สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน วิธีแก้จนสองแบบ.docx

ทย แก้ปัญหาเศรษฐกิจให้แก่คนในสังคมกลุ่มหนึ่ง ก็มีสังคมชาวอโศกกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศ ชุมชนเล็กหรือใหญ่กระจายอยู่ทั่วประเทศ ทุกวันนี้อาตมาพาทำกันจริงๆ โดยเอาทฤษฎีของพระพุทธเจ้ามา ผลสำเร็จก็จะเกิด 1. วรรณะ 9 2. สาราณียธรรม 6 อาตมาทฤษฎีพระพุทธเจ้ามาให้เรียนรู้ เหมือนทั่วโลกเขาเรียนรู้ทฤษฎีคาร์ล มาร์กซ์ ประเทศไทยเราไม่เอาแบบนั้น เราเอาของพระพุทธเจ้า คอมมิวนิสต์เข้ามาประเทศไทยไม่ได้ ทั้งที่เขาว่ามันจะมาแล้วแบบ Domino ก็เหลือประเทศไทยแหละมันไม่ยอมล้มลง ทั้งที่น้ำหนักมันมาไม่รู้กี่ประเทศนี่คืออภินิหาร และประเทศไทยไม่ล้มไม่เป็นคอมมิวนิสต์ นี่คือสิ่งที่มันเป็นเครื่องชี้บ่งของโลกเลยนะ ประเทศในโลกเลยนะ ซึ่งมันเป็นเหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้วเป็นเหตุการณ์จริงไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันไม่ใช่เรื่องโมเม ไม่ใช่เรื่องคิดเล่นพูดเล่นไม่ใช่เรื่องนวนิยาย แต่เป็นเรื่องจริง เพราะอะไร ประเทศไทยจิตวิญญาณหรือความรู้ของคนไทยมีความเข้มแข็ง เป็นโดมิโนตัวที่ไม่ยอมล้ม เพราะไม่เคยเล่นโดมิโน่ เราทำจริง เราเปรียบเทียบกับพฤติกรรมสังคมมนุษยชาติ เราต้องเอาคำเหล่านี้และพฤติกรรมจริง แม้แต่โดมิโน่เป็นการเล่นก็เอามาอธิบายะสัจธรรม ธรรมะได้ และเราก็มีชีวิตที่จะมีพฤติกรรมสังคม จะเรียกว่าเป็นระบบหรือวิธีการจะเรียกว่าเป็นประชาธิปไตยคอมมิวนิสต์หรือเผด็จการก็แล้วแต่ มันมีจุดมุ่งหมาย ความต้องการ เราก็ต้องการ อาตมาทำงานกับสังคมมาก็ต้องการมนุษยชาติให้เป็นแบบนี้แหละ เป็นแบบที่อาตมาว่าอาตมาเข้าใจ และพระพุทธเจ้าพาเป็น เป็นผลสำเร็จของวรรณะ 9 หรือสาราณียธรรม 6 อันนี้ใช้อธิบายได้ชัดเจนเลย มาเป็นอย่างไร วรรณะ 9 เลี้ยงง่าย (สุภระ) บำรุงง่าย, ปรับให้เจริญได้ง่าย (สุโปสะ) มักน้อย, กล้าจน (อัปปิจฉะ) ใจพอ สันโดษ (สันตุฏฐิ) ขัดเกลากิเลส (สัลเลขะ) เพ่งทำลายกิเลส มีศีลสูงอยู่ปกติ (ธูตะ, ธุดงค์) มีอาการน่าเลื่อมใส (ปาสาทิกะ) ไม่สะสม ไม่กักเก็บออม (อปจยะ) ตรงข้าม อวรรณะ9 ขยันเสมอ, ระดมความเพียร (วิริยารัมภะ) เลี้ยงง่าย เพราะพวกเรามาจนได้ถึงขั้นสาธารณโภคี ในสาราณียธรรม 6 มีคำว่าสาธารณโภคีอยู่ในข้อที่ 4 ลาภธัมมิกา ในวรรณะ 9 มีคำว่า กล้าจน นอกจากกล้าจนยังบอกอีกอย่างว่า อปจยะ ไม่สะสม เราจนแล้วเราก็ไม่สะสม มีมากมายเราก็ไม่สะสมมาจนแต่เป็นศูนย์ได้ มีมากมายแต่กระจายไปไม่สะสมแล้วก็ยังขยันสร้างสรร วิริยารัมภะ เป็นคนไม่ได้ดูดาย ไม่ได้ขี้เกียจขี้คร้านแต่ทำงาน แล้วกล้าจน หรืออัปปิจฉะ มีน้อยๆ และทำให้เจริญได้ง่าย สุโปสะ ไม่ได้เป็นคนโง่เง่าว่านอนสอนยากแต่สอนได้ง่าย และก็เข้าใจคนจนความจน ความจนไม่ใช่เรื่องน่าอาย ความจนมันดี เราโชว์ความจน ประกาศความจน เขาอวดอ้างความรวยแต่เราอวดความจน จนอย่างเบิกบานสำราญ จนไม่เป็นพิษภัยต่อสังคม จนอย่างเป็นคนทำประโยชน์เพื่อเผื่อแผ่ผู้อื่น คนชนิดไหนที่มีคุณสมบัติอย่างที่ว่ามานี้ ก็เป็นคนประเสริฐ เพราะฉะนั้นไม่ได้เน้นที่เอาวัตถุเป็นเครื่องชี้บ่งความสำเร็จของมนุษย์ แต่เอาคุณธรรมความประเสริฐของมนุษย์มาเป็นเครื่องชี้บ่ง เพราะฉะนั้นการแก้จนในโลกนี้ เขาไม่เข้าใจที่ทฤษฎีของพระพุทธเจ้า เขาพยายามให้คนในประเทศรวยไม่ให้ยากจน ให้ทุกคนรวย หรือว่าจะแก้จนคือให้ทุกคน มี 2 แบบ 1. แก้จนโดยให้ทุกคนรวย 2. แก้จนโดยให้ทุกคนจนอย่างสุขสำราญเบิกบานใจสุขภาพแข็งแรงขยันสร้างสรรเสียสละ แก้จนแบบไหนประเสริฐกว่ากัน ...แบบที่สอง ฟังอีกที ตั้งใจฟัง การแก้จนไม่ให้จนคือให้ทุกคนรวย อย่างที่เขาพยายามแก้จน ทำวิธีไหนก็แล้วแต่ การแก้ความจนคือพยายามตั้งใจให้คนมารวย ก็จะให้คนรวยทุกคนในประเทศ คนก็ต้องไปเอาจากประเทศอื่นมา ไปแย่งจากประเทศอื่น ถึงบอกว่าจีดีพี ก็เอาจากของคนอื่นมา อย่างนี้โกหกทั้งที่ไปเอาของคนอื่นมาเอาเปรียบเอารัดขูดรีดจากเขามา แล้วมาเติมให้คนในประเทศเอ็ง แต่บอกว่าเป็น GDP Gross ของเอ็งไปเอาของคนอื่นมา คนจนอย่างชาวอโศก เรามีผลผลิตของเราทำเองขึ้นมา มี Gross องค์รวมเหลือกินเหลือใช้แจกจ่ายผู้อื่นได้ไม่ได้ไปแย่งชิงมาเลย นี่แหละคือนักเศรษฐศาสตร์เบอร์ 1 ของโลก รู้ไว้ซะด้วย ในสังคมมนุษยชาติก็ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด คานธีบอกว่าในโลกมีทรัพย์ศฤงคารมีสมบัติของโลกเพียงพอสำหรับแบ่งกินใช้ให้ทุกคนอย่างทั่วถึง แต่มันไม่พอสำหรับคนคนเดียวที่มีความโลภอยากจะเอาไม่มีที่สิ้นสุด อย่าง ไม่เอาใคร ก็เอา Bill Gates เขาบอกว่าเป็นเมืองประชาธิปไตยแต่เป็นทุนนิยมเต็มเหนี่ยว เสร็จแล้วไปเผด็จการทั่วโลกเค้ามันมีความซับซ้อน ประชาชนคนอเมริกัน มีการกินใช้อย่างฟุ่มเฟือยหรูหราฟู่ฟ่าเพราะอะไร แบบใครกินใครจ่าย อเมริกันแชร์ กินอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยเพราะใครกินใครจ่าย ซึ่งฟังแล้วมันเป็นแนวคิดที่แย่จริงๆ กินอย่างฟุ่มเฟือยหรูหราฟู่ฟ่าก็แย่แล้ว ใครกินใครจ่ายก็เป็นแบบเห็นแก่ตัวอีก นี่แหละคืออเมริกัน แล้วคนก็ไปนิยมชมชื่น การศึกษาก็ไปเอาความรู้จากAmerican มา อย่างนี้เป็นต้น อาตมาว่าเป็นความคิดที่ผิดหรือเปล่า แก้ตัวไม่ได้อย่างด็อกเตอร์ต้อมเป็นผลผลิตจากอเมริกาจบดอกเตอร์จากอเมริกา แขนงเศรษฐศาสตร์ด้วยนะ ดีที่มาเป็นตัวอย่าง specimen ให้อาตมาได้ใช้อธิบายธรรมชาติของพุทธ เพราะฉะนั้นที่พูดนี้อธิบายนี้ เป็นธรรมดานะไม่ใช่อาตมาพูดถึงเรื่องโลก บางคนก็บอกว่าพ่อท่านมาเทศน์ธรรมะแต่พูดถึงเรื่องอะไรก็ไม่รู้ พวกเรานี้ นี่แหละปฏิบัติธรรมะถึงประสบความสำเร็จ ที่คนอื่นเขาเดือดร้อนวุ่นวายเขาจะแก้จน คนชาวอโศกของเราไม่ต้องไปแก้จน ก็เพราะมาจนแล้ว พูดอย่างไรก็ลงตัวทุกอย่าง สู่แดนธรรมว่า.. มีแต่แก้ให้มาจนลงก่อนนั้นอีก พ่อครูว่า...หลายคนอย่างกระเป๋าตุง อย่างดร.ต้อม ให้ไปเติมชื่อปรารถนาเป็นปรารถนาจนใส่ท้าย อาตมาตั้งให้ แต่ก็ไม่กล้า เป็นปรารถนาจน ไม่กล้า ขอบคุณที่มาเป็น specimen ประกอบการอธิบาย นี่ มนุษย์เขาอย่างนี้ พระพุทธเจ้าท่านมีทฤษฎีที่สอนให้คนมาเป็นชีวิตวรรณะ 9 ก็จบแล้ว เป็นคนเลี้ยงง่ายนี่แหละมีอยู่มีกินอย่างนี้ มันเกิดมีอยู่มีกินแล้วไม่แย่งชิงทะเลาะวิวาทอุดมสมบูรณ์สุขสบายชีวิตสบายๆ หลายคนเข้ามาสัมผัสอยู่ที่นี่แล้วดีๆ แต่ทำไมไม่มา บอกไม่ได้ ตอบไม่ถูก ดี บอกว่าอยากมา แล้วอยากทำไมไม่มา ใครไปบังคับเอาไว้ แต่บอกว่าติดตรงนั้นตรงนี้เหตุผลมีเยอะ แต่ละคนเหตุผลเป็นกระบุงๆ สู่แดนธรรมว่า... บางคนติดหมา พ่อครูว่า...จะไปบอกว่าเอาหมามาด้วยก็ไม่ได้ แต่ที่นี่มีหมาเห่านะใครช่วยจับไปปล่อยหน่อย อาตมาพูดแล้วคนก็ไม่เข้าใจ ขอแวะเรื่องสัตว์เลี้ยง มันเป็นวิธีการสอน เกี่ยวกับวิบาก อันหนึ่งที่สำคัญเลย ไม่ต้องไปเลี้ยงหรอก สัตว์ทุกตัวมันมีวิบากของมัน คนก็มีวิบากของคน แค่เราสัมผัสสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับคนจัดการให้มันเรียบร้อยเถอะ สัตว์นั้นมันมีวิบากของมันอย่าไปยุ่งกับมันเลย เดี๋ยวเราก็ต้องไปเกี่ยวข้องกับมันอีก ไอ้เรื่องของวิบากของสัตว์นี่ มันเป็นอจินไตยกรรมวิบากจึงอธิบายได้ยาก คุณจะต้องไปเกี่ยวข้องกันอีกในชาติต่อๆไป คนที่จะต้องเกิดมาแล้วต้องมาเกี่ยวข้องกัน ต้องมาแก้แค้นต้องมารักต้องมาชังต้องมาใช้หนี้วิบาก อะไรกันอยู่นี้ มันก็หนักหนาสาหัสแล้ว คุณจะเติมหน่วยแห่งสัตว์ที่จะต้องมาเป็นภาระกันอีกทำไม พอเข้าใจไหม แค่นี้ก็ควรจะปลดปลงวิบากที่เรามี ให้อภัยกัน คนนั้นเป็นหนี้ชังกันคนนี้รักกันก็ปล่อยไป ปล่อยวาง เลิกรักเลิกชัง คนด้วยกันนี้ เลิกรักเลิกชังกันให้เกิดจิตอุเบกขาสบายๆให้เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องเป็นผู้ที่จะเกื้อกูลกัน ไม่ต้องไปริษยากันไม่ต้องไปแก่งแย่งกัน ช่วยกัน อย่างนี้แหละเป็นจุดสำคัญเป็นเป้าหมายของความเข้าใจและปฏิบัติให้ได้ ซึ่งชาวอโศกเราพอทำได้ ปฏิบัติมา เกิดจากการเรียนรู้เกิดจากการเข้าใจแล้วก็ลดละ 1. ลดละไม่แย่งวัตถุ ลาภ 2.ไม่แย่งยศอำนาจ 3. ไม่หลงสรรเสริญ แย่งชิง ความเด่นดัง ทำดีไปเถอะแล้วมันจะได้รับการยอมรับจากสังคมเป็นสัจธรรม ไม่ต้องอยากให้คนสรรเสริญเยินยอยกย่อง ไม่ต้องแย่งลาภยศสรรเสริญ เข้าใจเรื่องความสุข สุดยอดที่สุดคือเข้าใจเรื่องความสุขความทุกข์ นี่คือปรมัตถ์ นี่คือโลกุตระที่สุดยอด คนในโลกนี้เขายังไม่เข้าใจความสุขความทุกข์ พระพุทธเจ้าท่านเข้าใจความสุขความทุกข์ ความสุขก็ดีความทุกข์ก็ตามมันเป็นของเก๊ ของที่เกิดจากอารมณ์โง่ ธาตุรู้ของจิตโง่ ที่มันไปหลงจะต้องมีความสุขความทุกข์ สุข เพราะอะไร สุขเพราะมีเงิน สุขก็มีอำนาจสุขเพราะมีคนมาสรรเสริญเยินยอ สุขเพราะได้เสพทางตาหูจมูกลิ้นกาย เราเข้าใจแล้ว เราไปเป็นทาสของเงิน ทาสของวัตถุทาสของอำนาจยศศักดิ์ เป็นทาสของอำนาจสรรเสริญเยินยอหรือถูกตำหนิติเตียน เป็นทาสของรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส ย่นย่อแล้วเท่านี้คือความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า แต่มันยิ่งใหญ่ที่สุดในมนุษย์ที่อวิชชา มนุษย์มีอวิชชาอยู่เท่านี้นิดเดียว เห็นไหม สรุปแล้ว เราเข้าใจเราก็เรียนรู้วัตถุ ไม่มี นี่ อาตมาพามาจนมาไม่มี ไม่ต้องเพิ่มเติมไม่ต้องสะสมอะไร มีอยู่มีกินมีกองกลาง ทำงานไปคนนี้เช็ดปัดกวาดถู อย่าง วาสนา ก็เช็ดปัดกวาดถูทุกวัน แล้วก็เป็นศิลปินมาจัดฉากจัดเวทีด้วย เอาอะไรมากองไว้ ไม่ต้องเรียนศิลปากร ไม่ต้องเรียนเพาะช่างเลย (พ่อครูไอ ตัดออกด้วย) 621107_พ่อครูเทศน์ทำวัตรเช้า งานมหาปวารณา ครั้งที่ 37 ปี 2562