230718 การตรวจสอบกิเลสขั้นอาสวะ-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ023.txt

ค่อยจะต้องมาจัดการทำอะไรก็ได้ให้เป็นรูปเป็นเรื่องเป็นพิธีอะไรขึ้นมาพอสมควรทีเดียวภายในปีนี้ ทั้งระดมผู้ที่จะมาช่วยอะไรต่ออะไรกันทำอะไรกันพอสมควรทั้งเราจะต้องช่วยกันเป็นตัวอย่างเป็นระเบียบอะไรให้มันเคารพทุกเรื่องแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าที่อื่นจะไม่มีที่อื่นก็จะต้องรับฟังถ่ายทอดถ้าที่นี่มีขึ้นที่อื่นก็จะต้องมีขึ้นสำหรับผมนั้นยังไม่ได้ระบุลงไปผมจะต้องจำวันเสาร์ที่นี่หรือที่สันติอโศกปีนี้งานมันก็มีประจำอยู่อย่างน้อยมันก็ผูกมัดเรื่องหนังสือแสงโสมนี่ต้องออกแต่แต่ว่ามันก็วิ่งรอบไปมาได้มีรายได้ ระหว่างสันติอาทิตย์นี้มันชื่อว่าจะจำพรรษาอธิษฐานพรรษากันที่นี่หรือที่สันติอโศกก็ไม่แปลกอะไรนักก็บอกไปมาได้ถ้าตั้งใจว่าเราจะต้องทำให้เป็นระเบียบอะไรขึ้นมาเป็นกรดเป็นรูปเป็นเรื่องซึ่งเรื่องของสถานที่เรื่องของโบสถ์หรืออุโบสถเรื่องของมนุษย์มีอะไรเราจะต้องทำเป็นมีการประกาศเป็นพิธีมีการสวดการอะไรต่ออะไรกันที่จริงก็ไม่ต้องสวดเป็นภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย ผมก็ต้องทำเป็นภาษาไทยเราจะช่วยประกาศให้เป็นภาษาไทยก็จะมีอย่างนั้นก็เปิดตำราหรือก็เปิดอ่านว่ากันไม่เป็นอย่างนั้นอย่างนั้นซึ่งก็ไม่ได้อยากเรียนอะไรที่เราจะทำแต่เราก็จะต้องดำเนินตามรูปลอยหลายอย่างที่เราทำไม่ดีมันจะอยู่ได้ไม่ส่งต้องมีการบำเพ็ญอย่างนั้นอย่างนี้มีอะไรต่ออะไรของเราให้เป็นที่น่าสงสัยประโยชน์ตนประโยชน์ท่านที่จะเกิดพร้อมพร้อมกันด้วยซึ่งเราก็เคยรู้รูปลอยแล้วก็ทำอะไรก็ได้อยู่ วิธีทำประโยชน์แก่เราเราจะกระทำสำหรับด้านผู้หญิงก็ยังไม่ได้จัดเพราะว่าจะต้องไปคุยกันก็ตามฝ่ายหญิงซะก่อนซึ่งปีนี้ก็คิดว่าจะให้แยกฝ่ายหญิงประจำพรรษาขึ้นที่นั่นที่มีอยู่เท่าที่มีเป็นไปได้ก็อาจจะเอามาที่นี่ฝ่ายหญิงเข้ามาแต่ก็คงทันน่ะมีกฎมีอะไรเกิดขึ้นโครงการเพื่อที่จะให้มีพวกฝ่ายหญิงมาอยู่อาศัยอยู่ครับ อะไรได้บ้างเพราะว่าที่นี่มันต่อไปผู้ที่ไปๆมาๆอะไรมันก็จะต้องถ้ามีเมื่อมีฝ่ายหญิงพักขึ้นซะแล้วมันก็ไม่รู้น่าเกลียดอะไรก็ไม่แปลกอะไรเราก็จะได้พักอาศัยกันเพราะว่าที่มันก็พออาศัยกันได้พักนอนป่านอนดินอะไรไปตามควรก็คงไม่สบายหนักไปได้อาการอาศัยอยู่การอาศัยฝึกปรืออะไรนี่ก็เป็นเรื่องของประโยชน์ที่เราจะทำให้แก่ตนทำให้เกิดการ ให้เกิดการเข้าใจให้มั่นใจในการบำเพ็ญในการเรียนในการกระทำขึ้นมันทุกคนจะต้องไม่ปล่อยปละละเลยจะต้องฝึกปรือมันยังไม่มันยังไม่เป็นปกติมันยังไม่เป็นไปได้เราจะต้องข่มจะต้องฟื้นจะต้องบังคับมันมันก็แสดงว่าไอ้นั่นเรายังไม่ได้เป็นถ้าเราเป็นแล้วเราไม่ต้องบอกบังคับมันน่ะไม่ต้องบังคับมันเป็นมันจะเดินของมันมันจะพระอาทิตย์เดินทางกลางวันกลางคืนมันก็เดินของมันอย่างนั้นแหละเป็นประเภทธรรมดา ไม่มีอะไรขัดข้องไม่มีอะไรจะเจอเดือดร้อนอะไรเพราะเราจะมาอยู่ทางนี้เราเข้ามาทำความเคยมาทำความชินและทำความเป็นเรามันเป็นพระเราก็อยู่อย่างพระพระมีปกติมักน้อยสันโดษมีนิสัยไม่สบายปกตินอนค้นไม้ได้อยู่ได้เป็นปกติที่อยู่ผ้า 3 ผืนมีผ้าบังสุกุลเป็นปกติเราก็พูดได้มีนิสัยหรือว่ามีปกติเหล่านี้ไม่เป็นหลักของพระพุทธเจ้าหมายถึงปัจจัย หลักปัจจัย 4 ของเราที่สำคัญที่จำเป็นเราก็ง่ายสบายแล้วด้วยทั้งความรู้ด้วยทั้งความเป็นความรู้หมายความว่าจิตใจมันหมดสงสัยมันเห็นเหตุผลมันเห็นเรื่องราวมาเห็นสาระสารเรานี่มีชีวิตอยู่นั้นมีอาหารนั่นน่ะพอเข้าไปอาศัยเครื่องหนึ่งผมเล็กน้อยอาศัยที่พักคนใหม่คนได้อะไรเราก็อยู่ได้เป็นปกติซึ่งทุกวันนี้ผมเองผมก็รู้สึกว่าอ่าพอผ่อนคลายพอสบายใจที่พวกเราเข้าใจและพวกเราก็กระทำกันแม้จะมีมันยังไม่เป็นปกติ มีอะไรเกิดที่จิตเล็กๆน้อยๆบ้างในนิสัย 4 มันก็ก็ยังเรียกว่ามันก็ยังไม่ได้ฝืนหรือไม่ลำบากลำบนอะไรนักในเรื่องของหลักและอาหารการกินนี่ผมก็คิดว่าเราได้ฝึกปรือกันมาเมื่อมาถึงการเป็นพระแล้วเนี่ยคงไม่มีใครที่จะถึงขนาดว่าอันตรายในของพระบวชใหม่ที่จะต้องทำให้สึกนี้เริ่มเห็นแก่ปากแจกทองไม่รู้ก็ทำให้ศึกได้เพราะเรื่องเห็นแก่ปากแต่ท้องเรื่องอาหารการกินของเราเองเรายังติดกันมากผมก็ว่าถูกฝึกกันมานี่ก็ไม่น่าจะพาให้ศึกไปได้เพราะเรื่องเห็นแก่ปาก ก็ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นรู้เรื่องที่อยู่ที่อยู่โคนไม้กันพวกเราก็รู้สึกว่าก็พอมีนิสัยกันอยู่แล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรมากนักถ้าใครจะมีก็ลองถามดูจะๆจะพอไอ้นั่นมันไม่ยังหันกลับมาในเวลาอยู่ที่นั่นทันอยู่กดที่อยู่โคนไม้มากวิธีสังเกตมากกว่าไม่ได้อยู่คนไม้มากใครอยู่คนไม้มาอยู่ที่สติ ใครอยู่ใครอยู่โคนไม้บ้างมีแต่กฎหมายไม่ได้อยู่กับเขาสักทีสันติอยู่ตลอดเลยไม่ทันฉันตามไม่ต้องถามพระองค์ที่อยู่เนี่ยเราไม่มีรองดูไม่ลองอยู่คนมาอยู่อะไรไปอยู่อย่างนี้แล้วก็ก็เราไม่มีบ้านไม่มีเงินแล้วเราก็ไม่ต้องขนาดนั้นเธอไปก็ย้ายหน่อยมันไม่เรียบร้อยก็ย่านมันบ้างอะไรอย่างเงี้ยมันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมันไม่ลองแล้วได้ฝึกปรือเราได้มันจะได้รู้ว่าไอ้การไม่ต้องมีบ้านไม่ต้อง ไม่ต้องมีการยึดถือไม่ต้องมีปริมาตรในบ้านนั้นเรือนเราที่นั่นที่นี่ของเราไปแล้วเนี่ยเราจะหัดจาริกก็ดีที่เราจะได้จะเห็นเร่ร่อนไปไม่มีถิ่นฐานบ้านเรือนอะไรกับชีวิตก็อย่างนี้แหละกินอยู่หลับนอนไปธรรมดาธรรมดามีสิทธิ์อะไรพอเป็นไปที่จะเป็นประโยชน์ถ้าจารึกถ้าเราไม่ต้องไปสร้างอะไรมันก็จะเห็นว่าไปงั้นแหละมันก็อาจจะอกหักหน่อยตรงที่จะต้องถ่ายต้องอาบน้ำอาบท่าต้องมีอะไรก็ได้พออยู่กับชีวิตถ้าเกิดว่าเราเองเราไม่มีมันไม่มีอะไรมากดังนั้นมันขาดเช็คเนื้อเช็ดตัว อุจจาระปัสสาวะอะไรต้องมีที่พอไอ้นั่นแล้วสมัยนี้นะมันสมัยก่อนก็ไม่ยากอะไรจอดที่ไหนเข้าป่าที่นั่นก็หาป่าเปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆมันก็ไม่มีอะไรแต่เดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วมันถือสาเราก็มีก็พอได้มันจะเห็นแล้วชีวิตมันก็อย่างนั้นๆง่ายๆไม่ต้องห่วงหาอาวรณ์อะไรมากมายนักแต่เรื่องของเครื่องหนึ่งห่มก็เห็นลาภเหลือเฟือกันเครื่องนุ่งห่มก็ไม่เห็นจะได้เดือดร้อนอะไรกันสักทีนึงพอมันจะชนยังไม่เห็นพวกเราไม่ค่อยมีกันเท่าไหร่มีอยู่บ้างบางคนบางรูปติดปากชม จีวรประอะไรเล็กๆน้อยๆก็ไม่ถึงก็เดือดร้อนอะไรที่จริงเราก็ควรแล้วก็ควรจะมีโหน่งจีวรป่ะผมออกเห็นงามมีพระท่านอยู่โคนไม้นอนป่าที่สันตินี้งามเลยกดมาอยู่คนไม้กันพอสมควรแล้วแล้วผมก็ไม่ให้เพิ่มกุฏิหลังกุฏิแค่นั้นแหละเออช่วยๆกันก็ขยายขยายกันต้นไม้เราก็พออาศัยร่มเงาขึ้นมาได้ก็นับวันโตวันโตคืนก็จะเป็นไปได้ในเขตในสิ่งที่เราปรับปรุงกันไปก็ได้ยิ่งอยู่ในสถานที่นี้แล้วมี ต้นไม้แม้จะดกเข้ามาข้างล่างก็เข้าซอยอาศัยผมก็จะต้องตบปากตกคำกับเขาดูว่าเจ้าของที่เจ้าของถิ่นเขาอนุโมทนาให้ใช้บริเวณต่างๆพรุ่งนี้อาศัยในการอยู่ประจำจังหวัดเราก็จะได้กำหนดเขตที่จะอยู่จำพรรษากันได้บอกกันให้รู้ว่ารู้ดีแต่ก็จะได้อาศัยทางเขตเหล่านี้หมดข้างบนเรามันต้นหมารากไม้มันยังไม่โตสัก 2 ปีปีกว่าๆ 2 ปีหน้าเข้าพรรษาปีหน้าก็คงพอจะเข้า ยังยากอยู่เหมือนกันนะปีหน้า 2 ปี 2 ปีก็คงจะอาศัยได้คงจะเข้ารูปเข้าโรงพยาบาลแต่เรื่องที่จะเรื่องยานั้นอยู่เรื่องยาเราไม่ค่อยได้ระมัดระวังกันหาเรื่องยานี่พระพุทธองค์ท่านอนุญาต 7 วันถ้าป่วยเราก็เก็บยารักษาไว้สำหรับจะใช้ได้ 7 วันเกินกว่า 7 วันต้องเอาออกอากาศอย่างนั้นต้องให้คนอื่นรู้รับรู้อะไรเราคืนไปแล้วเราก็เอามาใหม่ให้เรียบร้อย อยู่ยากเพราะว่ายาหรืออาหารไม่ว่ากันจริงแล้วมันก็เหมือนๆกันน่ะมันเป็นเรื่องเครื่องที่ใส่เข้าไปเป็นของบริโภคในเครื่องนุ่งห่มกับที่อยู่เป็นเรื่องเครื่องบริโภคนอกอาหารกับยาเป็นเรื่องเครื่องบริโภคในซึ่งเราก็เอาเข้าไปเพื่ออาศัยเพื่อยังชีพมันยาบางอย่างที่เราเรียกยาหาน้ำตาลน้ำอ้อยนมข้นนมข้นเนยสายอะไรอย่างเงี้ยที่ท่านระบุเอาไว้ในเวลานี้เป็นยานะเป็นยาสมัยโบราณใช้เป็นยาเสพติดยาแล้วฟังฟังดูแล้วมันเหมือนของกินเล่นหรือกินจริงก็แล้วแต่ น้ำตาลน้ำอ้อยนมเนยเนยเนยใสเนยข้นอะไรเนี่ยเป็นยาซึ่งเมื่อใช้สมัยโบราณใช้อะไรก็กลับเก็บสะสมเอาไว้มันก็จะเป็นอาหารนั่นแหละแล้วยารักษาโรคบางอย่างที่เรากินบางทีรถติดเกินการไปพระพุทธเจ้าท่านไม่ได้ให้เสพติดเราจะเสพติดยาไม่ได้โดยเฉพาะในเศรษฐกิจมันบางคนใช้จนติดจนชินแล้วก็ไม่รู้เนื้อรู้ตัวนี้ขอให้สำลีทั้งบ่อให้รู้ยาอะไรก็บางคนก็ใช้ยาหม่องติดใช้ยาอะไรไอ้นั่นไม่มีอะไรติดติดยา ซื้อไม่ได้เราไม่รู้ตัวเราไม่ได้สังวรเราไม่ได้ระลึกเราก็เลยเกิดความเคยๆนี้ไปอย่างนี้ไม่ได้เราก็จะต้องฝึกหัดดูพยายามที่จะกระทำตนขึ้นมาเราก็จะได้จัดแจงตัวเองอาการบำเพ็ญต่างๆเมื่อเราแน่ใจว่าเราจะมีชีวิตเป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าเราเองเราจะรู้ว่าไอ้แก่นสารของชีวิตมันก็ไม่เบื่ออะไรเธอยังลูกโลกเราก็เข้าใจเราไว้เรื่องราวของยศสรรเสริญพระแม่โลกียสุขต่างๆที่เขามีกันอย่างอบายมุข ตลกที่สุดแล้วก็โทรไปแสบพร้อมสุขสมหรือไม่ใช่อย่างอบายมุขอย่างโลกธรรมอย่างโลกกามก็เป็นก็เสียสมสุขสมแม้เราจะยังไม่ตัดขาดซะทีเดียวไม่หมดอายุใช้อาสวะในเรื่องของลาภยศสรรเสริญโลกียสุขต่างๆซึ่งเป็นกามสุขคือแม้แต่ภาวะสุขก็ตามเราก็จะต้องมาเรียนรู้มาเข้าใจแล้วก็ลดไม่ลงความสุขทั้งหลายแหล่ที่มันเป็นโลกิยะถ้าจะสุขก็หมายความว่าสุขกันอย่างไม่เสพสมคือเป็นไปโดยปกติมีอริย มีความเป็นไปในวันหนึ่งคืนหนึ่งมีกิจกรรมมีงานเป็นคนรูปภาพรูปเพียรรู้การสร้างการสันในชีวิตจากคนเนี่ยเมื่อถึงที่สุดมันก็รู้จักสัจธรรมในสัจธรรมนั้นมีความดีความชั่วในสัจธรรมมีสิ่งที่เรียกว่าความดีความชั่วเราจะต้องมีปัญญารู้จักสัจธรรมโดยรู้ในเชิงชั้นของสิ่งนี้เรียกว่าดีสิ่งนี้เรียกว่าชั่วจะบอกไปตายตัวเลยทีเดียวไม่ได้เพราะเมื่อเวลาสิ่งใดที่มันมีเหตุปัจจัยอย่างนั้นอย่างนั้นมันจะ ถ้ามีเหตุปัจจัยอย่างนั้นอย่างนั้นเรียกว่าเรื่องชั่วบางเรื่องที่ดีในเหตุปัจจัยสิ่งแวดล้อมขนาด 1 เรื่องนั้นแท้ๆเหมือนกันทุกอย่างไปอยู่กับอีกสิ่งแวดล้อมหนึ่งเราไม่เรียกว่าดีแล้วไปเรียกว่าชั่วบางเรื่องเป็นชั่วไปเรียกในสิ่งแวดล้อมหนึ่งเรียกว่าดีก็มีเพราะในสัจธรรมนี้เราจะต้องรู้กันอย่างมีเหตุผลมีสิ่งแวดล้อมมีอะไรต่ออะไรชัดเจนเป็นดีเป็นชั่วเราจะรู้ดีรู้ชั่วแล้วก็พึงทำดีละเว้นชั่วคราวอาจจะนี้ในนิพพานแต่นิพพานนั้นมีการงาน กับความว่างอดีตก็ชั่วเหมือนกับสิ่งที่ตรงกันข้ามกันแต่ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องตรงกันข้ามสักทีเป็นเรื่องที่สืบสืบโยงกันอยู่สอดคล้องกันอยู่แต่ทีนี้ในนิพพานมีการงานกับมีความว่างว่างจากกิเลสว่างจากกิเลสตัณหาอุปทานว่าจะความเสพสมสุขสมหวังต่างๆแม้แต่เราจะเสพกามก็ว่างจากการเสพกามเราจะเสพภวตัณหาเสพในภพในชาตินี้เจ็บในความ สงบเสียงในความคิดความยึดความหลงใดๆเราก็ว่างว่างจากความเสพเหล่านั้นในนิพพานว่างว่างจากฝรั่งเศสว่างจากความเห็นแก่ตัวไม่เห็นแก่ตัวอย่างนี้เป็นต้นในนิทานก็มีความว่างแล้วก็มีการงานเพราะฉะนั้นผู้ใดที่ถึงที่สุดแล้วก็จะมีความเบิกบานร่าเริงรู้จักพักรู้จักเพียรเวลาที่เราเรียนเราก็เพี้ยนเป็นไปด้วยความเบิกบานแจ่มใสทำการการงานอยู่อย่างเบิกบานแจ่มใสร่าเริงมันเมื่อยก็พักแม้จะเหน็ดเหนื่อยและจะมีอะไรที่จะต้องกระทำอยู่ งานอะไรที่ทำอยู่เธอก็รู้การพักการเพียรรู้การคูณการไม่ควรและการกระทำการงานนั้นอยู่วันต่อวันต่อวันวันแล้ววันเล่าตอนพักกลางคืนนี่แหละถือว่าเป็นโอกาสพักก็ได้เวลาควรพักก็พักพักใหญ่การพักเลขที่จะพักไปในช่วงระยะที่เราทำงานทำอะไรแต่มันมีพักเล็กบ้างก็พักพอสมควรมันก็เป็นการสร้างสรรค์อยู่อย่างนั้นแหละมีประโยชน์มีคุณค่าคนเรามีคุณค่าก็อยู่ที่งานการอยู่ที่ผลผลิตสร้างสรรค์เราจะสร้างสรรค์ตั้งแต่วัตถุไปจนกระทั่งสร้าง คนขึ้นมาเราก็สร้างสรรค์มันพูดได้เป็นผู้ที่เป็นนักสร้างสรรค์คนเป็นครูคนก็ทำงานครูมากผู้ที่เป็นนักสร้างสรรค์วัตถุและสร้างสรรค์วัตถุอันควรสร้างฉันไปทีนี้คนจะเป็นครูคนก็จะต้องเป็นผู้ที่เป็นไปได้ในจุดที่สำคัญเราจะเป็นครูในการสอนการสร้างวัตถุแล้วก็ต้องสร้างวัตถุนั้นเป็นเราจะสอนการสร้างคนให้คนเป็นอย่างไรเราก็จะต้องเป็นอย่างนั้นให้คนมีเรือบดให้มีศีลเราก็ต้องเป็นคนมีศีล ต่อให้มีอิทธิพลอย่างนั้นอย่างนี้เราก็ต้องมีอิทธิพลอย่างนั้นอย่างนี้ฮั่นแน่ชัดจริงจังมีวิธีการฝึกปรือเมื่อเรารู้เราเข้าใจวิธีการต่างๆแล้วก็มาพากันทำมาหามาฝึกกันหัดฝึกคนเนี่ยถ้าผมว่าจิตใจเหมือนนมน้องหมดแล้วหาคำว่าเราเจตนาจะตั้งใจมันก็จะพอเป็นไปงานขึ้นอันนี้มันก็เหลือแต่กิเลสเราเท่านั้นเรื่องกินเลนนี้จึงขอย้ำเมื่อเราแน่ใจแล้วจะไปเอาใจอย่าไปโอ๋ใจ มันมีความเหมือนกับวัตถุเหล็กค้าไม้อะไรโดยเฉพาะไอ้เหล็กเนี่ยพอเวลามันไปเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องจักรเครื่องกลเนี่ยมันจะเป็นตัวเพลาตัวแกนมันจะเป็นตัวเฟืองอะไรก็แล้วแต่มันจะเป็นตัวหมุนอะไรอยู่ก็ตามมันจะมันก็จะอยู่ไปตามสิ่งแวดล้อมมาสิ่งแวดล้อมมันทำให้เบี้ยวมันก็จะกลายเป็นลูกเบี้ยวแล้วมันก็จะหมุนไปตามลูกเดียวของมันอยู่อย่างนั้นแหละถ้าเผื่อว่าสิ่งแวดล้อมไม่ได้ทำให้มันเบี้ยวให้มันกลมๆอยู่อย่าง มันก็จะกลมอยู่อย่างนั้นน่ะหมุนไปตามทรงอยู่อย่างนั้นจะมาแก้บนก็จะต้องให้มันมาแก้บนใหม่จะให้มันลูกเบี้ยวเนี่ยมันเป็นลูกกลมเราก็จะต้องมาด่ามันมาเข้ารูปเข้าร่องที่มันจะต้องหมุนไปหมุนมาจนกระทั่งมันก็จะเกิดการกระทำให้ส่วนสัตว์ของมันส่วนจะเสื่อมเพราะการขัดสีเพราะการเป็นไฟที่จะลดส่วนนั้นเพิ่มส่วนนี้มันก็จะหมุนมาเราก็จะต้องลำบากเพราะฝืนมันเอาไว้ฉันใดคนก็เหมือนกันถ้าเรามีวาสนามีบารมีมีสันดานแต่มันเคยอย่างไรมีนิสัยมีบารมีมีวาสนาอะไรมามันเคยอย่างไรบ้างมันมีสันดานอย่างไรมันก็เป็นอย่างนั้น ต้องการจะมาปรับปรุงสันดานนิสัยหรือวาสนาบารมีอะไรที่เราเป็นจึงจะต้องรู้ตัวเองว่าเราเองเรามันเคยแล้วปล่อยใจในใจนี่แหละมันพาเราทุกข์เราก็จะต้องทะเลาะกันจะตัดสินแล้วเรารู้แล้วเรารู้แล้วนี่เราตัดสินแล้วว่าไอ้อย่างนี้มันดีไม่ฉันจะทำชัดๆเลยเสียงไม่ได้เป็นความจริงหมดทุกสิ่งทุกอย่างนี้มันดีกว่าอันนี้แล้วเราอยากให้จิตของเราให้มันเกิดมีตัวขวาลูกขวานั่นแหละต้องกินเลยแล้วก็สนับสนุนมันเลยโดยความเห็นจริงเห็นดีแล้วก็ใช้ภาษา อดทนข่มขืนหรือว่าบังคับมันเป็นการศูนย์กลั้นก็ตามหรือเราจะเรียกโดยภาษาที่ว่าอีกภาษาหนึ่งเราเรียกว่าวิริยะพยายามจะเรียกว่าวิริยะอัตราเร็วพยายามก็ตามมีระยะพยายามไปในทิศนั้นไม่ต้องสงสัยไม่ต้องชักช้าปล่อยใจแล้วจะเห็นความง่ายเราจะเห็นความเป็นได้ขึ้นมาได้เออมันง่ายมันพร่องมันไม่ทุกข์ทุกข์อยู่ที่ตัวกิเลสที่มาฝืนแม้เราจะไม่เข้าคล่องเราจะยังไม่เก่งพยายามทำไม่ได้ทำทองทำไม่ได้งดงามแต่มันก็จะทำได้ง่ายๆปล่อย แล้วมันก็จะเป็นอย่างนั้นแหละมันก็จะไปสบายการลุกการไปการมาการนอนด้วยการทำนั้นทำนี้ที่เราจะต้องทำอยู่แล้วอย่างเช่นเราอยู่ที่สันติเราจะต้องช่วยเขาทำงานนั่นงานนี่บ้างจะต้องตรวจสภาพกระดาษสภาพไปมันก็อย่างนั้นแหละแต่ก็เก็บชั่วคราวรถเสร็จก็ขับรถถูมันก็อย่างนั้นแหละหรือว่าเราจะตื่นขึ้นมาทำวัดเราไม่มีสิทธิ์อะไรเลยถึงเวลาก็ตื่นขึ้นมาก็ทำวัดจะเป็นไปถ้าเราก็มันจะไม่ง่วงมีอะไรอาวรณ์ไม่มี หดหู่ห่อเหี่ยวมันก็จะผ่องใสปลอดโปร่งอย่างนั้นแล้วก็ได้ประโยชน์จากสิ่งที่เราจะอยู่ด้วยทำด้วยสร้างศาลด้วยอะไรก็ได้ไปไม่มีอะไรต้องอ่านกูต้องอ่านจิตใจของคนดีเมื่อเราล้างในสิ่งที่ขัดแย้งสิ่งที่มันมาคนไม่พูดมันขวางเรามันบังคับติ่งอะไรอย่างเงี้ยเราพูดเป็นภาษาก็อย่างนี้แต่เราเองต้องรู้มันไม่มีตัวตนแต่วิญญาณมันไม่มีตัวตนไอ้พวกนี้กิเลสมันก็อยู่กับจิตนั่น จิตของเราไปสตริงเองที่บ้านน่ะเราเองเดี๋ยวเราไปเป็นไปสร้างอารมณ์ไปสร้างกิเลสไปสร้างความเข้าใจผิดจะสร้างเรื่องให้เข้าเรื่องมาใส่จิตเราแล้วเราก็เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนั้นแล้วมันก็ทำให้เราทุกข์เมื่อเราจะเห็นดีแล้วนะแม้เราจะเข้าใจในสัจธรรมและประเทศไม่ออกอ่ะอย่างนี้มันดียังไงมันดีแท้ๆมันเป็นความเจริญเป็นความสร้างสรรค์ต้องการงานมันเป็นเรื่องหนึ่งของนิพพานแต่เราก็ไม่นิพพานวันนี้ผ่านทั้งทั้งที่เราฝืนอยู่กับบางคนอาจจะไม่มากหรอกไม่มากแต่ก็เหลือมันอยู่อย่างนั้นแหละนั่นแหละเราเรียกว่าส่วนเหลือเขาเรียกว่าเศษเขาเรียกว่าอะไรก็ตามมันส่วนเหลือที่มันอยู่อย่างนั้นน่ะเพราะงั้นถ้าเกิดว่าเราเองเราไม่แน่ ก็ไม่รู้เรื่องในการทำอย่างเก่งจนเคยเราก็จะทำลูกเดียวนี้เป็นลูกกลมไม่ได้แล้วเราก็จะตัดนิสัยหัดวาสนาอันนี้มาลงตัวไม่ได้เพราะการจะขาดมีใครจะต้องรู้ทั้งเรียนของหัดทำไว้ในใจทำไว้ในจิตจะทำอย่างไรการทำไว้ในใจนี่ก็เล่าให้การทำไว้ในใจสู่ฟังทำจริงๆทำนั่นแหละขนาดทำซ้ำๆบางทีมันยังจะมีแต่ประกอบอะไรมาเราก็จะต้องรีบจัดการไม่ให้มันให้มันเป็นทำเรื่อยๆทำเสมอจนเป็นปกติจนมันเป็นอัตโนมัติเมื่อลูกเดียวนี่มันก็กลับไม่ว่าเรามาฝืนมันให้มันเป็นอย่างนั้นเราเอาอะไรมาทำมาจากอะไร วันแล้วกินเหล้ามันก็หมุนเข้าที่มันจะเข้าที่มันจะสึกกร่อนหรือว่ามันจะลงตัวลงรูปอะไรมันจะเข้าที่นั้นจนเป็นแบบนั้นในวันหนึ่งตั้งแต่แรกทีนี้ก็เซ็นแล้วก็เป็นเลยในเมื่อเราเก่งเราจนต้องกระทั่งเรียกว่าบรรลุถึงที่สุดแล้วมันก็เป็นเลยมันจะเข้ารูปเข้ารอยอย่างนั้นพวกมันแล้วเราก็เป็นไปเพราะผู้ใดมาอยู่นานๆทีเข้าแล้วจะสังเกตได้ว่าหลายๆอย่างเราหมดปัญหาแต่ตอนใหม่ๆแรกๆเดิมๆไม่รู้สึกกับมันยังมีอย่างนั้นอย่างนี้อยู่คนนานๆเข้ามันก็เป็นนิสัยเป็นวาสนาเป็นของเคยเป็นของอัตโนมัติเกินไปตามธรรมชาติเป็นธรรมดาหาเราจะเรียกมันว่าทำไมชาติอยู่ ก็เป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติของเรามันจะเกิดอย่างนี้เป็นอย่างนี้เรากินมื้อเดียวเป็นธรรมชาติไปกินอีก 2 มื้อ 3 มื้อมันตลกเลยเราจะรู้สึกว่าจะกินยังไงกินสองมือสามมือกินเล่นกินหัวขึ้นมามันจะรู้สึกเริ่มใหม่จริงแฮะเราไม่ได้กินน้ำเปรี้ยวน้ำหวานเล่นๆนอกจากเรากินในตอนที่เรากินตอนฉันแล้วลุกขึ้นไปไปกินสักครั้งก็สะดุดเลยแบบโอ้ยนี่มาอันนี้แต่เราไม่เคยทำนานเหลือเกินเราไม่เคยทำแล้วก็รู้สึกว่ามันสันโดษมันจะรู้สึกตัวแล้วจะไม่ต้องมีต้องส่งสติอะไรเราก็จะเห็นว่าไอ้นี่มันแปลกไม่ต้องไปตั้งสติฝืนควบคุมระวัง ไม่ต้องแล้วมันจะเป็นของแปลกแล้วจะไม่ทำโดยเคยโดยชินอะไรเราจะทำเราจะพิจารณาเพราะมันสะดุดแล้วเราจะพิจารณาเอ๊ะควรหรือเปล่าบางอย่างบางทีมันถูกบังคับหรือว่าถูกสิ่งแวดล้อมเขามีมาแล้วจะต้องใช้วิจารณญาณนะตอนใช้ปัญญาควรหรือไม่ควรเราก็จะตัดสินเราก็จะอนุโลมหรือไม่อนุโลมไอ้เรื่องจะเอาลงเนี่ยเราเราไม่จำเป็นถึงที่สุดเราจะต้องสอนเขาดูความจริงใจของเรานะครับเผื่อว่าจะอนุโลมเพราะกิเลสอ่านให้ชัดในจิตใจของเราหิวโหยจิตใจของเราอยากต้องการอะไรเข้าไปในสมควรหรือมันจะเป็นผลอะไรเราจะได้ผล มันจะเสียผลต่อผู้อื่นเราจะเป็นครูเราจะสอนเขาเราจะยืนยันยืนหยัดแล้วเราจะไปล้มล้างกฎระเบียบวินัยหรือว่ารูปแบบที่ดีมันควรจะล้มล้างรูปแบบนี้ไปหรือมันควรจะยืนหยัดเอาไว้หรือเปล่าต่างๆนานๆมันจะพิจารณาถึงจะอ่านมันจะเห็นโดยจริงแล้วเราไม่อนุโลมอะไรง่ายๆถ้าพบว่าสิ่งใดที่เราได้สร้างสรรค์ได้ดีนอกจากกาละซึ่งท่านก็ใช้สัมประสิทธิ์ธรรม 7 ประการสาระบังกาลีมันก็ไม่ได้ก็ต้องอนุโลมให้เขาเป็นไปอย่างนั้นแหละเราก็ต้องเป็นไปอย่างนั้นเรื่องหมู่กลุ่มบาง เราเข้าไปในหมู่นั้นแล้วโอ้ยเป็นไปไม่ได้แล้วจะไปขวางดีขวางลำอยู่เดี๋ยวก็บ้ากันใหญ่ก็ให้มันรู้ว่าเราเองเราจำเป็นไม่จำเป็นถ้าอย่างนี้แหละไปแล้วลูกเบี้ยวของเรากลายเป็นลูกกลมไปตามนั้นอีกถ้าขืนอยู่กับหมู่นี้ถ้าอยู่เพราะไม่รู้ 1 หรือว่าจำเป็นไม่รู้ก็ต้องเป็นไปตาม 2 มันรู้แล้วแต่เราก็จำเป็นก็ว่าไปเพราะเมื่อเราได้โอกาสหรือว่าเราเห็นว่าไม่สมควรแล้วเราก็ถอยเราก็ไม่ต้องไปที่ดีให้สิ่งแวดล้อมหรือว่าให้หมู่ให้กลุ่มที่มันพาไปเลอะๆอย่างนั้นมามาเปลี่ยนตัวเราไปเป็นอื่น ที่จะเป็นหัวหน้าจะเป็นหลักจะเป็นผู้นำจะเป็นแกนหรือว่าจะพากระทำสร้างให้เกิดจากนี้เราจะต้องแข็งแรงเด็ดเดี่ยวมั่นคงไม่แปลพรวนเป็นผู้มีปัญญาถ้าจะอนุโลมก็ไม่ใช่ว่าเพราะเราเองเราตามใจเรากิเลสอาสวะครับเพราะว่ามันยังไม่สิ้นสนิทแล้วเนี่ยมันไม่รู้ได้ง่ายๆมันจะเสียหายเหตุหาผลมันจะกระทำไปพาเรากระทำไปตามสิ่งที่ได้โอกาสเล็กๆน้อยๆสักตัวมันไม่สิ้นซากเล็กๆน้อยๆนิดๆหน่อยๆมันก็จะเอามันจะเก็บ มันจะเล่นงานเราอยู่เรื่อยเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่รู้เท่าทันแม้ดูมันมีเหตุผลดูมันได้นิดได้หน่อยมันก็เอานานๆเสพทีนานๆเก็บเล็กเก็บน้อยมีพวกอาสวะอนุสัยเป็นอย่างงั้นนะนานๆเก็บเล็กเก็บน้อยนานๆแอบเอาทีอะไรต่ออะไรพวกนี้มันก็ยังเอานะแล้วคุณจะรู้คุณเองอ่ะต้องอ่านต้องสังเกตนะมันเอาเราจะต้องฆ่ามันมันเหลือยิ่งเหลือเศษเหลือเล็กเหลือน้อยแล้วก็ขายมันตายสนิทให้มันดับไม่ใช่ไปคอยอ่อยคอยตามใจคอยให้มันอยู่เรื่อยมันก็ฉลาดไอ้พวกนี้บางทีมันรู้มันไม่กินของคุณบ่อยหรอก เพราะว่ามันมันมันก็ดีขึ้นล่ะคือมันอดมันทนได้เหมือนกับเรามากินข้าวลดข้าวตั้งแต่ลดกินเล่นกินหัวจนกระทั่งมาเป็นกิน 3 มื้อกิน 2 มื้อจะลดลงมาแล้วกินมื้อเดียวได้เนี่ยถ้าเผื่อว่ายังมีอนุสาวรีย์นะพอมีโอกาสแล้วก็นานๆทีก็กินเหมือนกันกินสัก 2 เบอร์ 3 มื้อในโอกาสนี้แล้วเราก็ไปกิน 2 มื้อ 3 มื้อกิน 2 มื้อแล้วก็กินตอนมันก็เป็นสิ่งที่ค้างคาไงเราก็ยังรู้สึกอะไรรู้สึกว่าเราได้นะดีนะฝันว่ามันกลับไม่เป็นว่ามันเกิดแปลกนะ สะดุดนะเราไม่เคยทำอย่างนี้ขึ้นมารู้สึกว่าไม่เข้าเรื่องถ้ามันเป็นจริงๆนะจะยกตัวอย่างให้ฟังใช่ไหมอย่างบางคนไม่เคยกินเกินมื้อหรือว่าไม่เคยกินอาหารบางอย่างพอไปได้อาหารบางอย่างอย่างนั้นโอ๊ยไม่ได้กินมาตั้งนานต้องกินข้าวท้องเสียเลยอย่างนี้เป็นต้นสรีระไม่รับท้องเสียนั่นน่ะเหมือนกันน่ะอย่าว่าแต่ท้องเสียเป็นสรีระอารมณ์ของเรากินไปแล้วแปลกๆรับไปแล้วรู้สึกว่ามันแปลกนะมันไม่เข้ารูปเข้าเรื่องอะไรอย่างนี้เรียกว่าเราขาดขาดสนิทแล้วยังก็ยังมีกิเลสอยู่เหมือนกันขาดสนิทเลยมีกิเลสจะถึงหรือ มีผลักสายแลนจนกระทั่งรับเข้ามาแล้วมันก็เลยเกิดต่อไปไม่ได้เมื่อรับไว้ไม่ได้ก็เกิดอาการไม่สบายหรือเป็นนู่นเป็นนี่ก็เลยว่ามันก็มีความผลักเรียกว่าอินทรีย์พละก็ยังไม่ๆไม่แข็งแรงในส่วนหนึ่งเหมือนกันเพราะถ้าพูดได้ถึงแม้ว่าจะไม่เคยรับมาผิดแปลกอะไรไปมันก็ไม่ฝากอะไรหรอกแต่ก็ไม่มีกิเลสชอบชื่อหรือว่าอะไรมันเป็นไปโดยถ้าจะรับก็รับได้ถ้าไม่รับก็ไม่รับได้ทีนี้มันซ้อนอยู่ว่าถ้าจะรับแล้วเกิดเรามีใจชอบไม่ผลักมันแน่นอนมันก็รับได้ทีนี้ บอกว่าคนที่ตัดออกไปแล้วจริงๆไม่รับแต่มีใจผลักอยู่ถ้ารับไว้มันก็จะเกิดอาการอารมณ์อะไรไม่ปกติเล็กน้อยหรือมากถ้าผลักมากอยู่ก็จะเกิดอาการมากถ้าผลักไม่มากก็คือเล็กน้อยอะไรอย่างนี้เป็นต้นที่อธิบายอย่างนี้เข้ามาประกอบก็คิดว่าคงจะเข้าใจได้สัดส่วนที่มันสุดท้ายมันจะเป็นราคาหรือโทรศัพท์หรือว่าชอบหรือชังผลักฤดูเนี่ยมันเป็นอาการที่เป็นจริงเพราะงั้นถ้าเผื่อว่าผู้ใดได้ฝึกปรือในเรื่องใดก็ตามตั้งแต่กินอยู่หลับนอนแล้วก็การใช้การสอยการเป็นการไปอะไรของเราทุกอย่างที่มีชีวิตอยู่ จัดการฝึกปรืออบรมตนจะทำให้แก่ตนเป็นความเคยเป็นความจริงแม้เราจะไปอยู่ในสถานที่บางที่บางแห่ง