610530_สนทนาธรรมยามเช้ากับพ่อครู ณ ธรรมสถานภูฟ้าผาธรรม เรื่อง วางตัวยึด_.docx

อะไร สุข ทุกข์ มีจิต มีอกุศลจิตประกอบ ในสุข ในทุกข์ แล้วก็จัดการ จัดการที่เวทนา เทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ ก็จัดการที่เวทนานี่ ให้มันเป็นหนึ่ง เวทนาเก๊ กับ เวทนาแท้ อันนี้ก็ไม่มีใครพูดกันนะ เวทนา 2 เทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ ทำให้เป็นหนึ่ง หยั่งลงเป็นหนึ่ง ให้สำเร็จ คืออะไร ต้องรู้ว่า ไอ้นั่นมันเป็นตัวเก๊ มันไม่มีตัวตน มันเป็นเหตุแห่งทุกข์ สุข คุณมีเวทนา มีอาการสุข อาการทุกข์อยู่ ก็คือ อาการเก๊ทั้งนั้น รู้แต่ความจริงตามควมเป็นจริง ส.เดินดินว่า... พวกสายพม่า ก็เรียนรู้ เน้นเวทนาเหมือนกัน แต่เขาเน้นที่เวลานั่งหลับตาทำสมาธิ แล้วมันปวดแข้ง ปวดขา ก็ให้ลดตัวนี้ พ่อครูว่า... ไอ้นั่น ไปวุ่นวายอะไรกับร่างกาย ปวดขา ก็ขยับมัน กล้ามเนื้อไม่สมดุล ก็ขยับ แค่นั้นเอง ไม่ต้องไปจัดการอะไรกับมันเลย เวทนามันไมใช่กล้ามเนื้อ มันพลาด มันไม่เข้าใจเลยว่า ต้องจัดการให้มันเหลือแต่ เวทนาแท้ ส.แสนดินว่า... เขาไปจัดการดับเวทนาแท้เสียอีก พ่อครูว่า... มันปวดขา เหตุมันมาจาก ไม่ใช่ใจ เหตุเพราะนั่งทับมันนาน เลือดลมไม่เคลื่อน ก็ขยับมันหน่อย ก็หาย ไม่หายก็แสดงว่ากล้ามเนื้อคุณไม่ปกติ ก็นวดมันหน่อย ส.แสนดินว่า... เขาว่าไม่เก่งครับ ต้องนั่งจนมันดับความรู้สึกปวดขาได้เลยครับ พ่อครูว่า... มันก็เลยเถิดไปอย่างนั้น ไปกันใหญ่เลย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เหตุปัจจุใหญ่ ของการปฏิบัติเลย เวทนาก็เรียนรู้สามัญ ลืมตา มีสัมผัสเป็นปัจจัย เวทนา 108 ต้อง มีสัมผัสเป็นปัจจัย เรียนรู้ มโนปวิจาร 16 ก็สำคัญที่ มโนปวิจาร 16 ก็มีทวาร 6 สัมผัสแล้ว เกิดทุกข์ สุข ไม่ทุกข์ไม่สุข ทางทวาร 6 เป็น 18 หากคุณอ่านเวทนา คุณเป็นโลกีย์ เป็นเคหสิตะก็ต้องอ่านมัน ทำกิเลสให้ออก ให้เป็นเนกขัมมะ ต้องอ่านตรงนี้ให้ออก หากไม่เข้าใจจุดเป้าหมาย ตรงนี้แหละ ที่มันยุ่ง นอกนั้นเป็นองค์ประกอบ เวทนา 2 กายิกเวทนา เจตสิกเวทนา เวทนา 3 สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ เวทนา 5 สุข ทุกข์ โทมนัส โสมนัส อุเบกขา ก็อ่านว่ามันมีลักษณะอย่างไร ดีกรีอย่างไร ทำให้อยู่ในฐานอุเบกขาไว้ แล้วก็มา เวทนา 6 เวทนาทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ มีสัมผัสเป็นปัจจัย มีสุข มีทุกข์ น้ำหนักมัน โสมนัส โทมนัส หรืออุเบกขา คุณก็จัดการสิ เนกขัมมะ คุณต้องรู้รายละเอียดพวกนี้แล้ว เหตุมันมาอย่างไร สัมผัสแล้วมัน สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์ เหตุมันมาอย่างไร ได้มาก จางคลายจากสุข มาเป็นโสมนัส ทุกข์มาเป็นโทมนัส จนกระทั่งมันเป็นอุเบกขา ไม่สุขไม่ทุกข์ ไม่โทมนัส ไม่โสมนัส กลางๆ คุณก็จัดการทำ ทำให้อาการ ของคุณ ซึ่งมันเป็นนามธรรมทั้งนั้น มันจะทำได้ เพราะว่ามัน ไม่ยึดไม่ถือ มันปล่อย มันวาง มันเป็นของมัน แล้วสิ่งเหล่านี้ หากเราไปยึดมันปั๊บ มันก็เป็น พอมันไม่ยึด ไอ้คำว่าไม่ยึด มันเป็นภาษาไทย อุปาทาน ไม่ยึดแล้ว คุณวาง มุลจิตตุ ภาษาบาลี มาเป็นภาษาไทยก็คือ คำว่า ยึด กับคำว่า วาง คุณจะวาง เพราะว่าคุณไปยึดว่ามันเป็นจริงอย่างโน้นอย่างนี้ ไอ้ที่ว่า วางไอ้ตัวยึดนี้ คุณไปมี มีเวทนาเก๊ แล้วคุณก็ถือว่า เวทนาเก๊นี้ เป็นของแท้ ของเที่ยง ของนิจจัง คุณก็บอกว่า มันไม่ใช่ มันไม่ใช่นิจจัง พอคุณเกิดปัญญา เข้าใจว่า เออมันไม่นิจจัง มันไม่ใช่ของจริง มันอนัตตา มันเป็นตัวทุกข์ ตัวเหตุแห่งทุกข์ด้วยซ้ำ ไปหลงว่าสุขมันก็ทุกข์ เป็นอารมณ์สุข มันก็ทุกข์แหละ แต่คุณเองไปสมมุติมันขึ้นมาว่า เป็นอาการพอใจ คือสุข หากเป็นอาการไม่พอใจ ก็คือทุกข์ เป็นภาษาไทย คุณพอใจ มันก็สุข ไม่พอใจ มันก็ทุกข์ ไอ้นี่แหละ สุขๆทุกข์ๆ มันเป็นอาการเก๊ พอคุณนึกว่า เออมันไม่ใช่ของจริงหรอก อ๋อมันไม่จริงเหรอ มันเบาลง อ้าวเห็น วิราคานุปัสสี อ๋อเหรอ มันไม่จริงเหรอ อ้าวไม่จริงเว้ย ลดลงไปจริง หายไปเลย นี่ นิโรธานุปัสสี ตัวรู้ ธาตุรู้ มันซ้อนอยู่ในนี้ มันก็มีพลังงานที่รู้นั่นแหละ ว่ามันโง่ มันรู้นี่แหละว่า มันไม่มีจริง คุณก็ทำรู้นี่ ให้มันชำนาญ รู้นี่ให้มันมีประสิทธิภาพ ว่าแท้ๆ มันไม่จริง แล้วมันจริง มันก็มี เมื่อรู้ชัดเจนว่า มันไม่จริง ก็ไม่มี รู้ชัดเจน ก็ไม่มี มันก็จะรู้ความจริงตามความเป็นจริง ที่คุณปฏิบัติจริง ก็จะเห็นของจริง พวกนี้ว่า ใช่ ถ้าเราเห็นความจริง เข้าใจชัดๆอย่างนี้ มันก็หายไปเนอะ ก็เข้าใจ ก็ต้องทำ ก็ต้องฝึกเอา ฝึกได้จะรู้ว่า อ๋อ อย่างนี้เอง ปฏิบัติธรรม ทำเวทนาในเวทนา เนกขัมมะ 18 คืออย่างนี้เอง จบแล้ว