190616-046 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

พวกเรามีโลภะโทสะพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นโมฆะคือเป็นสิ่งที่หลงผิดหลงกลับเพราะเป็นทางกลับท้ายเป็น หัวอะไรอยู่ตลอดเวลามาชนิดไหนถ้าจะมาดูให้เห็นจริงไม่เห็นให้เห็นว่ามันกลับแล้วยังหรือว่าอันใดไม่กลับก็คือยังไงแล้วเราจะทำให้ถูกจะให้เห็นชัดแล้วก็จะทำตามให้ได้หมดโลกพระหมดโทรศัพท์หมดกิเลสตัณหาภายในจิตจิตละอ่อนโยนหินอ่อนเบากว่าง่ายแล้วก็รู้ดีจะกระทำอะไรต่ออะไรก็มีความรู้ดีเป็นตัวนำซึ่งเรียกว่าญาณทัศนะเรียกว่าอธิปัญญาเป็นยอดของพระอรหันต์หรือยอดของพระผู้รู้คือผู้เจริญทำอะไรมีเหตุมีผลทำลายรู้ดีเข้าใจดีทำแล้วจะต้องพยายามเอาแต่สิ่ง จะเกิดผลดีเป็นที่ตั้งไม่ได้ทำอะไรสุกเอาเผากินทำอะไรตามใจชอบไปเรื่อยๆไม่มีเหตุมีผลไม่ใช่เราทำทุกอย่างเราทำงานด้วยเจ็บถึงเราไม่ใช่ทำเพราะอยากทำแม้ไม่อยากทำก็ต้องทำถ้าเมื่อใดมันมีเหตุผลมันสมควรจะต้องทำมันเป็นการดีแล้วไม่ได้ทำเพราะอยากทำเราไม่อยากเราไม่ได้ทำเพราะไม่อยากทำก็ไม่ใช่อยากทำก็ไม่ใช่แต่เราทำเพราะรู้ดีเพราะเห็นดีเพราะเข้าใจดีพระยินดีอะไรก็ตามแต่ภาษาอินเดียที่เอามาขายกันเพราะเรารู้ดีมันเองหรือแบบเป็นกุศลเราก็ยังกุศลนั้นให้ถึงพร้อมเป็นไปตาม เขาจะทำการงานเราก็ทำการพักตามที่เหมาะที่ควรพวกเราท่านผู้มาใหม่ก็พยายามดูไล่เรียงขึ้นมาตามลำดับสงสัยอะไรให้ถามถ้าช้ากลัวไถ่ถามแล้วก็ผู้ชายแล้วก็พูดเป็นพี่รุ่นพี่ก็จะบอกบางทีบอกไม่ได้ก็จะมาบอกให้มาถามรุ่นพ่อคุณยายขึ้นไปตามลำดับแล้วก็เป็นไปตามลำดับตามลำดับซึ่งก็จะช่วยกันดูกันให้พยายามสำรวจเสมอว่าเรามาศึกษาถ้าเราเป็นผู้มาศึกษากินข้าวชาวบ้านเขาแล้วเราไม่ศึกษาชื่อเราเป็นครูมดเท็จชื่อว่าเราเป็นคนหลอกลวง ดูว่าเราเป็นผู้ไม่สู้เพราะฉะนั้นอย่างน้อยที่สุดเราจะต้องศึกษาจะต้องฝึกฝนจะต้องเรียนรู้แม้เราไม่ได้ไปสอนเขาไม่ได้ไปทำประโยชน์ให้แก่ผู้อื่นเลยเราก็จะต้องซื่อสัตย์ต่องานนี้คืองานศึกษาตนภาคเรียนเขาให้ตัวเองเจริญ