250916-586 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-อ031.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพฤหัสบดีที่ 16 กันยายนพุทธศักราช 2525 พ่อท่านตราปฏิเวธปัจจัยที่พุทธสถานปฐมอโศกพระผู้มาเรียนรู้ธรรมะก็จะเรียนด้วยความรู้โดยฟังสมัยโบราณจริงๆนะเรียนปริยัตินี้โดยฟังกันทั้งนั้นโดยฟังโดยเห็นเราเห็นเราก็รู้ได้ด้วยปัญญาเหมือนกันเห็นกิริยาเห็นอาการเห็นการกระทำของใครของใครเราก็ใช้ปัญญาเราพิจารณาเอารับเอาจากเห็นรู้ได้จากฟังรับรู้ด้วยเห็นรับรู้ได้ฟังเสร็จแล้วเราก็เอามาพิจารณาเอามาปฏิบัติทดสอบพิสูจน์ธรรมของตน เรียกว่าปฏิบัติเมื่อปฏิบัติแล้วมันก็จะเกิดผลมีเหตุมีปัจจัยครบครันก็จะเกิดได้ผลเองเพราะการศึกษาจึงมีทั้งการรู้เรียนกันไปแจกแจงกันไปกว่าจะเกิดศรัทธากว่าจะเกิดความเห็นแจ้งกว่าจะเกิดการเชื่อถือนับถือได้มันยากเพราะว่าธรรมะทวนกระแสโลกโลกก็เป็นอย่างลูกโลกส่วนธรรมะนั้นมันจะตรงกันข้ามกับโลกแต่มันก็สอดคล้องกับโลกเพราะว่าผู้ที่ปฏิบัติธรรมะแล้วไม่ใช่ผู้เป็นปฏิปักษ์ของโลกเป็นผู้กลับทำให้โลกอยู่เย็นเป็นสุขสันติมุมกลับวันนี้เข้าใจยากเราเป็นคนเสียสละเราเป็นคนขย หมั่นเพียรเราเป็นคนสร้างสรรค์แล้วเราเป็นคนอนุเคราะห์ให้แก่โลกแต่โลกมันโง่โลกมันต้องการได้มากๆมามันก็ขี้เหนียวมันก็เผาผลาญมันก็โลภโมโทสันให้แก่ตัวเองอยู่เท่านั้นแล้วไม่เผื่อแผ่ออกโรคจึงมีแต่การกอบโกยหวงแหนและก็เผาผลาญซึ่งมันเป็นความทารุณมันขาดขาดสันติมันเกิดการเดือดร้อนกันแก่งแย่งกันแล้วก็ยิ่งทำลายลงทำลายลงเพราะบริษัทศาสนาสัจธรรมจึงมาแก้แก้จุดที่ให้รู้จักการเป็นอยู่แล้วก็เป็นอยู่โดยอย่าเกินเพราะแม้แต่การกินการอยู่การหลับการนอนสิ่งสำคัญของชีวิต ที่เรียกว่าปัจจัยมันไม่มีอะไรมากนอกจากไม่มีอะไรมากแล้วเราก็สร้างสรรค์ทีนี้ถ้าสร้างสรรค์และเราไม่โลภเราก็แบ่งแจกเจือจานเกื้อกูลกันออกไปได้ถ้าโลกเข้าใจสั้นๆอย่างนี้แล้วก็เป็นคนอย่างนี้จริงตรงจริงไม่มี
อ่านต่อ
กิเลสเหลือนะโลกไหนๆเมื่อใดเมื่อใดมันก็ไม่ขาดแคลนธรรมชาติก็จะสมบูรณ์ทุกคนก็จะไม่เผาผลาญแม้แต่การกำหนดกิเลสกำหนดกำหนดราคะอะไรกำหนดได้ไม่ให้มันดิ้นรนออกมาไม่ให้มันมีพฤติกรรมออกมาถึงข้างนอกไม่ต้องมาทำอะไรให้มันมากมายแม้แต่การสมสู่ก็น้อยก็สามารถจะกำหนดจำนวนคนได้มันจำนวนคนพอเพียงกับการหมุนเวียนของธรรมชาติคนเกิดมาแล้วธรรมชาติมันก็หมุนเวียนขึ้นมามันมีใบไม้ต้น นกหลวงปู่ปีกมันก็ช่วยธรรมชาติทั้งนั้นมันกินผลไม้กินเมล็ดเข้าไปแล้วก็เอาไปถ่ายตรงนู้นถ่ายตรงนี้มันก็เกิดต้นหมากรากไม้เป็นการกระจายพันธุ์เป็นการหมุนเวียนอยู่ในธรรมชาตินกบางอย่างมันก็กินก็กัดสัตว์บางอย่างซื้อว่าสัตว์บางอย่างมันก็กินสัตว์บางอย่างอะไรมันหมุนเวียนอยู่ตามธรรมชาติของมันคนเราก็อยู่ในฐานะของคนถ้าคนอยู่สะอาดสะอ้านแล้วสัตว์ต่างๆไม่อยู่ด้วยเพราะว่าคนสามารถทำความสะอาดสะอ้านได้สามารถที่จะป้องกันความรบกวนของสัตว์ต่างๆได้ด้วยความรู้และเราก็อยู่กันโดยไม่ต้องให้มันมาทำลายเราเพราะว่าสัตว์หลายอย่างมันทำลายคนเหมือนกันยังยุ่งไม่กินเลือดของคนอย่างนี้เป็นต้นมันก็ทำลายเราแต่เราสามารถป้องกันมันได้มันก็ไม่สามารถทำร้ายทำลายเราได้ โดยเราไม่จำเป็นจะต้องไปทำลายมันแต่มันก็ดูของมันเองมันก็ดิ้นรนของมันเองมันไม่กินเราตรงมันก็มีสิ่งอื่นเป็นของตรงของมันเหมือนกันมันก็ไปหาอย่างอื่นอย่างใดอะไรต่ออะไรอยู่ได้ถ้ามันไม่เจริญถ้าสมมุติว่าสัตว์บางอย่างมันจะกินเรามันจะใช้เราเป็นอาหารโดยตรงเมื่อเราเองเราไม่ยอมให้มันกินมันไม่ได้กินเราตรงมันก็ไปกินอาหารอ้อมกินอาหารอ้อมมันก็ไม่เจริญมึงไม่เจริญเดี๋ยวมันก็หมดเผ่าพันธุ์ก็ดีแล้วนี่เผ่าพันธุ์มันมาทำลายคนหมดไปมันก็ไม่เป็นไรสัตว์ที่หมดเผ่าพันธุ์ทำลายคนคนก็เป็นอยู่สุขทางนี้เป็นต้นเพราะถ้าคนเราฉลาดรู้ฉลาดที่จะป้องกันตนโดยไม่ต้องไปทำร้ายต่อแล้วเราก็รู้จากธรรมชาติสามารถรู้ปริยัติปฏิบัติและปฏิบัติตนไปในรอบอย่างนี้เราทำได้เมื่อ แต่เราคนเมื่อนั้นเราสบายก่อนคนอื่นแล้วเราก็สอนคนอื่นให้สบายเป็นวงกว้างออกไปเป็นสังคมเป็นหมู่กลุ่มนี้เป็นไปมากเพียงพอในโลกโลกนี้ก็จะสุขเย็นทั่วโลกได้เป็นสั้นๆเป็นคำแนะนำสั้นๆง่ายๆเหมือนผู้ใดรู้ผลของตนเองว่าตนเป็นอยู่สุขตนรู้แล้วว่าอยู่กับโลกเขาอย่างไรผู้นั้นแหละเป็นผู้ที่เป็นพระอรหันต์เรามีจุดมุ่งหมายว่าเราเองเราจะต้องไม่เห็นแก่ตัวเราจะต้องเสียสละก็คือผู้ที่ไม่ต้องไปหนักหนาอะไรกับตัวเองแล้วแล้วก็ยังเป็นคนที่จะช่วยโลกพระอรหันต์ทุกวันนี้ทำงานหนักเพราะว่าจะต้องทำงานช่วยโลกเขามากโลกเขาเดือดร้อนมากต้องมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขา พระเจ้าทุกวันนี้ทำงานหนักมากเพราะว่าซาตานมันมีแรงมากซาตานมันมีฤทธิ์สูงพระพุทธเจ้าจึงจำเป็นต้องทำงานหนักมากฉันใดพระอรหันต์ก็คือตัวพระเจ้าหรือฉายาของพระเจ้าตัวแทนของพระเจ้าโดยตรงจะต้องทำงานหนักมากทำงานหนักก็ไม่เป็นไรเมื่อถ้าไม่มีตัวตนท่านก็ไม่ได้ทุกข์ท่านก็ไม่ได้เดือดร้อนท่านทำงานหนักก็เท่ากับช่วยพระเจ้าหรือเป็นตัวพระเจ้าเองนั่นแหละทำงานไปจนกว่าเราจะตายมันก็ตายตายแล้วคนที่อยู่ก็ทำกันไปถ้าเผื่อว่าเราทำให้โลกนี้สงบเย็นเพราะว่าเรามีความรักในหมู่ปวงชนเราช่วยหมู่ปวงชนมันก็เท่านั้นตัวเราเองเราก็สบายเราช่วยหมู่ปวงชนแล้วก็สบายเพราะงั้นเราสบายอยู่ทั้งขึ้นทั้งล่องเราช่วยเขาก็สบายตัวเราก็สบายแถมเราสบาย เรายังได้ช่วยเหลือโปรไฟล์สัตว์โลกอยู่จนกระทั่งตายเราจึงมีทั้งความพ้นทุกข์มีทั้งความสบายแล้วมีทั้งการได้ช่วยเหลือเฟือฝ่ายผู้อื่นตามความสามารถของเราใครยิ่งทำมากก็ยิ่งจะเกิดความสามารถมากเป็นของธรรมดายิ่งชำนาญยิ่งรู้ยิ่งรู้ยิ่งยิ่งทำอะไรได้ดียิ่งขึ้นไปเรื่อยๆนี่เป็นเรื่องของความจริงที่ผู้ใดเข้าถึงแล้วหมดสงสัยไม่มีปัญหาเพราะฉะนั้นก็พากเพียรทำตนไปตามความจริงฐานะของเราเท่านี้เราก็ทำให้ยิ่งยิ่งขึ้นมีอุดมการณ์หรือมีเป้าหมายที่จะทำไปจนกว่าเราจะตายทำได้มากได้น้อยก็ไม่มีปัญหาพูดได้หมดปัญหาและผู้ใดรู้ทุกข์รู้เท่าทันทุกข์แล้วไม่เป็นทาสทุกทำงานไปตลอดชีวิต โดยการไม่โลภแต่ยิ่งที่สุดมีเป้าหมายมีมาตรการต่างๆตัดสินเราก็จะรู้ว่าเราอยู่ในฐานใดและเราเป็นผู้ที่สร้างคุณค่าอยู่ตลอดไม่ว่าจะเป็นอริยะโสดาสกิทาอนาคาอรหันต์ก็เป็นผู้สร้างคุณค่าถ้าเข้าใจศาสนาพุทธที่แล้วสร้างคุณค่าและก็ทำตนให้ไปถึงที่สุดแห่งที่สุดผู้ได้ถึงแล้วก็รู้ถึงแม้สิ้นสุดในตนแล้วตนไม่ต้องศึกษาอีกก็จะรู้ว่าก็เหลือแต่ทำประโยชน์ให้ผู้อื่นเท่านั้นเพราะว่าเราเองตัวตนของเราสบายแล้วก็มีแต่สร้างสรรค์ประโยชน์ให้คนอื่นทุกวันทุกวันไปเป็นความจริงเราเมื่อยก็พักเราไม่เมื่อยก็เพียรเราป่วยก็ต้องพักอีกก็เท่านั้นเองหรือแม่เราแก่ทำไม่ได้แล้วแล้วก็ทำได้นิดๆหน่อยๆทำได้ ไม่ๆนักแต่สักวันหนึ่งถ้าคนที่เป็นพระอรหันต์แล้วก็จะไม่อยู่หนักแผ่นดินนักเราทำประโยชน์ไม่ได้มากเท่าที่ควรเขาก็จะปล่อยชีวิตปล่อยร่างกายตายไปเท่านั้นเองนะเขาก็พูดเราได้พิริยะปฏิบัติแล้วรู้ตัวปฏิเวธธรรมที่ชัดเจนเราก็จะได้พิสูจน์ศาสนาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยตนก็ได้ประโยชน์และมนุษย์ชาติก็จะได้ประโยชน์ตาม [ไม่สามารถถอดข้อความได้]