210408-232 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันเสาร์ที่ 8 เมษายนพุทธศักราช 2521 พ่อท่านพระโพธิรักษ์และนำหมู่พิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกหากคนเราเกิดมามีการกินการอยู่การหลับการนอนเพื่อการกินมีแต่เป็นเรื่องที่ทำทุกข์ให้แก่มนุษย์มากๆจึงเป็นโทษก็ไม่รู้โทษกินเป็นภาระก็ไม่รู้เป็นภาระกินข้าวตัวเองก็ไม่รู้ว่าเรากินข้าวตัวเองเราจะถูกหลอกได้รูปในรถได้กลิ่นได้เสียงได้สัมผัสถูกหลอกไปหมดจนกระทั่งแม้ว่ารูปร่างการตกแต่งการประดับประดาการ หมูอ้วนแม้ที่สุดการกินกินกันจนกระทั่งไม่เข้าใจว่าอะไรคือกินกินเล่นกินหัวกินกะปริบกะปรอยกินอะไรก็กินแล้วใส่ปากได้เป็นกินแล้วยังเด็กอมมือสิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่การขาดปัญญาการไม่รู้ความเป็นจริงแล้วเราผู้ปฏิบัติธรรมจึงมาเรียนรู้แล้วว่าพยายามพิจารณาการกินการเป็นอยู่การหลับการนอนก็มีแต่ว่าเอาแต่เรื่องการกินเราก็ต้องพิจารณาถึงว่าการกินเพื่อเอาอาหารเข้าไปบำรุงร่างกายเหมือนจะเติมฟืนมันก็เติมน้ำมันรถก็ต้องฟื้นไปใช้ขนาดหนึ่งจำนวนหนึ่งพอ เผาไม่พอให้มันเกิดทำงานได้วันหนึ่งคืนหนึ่งถ้าเรากินสักกี่ครั้งจะแบ่งเป็น 3 ครั้งก็รู้จำนวนถ้าเผื่อว่ากิน 3 ครั้งมันรั่วก็เป็น 2 ครั้งได้ก็ร่วงลงมาแล้วจะไม่ต้องเสียเวลาไม่ต้องตั้งโต๊ะไม่ต้องไปล้างจานไม่ต้องไปทำอะไรข้างหน้าถ้าเลิกก็ได้ครั้งเดียวก็ยิ่งดีมีเป็นต้นและเมื่อกินแล้วเราก็จะต้องรู้ว่าของบางอย่างก็ปรุงเป็นรูปเป็นรถเป็นจริงเป็นผักอะไรต่างๆเราไม่ติดสิ่งเหล่านั้นเราก็จะง่ายขึ้นอีกพิจารณาลงไปจนกระทั่งเอากันเอาสาระของอาหารที่จะเข้าไปเหมือนเติมน้ำมันรถหรือเหมือนเดิมติดเชื้อไฟที่ว่านี้ให้มันเดินเครื่องไปได้วันหนึ่งคืน พอประมาณแล้วเราก็ให้มันง่ายหาอาหารที่ง่ายไม่ต้องเป็นภาระโคตรขี้เหร่มันประกอบไปในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสต่างๆเข้าใจเข้ามาเราจึงจะต้องมาหากินเดือนบ้างมาห
อ่านต่อ
ากินพิจารณาด้วยความจริงบ้างเวลาเอาธาตุเข้าไปนี้มันเป็นอยู่ในรูปร่างต้องมีรูปสวยรสดีสัมผัสแล้วอร่อยหรือว่ามันกินดีอะไรก็ตามใจถ้าเราไม่ติดสิ่งเหล่านั้นแต่เราได้แก่มันได้ไหมไม่ต้องพิจารณาออกหัดฝึกลงไปลงไปลงไปจริงๆกระทำการลดหน่อยไลน์รถทั้งมือรถทั้งตัวรูปตัวรถตัวจริงตัวสัมผัสอะไรต่างๆลดลงไป ต้องพิจารณาตามเอออย่างนี้ก็เป็นไปได้อย่างนี้ก็พอได้อย่างนี้ก็ดีนี่วันหนึ่งคืนหนึ่งมันก็ไม่เห็นมีอะไรมากเราก็จะไม่ติดสิ่งที่มาเป็นกิเลสเป็นวัตถุกิเลสต่างๆเป็นกามกิเลสต่างๆในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเราจะเป็นผู้บ่าวง่ายเข้าใจถึงสาระชีวิตพอถึงแม้ว่าเราจะกินในชีวิตจำเป็นต้องกินเราก็จะกินอย่างเบากินอย่างสบายกินอย่างไม่เป็นธาตุกินอย่างไม่เป็นคนเป็นผู้บริการตัวเองจนเกินขอบเขตเหน็ดเหนื่อยนักหนายุ่งยากแต่มันเป็นความง่ายคนที่ได้ง่ายไม่เบาได้สบายแล้วก็มีเรี่ยวแรงที่เหลือมีเวลาที่เหลือมีความสามารถที่เหลือ ไทยประดิษฐ์อื่นๆเอาไปทำงานอันอื่นคนก็เจริญงั้นถ้าเผื่อว่าเราลดการกินได้เอาเวลาที่เหลือมาทำประโยชน์จริงๆเราก็จะเป็นผู้ได้ประโยชน์จากการกินในการกินไม่เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวทุกคนก่อนกินต้องตั้งจิตที่ดีว่าเราจะกินไม่มีกิเลสคือทำใจให้ว่างทำใจให้เป็นกลางไม่ติดรถไม่ติดรูปติดเสียงจิตสัมผัสกินเพื่อเอามันกรอกเข้าไปในกระเพาะมื้อหนึ่งก็เอาต่อสายยางเข้าไปมันอยู่ในกระเพาะแล้วก็เดี๋ยวมันก็อยู่ได้ไม่จำเป็นจะต้องว่ารถอะไรถึงจะมีชีวิตชีวาถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ถ้ารถไม่อร่อยแล้วเราจะตายอันนั้นไม่จริงที่สุดก็อันไหนอร่อยเราไม่กินอร่อยเลยเรากินของ ไม่อร่อยอันไหนที่ขอเราชอบเราไม่กินไม่กินของที่เราไม่ชอบดูซิเลือกอย่างนั้นอัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆเรื่อยๆเราจะรู้ว่าเราเองเป็นหลงจิตของเรามันไปติดจิตของเราไปสมมุติแล้วเราก็ไปติดไอ้ที่เราสมมุติว่าอะไรให้เราชอบเราจึงเอาถ้าไม่ชอบไม่เอาสิ่งของไม่ชอบก็อยู่ได้ไหมอยู่ได้อาหารการกินคนเรารู้จักเอามาให้กินกันมีหลายอย่างหลายอันเสร็จแล้วเราก็ไปยึดติดๆแล้วพูดได้ปฏิบัติหัดฝืนหัดพูดหัดทนหัดอ่านผิดตัวมายาตัวที่มันหลอกเล่นๆกับเราและเราก็จะฆ่ามันได้ก็ปล่อยมันได้ไม่ถือสาได้จึงจะเป็นผู้ติดต่อสอบอิสระไม่ถูกแม้แต่อารมณ์การกินอารมณ์ของกิเลสแค่นี้ แม้แต่แค่นี้ถ้าเราทำได้เราจะรู้ว่าชีวิตนี้เบาขึ้นมากง่ายขึ้นมากสบายขึ้นมากไม่ต้องหนักหนาเหน็ดเหนื่อยไม่ต้องเป็นทุกข์เป็นร้อนอะไรสักอย่างมากทีเดียวขอให้ตั้งใจพิจารณาและก็ปฏิบัติจริงๆทำไมพระต้องกินถึงรวมทำไมพระต้องกินน้อยมื้อก็มีเหตุผลเพื่อที่จะละกิเลสและเมื่อละได้แล้วมันก็ไม่จำเป็นจะต้องไปกินหลายมื้อแล้วไม่จำเป็นจะต้องไปกินให้มันเป็นชิ้นเป็นอันมีรูปมีสีมีร่างอะไรต่ออะไรเพื่อที่จะบำรุงกิเลสของตนเองพระจริงๆรวมกันได้สะดวกสบายและไม่ต้องคิดมากเหมือนกันแล้วพวกนั้นผู้ใดจะหาปฏิบัติก็ลองดูไปตามขั้นตอนถ้าอย่างแรงไม่ได้อย่างมากไม่ได้ก็ไปปฏิบัติเป็น เป็นชั้นมีวิธีการมีชั้นเชิงและเราจะไปถึงที่สุดเป็นผู้สบายเช่นเดียวกันกับพระได้