สื่อธรรมะพ่อครู(ป่ากับศาสนาพุทธ) ตอน การบรรลุวิชชาและจรณะไม่ได้ไปปฏิบัติในป่า.docx

พุทธองค์ตรัสว่า... ป่าและราวป่าอันสงัดอยู่ลำบาก ทำความวิเวกได้ยาก ยากที่จะอภิรมย์ในการอยู่ผู้เดียว. ป่าทั้งหลายเห็นจะนำใจของภิกษุผู้ไม่ได้สมาธิไปเสีย ผู้นั้นจำต้องหวังข้อนี้ คือ จักจมลงหรือจักฟุ้งซ่าน เปรียบเหมือนกระต่ายหรือเสือปลาลงสู่ห้วงน้ำใหญ่ หวังจะเอาอย่างช้างใหญ่สูง 7 ศอก หรือ 7 ศอกกึ่ง กระต่ายหรือเสือปลานั้น จำต้องหวังข้อนี้ คือ จักจมลง หรือจักลอยขึ้น !! (พตปฎ. เล่ม 24 ข้อ 99) วิเวกมี 3 กายวิเวก จิตวิเวก อุปธิวิเวก สมาธิไม่ใช่ไปเอาที่ป่าในที่สงบอย่างนั้น การสงบที่เรียกว่าสัมมาสมาธิของพระพุทธเจ้าคือสงบจากกิเลส ไม่ใช่สงบเพราะมีร่มบังเพราะมีที่เงียบๆ เพราะไปอยู่ป่าไม่ใช่ ศึกษาให้ดีๆ ใจของภิกษุไม่ได้สมาธิยิ่งไปออกป่า จะถูกป่าทำจิตที่ไม่เป็นสมาธินั้นให้จมหรือไม่ก็ลอย ฟุ้งกระจาย เหมือนตอนที่พระพุทธเจ้าออกบวชใหม่ๆนอกจากว่างก็เข้าป่าเหมือนเขา ไปทำทุกรกิริยา ซึ่งเป็นกิริยาที่ทุกข์ทั้งนั้นเลย ไม่ได้แปลว่าทุกข์ทรมานนะ แปลว่ากิริยาที่ชั่วไม่ดี แล้วเขาไปแปลทุกรกิริยาว่าทรมานกาย นั่นไม่ใช่แต่ว่าเป็นกิริยาที่เลวที่ไม่ควรประพฤติที่ไม่ควรทำ เป็นทุกรกิริยาของศาสนาทั้งนั้นเลย ผิดหมด เพราะฉะนั้นตามที่ประวัติมี พระพุทธเจ้าว่า...เราเคยเป็นผู้ชื่อว่า โชติปาละ ได้เคยกล่าวกับพระสุคต พระนามว่า กัสสปะ ว่า “การตรัสรู้เป็นของได้โดยยาก ท่านจะได้จาก โพธิมณฑลที่ไหน โพธิญาณท่านได้ยากอย่างยิ่ง” ด้วยผลแห่งกรรมนั้น เราได้บำเพ็ญทุกกรกิริยาเป็นอันมาก สิ้นเวลา 6 ปี เราถูกบุรพกรรมตักเตือนแล้ว (ปุพพกัมเมนะ โจทิโต) จึงแสวงหาโพธิญาณโดยทางผิด เรามิได้บรรลุการตรัสรู้โดยทางนั้น บัดนี้เราเป็นผู้สิ้นบุญสิ้นบาป(ปุญญปาปปริกขีโณ)(ล.32 ข.392) ในอัมพัฏฐสูตรก็ยืนยันไว้ ว่า จะหลงไปบรรลุวิชชาและจรณะต้องไปในป่า ไปแสวงหาในป่า เป็นความเสื่อม เป็นความเห็นความคิดอย่างนั้นเสื่อมเลย เข้าใจว่าการปฏิบัติธรรมต้องไปปฏิบัติในป่าจึงจะได้วิชชาจรณสัมปันโนของพระพุทธเจ้า นั้นเป็นทางที่ผิด เราไม่ได้บรรลุด้วยทางนั้น การบรรลุของพระพุทธเจ้าไม่ได้เป็นไปในทางป่าเลย แต่ท่านปฏิเสธอย่างสุภาพ บัดนี้เราเป็นผู้ที่สิ้นบุญสิ้นบาป ปุญญปาปปริกขีโณ อรหันต์ทั่วไปก็เป็นผู้ที่สิ้นบุญสิ้นบาป พระพุทธเจ้าเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า 620724_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ สยังอภิญญามาต่อศาสนาพุทธคือใครในยุคนี้