210828-264 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ016.txt

ีส่วนเหลือส่วนเหนือที่เรียกว่าอุปสรรคก็คือรูปนามขันธ์ 5 แต่รูปนามขันธ์ 5 นี้มันหมดเขตให้กับตนมันหมดสุขให้แก่ตนมันไม่ต้องหลงแต่มันก็รู้สภาวะรองรับตอนนี้สภาพเป็นที่กระทำสุดเขาวิหารคืออาศัยคำว่า สิ่งที่รองรับอยู่จะเรียกวันศุกร์โดยปริยายก็เป็นจุดที่เป็นไปในลักษณะสงบมักน้อยสงัดเป็นไปเพื่อการรองรับอยู่เท่านั้นเองไม่ได้เติมไม่ได้เปลืองไม่ได้มากไม่ได้หมายผู้ใดเข้าใจคำว่าทุกข์คือสิ่งที่ทนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากพวกนั้นก็จะเห็นทุกข์นั่นแหละเกิดขึ้นทุกวันแต่ทุกข์ใดที่เราทนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากเราก็ส่งไว้แล้วก็ยังทรงอยู่แล้วก็เป็นฝ่ายและเราก็ดำเนินสิ่งนั้นเมื่อเราเข้าใจได้ว่าแม้เราจะไม่เราจะทำสิ่งที่เรียกว่าเป็นคนอยู่แต่เราก็ทนได้สิ่ง กุศลให้กินดีเราทำได้เหมือนแบบเหยียดแขนก้าวขามันง่ายหรือว่ามันจะหนักกว่านั้นหน่อยเราก็ทำได้ถ้าอย่างนี้เราก็ทนได้หนักอย่างนี้เราก็ยังทนได้แล้วเราก็ยังเข้าใจว่ามันก็ควรทำมึงก็เหมาะสมมันก็น่าจะเป็นไปได้แล้วเราก็จะทำอยู่สิ่งที่เรากระทำนั้นก็คือบทบาทคือตัวการงานหรือตัวการกระทํา สมดีอยู่เท่าที่จะทำได้เป็นที่สุดแห่งความสามารถส่วนบุคคลนั้นจึงเป็นบุคคลที่ก่อดีอยู่ในโลกอย่างนั้นเองไม่ได้เป็นผู้ที่จะส่งแสวงสุขแสวงการบริการจนเอารัดเอาเปรียบคนอื่นหรือแย่งชิงความสุขแก่กันและกันรู้จักกันและกันเราจะเป็นผู้ที่กระทำซึ่งในโลกเท่านั้นเองมีบทบาทอย่างแรงจนมีบทบาทความเป็นเครื่องจักรกลอันประเสริฐโดยมีปัญญาเป็นเครื่องตัดสินเป็นเครื่องไตร่ตรองและเราก็เติมน้ำมันแล้วเราก็ยังอยู่เท่าที่พอเป็นไปโดยการรู้ความจริงตามความเป็นจริงไม่ได้เป็นเกณฑ์ที่เราจะพอเป็นไปแล้วเราก็จะมีความรู้ว่าถ้าเราค้นควาย ถ้าเราสร้างเราสรรมันก็เป็นของดีถ้าจะได้สามารถทำได้ก็เป็นความประเสริฐความดีที่สุดในโลกแล้วก็ถือเป็นความดีไม่ใช่เราหลงอยากได้ดีแต่มันเป็นความดีที่จริงคือมนุษย์ก็จะดำเนินไปและควรดำเนินไปในตราบเท่าที่เราเองยังไม่หมดลมหายใจ