231124 นักรบสันติภาพ-พ่อท่าน-สันติอโศก-น014.txt

จนกระทั่งมันยังตามติดมาอยู่ในจิตมันยังมีจิตที่ยังอาลัยอาวรณ์ยังเหลือเชื้อหรือมันหลบซ่อนหมกหมักเป็นอาสวะเป็นอนุสัยอยู่ในก้นบึ้งของจิตของเราเราก็จะต้องเขย่าดูหรือคนดู ตัวอย่างสำคัญจนเจอะก็จับมันมาฆ่ามาบี้จนแหลกรานหมดจึงว่างลงอิสระได้ปราศจากกันจริงๆเรารู้จุดสันติเรารู้จุดสงบระงับจุดสะอาดที่แท้จริงอย่างแท้จริงเมื่อได้แล้วมีแล้วก็จะต้องติดอาวุธมีดตาที่สำคัญนักรบที่ไร้อาวุธที่ชื่อว่าเมตตาเป็นนักรบที่เหลวไหลเป็นนักรบที่เลวร้ายเป็นนัก อำมหิตเพราะฉะนั้นแม้แต่จะไปรบด้วยอาวุธจริงที่เป็นอาวุธปืนผาหน้าไม้ก็โหดร้ายทารุณมากแม้แต่จะไปรบด้วยปากหอกก็ติดอาวุธปากหอกที่ไม่รับซะด้วยหอบหืดหอบหยาบหอกไม่คมเจ็บปวดรวดร้าวรัศมีก็เยอะเพราะไม่รับไปรบกับใครที่แพ้ใครทรมานเจ็บปวดแม้จะมีเรี่ยวแรงดีแทงเขาก็แทงไม่ให้มันเข้าแทงสุดแทงตับอะไรเงี้ยเออเจ็บปวดรวดร้าวอยู่นั่นเอง เพราะฉะนั้นแม้เราจะไปรบด้วยหอกปากเราก็จะต้องมีอาวุธและมีอาวุธเมตตาและปัญญามีปัญญาคือมีความแหลมคมไม่ใช่มีแต่สนิมเกาะกลางมีแต่ความทื่อๆมีอาวุธก็คือเธอถูกๆแทงเขาก็ไม่เข้าฟันเขาก็ไม่ได้ลิ้มอะไรมันก็เจ็บก็ระบมปวดลำบากและแถมยังไม่รับไม่ขาดอะไรสักทีขี้สนิมก็เยอะเป็นบาดทะยักเอาด้วยบางทีเพราะเราจะต้องเป็นนักรบที่ ฉลาดเป็นนักรบที่มีปัญญาเป็นนักรบที่ติดอาวุธเมตตาเป็นสำคัญประจำตัวพระแม่ขนาดที่เราจะติดอาวุธเมตตานี่แหละเราเองเราก็ยังจะต้องระมัดระวังมีปัญญาไตร่ตรองในการทำงานในการรบอย่างดีอย่าให้จอมมารหรือว่าให้ผู้ที่ย้อนแย้งเขาย้อนแย้งเอาได้เพราะเรามีเมตตาอะไรกันที่ยังทำให้คนอื่นเจ็บคนอื่นปวดร้าวรุนแรงอะไรอยู่เราก็จะต้องมีความรู้สึกสำนึกเอาใจเขามาใส่ใจเราดูผลที่เราทำงาน ว่าเราไปแทงเขาแรงไปเราไปจ้วงไปจุดเขาไม่ได้เรื่องแล้วไม่ได้ผลจะแทงให้ตายสนิทดีโดยไม่ต้องทรมานอะไรก็ต้องแทงให้เรียบร้อยให้ตายสนิทแล้วก็ต้องแทงให้ถูกตัวเราจะฆ่ามันเราจะฆ่าอสูรเราไม่ไปฆ่าสะเปะสะปะไม่เช่นนั้นเราจะกลายเป็นนักรบที่ตาบอดตามัวฆ่าสะเปะสะปะเป็นบาปเป็นภัยด้วยไปฆ่าเอาพระเอาเจ้าเขาอีกประเดี๋ยวก็ยุ่งเราจะต้องเลือกต้องเป็นต้องมีตาละเอียดที่จะลบแม้แต่นั่นก็ดีมารฉลาดก็เยอะแยะที่ จะพยายามตะโกนกู่ร้องหาเสียงเขาเจ็บเขาปวดเพราะเขาไม่ยอมที่จะลดจะละเขาจะรักษามันรักษาบัลลังก์รักษาไอ้สมบัติขี้โกงอะไรเอาไว้เขาไม่ยอมมันก็หวงแหนสมบัติโลกหลงสิ่งที่เป็นมายาหลงสิ่งที่เป็นเรื่องที่เราได้ทิ้งไปนั่นแหละเขาหลงสิ่งนั้นอยู่สิ่งที่เราได้ทิ้งไปนั่นแหละเขายังหลงอยู่ตั้งแต่ของหยาบไปยืนตั้งแต่อบายมุขก็ตามถึงแม้แต่ลาภยศสรรเสริญหรือโลกียสุขต่างๆที่สุขไปด้วยรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสหรือสุขไปด้วยของหยาบ ของละเอียดแม้กระทั่งถึงสุดวิมานขั้นวิมานในจิตในใจจนกระทั่งเขาวงแหแม้กระทั่งความสงบจิตสงบหรือความว่างอาสาแบบมิจฉาทิฏฐิคืออยู่ว่างๆเฉยๆมากวนเราให้ทำงานหรือว่าไปสู่ช่วงเข้าไปข่มขี่ไปดูถูกเขาว่าอย่างนั้นมันไม่ดีแม้แต่เราบอกชี้ลงไปว่าไอ้การปฏิบัติธรรมหรือว่าการประพฤติให้มนุษย์ประเสริฐนั้นเสร็จแล้วก็ไม่ไปแย่งลาภยศใครก็จริงไม่ไปที่ดีไม่ไปเที่ยวได้แย่งรูปรถเป็นเสียงสัมผัสหรือจะไปแอบแสบอยู่ก็ตามเขาไม่ไปไปเจออะไรอยู่ก็ตามเป็น สงบชนิดหนึ่งของเขาเขาก็จะแอบอยู่กินอยู่เสพอยู่อย่างนั้นแล้วเราไปเปิดโปงไปเปิดเรื่องขึ้นมาพอดีเขาสงบแล้วนะเขาได้แล้วเขาไม่ไปแย่งลาบยศใครก็ดีแล้วนี่เขาจะเสกโลกียะอยู่ได้เศษของรูปเศษของรสกลิ่นเสียงสัมผัสอะไรบ้างหรือแอบเสพอะไรบ้างก็เรื่องของเขาไม่ไปเจอไปเจอของเขาแล้วทำไมจะต้องมาเป็นของฝากแต่ไม่แหกปากร้องให้คนอื่นเขามารู้ด้วยล่ะเขาก็สะเทือนเหมือนกันนะเขาจะเช่าเองเพลงนอนบ่ายพักผ่อนกลางคืนจำวัดแล้วเขาก็จะประกาศตัวว่าเป็นนักพรตนักบวชก็เรื่อง คนก็เชื่อเขาเอามาประเคนก็เอามาเลี้ยงมาให้ฉันก็จะแอบเสพแอบกินอยู่มาเป็นฆ้องปากแตกมาแหกปากร้องฟ้องมนุษย์มนาคนอื่นเขาให้รู้เท่าทันทำไมมันพวกนี้เขาก็จะเปล่าๆวะเนี่ยมันกล้ารุนแรงจากช่วงว่าคนนั้นด่าคนนี้เห็นไหมเนี่ยฉันนับรถก็มาถูกพวกนี้เขาด่าคนที่ด่าคนอยู่คนที่มีเครดิตเปิดโปงคนนั้นคนนี้เป็นคนปากไม่ดีพวกนี้เขาก็จะย้อนแย้งออกมาบ้างอย่างนี้อยู่จริงหรือแม้แต่ท่านติดสงบจริงๆเขาไม่แอบแสบแอบกินอะไรแต่ก็กลายเป็นคนติดสงบอยู่สงบเฉยๆลอยๆล่องๆหรือนิ่งๆมุดๆๆอยู่ในป่าเขา อยู่ในรูในเลี้ยวอยู่ในกุดในวิมานที่ไหนก็ตามใจแล้วก็สิงอยู่ในวิมานสงบอยู่อย่างนั้นแหละก็เป็นผู้ที่ได้ดิบได้ดีแล้วหนอไม่กวนใครจริงๆก็ตามมันก็ยังไม่ใช่มนุษย์ประเสริฐไม่ใช่มนุษย์มีค่าเป็นมนุษย์ฟอสซิลเป็นมนุษย์จับแข็งไม่รู้เราจะแปลกันยังไงพยายามคิดเหมือนกันไอ้ฟอสซิลฟอสซิลภาษาอังกฤษเนี่ยซึ่งมันเป็นลักษณะตกตะกอนจับแข็งผนึกตัวที่มันไม่กระดุกกระดิกหรือว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไรกันมากอ่ายังไม่กลายเป็นหินอย่างนี้ เขาเรียกว่าฟอสซิลหรือว่าหินก็ไปจับนิ่งดิ่งดับดับตะไคร่ไม่กระดุกกระดิกแล้วนี่เขาเรียกว่าฟอสซิลน่าเป็นตัวจับแข็งเป็นตัวตายตายเหม็นตายแน่ๆตายไม่มีค่าไม่มีคุณไม่มีบทไม่มีบาตรไม่มีชีวิตชีวาไม่มีประโยชน์อะไรเลยไม่มีประโยชน์อะไรเป็นไอ้หินขี้ตะไคร่จับกองทิ้งอยู่อย่างนั้นแหละเป็นขยะเน่าเน่าเน่าอยู่อย่างนั้นแต่มันเป็นลักษณะแข็งไม่มีถ้าขยะเน่าๆนี่มีแก๊สนะไอ้นี่แก๊สก็ไม่ให้ไม่มีแก๊สไม่ใช่เป็นการตายที่ไร้ค่า ถ้าเราใช้ภาษาคนกลางเป็นการตายที่ไร้ค่าเป็นการสงบที่เน่าเหม็นเอางี้ดีกว่ายอมแยงออกมาเป็นภาษาเป็นความสงบที่เน่าเหม็นมันสงบอย่างน้ำเน่าน้ำนิ่งน้ำแน่น้ำแช่น้ำตายอะไรไม่รู้เรื่องแม้ความสงบอย่างนี้เราก็ต้องใช้ปัญญาดูว่าเราทำสงบมันก็สงบใจตายเอาร่างกายพฤติกรรมอะไรของเรามีความคิดก็มีปากพูดก็มีแรงงานทางกายก็มีอยู่กับคนเขาทำงานอันนู้นอันนี้ได้เป็นชีวิตชีวา ได้แต่ไม่เอาไปทำทิ้งซะเหมือนคนตายไปจริงๆเหมือนกับตัดคอทิ้งไปก็มีค่าเท่ากันแต่ไม่ไม่ตายอย่างนั้นยังอุตส่าห์กินอาหารของในโลกเขาอีกด้วยนะกินวัตถุดิบของโลกเขาอีกด้วยนะแล้วไม่มีค่าอะไรเลยเป็นตัวอย่างอันที่ได้เปล่าได้ด้วยกลายเป็นตัวอย่างที่สูญเปล่าเป็นคนว่างๆเปล่าๆได้ๆแม้แต่อย่างนี้เราก็ทวงออกมาติ่งออกมาว่าทำเหนือกว่านั้นได้ไหมเป็นคนที่เหนือกว่านั้นได้ไหมมีความสงบที่เนียนสุขุมกว่านั้นได้ไหม กิเลสให้มันละเอียดลออประณีตกว่านั้นได้ไหมทวงออกมาแล้วเราก็ประพฤติพิสูจน์เห็นความจริงด้วยว่าเราเป็นได้เราจะสงบสงัดมีสันตะวิหารอยู่ในจิตในใจวิมานนั้นเป็นของไม่มีรูปร่างวิมานของเราเป็นสันสุภาพหรือสูญญตาจริงๆเป็นสภาวะอากาศก็มีอยู่ในปัจจุบันนี้เทียววิญญาณเราก็เป็นธาตุรู้ที่รู้ในอาสานั้นแน่เทียวความฉลาดของเราก็หลักแหลมรู้จักกิเลสอย่างชัดแจ้งแม้แต่อยากกลางละเอียดจริงและได้ดับสิ้นแล้วดับสนิทไม่มีจริงๆนิดนึงน้อยนึงก็ไม่มีจรรยาแท้ๆเทียว รู้ให้ชัดไม่ใช่ว่ารู้แต่วันบัญญัติหลักทฤษฎีรู้สภาพจริงของจริงในตัวเราเพลงแทงอ่านละเอียดเข้าไปในจิตให้แทงทะลุแจ้งจนรู้จบจนเป็นจริงเมื่อพูดได้ถึงแท้จุดอย่างนี้แล้วผู้นั้นได้ของจริงมีของจริงแล้วผู้นั้นก็พ้นแล้วสัญญานะสัญญาอย่างที่ใช้บัญญัติภาษากำหนดหมายกันอยู่นี้แท้และเรามีมีสันตะวิหารมีความสงบว่างสบายโล่งโปร่งกิเลสไม่กวนแท้อยู่จริงมีวิญญาณมีธาตุรู้เป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานสดชื่นอยู่ทีเดียว ไปพูดสดชื่นอยู่จริงๆเบิกบานชีวิตชีวาอยู่กับโลกเขาทำงานเป็นนักรบสันติภาพเป็นนักรบสันติภาพทำงานเพราะฉะนั้นศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเป็นศาสนาแห่งความเป็นประโยชน์เป็นพหูชนะให้ตายยะปะฏิปันโนโหติพรหมจรรย์พระพุทธเจ้าเป็นผู้ที่จะสถาปนามนุษยชาติให้ขึ้นเป็นอารยธรรมเป็นอารยชนหรือเป็นอริยชนให้มียายัดทำแม้ความ ดูทางโลกทางเทคนิคต่างๆเขาจะสอนกันก็สอนแต่เราจะให้วิชาการทางด้านญาณธรรมคือทำคือวิชาทางธรรมที่สร้างจิตวิญญาณให้ประเสริฐกอบกู้หรือว่าร่วมไปในความเป็นมนุษย์นั้นด้วยไม่ใช่เราจะเรียนรู้แต่วิชาก่อวิชาสร้างวิชาทำการงานทางรูปทางวัตถุเท่านั้นไม่ใช่วิชาการทางโลกที่จะอาศัยมันก็ต้องมีด้วยวัตถุเราก็ต้องอาศัยสิ่งที่จะสังเคราะห์ดินน้ำไฟลมเป็นมหาภูตรูปอยู่ก็จะต้องมีอาศัย ให้ไปด้วยเราไม่ได้เป็นคนส่วนเดียวแต่วิญญาณเรามีคนกลัวเป็นคน 2 ส่วนทั้งด้านมหาภูตรูปด้วยอุปาทายรูปด้วยรูปที่เป็นดินน้ำไฟลมเราก็มีเราก็อาศัยเจ็บเป็นปวดเป็นเหมือนกันเสื่อมเป็นสลายเป็นเหมือนกันเป็นความจริงแท้หรือเปล่าถ่ายรูปคือวิญญาณที่เนื่องกันเกี่ยวกันอาศัยกันอยู่ก็มีจริงวิญญาณนั้นแหละเป็นตัวหลักใหญ่เมื่อเรารู้เท่าทันรู้รู้เท่าทันวัตถุรู้เท่าทันดินน้ำไฟลมรู้เท่าทันภาพสังเคราะห์หรือสังขาร แม้จะเป็นสังขารดินน้ำไฟลมหรือสังขารและจิตหรือจิตสังขารเราก็รู้แล้วเราจะให้มันเกี่ยวข้องกันหรือว่าใช้ประโยชน์แก่กันและกันอย่างประหยัดเราจะทำให้เกิดประโยชน์สูงและก็ประหยัดสุดจริงๆเราจะเป็นผู้ที่ถึงจุดอย่างนั้นแล้วเราก็จะทำงานช่วยเหลือโซฟาคนอื่นไปอย่างนั้นเราได้พ้นโลกมาเป็นระดับๆเราจะรู้จุดสงบสงัดเราจะรู้ความขาดสิ้นทำความสะอาดสิ้นทำความสูญสนิทให้ได้ให้จริงเราจะได้ดูรูปหล่อของความ สนิทแห่งจิตที่เรียกว่าจิตนิพพานแต่ละโลกหรือแต่ละเรื่องเรามีเรื่องนี้ของเราจริงๆแล้วเราเคยไปติดตอนนี้มันหมดสิทธิ์หมดยึดจริงๆมันสะอาดสบายมันไม่ต้องอะไรอาวรณ์ไม่ต้องเป็นอารมณ์อยู่ดีๆก็เกิดอารมณ์กลุ่มคลุกๆขึ้นมาไม่มีมันแห้งสนิทถ้าเราจะเจตนาระลึกถึงเราก็ยังมีสัญญามีความระลึกได้จะระลึกถึงอย่างโน้นอย่างนี้ก็ระลึกถึงได้อย่างไรก็ยังเย็นสนิทสบายระลึกถึงสิ่งนั้นเรื่องนั้นที่มันเคยทำร้อนมันเคยทำบุญมันเคยมีอารมณ์อาลัยอาวรณ์อะไรอยู่เราก็หมดอาวรณ์หมดอะไรไม่มีเลยสบายสนิทซ้ำจะไม่ตาย ซ้ำจะนึกเห็นใจนึกสงสารนึกอยากจะช่วยถ้าเห็นเหมาะเห็นควรสมควรที่จะช่วยจงดำเนินจงไปช่วยเขาหรือผู้เกี่ยวข้องนั้นแต่ถ้ายังเห็นว่าเรายังไม่มีคุณพอเรายังไม่เก่งพอเรายังไม่มีฤทธิ์แรงพอจะไปช่วยแล้วก็ช่วยผู้อื่นญาติเรามีนับไม่ถ้วนในโลกมนุษย์ทุกผู้สรรพสัตว์ทั้งโลกเป็นญาติที่โกยโยติกาและเราก็เลือกช่วยผู้ที่อยู่ในฐานะควรช่วยที่เหนือกว่าเสมอผู้นี้เหมาะสมที่จะช่วยก่อนช่วยผู้นี้ยังไม่เหมาะสมที่จะช่วยหรอกเพราะว่าพรุ่งนี้ยัง มืดอย่างหนักยังหนาเราก็ไม่มีเรี่ยวมีแรงเราก็ไม่มีปัญญาจะไปช่วยเขาก่อนแม้จะเป็นผู้ที่คลานตามกันออกมาเป็นลูกเป็นแม่เป็นพ่อเราก็ยังช่วยไม่ได้ถ้าเราเห็นความจริงในความจริงว่าโอ้พ่อเราแม่เราหนักนะลำบากยากเข็ญนะยังหนายังมืดเพราะฉะนั้นสรรพสัตว์หรือมนุษย์ผู้อื่นที่ยังไม่หนาไม่มืดที่บางที่เบาที่พอช่วยได้ก่อนช่วยได้แล้วจะมาเป็นกำลังของกองทัพธรรมจะมาเป็นกำลังที่จะช่วยหรือขนคนอื่นไปต่อไปอีกได้เรารีบช่วยก่อนนั่นถูกต้องกว่าเราก็จะเห็นความจริงตามความจริงไม่ได้เห็นแก่ว่านี่เป็นแม่เราพ่อเราก่อนถ้าถึงลำดับที่สมควร มีเหตุปัจจัยเพียงพอที่จะไปช่วยพ่อช่วยแม่ช่วยลูกช่วยหลานว่าตอนนี้พอเหมาะพอสมพอช่วยได้แล้วแน่มีเหตุปัจจัยพอเพียงมีความศรัทธาเลื่อมใสเชื่อถือพอเป็นไปได้เราก็มีปัญญามีฤทธิ์มีแรงเพียงพอเราจึงจะไปช่วยการกระทำเช่นนี้แม้แต่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบรมศาสดาของเราก็ได้ทรงกระทำทรงประพฤติเป็นตัวอย่างอย่างที่มีบทบาทตำนานหรือว่าประวัติมาแล้วเพราะว่ารัฐบาลพระพุทธเจ้าจะไปช่วยพระราชบิดาหรือไปช่วยทางบ้านนั้นไม่ได้ไปได้รีบร้อนผีเลยขนาดสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านะยังไม่ได้ผลผลาญเลย บารมีท่านแค่ไหนบุญท่านแค่ไหนหรือเป็นแค่ไหนแดดถึงแค่ไหนความเก่งท่านแค่ไหนถ้ายังไม่ผลีผลามเลยขนาดพระพุทธเจ้าไม่ผลีผลามนั้นยังมีอุปสรรคยังมีบทบาทไปถึงและยาที่มีกิเลสตัณหาบ้างก็เคารพบ้างก็ไม่เคารพบ้างก็แข็งข้อบ้างก็นอบน้อมในที่สุดกว่าจะช่วยพระราชบิดาโดยตรงได้ก็ใช้เวลานักหนาดังนี้เป็นต้นกว่าจะได้บรรลุธรรมท่านไม่ได้ผีพราหมณ์แต่พูดอย่างนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าให้คุณนั้นเป็นคนอกตัญญูไม่รู้พ่อรู้แม่ไม่ระลึกถึงไม่ตรวจสอบก็ไม่ใช่ตรวจสอบดูแลถ้าพอช่วยแล้วถึงคราวถึงครั้งบางคนอาจจะเร็วกว่าพระพุทธเจ้าก็ได้ ฝันเห็นพ่อแม่นี่โอ้นอบน้อมอ่อนโยนไม่แกร่งแข็งกระด้างไม่ดื้อรั้นไม่มีมานะทิฏฐิเป็นไปได้เราก็มีปัญญาพอเพียงเราก็มีฤทธิ์เดชพอเพียงพ่อแม่ก็ศรัทธานอบน้อมได้ไม่ถือว่าเป็นลูกเห็นว่าเป็นพระจริงๆเห็นว่าเป็นผู้ที่จะช่วยกันได้จริงๆยอมรับนับถือเอาเองเอาจริงได้ถ้าอย่างนั้นก็เอาทีเดียวช่วยพ่อช่วยแม่ด้วยไม่ได้บอกว่าให้อกตัญญูจนกลายเป็นเลยเถิดเลยธงพูดแล้วก็ไม่รู้หัวรู้หางรู้กลางรู้ปลายก็ไม่ใช่นะเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องตรวจสอบเราก็จะต้องดูความจริงเมื่อเรามีความฉลาดเฉลียวจะรู้ความจริงอันลึกซึ้งพวกนี้เราจะ แล้วจะทำงานถูกขั้นตอนถูกระดับเป็นไปด้วยดีบางคนตลอดชีวิตช่วยพ่อแม่ไม่ได้ก็เป็นอยู่แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไร้ประโยชน์ญาติเรามีท่วมท้นสรรพสัตว์คือญาติของเราทั้งหมดแม้แต่ญาติบางตัวที่เป็นอเวนสัตว์ที่เป็นสัตว์เดรัจฉานแท้และช่วยไม่ได้เราก็ยังเกื้อกูลมันได้ตามขั้นต่ำตอนคือยิ่งเป็นมนุษย์อย่างเป็นผู้ที่เป็นเวรนะอย่าสัสซ้อนอยู่หรือเป็นอวัยวะซ้อนอยู่ในความเป็นมนุษย์เราก็ยังจะบังคับเลือกและจะช่วยเหลือโปรไฟล์ตามขั้นตามตอนตามระดับได้จริงๆเราเกิดมาเป็นผู้ที่อิสระเสรีให้ได้และเราจะสร้างพระราช เอาภาพให้ยิ่งใหญ่เราจะสร้างมวลญาติให้กว้างขวางมวลหญ้าแค่คลานตามกันออกมานั้นเป็นเพียงที่อาศัยเกิดก็เป็นบุญคุณระดับหนึ่งก็เป็นสถานที่เป็นประโยชน์แก่เราแก่โลกระดับหนึ่งเราก็รู้ให้ชัดแจ้งและเราจะเป็นคนที่มีประโยชน์ยิ่งใหญ่ไม่ใช่มีประโยชน์แคบๆอยู่แต่ครอบครัวผู้ใดก็ยังไม่มีความสามารถเขาจะมีประโยชน์กันอยู่แต่ครอบแต่โครงเขาก็ให้เขาดำเนินไปก่อนและก็เป็นหลักของโลกอยู่แล้วตามโลกียธรรมเขาก็เป็นประโยชน์แก่ครอบครัวกันไปก่อนแคบๆจนกว่าเขาจะมีทัศนะอันกว้างขวางมีเรี่ยวมีแรงอันมากจะออกมาช่วยโลกได้กว้างกว่าครอบครอบครัว เท่านั้นคนนั้นจึงจะมาเป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้นเป็นลำดับลำดับถ้าเราออกมาเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่นักรบที่จะช่วยเหลือญาติอันไม่มีขอบเขตแค่คลานตามกันออกมาหรืออยู่ในวงศาคณาญาติอันแคบๆเล็กๆแก่แค่เลือดเนื้อเชื้อไขแบบตระกูลสั้นๆตระกูลอย่างโลโก้ตรากันด้วยสกุลอะไรแค่นั้นเราจะมาเป็นนักรบหรือมาเป็นผู้ที่มีญาติอันเป็นพระราชดำริภาพอันหาประมาณมิได้จะไม่มีความเป็นพี่เป็นน้องอันหาประมาณมิได้ไม่จำกัดแม้เชื้อชาติไม่จำกัดแม้ผิวพรรณไม่จำกัดแม้ว่า ผิวดำผิวขาวตัวเล็กตัวใหญ่ตัวผู้หญิงตัวผู้ชายตัวอยู่ในฟากโลกไหนๆกันถ้าจะมีสัตว์จะมีมนุษย์จากอีกดาวดวงอื่นเข้ามาอยู่ในโลกนี้ที่จะให้เราช่วยเหลือเกื้อกูลได้เราก็จะช่วยเหลือเกื้อกูลเขาจริงๆถ้าเขามีจิตปัญญาหรือว่ามีฐานที่เราจะช่วยได้เราอยู่ในฐานะจะช่วยคนทางด้านจิตวิญญาณเป็นเอกเป็นเด่นเราจะมาช่วยเขาสันติภาพทางจิตวิญญาณนี้มันเหนือกว่าสันติภาพทางวัตถุมากนักสันติภาพทางวัตถุนั้นมันเป็นแต่เพียงความกฎของความหลอกล่อกฎบังคับกันไว้หรือเอา วัตถุรูปอะไรพวกนี้หลอกล่อกันไว้จิตใจก็ยังหลงเลอะๆเลอะเทอะอยู่ก็จะใช้วัตถุเหล่านั้นเป็นเครื่องอาศัยอาศัยไปอยู่ไปเท่านั้นเองปราศจากวัตถุเสียแล้วก็ทุกข์ปราศจากสิ่งล่อนั้นเสียแล้วก็ทุกข์ส่วนผู้อิสระเสรีอย่างบริสุทธิ์นั้นไม่ติดวัตถุไม่ติดเครื่องรอเป็นผู้อิสระโดยความอิสระเองปราศจากสิ่งใดๆเป็นสุภาพแต่ความอิสระที่วิเศษประเสริฐสุดเพราะเราไม่ติดไม่ยึดอะไรเลยในโลกอย่าว่าแต่วัตถุมายาใดไม่ว่าจะเป็นมายา อย่าไปจนกระทั่งถึงมายาอันเป็นละเอียดที่เราเรียกว่าด้านจิตวิญญาณเราก็ไม่ได้หลงมายาแม้แต่ด้านจิตวิญญาณไม่ได้หลงมายาแบบวิมานหลอกล่ออะไรไปปั้นวิมานแดนเขตแดนโน้นแดนนี้ตายจากโลกนี้แล้วยังจะมีโลกหน้าโลกโน้นเป็นภพเป็นวิญญาณแล้วก็ไปสิงเสพอยู่เมืองสวรรค์เมืองวิมานเสียเวล่ำเวลาอีกเราจะไม่มีเราจะไม่ลงแม้วิมานหรอกวิมานรวมของภพของชาติแห่งจิตวิญญาณอีกเราจะเรียนแทงทะลุจิตวิญญาณอย่างถึงที่สุดเพราะจิตวิญญาณที่หลงปั้นหลวงสร้างนั้นมีจริงเพราะฉะนั้นคนที่มีมารลวงมีเมืองสวรรค์เมืองนิพพานที่หลับตาเข้าไปหรือว่า เข้าไปอยู่ในจิตเท่านั้นมาอยู่ที่แดนดินน้ำไฟลมแล้วแต่เป็นพบเป็นชาติของจิตนั้นแล้วก็เสวยอารมณ์มีเมืองสวรรค์เมืองวิมานมีแม้กระทั่งว่าญาติที่โคโยตี้กาของเราเป็นรูปเป็นตัวเป็นตนยังไปเกี่ยวไปเกาะอยู่ในภพวิมานอะไรของเขาปั้นสร้างขึ้นไปนั้นอีกโดยเขาไม่รู้อัตราหรืออัตภาพแท้ๆว่าในโลกแห่งจิตวิญญาณนั้นก็โรคจิตวิญญาณมันก็ตัวใครตัวมันกรรมใครกรรมมันตายเป็นจิตวิญญาณและทุกคนไปตามกรรมกรรมใครกรรมมันผู้ที่จะทุกข์ก็ทุกข์ไปผู้ที่จะสุขก็สุขไปมันไม่ได้เกี่ยวไปเกาะอะไรแต่เขาไม่รู้เขาก็จะยังไปสร้างภาพสร้างภพสร้างวิมานและก็ไปแม้กระทั่งใน ภาพคนใดหลงจริงมีจริงเพราะฉะนั้นจะไปบอกว่าวิมานที่เขาปั้นเป็นเมืองสวรรค์เมืองผีเมืองพรหมอะไรที่มีไหมเขามีจริงๆเพราะเขาหลงจริงๆก็มีมายานั้นอาศัยจริงๆเขาเป็นผู้ได้ไปหลงสร้างหลงก่ออยู่คนนั้นก็มีอยู่ผู้ใดไม่หลงสร้างหลงกรอบภพภูมิแบบนั้นมาเรียนรู้อารมณ์จิตที่เรามีเป็นปัจจุบันเนี่ยที่เรามีจริงๆเนี่ยอารมณ์ติดอะไรเนี่ยวิญญาณวิมานละเอียดอะไรเดี๋ยวนี้มีรถมีชาติอะไรนี่สัมผัสติดจิตแล้วก็พูดพอเกิดอยู่เนี่ยเป็นอย่างโน้นอย่างนี้อยู่เดียวนี้เรียนรู้ให้จริงเมื่อเรียนรู้แล้วเราไม่ติดอะไรหมดแล้วก็ไม่มีภพไม่มีภูมิอะไรคนไม่มีจึงไม่มีจริง คนยังมีอยู่เขามีอยู่จริงนะคนมีอยู่ก็มีอยู่จริงคนไม่มีเขาจึงจะไม่มีจริงน้องก็ต้องให้พวกเราได้สำเร็จสมบูรณ์เราไม่ติดดินน้ำไฟลมวัตถุหยาบมาก็ดีแล้วหาไม่หลงรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสลาภยศสรรเสริญมาก็ดีแล้วนี่มีตัวอย่างพวกเราเป็นได้มีได้แม้เดี๋ยวนี้ไอ้รูปยาปลูกใหญ่เงินทองเข้าท้องทรัพย์สลิงคานเรามีจิตมันไม่ติดไม่เยอะมันไม่หอบไม่หวงจริงๆมันไม่กลัวไม่กลัวไม่เห็นว่าดิบพอดีเด่นดอกอะไรที่จะภาคภูมิแต่เราก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่รู้ว่าเขาสมมุติค่ากันอย่างไรมากน้อย ดึงเงินได้ทองทรัพย์สลึงขาดเราก็รู้จะเกิดการใช้สอยกันอยู่ในโลกเท่าไหร่อย่างไรเราก็รู้แต่เราเองไม่ไปยุ่งไปเกี่ยวอะไรจนเกินการไม่ไปเสียดายเสียดมไม่เอาวอนอะไรไม่หวงไม่เห็นจริงๆแล้วเราจะมีพฤติกรรมหรือมีปัญญาที่จะอยู่โดยที่โลกมันมีสิ่งนี้ได้อย่างสะอาดบริสุทธิ์ตามนัยยะอันลึกซึ้งได้ด้วยอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านวางระบบระเบียบไปแล้วมีแบบแผนนักบวชไม่ไม่ได้เป็นที่ได้สะสมเงินทองไม่ได้เอาเงินทองมาเป็นของเราแต่นักบวชนั้นก็เห็นอยู่รู้อยู่บทบาทของเงินทองทำงานทำกิจอะไร เกื้อหนุนเกื้อกูลหลักการงานของเราอยู่ก็รู้แต่ว่าเราก็ไม่มีความทุกข์เพราะเงินนี้เลยแล้วก็มันก็ยังอยู่ในระยะจังหวะที่ปราศจากหรือบริสุทธิ์ได้ด้วยนัยยะชั้นละเอียดมีอยู่จริงนี่ไม่รู้จะพูดด้วยภาษาอย่างไรจะบอกว่าไม่เกี่ยวมันก็ไม่เกี่ยวจะบอกว่ามันมีเก็บเกี่ยวอยู่บ้างนะมันก็มีรอยเขียวๆแต่ว่ามันไม่ได้ประกอบมันติดอะไรจริงๆใจเรามันสะอาดจริงๆแล้วพฤติกรรมเหล่านั้นเราก็ไม่ทำพฤติกรรมให้มันเห็นว่าชัดๆแจ้งๆอะไรว่าเกี่ยวนี่เป็นของของเราไม่มีเราไม่มีของของเราถ้าใจเราก็ไม่มีของของเรานี่เป็นบริสุทธิ์ที่สุดใจเราเราไม่ของเราหรือเราไม่ได้ ติดยศอะไรเลยเราไม่ได้ทุบร้อนเพราะมันเลยจริงๆเราจะไม่ติดร้อนติดทุกข์เพราะมันแล้วเราก็จะทำในนโยบายหรือว่าทำรูปพลอยให้เห็นว่ามันห่างที่สุดไม่มาพัวพันได้ไกลที่สุดไม่มาพัวพันไม่มาเกี่ยวข้องได้อย่างเห็นได้ชัดอธิบายได้มีขั้นมีตอนมีเหตุมีปัจจัยที่แท้จริงอยู่จริงๆเนี่ยเราทำอยู่เนี่ยมันมีรูปมีรอยมีอะไรต่ออะไรชัดแจ้งมีแม้แต่ยกตัวอย่างในประเด็นหนึ่งเพราะการมาอยู่อย่างคนประเสริฐหรือคนที่จะเป็นนักรบของสันติภาพจะมาทำงานต้องเป็นคนที่ทำงานอย่างสบายเพราะมันไม่มีทุกข์ก็ได้มันไม่มีห่วงอะไร แล้วมันก็มีสมบัติให้ทำงานด้วยมีสมบัติให้ทำงานด้วยจริงๆมีกิจมีการมีงานมีอะไรต่ออะไรต่างๆนานาถ้าจะบอกว่ามิราจมียศมีสรรเสริญมันมีอยู่นะจะบอกว่านักรบชั้นนี้ไม่มีลาภมีนาคมมีสิ่งที่หมุนเวียนมาให้มียศไหมมีก็ยกย่องสรรเสริญมียศชั้นยศชั้นอย่างจริงไม่ใช่ยศชั้นอย่างโลกๆที่ตั้งตรากันขึ้นมาเป็นยศถาวรถ้าเรามีจิตประเสริฐที่ถาวรมีคุณภาพคุณธรรมที่ถาวรเราก็เป็นยศชั้นถาวรที่ไม่มีใครมาถอดไม่มีใครมาล้มล้างได้ เรามียอดฉันแห่งสมรรถนะที่แท้มีคุณธรรมที่แท้มีจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์สมบูรณ์ที่แท้เขามีจริงๆแล้วไม่มีใครอาจจะมาถอดได้เลยไม่ว่าพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่องค์ไหนก็ไม่ถอดได้ไม่มีพระเจ้าจะยิ่งใหญ่องค์ไหนในไหนก็มาถอดยศถอดชั้นที่แท้จริงที่กล่าวนี้ถอดไม่ได้พระเจ้าองค์ไหนก็มาถอดไม่ได้มีมียศมีวรรณะที่แท้และมีสรรเสริญมีคนยกย่องชมเชยบูชาเคารพจริงจริงมีคนคนยกมีคน บูชาเชิดชูเคารพนับถือจริงในความเป็นจริงมีสุขซึ่งไม่ใช่สุขอย่างโลกไม่ใช่สุขอิงอามิสไม่ใช่สุขที่จะต้องเสพสมสุขสมอรุณอยู่ว่างๆหรือว่าเราทำงานหนักๆอยู่เราก็มีสุขอยู่ว่างๆก็สุขทำงานหนักอยู่ก็สุขมีอุปสรรคอยู่ก็ยังสุขนี่สิมันสำคัญคนโลกโลกที่มีอุปสรรคสูงได้ที่ไหนคนละโลกมีอุปสรรคไม่ถูกหรอกอยู่ว่างๆเขาก็กลับไม่สุขซะอีกคนโลกๆหรือว่างๆก็กลับไม่สุขซะอีก แด่คนทางธรรมนี้แม้ว่างก็สุขเพราะมันมีตัวจริงว่าเป็นสุขอย่างสบายปราศจากกิเลสระงับดีแม้จะมีอุปสรรคอยู่ก็ไม่ได้เดือดร้อนฟูฟองอะไรไม่ได้ลำบากใจลำบนใจอะไรเลยใช้ปัญญาตัดสินไปได้ก็ได้ไม่ได้เราก็ไม่ได้ละไม่ได้มีความยึดติดไม่ได้มีความไม่ได้มีความอะไรจนเกินการไม่ทำไปได้ฤทธิ์ด้วยแรงที่สามารถตามความเป็นจริงอยู่แล้วก็ใช้ปัญญาอันดีสุขุมประณีต ไม่เคยไม่หาไม่บ้าดีเดือดอะไรไปตามฤทธิ์ตามแรงอันควรอยู่จริงพระผู้ที่ได้มีสิ่งดังที่กล่าวไปเรื่อยๆนี้จริงก็จะได้พิสูจน์เราเริ่มเรียนเริ่มรู้เริ่มพิสูจน์กันมาได้หาบ้างก็จบมาเป็นขั้นเป็นตอนแล้วก็ตรวจสอบแล้วเราก็เป็นไปเราจะเป็นคนที่มีประโยชน์เป็นพหูชนะให้ตายยะปะฏิปันโนโหติพรหมจรรย์ ประโยชน์เป็นคนไม่ทำกิจการอะไรไม่ใช่เราจะต้องเป็นนักสถาปนาเป็นผู้ที่จะต้องสร้างปฏิสถานปิดตาอยากจะไปเข้าเป็นนักสถาปนานักประดิษฐ์นักสร้างสร้างอะไรสร้างมนุษย์เราจะเป็นพระเจ้าเราจะสร้างมนุษย์สร้างมนุษย์อย่างไรสร้างมนุษย์ที่เป็นคนแล้วนี่แหละเป็นคนที่พ่อแม่เขาให้กำเนิดมาเป็นคนแล้วแต่เราจะสร้างความเป็นมนุษย์ใส่เข้าไปอีกมนุษย์คือจิตประเสริฐใส่เข้าไปในคนหรือทำจิตของคนให้เป็นมนุษย์ทำจิตของคนให้ประเสริฐมนุษย์แปลว่ามนุษย์โสแปลว่าคนมีจิตสูงจิตจิตประเสริฐเราจะสร้างจิตประเสริฐ คนเกิดมาเป็นคนแล้วเราจะช่วยจิตที่อยู่ในคนนั้นให้ประเสริฐขึ้นเสมอเราจะเป็นนักสถาปนาอย่างนี้ให้เกิดประโยชน์แก่โลกเนื่องกันต่อไปซับซ้อนเรียกว่าเป็นพหูชนะหินตายะจะให้คนเหล่านั้นเป็นความเป็นคนที่เป็นสุขดั่งที่เราได้กล่าวไปแล้วว่าเป็นสุขอย่างไรไม่ใช่สุขอิงอามิสเป็นสุขที่ปราศจากกิเลสแม้ว่างก็สุขแม้มีงานหนักอยู่ก็สุขน่าจะเป็นคนสุขอย่างนั้นเป็นเพราะผู้ชนะสุขายักษ์เราก็เป็นคนหนึ่งในพหูชนะในคนทั้งหลายและก็สุขอย่างเนียนสุขุมสุขอย่างวิเศษ ไม่ใช่สุขแค่เสพสมสุขสมได้ลาภสมใจได้ยศสมใจได้รูปสมใจกลิ่นสมใจถึงค่อยสุขไม่ใช่ไม่ได้มีอะไรมาตอบแทนไม่มีอะไรมาแลกเปลี่ยนหรอกสุ