260510-647 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ036.txt

ตัวเราให้จริงเห็นไม่จริงว่าใจเราละกายเราก็ละถ้าแม้ว่าเราจะเกี่ยวข้องสัมพันธ์อยู่บ้างอยู่ในโลกเพราะมันเป็นของโลกความดีความเลวหรือสมบัติมีพิษไม่มีพิษอยู่มันก็มีอยู่ในโลกแต่เราเป็นคนที่เหนือพิษเหนือไอ้ที่เป็นสมบัติของโลกหรือเป็นของที่มีอยู่ในโลกแล้วเราอยู่เหนือจริงๆ พิษนั้นทำร้ายทำลายอะไรเราไม่ได้มันตั้งแต่ขนาดอาจจะยังรู้ง่ายเราก็ได้แนะนำกันได้พยายามให้กระทำให้พิสูจน์ประมาณนึงเราจะมั่นใจว่าอย่างนี้เราอยู่เหนือแน่แม้จะไม่ละเอียดจนกระทั่งถอนอาสวะเพราะว่าเรายังไม่มีปัญญารู้ว่าอาสวะคืออะไรก็ตามแต่เราจะรู้น้ำหนักของจิตใจของเราเลยว่าเราจืดเราวางได้สนิทเราไม่กระเทือนหรอกหรือแม้กระเทือนบ้างเล็กๆน้อยๆเราก็มั่นใจว่าสิ่งที่มันกระทบกระเทือนอยู่นั้นน่ะดึงเราฉุดเราลงไปสู่อันนั้นอีกเวียนวนลงไปเสพติดหรือว่าเป็นหุ้นไปไวไปเป็นภาพมันอีกไม่ได้ เราจะต้องเห็นความจริงรู้อย่างชัดอย่างแม่นอย่าลังเลสงสัยเป็นคนที่รู้ขั้นตอนทำให้เป็นจังหวะจะโคนรู้จริงรู้จังพิจารณาตรวจตราเราจะได้มีฐานพักอาศัยเพราะถ้าความที่ยังไม่รู้แน่ก็เวียนวนวกวนสูงแล้วก็ดูต่ำต่ำแล้วก็ดูสูงบางทีเรารู้สึกว่าไม่รู้สูงมีสูงอะไรดูสูงจริงแต่ก็เวียนวนหมุนเวียนจบไปต่ำมาหน้าอายบางคนนั่นน่ะก็สูงอยู่ปัญญาก็ดีอยู่แต่ว่าปัญญาที่จะรู้ตนเรียกว่าสัตว์กายรู้จริงๆของตัวของตนเองมันไม่ละเอียดพอในความหมายในภาษารู้ดี แต่ตัวจิตจริงเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงไม่รู้จริงจิตของเราเป็นจริงได้จริงและจริงไม่อ่านให้หมั้นให้ชัดไม่รู้ขอบเขตเมื่อไม่รู้ขอบเขตแล้วมันจะต้องไปเกี่ยวไปเกาะไปข้องไปวุ่นกับอันนั้นหรือไม่ก็ไม่รู้และนำพาให้เราเองเนี่ยอยู่ในฐานะดีแล้วก็กลายเป็นคนตกไปในฐานะที่ไม่ดีได้ซ่อนอยู่มันมีสภาพซ้อนอยู่แล้วขอให้พวกเราได้เข้าใจให้ชัดเจนยาฆ่ามัวถ้าบอกว่าเรามีฐานพักแล้วมันไม่มีการเลื่อนตกอะไรมากมายหรอกมันจะเลื่อนตกก็ตกแต่ด้านจิตใจเล็กๆน้อยๆเสร็จแล้วเมื่อเราอ่านรู้ชัดเจนแล้วเราก็จะแก้ไขปรับได้ เฉพาะเมื่อผู้ที่มีฐานะทางรูปประธรรมก็ได้สบายแล้วถ้าเผื่อว่ารูปธรรมก็พรากห่างจากมาได้ดีแล้วด้วยเหลือจิตใจเท่านั้นเองถ้าผมว่าจิตก็ที่จริงจิตมันก็ร่อนแล้วก็จางออกมาแล้วด้วยแล้วเราจะไปต้องไปวกเวียนลงไปอีกทำไมกายก็พรากได้ใจก็จางแล้วด้วยแล้วก็ต้องรู้ให้มันชัดมันไม่ดีอย่างไรมันไม่สมอย่างไรทำไมจะต้องเข้าไปคลุกคลีไปเกี่ยวข้องสิ่งนั้นอีกเราก็จะต้องรู้แม้แต่เราอยู่เป็นพระเป็นนักบวชเป็นผู้ที่ห่างที่พรากแล้วนี่ก็ตามโดยจริงแล้วใจก็พรากใจก็แข็งก็กล้าแล้วกายมันยังต้องสัมผัสสัมผัสต้องเกี่ยวข้องอยู่ก็ยังได้เลยแม้กายเราสัมผัส พันเกี่ยวอยู่แต่เราก็จะเป็นจิตที่แข็งแรงจริงๆแล้วก็จะใช้บทที่สัมผัสๆในส่วนลึกส่วนสูงนั่นแหละเป็นบทฝึกหัดที่มันซ้อนอยู่ในตัวของมันเองตนย่อมรู้ตนตนตนตนตนตนจะรู้ดีว่าเรานี่ได้ฝึกหัดอยู่มีเศษมีเสี้ยวอะไรคนอื่นไม่รู้ได้ด้วยเราแต่เราก็จะได้อาศัยสิ่งจริงเหล่านี้ถ้าไม่มีของจริงพวกนี้หล่อๆหล่อๆแล้วมันไม่รู้หรอกโดยอาสวะโดยอนุสัยหรือโดยความละเอียดสูงขึ้นในภพของจิตแล้วเนี่ยมันไม่รู้มันรู้ไม่ได้เพราะฉะนั้นศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเป็นศาสนาไม่ได้หนีเหตุปัจจัยไม่มีเหตุปัจจัยแต่ที่มีรูปแบบหรือมีวิธีการต้องพรากห่างพราก ประชุมหรือยางออกจากน้ำเป็นระยะยาวบ้างระยะสั้นบ้างนั้นก็มีจริงนั่นก็เป็นวิธีการครั้งๆครั้งคราวๆเพราะถ้าเผื่อว่าเราเองเราสัมผัสๆอยู่กับเหตุปัจจัยนี้เราสู้ไม่ได้จริงๆจิตละอ่อนป้อแป้เลยเราก็ต้องพรากต้องห่างกันเสียก่อนอย่ารู้อย่าเห็นเลยทำอินทรีย์พละในส่วนอื่นที่พอทำได้แล้วก็ทำไปเมื่อพระอินทรีย์พละมันดีขึ้นจิตใจเราดีขึ้นแข็งขึ้นก็เป็นทุนที่เราจะรู้ด้วยปัญญาด้วยนะมันซึ่งจะมีความรู้รู้ว่าไอ้สิ่งที่ควรรักควรล้างคนหน่อยนะมันมีผลดีจะเกิดน้ำหนักอินทรีย์พละเป็นศรัทธาเป็นวิริยะเป็นสติเป็นปัญญาเป็นสมาธิใหญ่ที่จะเพิ่ม เพิ่มขึ้นแล้วเราก็จะได้เพราะเรารักอะไรได้เราจงละเราทำอะไรได้จงทำอย่าไปเหลาะแหละวนเวียนอยู่อย่างนั้นพูดไปพูดมาบอกแวะเวียนไปเวียนมาชาติแล้วชาติลาวแล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าวิบากเก่าบ้างวิบากใหม่บ้างว่าเราทำดีแค่ไหนตายจากชาตินี้แล้วไปเป็นหมูเป็นหมานะเนี่ยไม่สวยตายแหละเกิดมาเป็นคนได้ชาตินี้แล้วพบศาสนาด้วยและมีคนเอาภาระมีหมู่กลุ่มมันดีช่วยเหลือเฟือฝ่ายแล้วตั้งใจเอาให้มันจนมีหวังได้ว่าเราจะได้เกิดเป็นมนุษย์อีกหรือได้บรรลุชาตินี้เลยได้ก็จะไปรอช้าอยู่ทำไมพยายามเข้าอย่างนั้นให้ได้แล้วก็ขอยำไม่เห็นฐานพรรคให้รู้ด้วยจริงว่าเราจะต้องเป็นอุปกรณ์ เรารักได้ก็รักจริงและรู้ได้ต้องรู้จริงไม่ใช่ละได้ก็ไม่รู้หรือรู้และรับไม่ได้ไม่เอาทั้งสองอย่างเจ้าละได้ด้วยรู้ด้วยรู้แล้วก็ต้องละให้ได้ละได้แล้วก็ต้องรู้ว่าเรารักได้อย่างนั้นจริงๆแล้วเราจะเป็นผู้มีฐานพักเราจะปฏิบัติธรรมไปตามขั้นตอนเป็นผู้มีความมั่นคงแข็งแรงไม่กลับไปกลับมาไม่หกเขมรตีลังกาไม่วกเวียนวุ่นวายให้ตัวเองก็ไม่เข้าท่าให้คนอื่นก็นั่งสงสัยให้คนอื่นก็ไม่มั่นใจมันก็เลยไม่ได้พากันดีตัวเองก็ไม่ดีแต่ถ้าเผื่อว่าตัวเองก็ทำไม่ได้ดีตัวเองก็มั่นใจไม่ และมั่นคงเพราะเรารู้ได้แม่นเรารู้ดีตรงเราชัดเจนดีถ้าเราชัดเจนดีแล้วไม่มีปัญหาเราก็เป็นผู้ที่แม้จะไปช้าก็เป็นการไปช้าที่เขาว่าช้าแต่ว่าแน่นแน่นอนที่เขานิยมพูดเป็นภาษาอังกฤษคำว่า slow but sure แม้ช้าแต่ว่าก็แน่นอนดีมันก็ยังดีเพราะงั้นขอให้เราได้ละเอียดเรามากันได้ปานนี้ก็พยายามตรวจสอบตรวจทานแล้วก็รู้จริงเห็นจริงเราจะได้เป็นผู้ที่เบิกบานแจ่มใสอย่างน้อยที่สุดเราก็มีฐานพักอย่างน้อยที่สุดแล้วก็มั่นใจว่าของจริงมีความจริงมีไม่ใช่มาปฏิบัติแล้วก็ไม่รู้ได้อะไรไม่รู้ได้อะไรจริงหรือเปล่า เสร็จแล้วออกไปออกจากนี่ไปก็เลยไม่ศรัทธาเลื่อมใสศาสนาซะด้วยเลยไม่มีจริงอ่ะพึ่งไม่ได้ศาสนาไม่ต้องเอาเลยกลายเป็นคนตกต่ำไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ตนก็น่าเสียดายก็เพราะเราได้ตั้งอกตั้งใจก็ไม่ต้องเคร่งเครียดแต่ว่าให้มันรู้จุดที่เราจะกระทำสำหรับตนสำหรับตนซึ่งไม่เท่าเทียมกันอะไรที่บกพร่องอะไรที่ควรจะเสริมอะไรที่ควรจะทำให้มันดียิ่งในจุดนั้นจุดนี้ตามที่พูดไปเนี่ยมากอธิบายอยู่มากแล้วก็จับเป้าจับจุดของตนของแต่ละคนให้แม่นดีๆเราก็จะได้เป็นผู้ที่ได้เดินทางไปสู่ความประเสริฐตามที่พระบรมศาสดาได้รู้ได้แจ้งความจริงอันนี้แล้วก็เอามาสั่งสอนไว้ 2,000 กว่า แล้วก็ยังยืนยาวมาอยู่และแม้บัดนี้มันจะอ่อนแรงหรือมันจะเจือจางจนหาความจริงได้ยากมันก็ยังมีความจริงอยู่ตามที่พวกเราได้เสาะแสวงหาเมื่อมาพบที่นี่ก็พยายามอ่านความจริงจากที่นี่ให้ได้จริงหรือเปล่าถ้าจริงแล้วเอาให้ดีๆแล้วเราจะเป็นผู้ที่มีบันไดที่มั่นคงเดินขึ้นไปเดินขึ้นไปแล้วไม่ใช่เดินขึ้นแล้วก็วิ่งลงวิ่งลงแล้วก็เดินขึ้นสลับสับไปอย่างนั้นมีแต่จะทิศทางเดินขึ้นและเดินขึ้นไปถึงที่สุดแห่งที่สุดได้อย่างดีกันทุกๆคน