211021-1-039 ทางเอกภาค1-ตอน039(หน้า167)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

วนก็แปลคำว่าไม่ทุกข์คือทุกข์ยิ่งไม่ทุกทีไม่เกี่ยวข้องไม่ปรุงไม่สังขารไม่เกาะกลุ่มกันเป็นแม้แต่คณิตศาสตร์ไม่เกี่ยวข้องในทุกทีเหมือนกันไม่ติดไม่เกี่ยวก็คือความหลุดพ้นถ้าทำได้มันก็จะเป็นวิริยะประกันภัยกระทำไม่ใช่อยู่ดีๆมันจะได้เองเขาก็พอดี คำว่าความพอแล้วสันโดษหรือแปรฉันสุดขีดกันตามใจชอบตนเองแปลตามใจแปลเข้าใจตามความที่ใจต้องการพอมันก็พออย่างที่เคยยกตัวอย่างให้ฟังว่าเรามีอะไรมากมายพอใจในสิ่งที่ตนอยู่เรากำลังจะล้างความเป็นธรรมสูงเป็นความไม่มีถ้าผู้ใดที่จะปฏิบัติธรรมแค่โลกียะมันก็พอใจในความมีอยู่เป็นขั้นตอนพูดถึงเฉยๆคำแปลคำนี้โดยสาระมันจึงไม่ได้หมายความว่าคำแปลของระบบอิสระพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่เป็นการบำบัดไปชั่วคราวไม่ใช่การโน้มน้าวเพื่อที่จะให้ไปถึงโรงพยาบาล แต่ไม่ใช่หมายความว่าหยุดแค่นั้นมันไม่ได้จบอยู่แค่นี้ถ้าจบของเรากุศลแล้วมึงมีอยู่ก็จะต้องอธิษฐานลงไปอีกให้มันเป็น 0 หรือเป็นเขตสุดสุดก็ไปเอาที่ผิดก็หมดต้องการรู้จักขอบเขตในความพอเหมาะสมต่อกินข้าวเข้าไปสังเคราะห์ร่างกายเราก็รู้ว่ามีการสมมติทำให้มันก็ตายตายแล้วก็ไม่ว่าด้วยถ้าไม่มีจริงๆจนกว่านี้เราก็ไม่ว่าอย่าไปคิดเลยอันนี้ขยายกรรมกิริยาขยายมักถูกวิธีให้เรารู้ถึงความพอดีอยากให้เข้าใจคำว่าจะทำอย่างไรจะพอดีและคำว่าพอดีมีความหมายมันไม่ได้มีความหมายมันมี ความหมายที่ลึกซึ้งที่เราจะประกอบที่เราจะฝึกปรือที่เราจะกระทำให้ตนเองเกิดความสันโดษเกิดความมักน้อยเกิดความปฏิเสธพระได้อย่างถูกต้องมันจะลงตัวหมดทุกคนทำทุกข้อทำหัวข้อธรรมใดเอาไปเทียบเคียงเอาไปขยายเอาไปวัดมันถูกหมดจะบอกว่าอาจจะถูกเรามักน้อยมันน้อยแล้วเราเทียบกับใครก็น้อยครับสงบสงัดสงบราบเรียบร้อยราบรื่นดีอยู่ ในรถอาจจะรู้จักพระไม่ได้มีเป็นสวรรค์อะไรนรกน่ะไม่มีแม่ไม่ต้องพูดหรอกปฏิบัติแล้วถึงติดตอนแรกๆมันอาจจะมีการฝืนเป็นการอึดอัดทุกไฟล์ยากเป็นนรกน้อยๆเส้นผมมนัสจิตใจมันก็ยังรู้สึกเหมือนวาวๆมันรู้สึกว่ามันยังไม่เต็มใจมันยังโหยหามันยังอาวรณ์อะไรอยู่บ้างเป็นโทมัสบ้างมันเป็นทุกข์อยู่บ้านก็แล้วแต่มันก็อาจมีมันจะห่วงหาอาวรณ์ทีไรออดอ้อนเป็นปริมาณขึ้นมาตามลักษณะของความเป็นจริงถ้ามันไม่มีมันไม่มีหรอกเหมาหมดโศกเศร้ามาทุกท่าน ลำบากไม่มีจะบอกว่าปีนี้ที่ไร่อ้อยดำอยู่โหยหาอยู่อย่างแรงก็ไม่มีไม่ใช่ว่าคอยออดอ้อนคอยแง้วๆอยู่ก็ไม่มีปาร์ตี้เทวะนาคาไม่มีมันก็ไม่ทุกข์เท่าไหร่แต่มันก็ยังมีเศษทุกข์ถ้าเป็นโทรมานัดมันยังไม่รู้สึกว่าเรามันไม่เต็มใจมันก็รู้สึกขาดขาดอยู่เบาๆแบ่งๆน้อยๆเสียอยู่มันเป็นเสียส่วนใจมันน้อยส่วนใจมันยังไม่เต็มส่วนใจมันยังเออนั่นแหละที่ใช้ทำเบาๆแบ่งใจอะไรก็แล้วแต่ที่ใช้ภาษาไทยให้มันมีความหมายที่ชัดแล้วเราก็จะชัดแล้วเราก็จะรู้ว่าโทรมานัดมันเป็นอย่างนั้นใจมันไม่เต็มของเราเราไม่กินมันนัดกันเป็นวันนัดวันนัดจิตใจของเราที่มันมีชีวิตชีวาอันรู้อยู่เห็นอยู่มีปกติ ไปไหนว่าไม่ว่างเสียมันไม่หายมันไม่หดมันไม่หูมันไม่ด้อยมันไม่น้อยใจมันก็ใจเต็มๆมันถึงจะเป็นใจบริบูรณ์ไม่ถูกถ้าใจมันยังเว้ายังแบ่งยังเสียยังหาอยู่ยังด้อยอย่างน้อยยังไม่เต็มใจยังไม่ร่าเริงฝากเบิกบานเต็มที่อยู่มันก็ถูกใจที่โทรมานะเนื้อมันจะเอาล่ะมันไม่อารมณ์ที่มันไม่ตรงทะลุสุดโลกโลกยิ่งกว่าอากาศไม่มีอะไรที่จะมาขวางการอิสระเสรีอย่างเบาลงสบายมันต่างกัน ชายของเรายังไม่มีที่สุดเป็นอย่างนั้นเราจึงเป็นผู้ที่ยังไม่สบายถึงที่สุดแต่เราจะต้องเป็นผู้ที่ว่างเฉยวางเฉยแล้วก็ยังว่างโล่งบ่าวโพรงอิสระโลกนี้มันกว้างโลกนี้มันสว่างไสวโลกนี้มันเมามันง่ายมันทะลุทะลวงไปหมดไม่มีอะไรติดขัดซึ่งเรียกว่าตรงกันข้ามกับญาติเมียกูอธิบายลักษณะบอกคุณลักษณะของสภาวะอากาศจิตใจมันเป็นความรู้สึกผิดเนี่ยมันเป็นความรับรู้หรือเป็นความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆเพราะรู้สึกเบาสบาย 5 โลอธิบายเป็นแบบรูปประธรรม ไปนั่งเห็นที่ดีที่สุดเป็นรูปเป็นสีเป็นสถานที่เป็นอากาศเป็นแสงเป็นอะไรก็แล้วแต่มันเป็นเรื่องของรูปนั่งหลับตาเข้าแล้วก็ไปสร้างรูปอัตภาพขึ้นมาเป็นสภาพนี้ความสัมพันธ์ในทางที่ผิดแต่มันเป็นเรื่องของลูกจนทั้งด้านของนางมาทำมันจะเป็นความรู้สึกมันเป็นอาการอย่างอย่างเป็นรูปคือเราอธิบายนั่นแหละแต่มันไม่มีรูปหรอกมันเป็นสภาพลงโปรแกรมรัฐบาล ภาษามันก็ไปด้วยกันหมดคล้องจองจะพูดยังไงมันก็เห็นถ้าเราเข้าใจแล้วก็ทำสภาพนั้นยิ่งมีจริงเป็นจริงแล้วมันตรงเลยมันเป็นเลยแสดงว่าเป็นผู้ที่ดีแล้วก็ได้พอแล้วได้ดีได้พอแล้วได้ดีที่สุดจากที่เราหมายอันนี้เป็นวิธีแล้วก็อธิบายถึงผลหรือรูปลักษณะสภาวะจิตที่ไม่จำเป็นอย่างนั้นให้ฟังแล้วเป็นของพระอริยะเพราะฉะนั้นคำว่าพอดีปานกลางคือพอดีของผู้ที่ยังเป็นกุศลก็พอดีของผู้ที่เป็นพระอริยะแต่ละระดับพอดีของพระอรหันต์ไม่ได้เป็นความพอดีของจิตของตนเองหมายถึง ก็ถูกอยู่พระพุทธเจ้าตรัสรู้อายุประมาณเอาตามพอดีฐานะถ้าเราจะพอดีและเราก็จะต้องมีความรู้ด้วยว่าเราจะเป็นพระโสดานะเนี่ยเราจะตัดอันนี้แล้วนี่เราจะมักน้อยอันนี้แล้วเราจะขาดตรงนี้แล้วเราจะไม่เอาแล้วเราพอแล้วอันนี้เลิกกันทีอันนี้มันกลับกายะเราจะจัดขึ้นไม่เอาแล้วตอนนั้นเราก็เอาสีมานี่เป็นคาถาวัตถุข้อต่อไปหลังจากอยุธยาลำพังเป็นเพราะผมก็จะซื้อมาทำให้ขัดใจของเราเราใจอะไรของเราลงเป็นสมาธิปัญญาได้ออกไปออกไป มันน้อยมันไม่สมใจมันก็ไม่มีอารมณ์ก็ไม่ดีพรุ่งนี้อารมณ์เชิงทุบที่กล่าวไปเมื่อกี้ไม่มีรถลาได้เราก็เกิดมีมดเห็นปัญญาเห็นวิมลวิมุตติญาณทัสสนะฉันอยู่รู้อยู่โดยเราเองเป็นปัจจัตตังไม่มีใครมาเห็นแทนไม่มีใครมาชี้บอกไม่เป็นงมงายรู้อยู่แท้ก็ผัดอยู่แทนมีตัวจริงเป็นอย่างนี้สบายอย่างนี้ว่างอย่างงี้การขัดแต่ก่อนนี้ก็ขาดตอนนี้อึดอัดลดน้อยลงตอนนี้โปร่งว่าเราเห็นคุณในการที่หลุดล็อคออกด้วยมันมีปัญญาซ้อนปัญญามันมีบรรยายเห็นดีรู้ดีเห็นดีเข้าใจดีมันรู้จักความพอที่พออย่างนี้แล้วมันดีอย่างนี้ โกยมาแล้วก็เอามาใส่กับชีวิตนึกว่ามันเป็นความสุขมันนึกว่ามันเป็นความมีชีวิตชีวานึกว่าเป็นความสำคัญของชีวิตตอนนี้ไม่มีแล้วลดลงได้เข้าใจมันยิ่งขึ้นมันไม่ใช่ของจำเป็นมันไม่ใช่ของที่มันไม่ใช่เนื้อเป็นหนังไม่ติดกันไม่ใช่ศาลไม่ใช่เรื่องของหลงลงมายาและเราก็รักจิตตกได้ติดตามจุดต่างๆคณะวิมุติปฏิบัติ ตอนเราจะพังก็วิมุติอาศัยให้มันทำบ่อยทั้งกดทั้งคมแม้อาศัยความข่มความกดเอาบ้างเพราะว่าเราต้องอาศัยจริงๆธรรมะขันติหรือการการข่มขืนมันก็ต้องอาศัยบ้างใช้ทั้งปัญญามีทั้งกระทั้งไปได้เพราะความสามารถเชิงปัญญาในเชิงอะไรก็แล้วแต่ทำได้รู้มีตัวรู้อยู่เป็นช่วงๆไปกระทํา ทำซ้ำๆเป็นปฏิปักษ์เก่งขึ้นเก่งขึ้นสงบลงไปได้จริงขึ้นจริงขึ้นมากขึ้นจากช่วงแต่ละช่วงก็ได้หลายช่วงไม่ได้หลายครั้งได้หลายอันจนกระทั่งชีวิตสรณะนิมิตรมันสลัดออกได้เร็วถ้าสัมผัสแตะต้องพับเราก็ทำได้ทันทีเร็วขึ้นเร็วขึ้นคล่องแคล่วขึ้นชัดเจนขึ้นเป็นวิจารณญาณวิมุตสุดท้ายเด็กขาดสมุทรเขตสมุทรเขตทวีวุฒิทำได้แล้วเด็ดขาดจริงจังมั่นใจเด็ดเดี่ยวเป็นสมุดเขตทวีวุฒิหลุดพ้นภัยก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะ ตายตัวตัวเดียวว่าหลุดพ้นสมเด็จเสร็จสิ้นพระอรหันต์ตัวเดียวไม่ใช่วิมุตก็มีกรรมวิธีวิมุตก็มีบทบาทของมันวิมุตน้อยๆเริ่มได้บ้างที่มนุษย์แข็งแรงขึ้นได้ลักษณะอย่างนั้นลักษณะอย่างนี้คือมนุษย์ในลักษณะของปัญญาวิมุติในลักษณะของธรรมเจโตโดยตรงทั้งปัญญาวิมุตเจโตวิมุตติรู้มันอยู่เห็นมันอยู่เข้าใจในวิมุตอยู่เห็นชัดๆอย่างงั้นเด็ดขาด จริงเป็นผู้ฝึกปรือจึงเป็นผู้ล้างออกล้างออกมีสภาพมีของสูตรไม่ใช่ฟังจะภาษาเข้าใจลักษณะกรรมวิธีของภาษารู้เข้าใจดีแต่กรรมวิธีของภาษาแต่สภาพจริงไม่ได้กระทำไม่ได้พิสูจน์ไม่ได้อ่านไม่ได้รู้จริงเห็นจริงในตัวสภาวะธรรมมันก็ไม่จริงแต่ถ้ารู้จริงเห็นจริงในสภาวะธรรมมันมีหมดแต่ที่กล่าวนี้เกิดศีลเกิดสมาธิเกิดปัญญาเกิดเป็นมนุษย์เกิดวิมุตติญาณทัสสนะชัดเจนจริงจังเพราะเหตุใด เขตทวีวุฒิเราก็จะรู้สภาพที่บริบูรณ์ขึ้นเป็นตัวสุญญากาศวิมุติแล้วเป็นตัวที่เรียกว่าสมมติฐานของเราในเรื่องนี้แล้วเป็นสายฟ้าที่ใช้สันนิษฐานแล้วเป็นเรื่องที่ยังไม่หมดรูปนามขันธ์ 5 เท่านั้นเองยังไม่อนุปาทิเสสนิพพานจะบอกว่ารอบเล็กรอบใหญ่หมดมันก็ยังไม่หมดก็เป็นปรินิพพานเท่านั้นเองเราก็ได้แค่สภาพที่มดคันนี้เราก็รู้หมดแล้วมันก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทั้งหมดทั้งมวลต่อไปนี้มุดใหญ่ๆๆเป็นนิทานแท้ๆ รอบใหญ่เป็นปรินิพพานรอบใหญ่เราจะเรียกปริวรรตและมีรอบนั้นได้ขอบเขตนี้ได้ลักษณะนี้ได้มาแม้ที่สุดจบบริบูรณ์เป็นผู้ที่มีนิพพานกันเรื่องไม่เหลือปัจจัยใดๆที่ในโลกที่เขาทุกข์เราไม่ทุกข์กับเขาเลยเขาก็รู้ตัวเราเป็นพระอรหันต์ใหญ่ได้พระอรหันต์น้อยๆแล้วก็ทำความเป็นพระอรหันต์น้อยๆเป็นรูปหล่อให้ชัดเจนเหมือนกับการทดลองทางวิทยาศาสตร์ จะทำที่ถูกลอบถูกจริงแล้วเราก็จะได้มิตรภาพที่เราจะฝึกปรือมาเรียนรู้เมื่อได้เห็นว่ามันพอได้แล้วหยุดได้แล้วเลิกได้แล้วดีแล้วก็เลิกกับพอดีที่เป็นพอดีของสภาพของพระอริยเจ้าต่างกับพอดีที่สนใจเป็นผู้ชุมชนโดยไม่พอดีแล้วมันอร่อยพอดีสมใจแล้วก็จะแตกเสร็จแล้วก็กินชาไม่ต้องหารสจัดกว่านี้มันถึงจะพอดีถ้ารถเบาแค่นี้มีแต่สังขารไม่จบแค่นี้ไม่พอหรอกต้องเติมรู้จักจ้างคนนี้จึงจะพอดีเราก็เดินก้าวหน้ารุกล้ำไปเรื่อยหาใหม่หาแปลกหาอะไรผสมเป็นสีอะไรที่แพงมาก มันพังอันนี้มันไม่เคยเบื่อเพราะว่าการดูแลปัญญาว่าควรเบื่อหน่ายคนละพาคนเลิกขาดมันไม่ใช่อย่างนั้นมันเบื่อเพราะว่ามันกินชามันกิเลสมันชักจะดูได้มันก็อยากหาใหม่หาแปลกตามนิสัยของสัตว์โลกไม่รู้จะจบแสวงหาใหม่เท่านั้นเองแต่การพอดีของทางธรรมของโลกุตระนั้นพอเออมันพอแล้วเท่าไหร่ก็พอหรือแม้แต่หยุด 0.3 วิหารไม่มีความไม่มีเป็นเครื่องอยู่ก็ยังพอดีก็ยังสบายๆได้ไม่ดิ้นอยู่กับพี่เมย์กับสงบสงัดได้แม้ พอรู้อยู่ว่าน้อยเราก็รู้ความจริงว่าทำไม่ได้มันก็ไม่มีแม้ที่สุดก็ไม่ไม่ไม่ไม่มันเป็นปัจจัยสำคัญของชีวิตไม่ได้สิ่งนี้มันก็ไม่มีมันก็สิ้นสุดลงเสื่อมลงชราลงแก่ลงแล้วก็ตายเป็นที่สุดมันก็ไม่สงสัยอะไรนี่มันก็เป็นเรื่องจริงที่เราจะรู้อยู่ถ้าทำมะเราไม่มีส่วนที่ควรจะสังเคราะห์ให้แก่ชีวิตของเราไม่มีสังคหวัตถุใดที่จะเกิดได้เราก็จะต้องอยู่อย่างตายตายนั่นแหละมันไม่มีอะไรมันสำคัญเราไม่มีทางเราไม่มีความดีไม่มีใครที่จะมาเห็นดีเลยไม่มีทางไม่มีใครเห็นไม่มีใครให้แม้แต่กิริยาที่ดีอาจอัจฉริยะก็ไม่มี ใช้ให้แม้แต่วาจาที่ดีก็แน่นอนเราก็ตายมันก็ไม่มีตัวไม่มีจนแน่ความเป็นจะมานับสตาร์จะต่อเนื่องจากสมานอัตตานั้นไว้จะสมานขี้กันไว้จะสมานชีวิตฉันไว้จะสมานตัวตนนั้นไว้ไม่สมานเมื่อมันไม่มีแม้กระทั่งเริ่มต้นทานไม่มีอะไรมันสังเคราะห์ไม่มีอะไรมาต่อให้ไว้เป็นวัตถุเป็นแท่งเป็นมวลไม่มีสังคหวัตถุเลยก็แน่นอนเราไม่ได้เมื่อไม่ได้มันก็สลายการสังเคราะห์ไม่เหลือไม่เหลือเลยกลับกันหมดมันก็จะสม อัตตานี้ไว้จะสมานชีวิตนี้ไว้ก็ไม่เหลือและอธิบายตัวตนอย่างอธิบายว่าเอาร่างกายเอาชีวิตทั้งในด้วยจริงๆไม่เอาลูกชอบทานเอาเข้ามาให้ไม่มีให้กริยาที่ดีก็กำลังเสียชีวิตกิริยาวาจาเธอว่าจะเสียศรัทธาด้วยไม่มีเพราะฉะนั้นจะมานับสตาร์อัตรานี้ตัวตนนี้ก็ไม่ได้สมานไว้ไม่ได้เชื่อมไว้ไม่ได้ทำให้ต่อเนื่องไว้มีแต่จะฉีกขาดหรือว่าลอยไม่เกิดการสังเคราะห์ไม่เกิดการสังหารไม่เกิดการรวมตัวก็ไม่มีสิ่งนี้ก็สูญไปถ้าเราเข้าใจด้วยปัญญาอันเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์อันเป็นความเป็นสัจจะเป็นอริยสัจ ถ้าไม่มีอะไรสังเคราะห์มาเยี่ยมเสื่อมไปเป็นธรรมดาอย่างนี้ก็จริงแสดงว่าเราไม่มีทำอะไรเลยไม่มีคนที่จะให้ผ่านแม้แต่เราควรจะเป็นทักษิณเลยอย่าบุคคลแต่ผู้ควรได้รับของทานเราก็ไม่เป็นเขาไม่ให้เขาจัดให้อาหมดเลยอย่าบุคคลเพื่อจะให้ความเคารพนกนอกฝ่ายนับถือไม่มีเขาจะต้อนรับเป็นปลาหมดเลยบุคคลไม่ควรต่อรับเด็กกินยาต้อนรับเด็กของสมเด็จ ก็เป็นจริงสัจจะมันมีอยู่พรุ่งนี้ทำไม่รักษาเพราะว่าพรุ่งนี้ตัดทำปูอัดทำก็ย่อมไม่มีธรรมรักษาแต่ถ้าผู้มีธรรมนะขอให้พิสูจน์เราจะเป็นไม่เป็นองุ่นเลยบุคคลขอให้รู้ถ้าเรามีสัจจะแล้วผมพิสูจน์อยู่ทุกวันนี้พิสูจน์ความเป็นธรรมะพระพุทธเจ้าที่ท่านตรัสไว้อย่างนี้ทุกอย่างถูกต้องพิสูจน์อยู่มันยังไม่เป็นไปอย่างที่ว่านั้นหรอกแล้วยิ่งเราถูกทำเราเป็นคนขยันหมั่นเพียรเราเป็นคนที่มีประโยชน์เราเป็นคนไม่สิ้นไร้ไม้ตอกไม่ใช่คนที่ห่วงโลกเป็นคนที่ไม่น่าเคารพอะไรเลยอย่าว่าแต่ว่าแม้แต่แค่ผ่านมาถ้ามีแสดงอารมณ์โกรธอารมณ์โลก แม่ไปทำงานอะไรนั่งหลับหูหลับตาเฉยๆเป็นเมียเศรษฐีเชิญไม่เอาภาระโรคอะไรแท้ๆคนเขาก็ศรัทธาแล้วก็เห็นกิริยาอย่างมีคนอยู่อย่างนี้อดได้ทนได้ต่อโลกิยะยั่วเย้าไม่แสวงหาไม่โลภมากแค่นี้เขานับถือแล้วนับถือแล้วจริงๆเป็นการดูออกง่ายๆด้วยเขายินดีเพราะว่าโลกนี้เขาขัดแย้งกันแต่ว่าหนึ่งมันลนลานวิ่งหากับหนึ่งมันหยุดนิ่งถ้าดูง่ายๆก็หยุดนี่เขาก็เห็นชัดแล้วคนที่สงบผมหยุดคนนี้ไม่แย่งไม่เป็นตัวแย่งของเราไม่แย่งเขาก็ให้นะเริ่มต้นให้ได้แล้วถ้าบูชาแล้วไปเอาไปเลย ไม่ช้าไม่นานอัญชลีกรณีโยได้รับแล้วแค่นั้นก็เป็นนะแต่ของพุทธสูงยิ่งกว่านั้นซ้อนยิ่งกว่านั้นจิตหยุดอย่างผู้ที่ไม่โลภนั้นจริงผู้ที่อาจจะการกระทํา หรือยังแฝงล่าสุดก่อนมีปัญญาเล่ห์เหลี่ยมให้ได้มายิ่งขึ้นก็ได้จึงบอกว่าทางนั้นเป็นทางเพื่อลาภก็ได้นะถ้าทำอย่างนี้แหละเป็นเลขๆแต่เป็นทางมาถึงร้านปัญญาลาครูคณิตศาสตร์ก็เป็นได้แต่ว่าแท้จริงแล้วความจริงเขาไม่เป็นก็มีเป็นความจริงใจก็ไม่ต้องการเพราะไม่สงบสนับสนุนดีแล้วเพราะพระพุทธเจ้านั้นยังกลับเป็นผู้ที่มีประโยชน์ครับนอกจากประโยชน์ถ้าจะเป็นประโยชน์ที่ตนเองก็เริ่มใช้อันหนึ่งคดีอยู่จะยิ่งเห็นชัดว่านอกจากทำให้โลกอย่างแสดงความพิสูจน์อยู่ตลอดเวลาคือแม้แต่ลาภเขาก็ให้ ใช่แล้วเราก็ไม่รู้ไม่เอาสลัดคืนสลัดคืนสลัดคืนไปอย่างมีประโยชน์เป็นนาบุญพร้อมจะเอามานั้นงอกให้แก่ประโยชน์ของคืนไปเป็นนาบุญนี้แปลว่าเครื่องชำระงอกไปเป็นเครื่องชำระกิเลสแก่เขาเองซะอีกด้วยเป็นเครื่องชำระของตนด้วยให้เราเราก็ไม่ไม่รับหรือว่าเราเองเราก็รู้จักพอรู้จักแบ่งไม่กินเลยล้างกิเลสได้เป็นเครื่องในการฝึกปรือกว่าเราจะโลกหรือไม่โลกเราจะทำหรือไม่พังถ้าจะรู้ทันหรือไม่รู้ทันรู้ในโลภะโทสะโมหะและเราก็ได้อะไรที่เหมาะสมเราจะสร้างสรรค์ไปยังไง จะเป็นนาบุญทำให้หงอกให้ได้เนื้อได้ผลใดๆเมล็ดได้คืนที่จะไปเกาะเชื้อก่อตัวให้คนเขาได้รับโลกุตตรธรรมอย่างไรก็บอกกลับไปอีกอย่างหนึ่งเป็นเขตทางโลกัสสะเป็นเนื้อนาบุญแก่มนุษย์โลกอันแท้จริงสลับคืนให้เห็นอยู่ทำคืนให้เห็นอยู่เป็นผู้มอบคืนเห็นอยู่เป็นผู้พิสูจน์อยู่ว่านี่ไม่ได้โลกและไม่ใช่ว่าเป็นผู้สิ้นลายเป็นผู้มีอำนาจของกิเลสนาโพธิ์เราไม่ใช่ผู้มีเราไม่ใช่ผู้ไม่มีลาภมากแต่เราเป็นผู้มีลาภมากเราไม่ใช่เป็นไม่เป็นผู้มียศแต่เราเป็นผู้มี เราเป็นผู้ไม่ใช่ไม่มีสรรเสริญแต่เราเป็นผู้มีสรรเสริญเราไม่ใช่เป็นผู้ไม่มีสุขแต่เราเป็นผู้มีสุขแล้วถ้าไม่ได้บอกว่าเท่านี้เราจะมาเป็นอันมากก็เป็นลาภเป็นอันมากอติเรกลาโพให้ยศก็เป็นยศอย่างมากฉันเผลอก็เป็นฉันเธอจะบอกเราไม่ใช่นะเราไม่ใช่ก็ไม่มีเวลาเราเป็นผู้มีลาภมากเราไม่ใช่กลุ่มมีเยอะเราเป็นผู้มียศมากเราไม่ใช่ผู้ไม่มีสรรเสริญเราเป็นผู้มีสรรเสริญมากเราไม่ใช่เป็นพรุ่งนี้ไม่มีสุขเราเป็นผู้มีสุขมากรู้จักยืนยัน ไม่ได้ป่าวประกาศหาธรรมะบันดาลธรรมะเป็นไปไม่ได้พยายามพวกคุณเป็นพยานได้แต่พยายามเปล่าร้องไม่พยายามที่จะไปยั่วยุหลอกล่อผ่าด้วยแล้วหักห้ามด้วยพยายามแต่มันยิ่งดูเหมือนยิ่งยวดมันยิ่งอยู่แล้วเขามีความบริสุทธิ์ใจเพื่อจะเอามาบริสุทธิ์ใจไม่ได้เพราะความหลงคนใดหลงอยู่พยายามที่ทำให้เขาเข้าใจว่าเราเองเราไม่จำเป็นต้องทำเป็นยั่วยุเอาของใครมาแล้วต้องรู้ว่าของที่ได้มานี่เราไม่ได้เอามาเป็นของเราและไม่เอามาไว้เพื่อเป็นการใช้เศษส่วนเศษผมอะไรของเราไม่ถ้าจะเอามาแล้วก็เข้าใจว่าที่เอามาให้มันเพื่อสังเคราะห์เป็นอย่างหนึ่งเกินกว่าสำคัญ เราจะรับแม้แต่จะเอามาทำงานนี่เป็นความบริสุทธิ์ใจด้วยซ้ำไปเพราะเราไม่ได้เอามาเป็นสวนสัตว์อะไรของเราแต่เรายังพยายามเลยที่จะให้เขาเข้าใจอย่าหลงผิดให้เขาเข้าใจถูกๆต้องทำความกระจ่างแจ้งสะอาดให้ดีแต่ที่เราได้พยายามจะทำกันอย่างนี้มันเป็นไปอย่างที่สุดแต่ว่ามีลาภมากก็พอตัวพอได้แต่ก็รักคงไม่มากเท่าบารมีเหมือนพระพุทธเจ้าหรอกแต่ก็ได้ 2 ตัวพอสมควรอย่างที่เห็นนี่แหละคุณก็มีตามสถานะของคุณก็จะได้เพิ่มขึ้นมาเป็นลำดับๆตามบุญบารมีทำมันจะต้องปรากฏทำจนกว่านี้แต่เป็นเรื่องจริงให้ที่ถูกที่สุดทำให้พระพุทธเจ้าอย่าว่าแต่คนคอยพิสูจน์ธรรมพระพุทธเจ้าผมก็ยังพิสูจน์ด้วย ได้ยิ่งเห็นจริงยิ่งเกิดปัญญาญาณยิ่งเกิดความเข้าใจยิ่งเห็นความลึกซึ้งถึงความถูกต้องยิ่งเห็นทุกอย่างที่มันลงตัวไม่ขัดไม่เคยให้สมคล้อยแปลว่ามันบังเราเองเราโง่เราก็เลยบังอยู่ยิ่งเปิดเผยยิ่งสว่างยิ่งชัดเจนไม่มีปัญญาญาณทัศนะโอ้มันยิ่งตรงแล้วมันยิ่งประเสริฐจึงเกิดสัมปรายิกัตถประโยชน์ด้วยไปเกิดศรัทธาเกิดศีลเกิดจาคะเกิดปัญญาสัมปทานถึงเขาถึงไปด้วยพร้อมด้วยถึงขึ้นไปด้วยเข้าถึงขึ้นไปเรื่อยตัดสติกปกติขึ้นไปเรื่อยปัญญามันยิ่งลึกซึ้งมันยิ่งเห็นชัดมันยิ่งจริง เป็นอนาคตอันยิ่งลึกซึ้งอนาคตยิ่งลึกยิ่งมั่นยิ่งมั่นยิ่งน่ายิ่งเป็นสัจจะเป็นเงินไม่ได้ถดถอยไม่ใช่ตีกลับไม่ใช่ยิ่งสงสัยยิ่งลังเลยิ่งข้องใจไม่ใช่ยิ่งหมดสงสัยยิ่งหลงลงยิ่งสะอาดยิ่งสว่างยิ่งแน่ยิ่งเนียนยิ่งสงบระงับสนิทหมดสิ้นกลิ่นนับวันตายตายตายตายนั่นคือเรายิ่งเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดยิ่งเกิดปัญญาจะยิ่งตายเกิดเป็นเทวดาชั้นสูงเข้าหาวิสุทธิเทพเรื่อยไป อุบัติเหตุไม่ใช่สมมติเทพไม่ใช่วนเวียนอยู่แค่นรกสวรรค์จะเรียกสวรรค์ก็เป็นสวรรค์เหลือเกินสวรรค์อันยิ่งจริงๆเป็นต่างสักพักจริงๆเป็นสิ่งที่ประกอบไปด้วยความยิ่งใหญ่จริงๆมันจะยิ่งใหญ่แบบตกลงมันจะยิ่งใหญ่เป็นหลักสรรเสริญพระเจ้ายิ่งใหญ่อย่างเป็นนามธรรมเป็นโลกุตระยิ่งใหญ่จะหาความสูงสูงยิ่งใหญ่ศูนย์มันใหญ่ความสูงจะต่ำมันใหญ่ความที่ไม่ยึดมั่นถือมั่นความรักละลายมันใหญ่มันใหญ่ขึ้นอย่างนั้นจริงๆมันยิ่งมั่นใจที่เป็นสภาวะที่เราจะได้รับแล้วก็จะเป็นสิ่งที่จะพิ ตอนเด็กทำจริงตรงจริงดีจริงมันจะเดินลัดเข้าหาทางนี้เรื่อยไปเลยทีเดียวใครมีน้อยก็พิจารณาของตัวเองเห็นบ้างไหมมีรอยดำๆนี่ยังมานี่เล็กๆน้อยๆนี่ขนาดขนาดนี้มึงไม่เข้าใจไหมที่พูดเนี่ยเข้าใจไหมผมเจ็บมีไหมมีนะมีอะไรมีภาษาปัญญาชีวิตของเรา ความเป็นจริงของเราเรามาประพฤติธรรมเรามีเนื้อมีตัวไอ้ที่เราจะไปอย่างที่ว่าดีหรือเปล่าพูดพูดทุกวันทุกวันเนี่ยอธิบายวิธีทำนะทำแล้วมันจะเป็นอย่างนี้นะมันจะได้อย่างนี้จะเป็นอย่างนี้นะประโยชน์ที่ได้เป็นสัมปรายิกัตถประโยชน์ก็ดีที่จะทำให้กษัตริย์ประโยชน์คนดีปรมัตถประโยชน์ที่หมายประโยชน์ที่เราได้เป็นประโยชน์อย่างนี้นะประโยชน์ตนและตนก็เป็นประโยชน์กับคนอื่นต่อในขณะนี้กำลังอธิบายแม่เป็นพระอรหันต์ของพุทธแล้วไม่ใช่มานั่งสงบเฉยๆทางนี้มีกำลังขยายความออกมาทำให้ใจต้องสงบเฉยๆสงบแล้วเราจะเห็นสภาวะธรรมนี้แล้วเราก็กลับไปทำให้คนอื่นต่อได้อีกนานและสลักคืนให้เห็นจะรับเรามีความกริยามีการงานในสิ่งหนึ่งตอนนี้เป็นนามสกุล สลัดคืนทำให้อีกมีบทบาทการงานมีการสอนและพิสูจน์คืนที่ฉันไม่เอาเพราะยิ่งเอามาให้มากเป็นอดิเรกลาพอมากเราจึงให้คืนได้มากนี่ฉันมีอะไรฉันไม่เอาไม่ใช่ไม่มีใครมาให้มันก็ไม่ต้องเอาก็ใช่พี่ก็แห้งเหี่ยวอยู่เฉยๆมักน้อยที่เข้าซีดเข้าไม่มีใครเอามาให้ล่าก็ไม่มียศก็ไม่มีอะไรก็ไม่มีวิ่งกว่านี้กลัวเขาจะเอามาให้จริงๆเขาเขาไม่ให้หรอกอยู่ในบ้านเขาก็ไม่ให้หรอกวิ่งหนีเข้าไปฝากให้เขาไม่วิ่งเอาไปให้ใครมันจะเอาไปให้เราแล้วก็ไม่มีความดีพอจะให้เขาก็ไม่เอาไปให้ท่านไม่อยากได้ยศไม่ใช่หรอกที่อยู่นี่เขาก็ไม่ให้ย้อนถ้าไม่อยากได้ลาบต้องวิ่งเข้าป่าอยู่นี่เขาก็ไม่ให้และคนตัวเองจะทนตอนล่าสุดไม่ได้ด้วยไม่กล้าที่สูงจึงวิ่งหนีเขาไปหาก็เป็นได้ แต่ถ้าเรารู้เท่าทันเราจะเข้าไปลองดูซิถ้าเราอยู่ตรงโน้นเราทนต่อลาภยศได้ไหมเออทนได้นะถ้าไม่มีเราก็ทนได้เพราะเราก็รู้เท่าทันลาภยศสรรเสริญต่างๆถ้ามันมาสัมผัสต่อตาหูจมูกลิ้นกายเป็นยังไงลองมาสัมผัสมันดูแล้วเราก็รู้จักอันนั้นตารู้จักอนิจจังรู้จักทุกขังต่างๆรู้จักไตรลักษณ์รู้จักความเป็นจริงตามความเป็นจริงเราที่สุดแล้วอุตส่าห์ไปอยู่ป่าแล้วไม่มีสิ่งนี้ก็อยู่ได้ประมาณนี้เราก็ไม่ต้องเอามันจะอยู่ได้ไหมมันยั่วยุโรปแล้วมันก็จะทำให้เราเอง 10 วันผิดหวังมันมีลูกสาวทำไมไม่มีเงินก็ได้แต่จริงๆมันได้จริงแล้วอยู่ต่อนี้ไม่เป็นปัญหาแล้ว วิ่งไปทำไมเป็นฐานทัพก็จริงเป็นอรัญญวาสีก็ดีหากไม้จุดชมหรือยังออกจากน้ำก่อนบริจาคแต่ก็ไม่ว่าก็สอนเป็นลำดับขั้นและก็มารีบยางเพราะมากมายแต่พอสมควรดีแล้วเขาก็รีบจางรีบด้วยวิธีที่จะต้องรู้เท่าทันจนกระทั่งที่สุดก็จะกลับมาทุกโพธิซึ่งปรินิพพานไม่ลืมตาต้องตัดอยู่เห็นอยู่ตรงๆแล้วเราก็นิพพานอยู่ตรงนี้ดับสูญอยู่ตรงนี้ไม่มีเกิดบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นนิโรธนิโรธอย่างชัดเจน นิโรธดับดับอย่างใสใสยับดับอย่างเช่นแจ้งตัดสินใจว่าแจ้งว่าใสแต่ว่าจะบอกสว่างแจ้งแจ้งใสๆเหมือนเป็นพ่อเลยไม่ได้ดับจากประเทศมืดบอดไม่รู้เรื่องเหตุไม่รู้เหตุผลไม่รู้ผลปัจจัยไม่รู้ปัจจัยควบคุมตัวได้เป็นยังไงตัวว่างตัวโลกตัวหลุดเป็นยังไงไอ้ตัวเมียตัวไม่มีเป็นไงมีทั้งตัวมีมีทั้งตัวไม่มีความไม่มีต่อกิเลสตัณหาเห็นชัดเด่นอันนี้เป็นที่หมายถึงจะตัดของเราไม่มีสิ่งที่มีในโลกที่ในโลกของที่มีในโลกมันก็เป็นธรรมดาของโลกอยู่เหนือมันโลกมันมีแค่เราอยู่ในโลกสังขารมีปัจจัย แต่เราอยู่ด้วยเหตุเกิดมาทำอะไรเราไม่ได้เนื้อปัจจัยปัจจัยมาทำอะไรเราไม่ได้เหนือโลกโลกมันทำอะไรเราไม่ได้แต่นี่เป็นตัวบริบูรณ์ของพุทธจึงเหนือชั้น 1 โดยฉันก็ดีราตรีเราเข้าใจปัญหาอะไรมันช่วงนี้ชั้น 1 ของพระพุทธเจ้าอย่างสูงนิทานหรือแม้แต่อริยสัจ 4 ที่สั่งสอนมาไม่รอดอริยสัจทุกชนิด ไก่เส้นผัดพริกเกลือนะเป็นสัตว์ที่สุริยาปฏิกิริยาของการแจ้งสว่างอยู่นะในนี้ทุกขนิโรธนิโรธรู้การดับทุกข์ทุกข์ดับอยู่ไม่มีทุกข์ปราศจากทุกข์เห็นเห็นสว่างสว่างรู้ๆอยู่สัมผัสสัมผัสกันอะไรก็รู้อยู่อย่างแท้จริงพระนางคล้ายกันโง่อวิชชาเป็นสมุทัยทุกสมุทัยและเป็นตัวสำคัญที่จะต้องประหารก็วิชาโง่มันไม่รู้เท่าทันมันเป็นลมเป็นธาตุเขาก็จะหาได้อยู่ทุกข์ก็ไม่มีเพราะเรารู้เท่าทันทีเหตุส่วนในโลกส่วนอะไรต่ออะไรในโลกมันย่อมมีมันย่อมเป็นเหมือนเดิม เขาเรียกว่าเราเข้าใจตัวปฏิบัติตัวมักตัวเนื้อตัวแก่นตัวสารรู้จักความพอรู้จักความดีที่แท้เป็นของพระอริยะส่วนของโลกก็ตามเนื้อเพราะต้องการความสุขก็เหลือเชื่ออยู่เท่าไหร่ก็เป็นขั้นเป็นตอนๆเขาทีนี้ก็ลองต่อในนี้ดูขอให้ดูจากคำสอนของพระบรมศาสดาของเรากันก่อนเถิดแม้แต่พระองค์ทรงสอนไม่ว่าฆราวาสหรือผู้ยังไม่เป็นพระอริยเจ้าอันเป็นเพียงหลักของผู้ครองเรือนหรือหลักเบื้องต้นที่มีอาจารย์รุ