สื่อธรรมะพ่อครู(ปฏิจจสมุปบาท) ตอน ความหลงกับสัญญาวิปลาส.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(ปฏิจจสมุปบาท) ตอน ความหลงกับสัญญาวิปลาส _สมณะพอจริงถามมา กิเลสโมหะ หลง 5 ใช้ภาษาบาลีแบบนี้ถูกไหมครับ 1.หลงลืม คือ มุฏฺฐสฺสติ(หลงลืมสติ) 2.หลงผิด คือ มิจฉาทิฏฐิ(รู้ผิด เข้าใจผิด เห็นผิด) 3.หลงใหล คือ สัมโมหะ(หลงใหล) 4.หลงตัว คือ อัตตามานะ(ยึดตัวถือตนจนสำคัญผิดคิดว่าตนเองดีที่สุด) 5.หลงเหลือ คือ สอุปาทิเสส(ยังมีกิเลสบางอย่างหลงเหลืออยู่) ใช้ได้ไหมครับ อีกอย่าง หลงลืม กับ สัญญาวิปลาส เหมือนหรือต่างกันอย่างไร ครับ และที่หลงๆลืมๆ แบบได้หน้าลืมหลัง วางสิ่งของไว้ก็ลืมจำก็ไม่ได้ อย่างนี้เป็นกิเลสโมหะด้วยหรือไม่ครับ พ่อครูว่า...ก็ไม่ได้ดูละเอียดทีเดียวแต่ดูแล้วใช้ได้ คำว่าหลงลืม ก็ใช้คำว่า มุฏฺฐสฺสติ(หลงลืมสติ) ใช้ได้ หลงผิด มิจฉาทิฏฐิ(รู้ผิด เข้าใจผิด เห็นผิด) หลงใหล คือ สัมโมหะ(หลงใหล) หลงตัว คือ อัตตามานะ(ยึดตัวถือตนจนสำคัญผิดคิดว่าตนเองดีที่สุด) หลงเหลือ คือ สอุปาทิเสส(ยังมีกิเลสบางอย่างหลงเหลืออยู่)

ก็ใช้ได้หมด หรือ คำว่าหลงลืมจะใช้คำว่า สัญญาวิปลาส เหมือนหรือต่างกันอย่างไร สัญญาวิปลาสคือใช้สัญญาในชั่วระยะเวลานั้นๆ สัญญาเป็นเจตสิก ทำหน้าที่กำหนดรู้แต่มันกำหนดรู้ผิดพลาดไป มันไม่ใช่ความหลงผิดทีเดียว แต่เป็นความหลงลืมชั่วครั้งชั่วคราว เรื่องมันหลุดไป ลืมไป จะใช้คำว่าสัญญาวิปลาสกับความหลงลืมก็ได้ มันไม่ใช่ผิด แต่มันลืม หลงใหลคือสัมโมหะก็ได้ หลงตัว คือมานะ อติมานะก็ได้ หลงเหลือคือ สอุปาทิเสส ก็ได้เป็นคำไวยพจน์กัน

ถามว่าเป็นกิเลสไหม ก็เป็นส่วนที่ยังไม่บริบูรณ์ หลงลืม ถามว่าโมหะหรือไม่..ก็ไม่ทีเดียว บางทีก็ไม่ใช่ ถ้าหยาบๆแน่นอนก็กิเลสแท้ๆ ถ้าไม่ได้หยาบแต่เป็นชั่วครั้งชั่วคราวเป็นไปได้เพราะใช้พลังงานมากมีเรื่องมาก ก็เข้าใจความหม