่มอยู่ในตัวบ้างอะไรเท่านั้นเองมันต้องอ่านให้ชัดเจนหมุนสุดคือไปชวนแล้วทวนเล่าแต่ละคนแต่ละคนก็แต่ละอันของตัวเองทำพยายามทำให้ได้กำไรมีแรงเพียงพออย่าให้ผู้ต่อสู้ตัวร้ายคือผีไม่มีพระคุณก็ไปพูดต่อสู้ตัวร้ายที่รักพยายามเรียนรู้ได้แต่ถ้าตัวสีนั้นมีพระแล้วก็ลงไปไม่มีอะไรเลยทำให้ ก่อนตายแม้ขณะนี้เราจะว่าเราหยุดสักพักเราก็มีอยู่ส่วนที่จะสงบระงับส่วนที่จะพักมากแล้วไม่จำเป็นจะต้องเอาจิตจะไปพักมากกว่านั้นสักพักลงไปดับลงไปดูๆดับลงไปโดยที่เราเจตนาจะให้ดับไม่เป็นอันตรายมันก็เป็นการฝึกของเราโดยตรงใจมีเจตนาโดยรู้แต่ถ้าเป็นผีนั้นมีค่ามันไม่ใช่สภาวะอันนั้นต้องรู้ชัดเจนอีกแล้วเราก็จะต้องไม่มีเงินไม่ใช่ของที่เราต้องการมันมีอาการมีอารมณ์มีงานประจำ มีอารมณ์อยากจะพยายามหาประเด็นที่แก้ไขมันด้วยหลายๆอย่างการตั้งแต่มันก็ช่างมันมีมากหนักใช้สกุลอ่านมันซะด้วยทำงานวิจัยนี่แหละสอนมันลงไปมันมีอยู่ก็มีสติรู้นี่มันลงมาแล้วก็รู้อาการรู้อารมณ์ของมันแล้วก็ปรับปรุงที่ปรับเปลี่ยนมันจะพาแวะกินมันเป็นอย่างนี้อาการอารมณ์มันไปอย่างนี้แหละมันไม่อากาศมันก็เอาอะไรแก้ทำยังไงกับอาการอารมณ์นั้นให้มันดีขึ้นถ้าเรารู้สึกของเรานี่ทำยังไงให้มันดีขึ้นโดยการแก้โดยสลับตัวสลับแขนสลัดขาหรือว่าขยับอะไรก็แล้ว แค่นั้นแล้วก็มีอยู่แล้วอันนึงลูกแก้ไขโดยการบดเอาทั้งกายช่วยจิตช่วยจิตนี่สะกิดแก้เนี่ยจะเอาอย่างไรแก้ในการปรับเปลี่ยนใช้การเห็นแจ้งชัดและการเอาสิ่งที่ดีเหนือกว่าเข้ามาเปลี่ยนเค้านึกว่าใช้แรงก็สู้ดีๆก็คงดึงกระชากมาฉุดมาเฉยๆแต่ชาติสุดท้ายเฉยๆนี่หนักแต่เราก็ใช้บ้างเพราะว่าการที่จะต่อสู้กันโดยตรงใช้บ้างแต่จะใช้ปัญญาเข้าไปร่วมด้วยให้ดูมุมเหลี่ยมดูพี่ชายเห็นอย่างนี้แล้ว เปลี่ยนแปลงไปนี้จะทำอย่างนี้เราก็จะเข้าใจรู้มุมเหลี่ยมมากขึ้นโดยเฉพาะเห็นด้วยปัญญาอันจริงจังเห็นว่าการที่จะเบิกบานแจ่มใสโพรงมีสติสัมปชัญญะอยู่ในความเป็นอุเบกขาหรือว่าแม้แต่จะมีวิตกวิจารณ์อาจจะมีสิทธิมีสุขอะไรอยู่ในอารมณ์เหล่านี้ไม่จำเป็นที่จะต้องมีดับหลับลงไปไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เอามาใช้กับอารมณ์เหล่านี้ให้มันชัดเจนอย่างนั้นต่างหากเล่าที่เราเองจะมีความสบายเบาง่ายว่าถึงแม้แต่จะเป็นประโยชน์ก็เป็นประโยชน์ได้ยิ่งกว่าแท้จริงผ่านทำ กินแล้วก็พยายามทำให้มันมีตัวจริงให้มันเกิดเห็นจริงๆมันจะเห็นจริงๆพอมาถึงจุดที่มันเป็นได้เมื่อเราทำจิตอย่างนั้นเป็นได้แล้วอ่านจิตของเรามันจะเป็นจริงๆอ๋อมันดีกว่ากันเทียบเคียงทุกระดับเราเมื่อถึงระดับที่มันสุดสูงสุดที่เราทำได้เราต้องพยายามรู้หมดเวลาเราขยับขยับอะไรขึ้นมาแล้วเรามีสภาพที่มันตื่นแล้วก็พยายามอ่านอารมณ์อันนั้นให้ชัดอารมณ์ยังไงมันเป็นอารมณ์ที่น่ายินดีนะจริงๆเป็นอารมณ์ที่น่ายินดีเป็นอารมณ์ แต่พอเวลาเราปล่อยให้มันมีไอ้ข้าศึกพวกนี้มาที่นั่นมีพระมาแล้วลงไปเนี่ยมันเป็นอารมณ์ที่อธิษฐานอารมณ์เป็นอารมณ์ที่ไม่น่าไม่น่าไม่ไม่ไม่ไม่น่าดูร่มไปอารมณ์ที่มันไม่น่าจะเป็นไม่น่าจะมีแต่ส่วนที่อารมณ์ที่มันเบิกบานแจ่มใสไม่ต้องมีอันนี้เนี่ยมันมันดีกว่าเพราะฉะนั้นกำลังคิดที่เรามีด้วยแล้วก็ปัญญาที่เราเห็นแจ้งคุณด้วยเนี่ยมันจะช่วยเราทำได้แล้วก็กลับแก้เปลี่ยนนอกจากที่เราจะแก้ตัวสุดท้ายเราก็จะต้องให้งานเสียด้วยเพราะจิตทำงานและ มีประโยชน์แต่มันวิปัสสนาต่างๆจะบุพเพนิวาสานุสติญาณทวนด้วยเรื่องราวด้วยเหตุการณ์ 7 สิ่งที่เราผ่านมาเคยเป็นเคยอยู่เคยผ่านอะไรกันหรือทบทวนหรือจะเอาธรรมะหลวงพ่อธรรมะอะไรก็ได้มาเทียบเคียงกับจิตของเราเป็นขณะนี้เป็นยังไงกับการที่อยากดูไปให้มีงานด้วยมันก็จะเป็นผลประโยชน์ที่สูงขึ้นไปด้วยว่าจิตเราก็โปร่งใสดีมีบทบาทในการงานมีอะไรก็อยู่เบิกบานแจ่มใสไปได้เรื่อยๆเหนือกว่ามีทั้งประโยชน์เยอะกว่าแล้วก็มันไม่ทุกข์ร้อนเท่าที่จะไปถูกถ้า ลูกลานต่อสู้อยู่นั่นไม่ทุกข์เท่าอันนั้นมันทุกข์มากเราจะไม่เอาในอาการที่จะเป็นหลักเป็นพระแบบดับแบบหลับลงไปแล้วก็รู้อยู่แล้วว่าเราไม่เอาอันนั้นมันเป็นอกุศลเราจะปรับเปลี่ยนมาเนี่ยเรารู้สึกจะเป็นสัญญาแบบปัญญาได้เหตุผลหลายๆอย่างมากมายเราจะไม่เอาเราจะไม่ให้มันเป็นอยู่แล้วฉะนั้นผู้รู้นี่แหละเราต่อสู้กับจิตของเรานี่มันจะไม่มาต่อสู้ก็ไม่ค่อยว่างไม่ไหวเวลาปล่อยให้สิ่งที่เรานิ่งๆไม่มีอะไรจึงดึงเพียงพอถ้าสมมุติว่าเราทำงานทำการบางทีมีความเคลื่อนไหวมีความดึงดูดอะไรอื่นมันก็ยังพอเป็นพอไปในขณะที่เรานิ่งปล่อยไม่มีอะไร ดูดมากนี่แหละเราจะเห็นได้ว่ากำลังจิตของเราต่อสู้แท้ๆมาต่อสู้ผีหรือต่อสู้กิเลสไม่ค่อยได้ต่อสู้สิ่งที่มันดูดไปในทิศทางทั้งๆที่เราได้สามัญสำนึกที่เราก็บอกตนเองว่าเราไม่เอานะแต่ถ้าเราไม่เอานะแต่มันก็ยังอุตส่าห์ดึงเราไปพยายามดึงเราไปจนได้เราต้องพยายามสร้างความเห็นชัดทำสภาพนั้นขึ้นมาให้เด่นเป็นแล้วก็มันรับทราบมันก็ผัสสะมันรับเราเสมออารมณ์ บางคนปล่อยใจเฉยๆนั่งแล้วก็ปล่อยอารมณ์เฉยๆไม่ใช่เมื่อไหร่มันจะเป็นเมื่อไหร่มันจะรับทราบเมื่อไหร่มันจะเห็นเมื่อไหร่มันจะรู้แล้วก็ต้องทำจริงๆพยายามไม่คิดว่าเราเป็นอาการอย่างนั้นเป็นอาการก็แล้วก็อ่านอาการของเรามันเป็นอารมณ์อย่างนั้นแล้วก็อ่านอารมณ์ของเราพิจารณาอ่านรับทราบดูให้เกิดปัญญารู้อาการอารมณ์อย่างนี้เป็นอย่างนี้นี่มันสบายกว่ากันจริงๆมันดีกว่ากันจริงๆมันเจริญกว่ากันจริงๆให้มันเห็นจริงๆไม่ใช่ว่าเอาแต่ฟังฟังภาษาอังกฤษเข้าใจดีแต่เราไม่ฝึกฟื้นขึ้นมาเราไม่พยายามจะทำให้มันเกิดสภาวะอย่าง ถ้าเราไม่ทำให้เกิดสภาวะอย่างที่ว่านี้มันก็ไม่มีผลอะไรขึ้นมามันก็ถูกสิ่งที่มันมีเนื้อมีสารเรียกว่าสิ่งที่เราเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วดึงกูก็ยังเก่าเราก็ไม่ได้ปรับปรุงขึ้นมาปล่อยไปมันก็ยิ่งเป็นไปยิ่งชำนาญให้มีแต่คุณอย่าคิดเกินมันก็ยิ่งไปตามที่เคยมีปฏิเสธว่านาไปโดยไม่มีการฝึกฝืนอะไรไม่มีการคืออะไรมันก็ยิ่งแต่คนไปใหญ่เลยเราก็ยิ่งขาดทุนเพราะฉะนั้นเราอย่าให้ขาดทุนในอยากรู้ว่านั้นพยายามไม่มีทางที่มันเจริญขึ้นกว่าเก่าแล้วทำให้มันเกิดผลติดต่อเนื่องกันอยู่ดีว่าสมาธิ สมาบัติในอารมณ์หรือว่าในสภาพที่เราจะทำให้ติดต่อเนื่องๆก็ไปอยู่ในสภาพนั้นให้ได้เรื่อยๆปรับปรุงให้อยู่ในความสงบระงับที่เรามาอยู่ในเวลา 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงเนี่ยเราทำติดต่อกันให้ได้มากที่สุดในมาแล้วก็เรียกว่าจะได้สมาบัติให้มันต่อเนื่องกันอยู่ได้มากถ้ามันน้อยมันก็ได้น้อยๆมันก็เป็นได้แค่ตัวครั้งชั่วคราวแล้วก็แค่บางครั้งกลับมาที่เราได้เก่งขึ้นตามเป้าหมายเรามากขึ้นก็เร็วสุดจะรักได้อย่างมั่นคงแนบแน่นมากมายเพียงพอเราเรียกว่าอัปปนาสมาธิ เราทำอย่างนั้นอยู่ให้มันมั่นคงเที่ยงแท้ให้มันได้ตามต้องการแข็งแรงมีความสามารถมีประสิทธิภาพและต้องการจะได้มิได้ทั้งเร็วได้ทั้งวายแล้วก็ได้ทันทีได้นานๆด้วยเรียกว่าร้องไห้แต่ทำให้มันเกิดสมาธิสั้นมีสติให้มันตั้งมั่นใจเด็ดเดี่ยวแล้วก็ได้แข็งแรงนอนคงทนจะทำอย่างนั้นได้แล้วแล้วเราก็จะไม่ติดอยู่ในที่ตรงนั้นด้วยแม้เราจะทำได้อย่างไรเราก็ไม่คิดจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้แล้วจะเพิ่มออกเสียถอนออกเสียแม้จะเป็นสภาพสวรรค์อย่างไรแค่ไหนจะเป็นสภาพดีสภาพอร่อยแค่ไหน แล้วก็ไม่ติดเราทำเปลี่ยนได้เลยว่าสมาชิกสโมสถานะเพิกออกจากกันนั้นหลุดออกจากกันนั้นหยุดเป็นอื่นไปเคลียร์ถ้าหยุดไปอย่างนั้นแล้วก็ต้องพยายามมีปัญญารู้ว่าเราจะหยุดไปนั้นน่ะไม่ใช่หยุดไปต่ำกว่าเก่าจะได้จะหยุดอย่างนี้เราไปให้มันดีกว่าเก่าให้มันเป็นลักษณะก้าวหน้าคำว่าสมาชิกชาวพื้นฐานมันเพิ่มอันนั้นไปก็ไม่ชอบแล้วเร็วลงแล้วเพิ่มไปแล้วนี่ยิ่งขึ้นเรียนจะจุดนั้นแล้วมันจะเปลี่ยนไปแล้วเปลี่ยนต่ำลงเรียนแล้วได้เจริญขึ้นด้วยยิ่งๆขึ้นด้วยไม่ว่าจะอาการลักษณะอะไรก็ตามที่เราสามารถที่จะทำให้ดีขึ้นกว่านั้น เปลี่ยนอันนั้นแหละจะดีขึ้นเช่นว่าเราเองเราได้อันนั้นดีแล้วแล้วเราไม่ติดอันนั้นไม่ใช่อารมณ์นั้นเมื่อไม่ติดอารมณ์นั้นส่วนอื่นเราก็ยังไม่เสียหายอะไรความสงบตรงนั้นก็ยังมีอยู่แม้จะมีอารมณ์มาปรุงแต่งมาสร้างสรรค์มาเป็นการก่อการทำอะไรขึ้นมาอีกอารมณ์จิตของเราก็ยังทรงอยู่อารมณ์สงบระงับกิเลสไม่มีก็ยังทรงอยู่อย่างนี้เป็นต้นเรียกว่าสมาชิกชาวพื้นฐานคือเราจะกำหนดขนาดไหนมีขนาด หลอกอีกประมาณ 3 ขว้างขวางจะใหญ่โตจะเล็กน้อยจะสูงจะต่ำจะมีการขยายออกขยายเข้ามันเล็กมันโตอะไรแล้วแต่ถ้าคำว่าเรารู้ประมาณในการในขณะในคุณภาพและอะไรที่ต่างๆนานาจากนั้นก็เป็นสมาชิกเราจะให้มันเป็นไปหมุนเวียนอยู่ขนาดใดขนาดไหนก็แล้วแต่เราจะรู้การเดินทางการโคจรของชีวิตของจิตนั่นน่ะเป็นสมาชิกกับคนที่รักเราจะรู้การโคจรของจิตให้มันเป็นไปได้อย่างดีให้มีองค์ประกอบของคำว่าสมาธิฟังพร้อมไปด้วยความเป็นสัมมาบริบูรณ์ สัมมาสมาธิมีองค์ประกอบอันบริบูรณ์ได้ให้มันเป็นไปได้ดีเสมอเราทำได้เก่งเท่าไหร่ก็เป็นสมาธิสาวอภินิหารเป็นความเก่งความสามารถเราได้อะไรเก่งทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าเก่งบางอย่างถ้าได้เก่งหมดทุกอย่างนี่แหละที่เป็นอภินิหารที่แท้จริงทำให้เด็ดขาดมีทั้งความรู้ในความเป็นไปได้จริงอย่างแม่นยำก็ไปพูดที่เก่งซึ่งสมาธิแน่นอนและทีนี้คำว่าสมาธิมันก็มีคำขยายของมันไปถ้าเป็นสัมมาสมาธิของพระอริยะเราก็จะต้องเป็นอยู่ได้อย่างเรียบร้อยไม่ใช่แต่ตอนนั้นยืนเดินนั่งนอนอารมณ์เวลาใดๆแล้วก็เป็นไปได้ดีทั้งนั้นทั้งสิ้น เราเรียนรู้ไปฝึกคือไปรับทราบไปด้วยทวารทั้งหมดจิตก็จะต้องมีตัวอ่านตัวพิจารณาปรับปรุงแก้ไขอยู่เรื่อยๆเจริญเจริญได้แค่ไหนอะไรก็ได้อย่างไรนี่เราก็จะรู้จริงๆคือไปยาวไป