580111_โอวาทวันเด็กให้นร.สสธ..doc.docx

แล้ว เขาเอาจริงเอาจัง ขยันเอาการเอางาน แล้วแถม อาตมาเรียกว่าพ่อใหญ่ (ตาหรือปู่) แกเป็นคนเข้ม ขยัน เอาการเอางาน ไม่ขี้เกียจละเอียดยิบ หลวงปู่ไปอยู่กับแกตอนเก้าขวบ อยู่ป.๕ในสมัยนี้ หลวงปู่ถูกใช้งานขนาดหนักเลย เหมือนคนโต ต้องทำงานบ้านเรือน นึ่งข้าวแต่เข้า ที่นั่นเขาทำอาหารขายที่รร. ถูกใช้งานทุกอย่าง เป็นลูกมือ แม่ครัว ตำน้ำพริก ขูดมะพร้าว ทำทุกอย่าง แล้วไม่ได้ทำแต่ครัว สวนครัวก็ต้องทำตักน้ำรดต้นไม้ แล้วไม่ได้มีสปริงเกอร์ด้วย แต่ตักน้ำจากบ่อ ใช้ไม้ส้าวตักน้ำ

มะพร้าว ๑ ลูก ไม่ได้ทุบให้เสียนะ แต่ว่าใช้เลื่อยให้โค้งงอ ไม่เสียหาย เอากะลามาใช้งานได้อีก ประหยัดขยัน แต่ตอนนั้นไม่ชอบใจไม่สบายใจตามประสาเด็กร้องไห้หนีกลับบ้าน แต่แม่ก็เอามาส่งคืนให้อยู่ต่ออีก อาบน้ำนี่ถูสบู่นี่ไม่ให้ถูทั้งก้อนนะ เห็นว่าเปลืองมาก ต้องเอาน้ำใส่มือแล้วเอาสบู่ไปถูที่มือ แล้วเอามือที่ติดสบู่ถูตัวอีกที วันๆทำงานทั้งวัน เหนื่อย เสร็จแล้วจับให้มาอ่านหนังสือต่อหน้าด้วย เราก็ง่วงสิ ทุกวันนี้นึกถึงบุญคุณพ่อใหญ่ ฝึกเราได้ดีมาก แล้วจากนั้นไม่เคยกลัวเลย งานอื่นด้อยไปหมดเลย วันหยุดไม่มีพัก เข้าป่าตัดฟืน ตัดไม้ไว้ทำคันกระบวย มัดไว้เป็นฟืน ไม้สดนะ แล้วเอาลงเรือ ไหลมอง กว่าจะเสร็จก็สามหรือสี่ทุ่ม แล้วก็ค่อยมานอน นอนนั้นก็กลัวเสือแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ต้องนอน วันอาทิตย์ก็กลับเข้าบ้าน ปลาที่หาได้ก็เอาเครือย่านางร้อยปลาที่ได้ มัดฟืน หาบมา เอาไม้มาทำคันกระบวย เลือกไม้ที่เนื้อเหนียว แบกหามมา พักกลางทางไม่รู้กี่ครั้ง ถูกฝึกหนัก เหมือนทหาร แต่เป็นสาระของชีวิต ซึ่งขยันแล้วทุกอย่างเป็นประโยชน์ประหยัด ตอนเด็กไม่รู้หรอกคิดแต่ว่าแม่ทำไมส่งเรามาอยู่ทรมานอย่างนี้ แต่ก็สู้ จนอยู่สิ้นปี ก็บอกแม่ว่าไม่ไหวแล้ว ขนาดปีเดียวก็ได้อะไรติดตัวมา ทุกวันนี้ก็นึกถึงบุญคุณพ่อใหญ่ สร้างระบบระเบียบสร้างประโยชน์ให้มาก ที่พวกเราอยู่ที่นี่เจอไม่ถึงครึ่งของที่หลวงปู่เจอมา

ให้ตั้งใจทำไปเถอะ อย่าท้อ ไม่รู้อะไรก็เหนื่อยก็นอนพักตื่นมาก็ค่อยว่ากันใหม่ กำลังวังชายังดีมีแต่ใจที่ต้องเป็นนักสู้ ที่นี่ไม่ได้พาไปทำอะไรเสื่อมเสียไร้สาระหรอกที่นี่ไม่แน่นอน พาเราทำสิ่งดีแน่ แม้ธรรมะก็ต้องฝึกฝนฟังธรรม พวกเราอยู่ตั้งแต่ประถมก็ดี หรือคนอยู่แต่มัธยมก็ดี ใครสู้ไม่ไหวก็ไม่ได้ทน แต่พวกเราที่อยู่กันนี่หลวงปู่ว่าไม่หนักหนาหรอก หลวงปู่เจอมาหนักกว่าเยอะ แล้วเราจะเป็นเด็กที่ไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป หลวงปู่ทำการทำงานทำหมด งานกุลีที่เขาบอกก็ทำหมดไม่กลัว อะไรเป็นประโยชน์คุณค่าก็ทำ ไม่ต้องขอตังค์แม่ใช้ หาเอง ตั้งแต่อายุ เก้าหรือสิบขวบ แม่ก็ใช้แต่เป็นเรื่องค่าเทอมค่าหนังสือ เป็นหลักๆ แต่เรื่องที่ใช้ส่วนตัวก็ไม่รบกวนแม่ หลวงปู่ไม่เคยซื้อของเล่นแม้ชิ้นเดียวในชีวิต เคยเล่นแต่ของเล่นตามธรรมชาติ หลังบ้านมีคนเขาทำกาบมะพร้าว เราก็หามาเล่น ไปหากาบมะพร้าวที่หงิกงอทำเป็นปืนยิงกัน ซ่อนหากัน เจอใครก็โป้งก่อนคนนั้นแพ้ตาย ต้องเสียปืนให้ เขาก็ต้องมีปืนอีกหลายอัน ใครช้าคนนั้นแพ้เสีย ถ้าใครเร็วจะได้ปืนกาบมะพร้าวมามาก ก็เล่นแค่นั้น นอกนั้นก็เล่นเม็ดมะขาม มะค่าแต้ แล้วก็มีซองยา เป็นปึกเลย เอาไว้เล่นตีหรือร่อน หรือทอด แต่ของเล่นที่ต้องไปซื้อจากร้านไม่เคยเลย

ชีวิตเด็กทุกวันนี้ขออภัย คือชีวิตฉิบหาย สมัยโบราณไม่เสียหาย เล่นแต่ของธรรมชาติ เล่นเม็ดน้อยหน่า เม็ดมะขาม เมื่อเล่นได้เม็ดมะขามมามากๆ หลวงปู่คิดเอง เอามาแช่น้ำ แล้วเอาไปขาย ที่ตลาดวารินทร์ แม้เม็ดมะค่าแต้ก็กินกรุบๆขายได้เหมือนกัน ต่อมามีคนเอาอย่างด้วย หลวงปู่คิดขายเป็นคนแรกๆเลย ของพวกนี้ เลาอะไรสู่ฟังพวกเราจะได้รู้ว่าชีวิตเรามีคุณค่าไหม หากเราเอาแต่ไปเล่นก็ไร้สาระการได้ฝึกฝนศึกษาก็น้อย แต่ถ้าเราได้ทำก็จะได้ ไปทำปุ๋ย ทำกสิกรรม ทำงานสาระก็จะดี ยิ่งทำได้ความรู้ ถามผู้ใหญ่หากใครสนใจก็จะได้ความรู้ทำเองเป็น ที่จะได้ใช้อาศัยในชีวิต ไม่ใช่เรื่องไร้สาระอย่างข้างนอก พาเล่นแต่เกมส์ นึกว่าเราจะได้รู้มากๆ แต่ไม่ได้เจริญเลย ทุกวันนี้ยากจริงๆที่จะพาเจริญ เขาหลอกเด็กให้เล่น แต่ถ้าจะเล่นต้องให้ผู้ใหญ่แนะนำ วันนี้พูดสาระให้พรแก่เด็ก ฟังไปก็เอาไปทำความเข้าใจ ใครเห็นดีเข้าใจก็ไปตั้งใจขยันหมั่นเพียรเอาใจใส่