191027-066 อภิณหปัจจเวกขณ์-กฉ-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ008.txt

ี่น่าจะตื่นเต้นดีใจอะไรมันก็จะต้องมีเหตุปัจจัยมาแต่เหตุที่มันเราค้นไม่เจอหรือว่าเรานึกไปถึงทั้งสิ้นแต่มันดีก็ดีไปมันดียิ่งกว่าเราฆ่าก็ดีไปจิตใจที่เรารู้เท่าทันสภาพที่แม้มันจะไม่สนใจหรือว่าแม้แต่มันจะเกินตามที่เราฆ่าเราหมายก็เป็นจุดธรรมดาที่เราจะได้รู้ถ้าการที่เรารู้แล้วท่านได้มากกว่าที่เราคาดหวังไว้แล้วก็เกิดพองใจดีใจ รู้เถอะว่าน่าจะผิดของเราได้คู่คิดของเราได้เกินความเป็นจริงตามความเป็นจริงจิตของเราได้อร่อยหรือว่าเป็นรถโลกไปมากแล้วหรือแม้ไม่สมที่เราฆ่าเราก็คาดหวังเราก็เสียใจเราก็น้อยใจท้อแท้ใจนั่นก็เป็นเรื่องของโลกอีกซึ่งมันเป็นไปได้แต่เราก็จะต้องไม่เสียใจต้องไม่จริงๆต้องคิดให้ใครถามว่าจะไปเสียมันทำไมใจสุดของที่ไม่ได้สนใจมันก็เสียไป 1,000 แล้วและยังไม่พอใจของเราเราจะมาเสียซ้ำเข้าไปอีกแสดงว่าเราโง่มากโง่ที่มันสิ่งนั้นมันยังไม่ได้เลยเหตุปัจจัยคบกันถึงไม่ได้ตามความเป็นจริงตอนแรกเรายังมาเอาใจของเราท้อแท้อ่อนแรงเสียลงไปอีกเบาลงไปอีกนั่น หนักเกินไปก็คิดให้เห็นที่จะถึงเราจะต้องไม่ท้อแท้ไม่เสียใจเมื่อมันไม่ได้ตามที่เราคาดเราก็รู้ว่ามันไม่ได้ตามที่เราทานแล้วก็ค้นหาเหตุที่บกพร่องถ้าดีที่เราควรจะทำเราก็ทำขึ้นไปถ้ามันไม่ดีแล้วเราก็ไม่ทำอะไรสักอย่างแล้วถ้ามันไม่ควรทำถ้าสิ่งใดควรทำก็ทำให้ดีขึ้นพูดเข้าใจความจริงตามความเป็นจริงซึ่งสิ่งที่สร้างที่เกิดและก็กระทำใจอย่างที่ว่านี้ได้จริงเรียนรู้สภาวะทุกอย่างทุกอย่างที่มันเกิดในโลกและเราก็ทำใจของเราให้เฉยไม่มีแต่ภาพรู้ที่เป็นธาตุรู้กันชัดเจนแล้วก็เรียกจิตเหล่านี้ว่าจิตไม่ตื่นเต้นผิดไม่เสียใจไม่ดีใจจิตไม่โลภไม่โกรธแต่จิต ตัวปัญญาอันแท้จริงเป็นปัญญาอันยิ่งเป็นตัวอย่างทัศนะวิเศษอันนี้วิมุตอันมีสิ่งที่รู้ยิ่งจะไปทุกข์กับมันที่ไม่ควรจะไปกรุงไปแต่งไปเพิ่มจนหลงกับที่โลกเขาตั้งไว้มันมีอยู่เต็มโลกเรื่ององค์ประกอบที่เรียกว่าเป็นเครื่องประโลมโลกเสกอนุบาลชนะเลิศประโลมโลกเล่นปัญหาเรื่องอะไรต่างๆนานาพวกนี้ภาษาเรียกสิ่งเหล่านั้นคือจิตที่เราไปยึดหมายแล้วก็เป็นหลงรักหลงชอบหลงพอใจหลงดีใจเสียใจอะไรอยู่เป็นตัวที่ทำให้เราเองแพ้ง่ายเรียกว่าเป็นผู้ที่ยังไม่ถึงที่สุดแห่งการรู้อย่างแท้จริงคือเป็นอริยบุคคลชั้นสูงสุดคืออัจฉริยะชั้นสูงสุดท่านใดจะ เรียนรู้แทงทะลุถึงสังขารที่ทุ่งดังกล่าวแล้วกับการหัดทำใจให้เป็นธาตุรู้ที่บริสุทธิ์ไม่ขึ้นไม่ลงไม่รู้ไม่ทุกข์ไม่สุขแต่มีจิตวางว่างอยู่ปล่อยอยู่เป็นธาตุรู้เต็มให้ได้ขณะนี้เป็นเวลาก่อนฉันของเช้าวันที่ 28 ตุลาคมพุทธศักราช 2519 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำพวกเราไปประเวศปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเราเป็นผู้ที่จับจิตจับใจเป็นนักเล่นผิดก็จะต้องอ่านให้ลึกซึ้งไปถึงเศษที่เหลือเรียกว่าลูกค้าถูกประหารให้ชัดเจนนอกจากรูปพระราชทานและเสือร้ายตัวใหญ่นั่นคือมานะ ต้องพยายามพิจารณาอย่างซอกแซกอย่างรู้ลึกรู้ละเอียดจริงๆว่าเรายึดแม้แต่เศษจิตก็เป็นมานะตั้งแต่จุดที่เหลือไปอัตภาพหรือเป็นมานะมันจะมีเชิงที่จะยึดเป็นอัตตาธิปไตยเอาตนเป็นใหญ่ไม่ยอมปล่อยไม่ยอมวางลงไปต้องพยายามมองให้ชัดอ่านไม่เห็นกินทีเดียวเพราะเชื้อร้ายตัวนี้เป็นที่สุดสุดท้ายเราจะต้องเป็นจิตที่อยู่เหนือจึงจะเรียกว่าอุทธัจจะอย่างแท้จริงโดยถูกต้องด้วยถ้าจะโดยที่โมหะหรืออุทธัจจะอย่างวิชาเราก็จะเป็นชาติแต่ถ้าเราเป็นผู้ที่มีวิชา [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] มันยังจะมีอาฆาตพยาบาทมาดร้ายนี่เรียกเป็นภาษาอย่างแต่ภาษาที่ไม่หยาบนั่นก็คือมันยังจะยุ่งมันยังจะเกี่ยวข้องมันยังจะมีปริศนามันยังจะฉวยเอาไว้มันยังจะยึดเอาไว้มันจะเอาเป็นเรื่องที่จะสืบต่อเป็นสังขารเป็นเชื้อเขาที่จะทำเรื่องทำราวอะไรเพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าเราไม่วางไม่ปล่อยจิตจริงๆตัวใดที่แล้วให้รู้แล้วตัวไหนที่เลิกไม่รู้เรื่องตัวใดที่เป็นอย่างโน้นอย่างนี้อย่าไปเอาอดีตเหล่านั้นมาถือสาโดยเราไม่รู้ได้คนเราเลวมาทุกคนบางคนนี่เราคบหากันมาแม้แต่หมู่เราเองนี่แหละโดยเฉพาะที่เน้นเข้าไปบางคนก็เคยเป็นอย่างนั้นแต่เรา ยังจำอยู่อย่างเก่าที่เขาเคยเป็นที่จริงแล้วเขาพ้นไปตั้งนานแล้วเขาเลิกเขาปรับปรุงตัวเองดีขึ้นแล้วเราก็ยังจำได้อยู่เพราะเราไม่รู้จิตรู้ใจจิตมันเป็นของเขาเขาล้างเขาเปลี่ยนไปแล้วเราก็ไม่รู้แต่เรายังจำเอาไอ้ขี้โกงของเก่าที่เขาเคยผ่านมาก็เคยเป็นมาเอาตัวนั้นน่ะมาคิดอยู่อย่างเก่าพอจะมีเรื่องอะไรเราเอานั้นมาเป็นเชื้อแล้วก็ผสมไปเรื่อยเพราะฉะนั้นเมื่อมีอะไรเกิดขึ้นมาเราจะต้องเอาอันนั้นน่ะมาคนกรุงก็ไปด้วยว่าเขาจะต้องเป็นไปเพื่อความในโน้นทุกวันนี้ไม่ศรัทธาเลื่อมใสถ้าไม่ยอมคิดไม่ยอมยกให้อย่างนี้ก็เป็นอยู่อย่าเผลอไปฉะนั้นเราต้องพยายามดูโดยปัจจุบันจะทำโดยสัจจะต่างๆที่มันเป็นไปตามจริงอันใดก็แล้วแต่เราจะต้องนึกดูให้ดีไม่เช่นนั้นอย่าง ที่เราถือนั้นก็จะถือว่าเป็นมานะด้วยเพราะว่าเราไม่ฉลาดที่จะรู้อุปกิเลสต่างๆเพราะฉะนั้นก็เป็นอุปกิเลสต่างๆมันก็จะทำให้เราถืออัตราที่ปัจจัยตามความคิดของเราโดยความคิดอันนั้นเป็นความคิดลมๆแรงๆไม่ใช่สัจจะเพราะว่าจิตของเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเราคิดถูกด้วยถ้าจิตของเขาเป็นอย่างนั้นจริงหรืออย่างเดิมเขาผิดถูกแล้วตามสูตรที่เราได้พยายามวิเคราะห์แต่โดยแท้จริงเขาไม่มีอย่างนั้นเราไม่รู้ความจริงเราไม่พยายามที่จะเอาปัจจุบันมาอ่านเพราะเราไม่ยอมปล่อยไม่ยอมยอมวางไม่ยอมที่จะพยายามคิดค้นหรือว่ารู้เห็นหรือเข้าใจให้ลึกละเอียดไปเพราะทุกอย่างเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปถ้าพูดไปดีก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ บางทีคำนวณผิดพลาดจนเขาเร็วกว่าเก่าด้วยซ้ำไปแต่ให้คะแนนเขาว่าเขาไม่ดีขนาดนั้นไม่พอด้วยซ้ำไปก็เลยยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ำไปก็ได้เพราะฉะนั้นมันไม่เที่ยงไม่ให้พยายามพิจารณาโดยปัจจุบันเป็นเหตุเป็นปัจจัยอย่าเพิ่งไปลงโทษอย่าเอาอดีตเอาอนาคตอะไรก็ตามแต่โดยเฉพาะอดีตเอามาเป็นหลักที่ออกมามันจะต้องยืนยงคงที่เป็นไปอย่างเก่าไม่มีอดีตไหนหรอกที่มันลงตัวหรือว่ามันเป็นไปอย่างเดิมอย่างเก่าอยู่มานะที่เราพวกเราล้างกันไม่ได้เพราะไม่ยอมอภัยเพราะไม่ยอมพิจารณาซ้อนซ้ำลงไปอีกว่าเขาพ้นมาจากเก่าแล้วหรือไม่ก็ทิ้งสิ่งนั้นสิ่งนี้หรือไม่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญที่เราจะต้องไตร่ตรองกันแล้วก็จะต้องพิจารณาให้ชัดเจนบ้างไม่เช่นนั้น เราก็จะไม่มีความสงบเป็นได้เราดีขึ้นเราก็ไม่รู้ว่าดีขึ้นเราเองเป็นเรื่องกับพวกเราเองเพราะฉะนั้นถ้าข้างในเองมันไม่ดีมันก็เลยไม่รู้จบกันสักทีแต่เราเองเราก็ไม่ดีขึ้นด้วยแม้เขาจะไม่ดีอยู่อย่างเก่าก็ตามเราต้องดีขึ้นตรงที่เราไม่ถูกไม่ยึดไม่ติดไม่ให้เป็นอาฆาตเรื่องไร้สาระการเรียนรู้ภาษาสัตว์ที่อยากด่าแรงๆก็คือมันยังเกี่ยวข้องยังไปที่จะผูกพันจดจำเอาแล้วก็ยังเอาเป็นอย่างเก่าอยู่เราต้องลดก็ต้องรู้ว่าก็เขาเป็นเขาก็ต้องเป็นอย่างนี้เขาแก้ได้คนดีอนุโมทนาแล้วเราก็สบายไปด้วยเขาก็สบายขึ้นถ้าเขาไม่แก้แล้วเขาแก้ไม่ได้มันยังเป็นอยู่อย่างเก่ามันก็เป็น ที่สุดเท่านั้นเองก็เป็นอย่างนั้นเขาไม่แก้ก็ไม่ขายก็ต้องปล่อยถ้าเป็นหน้าที่ของเราเราก็ต้องแก้ถ้าไม่ใช่หน้าที่ของเราเราก็ต้องวางไม่เช่นนั้นเราเองจะขาดทุนยิ่งเป็นเพียงแต่โทษเพียงแต่โทษตัวเองจะโทษเราเองจะเป็นโรคขาดทุนจะขายเดียวต้องระวังนิดนึงด้วยไม่เข้าใจมานะหมดมานะหมดอัตภาพไม่มีอะไรก็เข้าใจแต่จิตที่เกิดที่ดับเป็นพุทธจักรผิดธรรมดาวัฏจักรตัวนี้เป็นกลางๆเป็นจิตที่เรารู้เท่าทันคนโมหะพ้นอวิชชาแท้จริงเราก็จะอยู่เหนือวัฏจักรเป็นพุทธศาสนามีคนเรียกว่าคนเป็นทางโซโลมีปฏิปทาที่พ้นอัฟกานิสถานไปได้อย่างแท้จริง