220406-2-068 ทางเอกภาค2-ตอน068(หน้า168)-พ่อท่าน-สันติอโศก-R999.txt

ิ่งต้องให้ยิ่งให้ได้อย่างสบายใจยิ่งสบายใจยิ่งไม่มีตอนแรกก็อาจจะดีใจพอได้ให้แล้วดีใจไม่ได้ว่าเรายังมีจิตติเราได้ยินดีเรามีความปราบปลื้มพอใจมันก็จะเรียกว่าเป็นกิเลสก็เป็นอุปกิเลสอยู่ทีนี้เมื่อเราเข้าใจจริงแล้วว่าอย่างนั้นก็ยังเป็นจิตที่มันยังมีเชิงที่ต้องเกิดเจ้าหน้าที่ยังมีสภาพดีมันยังแรงยังใหญ่อยู่พอเราใช้บ้างสำหรับคนได้นี่มันชั้น 1 ต่อมาเราลดได้สนใจรู้จริงว่ามัน ไม่ต้องฟูเฟื่องอะไรมากมายไม่ต้องดีอกดีใจตื่นเต้นอะไรให้มันเสียพลังงานเปล่าๆถ้ามันจะรู้ว่าดีก็ดีมีเธอเข้าใจว่ามีเราจะยึดก็น่ายึดตัวนี้เป็นสิ่งดีหรือว่าหน้าทำหน้าเป็นหน้าสร้างสรรค์หน้าก่อให้เกิดในกาละในยุคในสมัยมีเวลามีเรี่ยวแรงมีโอกาสและเป็นสิ่งที่ควรกระทำในบัดนี้เป็นฐานะอันควรทำควรเป็นแล้วเราก็ทำประกอบก็เกิดขึ้นไปโดยจิตของเราไม่จำเป็นจะต้องมีอารมณ์แม้ชื่นใจติดยึดก็ได้แต่เราเข้าใจจริงแล้วเราก็ไม่ต้องเข้าใจเราก็รู้แล้วเพราะงั้นเราไม่ต้องมีอะไรเป็นเครื่องหล่อ เมื่อวานไปกินแล้วอันนี้ก็เป็นอามิสเหมือนกันมันเป็น RS มันเป็นเครื่องล่อล่อให้คนทำเล็กยิ่งติดของเราโน้มน้อมไปในเชิงทางคิดเชิงความสงบ 80 มันมันมันมันไปเห็นดีเห็นชอบคนยืนชอบในการหยุดการสงบขึ้นมาแล้วแล้วก็มันก็ยิ่งจะไม่อยากทำอะไรในใจมันมีความหลงอยู่เราก็จำเป็นที่เขาจะต้องให้ด้วยในเชิงชั้นที่ว่ากลุ่มมันสงบแล้วก็รู้จักสิ่งที่เป็นประโยชน์สร้างสรรค์กลับไปเข้าใจในสิ่งที่สร้างสรรค์ในสิ่งที่ดีงามดึงจิตกลับมามีการทำโดยความ รู้ความดีลูกกุศลรู้สิ่งที่สร้างสรรค์แล้วก็มาสอนเขาก็จะมาบอกสอนอีกเพื่อที่จะให้รู้ว่านี่แหละได้ดีแล้วก็อย่าไปทำให้จิตที่ฉันลึกเข้าไปอีกจะเป็นหลงฟรีเกมตื่นเต้นอะไรมากมายซึ่งดีมันก็ดีแล้วมันเป็นตัวความดีที่เราสร้างสรรค์อย่างนั้นได้ก็ดีถ้ามีโอกาสมีเวลาคนเรามีพักคนเรามีเพียรมีโอกาสตื่นโอกาสหรอกเพราะฉะนั้นเราก็จะหลับพักผ่อนหรือว่าจะถึงเวลาพักก็พักผ่อนหลับสนิทพรรคแล้วตื่นมาก็มีโอกาสมีเวลาที่จะเพี้ยนมีการสร้างสรรค์มีการกระทำอะไรก็ทำทำตามหน้าที่ตามหมอตามควรถ้าไม่ได้จ่ายแรงงานมากก็รู้ว่าเราจ่ายแรงงานมากจนมันเปลี่ยนเกียร์ธรรมดา ภาพยนตร์ทำอันนั้นแต่ไม่ถึงหลับไม่ถึงเวลาหลับมันก็ไม่ต้องไปรับอะไรเนี่ยเราก็ได้เปลี่ยนเป็นขั้นเป็นตอนเป็นสภาพที่หมุนเวียนอยู่อย่างพอดิบพอดีแต่ถ้าผู้ใดได้ในหลงในลาภยศสรรเสริญสุขที่ได้จากการเป็นศิลปินนั้นอยู่นี่เรายกเอาเพลงประกอบยกเลิกประกอบขึ้นมาว่าสมมุติว่าคนคนนี้ไปสร้างสิ่งที่ดีที่สุดคือมันว่าศิลปะจะเป็นศิลปินได้เอาไปสร้างเป็นจนได้จะมีแล้วก็เอามาใช้มึงเอามาใช้จนกระทั่งเราได้เข้าใจในสิ่งที่ชั้นเชิงที่ว่าเมื่อทำงานศิลปะศิลปินนั้นได้แล้ว ได้รู้ต่อสภาพการกระทำจนจิตใจของเราเฉยๆได้เรียกว่ามีทางตัดชิ้นงานศิลปะหรืองานศิลปินแต่อธิบายมาแล้วมาเริ่มต้นมันไปเรียนรู้วิธีการทำปฏิกิริยาตื่นเต้นดีใจภาคภูมิมีรถด้วยมันไม่ย้อนย้อนทวนไปถึงจะทนมีรสชาติแบบมันสนุกมันอร่อยในการทำงานศิลปกรรม กามารมณ์อาจารย์หลงภาคภูมิมีสิ่งที่เราทำได้มีทั้งคุณภาพมีทั้งปริมาณทำได้มากทำได้ดีทำได้เก่งอะไรก็แล้วแต่แล้วก็หลงในความมากความเก่งอะไรของเราอยู่ในใจอีกเรียกว่าทำอารมณ์มีทั้งสองกิเลสกิเลสกามตัณหากิเลสของวาสนาเมื่อทำไปทำไปเราหมดรสชาติถ้าจิตใจของเรายิ่งรู้เราก็เข้าใจทางธรรมเราจะลดได้ง่ายถ้าเราไม่เข้าใจตามธรรมเราก็จะติดรถมันอยู่ทำเมื่อไหร่ก็จะต้องเอาอันนี้ขึ้นมาสู่ถ้ามันน้อยลงไปคนอื่นอาจขัดเคืองไม่เกินรสชาติก็อึดอัดครับถ้าเราไม่รู้โดยทำนะงานศิลปะอะไรก็ตามแต่ที่เราสมมุติว่าสร้างงานศิลปะและเป็นศิลปินในสมองนั้นสมมุติเมื่อวาน สมมุติว่าสมมุติว่าเราเป็นนักร้องตอนเราไปฝึกหัดเป็นนักร้องเพราะเราทำได้ทำเป็นขึ้นมาได้บ้างมีความสามารถขึ้นบ้างแล้วจะรู้สึกว่าแหมมันเอร็ดอร่อยมันมีรถมีชาติทำได้อย่างนี้แหมมันดีมันอะไรดีแล้วเราก็เกิดภาคภูมิใจด้วยมันมีทั้ง 2 ส่วนพอทำไปทำไปทำได้เก่งๆรสอร่อยนะมันจะหายมันจะกินชาต่ออันนั้นเพราะว่ามันเฉยมันก็ทำได้แล้วมันก็ชินไปถ้าเราทำได้มีคนชมคนสวยมีคนรับรองอยู่ก็จะหลงภาคภูมิมันจะมีเหลือแต่ภาวะปัญหาลดลงมันมากมันมากก็มากพอนานเข้ามันก็จะลดลงไปกินแต่แม้ว่า ไม่ลดเพราะว่ามันนานเข้าถ้าเรารู้ด้วยปัญญาว่าอันนี้มันเป็นกิเลสลดได้ความที่จิตใจนั้นก็ลดความสุขใจรถมันรถมันจะเกิดกลายเป็นเฉยเลยมันเหลือแต่ในธรรมารมณ์นี่แหละจิตใจที่ดีใจภาคภูมิรถตรงไปเรื่อยๆเนี่ยเป็นทานเป็นทานได้ทำทีไรก็รู้สึกสุขใจอยู่บ้างสุขใจเพราะได้มีความเป็นธรรมรถที่ถูกใจได้มีกามมันไม่มีแล้วมันก็เหลือแต่การภาคภูมิใจก็เป็นธรรมดาจนมันไม่สุขใจเพราะทำอารมณ์นี้ไม่ผิดที่ดีใจไม่สุขใจทำแล้วมันก็เฉยๆมันออกจะเบื่อมันออกจะขี้เกียจไปเลยทีนี้เซ็งๆไม่อยากทำนะมันอยากกินมันจะเฉยๆมันก็เรียกว่าเรา น้องเจนไปในทางเหมือนกับธรรมดาธรรมชาติของธรรมะที่มันมีปัญญาถ้าไม่มีปัญญาเราเราก็ดิ้นใหม่มันไม่อยากทำอันนี้มันก็ไปทำอันนู้นมันไปหาเรื่องสร้างเรื่องทำอะไรใหม่ๆไปไม่ได้อะไรเล่นใหม่จะเป็นเหมือนเด็กเล่นตุ๊กตาเกมตุ๊กตาตัวใหม่เป็นเงินในโลกแต่ถ้าในทางธรรมก็รู้แล้วมันก็จะเห็นถ้ายิ่งเข้าใจว่าในการไม่ต้องมีจิตใจตื่นเต้นยินดีนั่นแหละเบาบ้างเป็นทานเป็นการทำทานลงมามาเป็นอาทิตย์นี้อุเบกขาขึ้นมาเฉยๆแบบเดินๆแบบขี้เกียจไปเลยใช้แบบเต็มแบบ ตามสบายแค่นี้ก็ไม่เป็นสภาพทางที่แท้จริงแต่ถ้าชาติที่แท้จริงแล้วมันเฉยลงไปแล้วจิตใจก็ยังเบิกบานอยู่ที่นี่ในทางธรรมก็สอนให้รู้จักเฉยเบิกบานวางปล่อยนี่แหละดีมันเบามันง่ายไม่สบายมันก็จะมาติดสบายๆสีสอนกันมาถึงแค่นี้ศาสนาเดรัจฉานให้หยุดยินดีในเรื่องตามเรื่องอารมณ์ทำอารมณ์ในโลกอะไรมากมายหน่อยก็มาเฉยเลยกลายเป็นพวกเฉยโง่ไม่รู้โลกไม่มีโลกก็มีทุกข์ไม่เข้าใจต่อสภาพไม่รู้โลกไม่รู้อะไร ตัดเสียงตัดรูปตัดอะไรตัดเลอะเทอะไปทีนี้ไปสร้างเพราะว่าตัณหาที่ไม่รู้ก็ไปถ้าเกิดว่าฤาษีที่ไม่รู้เรื่องก็เลอะเทอะไปสร้างสวรรค์นรกไปตามเรื่องตามราวถ้าฤาษีขี้รู้ก็เป็นฤาษีอย่างไรก็ไปสร้างสภาพที่จะหยุดกินหยุดไปหยุดไปหยุดไปเรื่อยๆหัดหยุดคิดจนกระทั่งถึงพาลูกไปทานข้าวกินกันยาจะนัดวันหยุดดับเลยแต่ทีนี้มันหยุดดับไม่ได้อะไรดาวน์โหลดสุดท้ายแล้วมันก็จะต้องแต่มันก็ไม่จำเป็นจะต้องไปรับ จะมาถึงเนวสัญญานาสัญญายตนะนึกว่านี่เป็นฐานสูงสุดของชีวิตมนุษย์ของจิตวิญญาณมันอยู่ได้แค่นี้จะดูบ้างไม่รู้บ้างซึ่งมันก็จริงแต่จิตที่มันดับกลิ่นเข้าไปแล้วไม่ใช่ว่ารู้มันก็ไม่รู้อะไรจะติดใจลักษณะรู้อะไรเป็นหลักเป็นฐานรู้อะไรเป็นเรื่องเป็นราวชัดเจนมันไม่กลายเป็นรู้บ้างไม่รู้บ้างแล้วมันก็หนักไปในทางไม่รู้มีอะไรเป็นยาน้ำยาอย่างรวดเร็ว พระพุทธเจ้าสอนให้รู้อารมณ์ตามแม้จะสัมผัสชั้นนอกก็รู้ว่าเรามีอาการคิดถึงเป็นอย่างนี้เราก็เข้าใจแม้แต่ในจิตข้างในเองโดยที่ว่าไม่จำเป็นจะต้องรับสายหูจมูกลิ้นกายแล้วก็มีการวิตกวิจารณ์รู้อ่านชัดเห็นอารมณ์ขนาดนี้นะสุขเป็นขนาดนี้อุเบกขาเป็นขนาดนี้ได้รับรถเข้าใจผิดอย่างนั้นให้คิดมันเป็นทางที่ดีขึ้นมามันก็จะถูกทางที่จะถูกเรื่องแม้เราจะทีนี้เราได้อธิบายกันขึ้นมาจนกระทั่งแม่เราจะได้ลูกชายแบบธรรมะแบบของทางพุทธแล้วเรียบร้อยเบาว่างานออกมาเราก็จะต้องมารู้คุณธรรม เมื่อวานนี้เมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาอีกถ้าจะต้องรู้ว่าเราจะต้องช่วยเหลือเพื่อควายคนอื่นเราทำได้จิตของเราหยุดได้พักได้เฉยได้ก็ดีไม่รู้รถของการรถของจิตที่มันเป็นสุขทุกข์เพราะการเลยนะเลิกมาทักมาหมดแม้แต่จะสุขเหลืออีกคันตอนหนึ่งร้อยจิตต้องมีการคิดสิ่งยินดีอย่างที่พูดตอนต้นสำหรับวันนี้มาตอนต้นก็มาถึงขั้นนี้เราก็รู้แล้วเราก็ทำให้ลดลงมาด้วยเรื่อยๆแต่เราก็รู้จักจิตที่จะใช้จะบอกว่ามันเฉยมันก็ไม่สวยทีเดียวมันมีเมตตามันก็มีภาวะที่มีความปรารถนาแต่เรียกว่าความอยากด้วยความปรารถนามันก็มีนัยยะเดียวกัน ปะเออปรารถนาให้เขาได้ดีเป็นเมตตากรุณากลับมาทำสิ่งที่จะให้เขาได้ดีมีลงไปเลยก็ทำแล้วเขาก็ได้สิ่งที่เราทำนั้นช่วยเหลือตัวควายนั้นได้ดีก็เห็นว่าเขาได้สิ่งที่ดีแล้วด้วยเขาก็ได้ดีด้วยน้องเป็นคนติดตามมาเป็นสภาพมุทิตาเห็นแล้วเมื่อเขาได้ดีแล้วก็เป็นจบงานจบการศึกษาอย่างนี้เราก็ต้องมาทำความเข้าใจในสภาพที่มันเป็นไปเพื่อผู้อื่นมันไม่จำเป็นอะไรๆก็รู้จักทำเป็นระบบเมตตากรุณามุทิตาแล้วก็ใช้อุ ไม่เหลืออะไรอยู่ในจิตจิตเราทำประโยชน์เพื่อท่านไม่ใช่เพื่อตนไม่มีตัวตนเราก็เป็นผู้ที่จะมาสร้างสรรค์มีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเนี่ยจะมาสร้างสรรค์กระทำได้มีจิตใจดีขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นว่าเราเฉยแบบสักแต่ว่าทำซ้ำพูดแล้วก็ฟังง่ายๆฟังเพลินๆจะคล้ายๆกันตายทำไม่ใช่นะสักแต่ว่าทำคือว่าทำสังคายไปอย่างนั้นไม่มีกะจิตกะใจเหมือนผีแข็งทำเป็นไม่มีชีวิตชีวาอะไรไม่ใช่ทำอย่างมีชีวิตชีวาแต่ว่าจิตใจของเราอุเบกขานี่คือไม่มีโลภะโทสะโมหะเข้าใจไม่มีโมหะไม่หลงผิดเลยรู้ว่าจิตใจเราจะเอาไปร่วมคิดร่วมสร้างร่วมทำเป็นชั้นมา กระโปกในการดำรงชีวิตที่เพิ่มหรือว่าเป็นการนึกการคิดการปรุงประกอบแม้จะปรุงประกอบและเทคนิคของเราจะทำงานอยู่ก็เป็นสังกัปปะคืออยู่ในเก่าทั้งกัปปะเนี่ยโดยพยัญชนะแปลว่าจิตของเรามีความคิดมีกลับมีอายุการมีการเกิดอยู่ในกลับมีหมายความว่าอยู่ในสภาพนั้นน่ะอยู่ในขอบเขตใดที่เราจะกำหนดเราจะคิดร่วมและจะสร้างสรรค์อันนี้แล้วก็มีอัตราอารมณ์มีจิตใจอยู่กับสิ่งนี้เราจะสร้างมันจะก่อจะพัฒนาอิทธิบาทขึ้นมีอายุ 40 บาทนี่คืออายุอายุเกิน 10 บาทมีชีวิตชีวาอายุขึ้นแล้วก็สร้างอยู่ในระบบชั้นก็ไม่ได้นอกเหนือไปจากเรารู้แล้วว่าเราจะทำจะเป็นไม่ใช่เราจะตาย เรารู้อยู่ว่าเราจะเป็นแล้วจะสร้างมันจะทำก็ทำอย่างเต็มใจมีฉันทะวิริยะจิตตะวิมังสาฉันถ้ามีความยินดีมีความพอใจอยู่ในสิ่งนั้นเรื่องนั้นต่างกันรู้เห็นเป็นใจเข้าใจเลยมีวิริยะความเพียรมีจิตอยู่เท่าไหร่ก็ใส่เข้าไปเพื่อจะไปดับจิตออกไม่ใช่ไม่มีแต่ใจไม่ใช่มีกะจิตกะใจเต็มมีสิทธิ์เท่าไหร่ในใจเท่าไหร่ตายในสิ่งที่เรารู้แล้วอันนี้เราจะทำอันนี้เต็มมีแต่ความคิดมันศึกษาดัดแปลงปรับปรุงพัฒนาแก้ไขทำให้ดีขึ้นดีขึ้นเรื่อยๆไม่มีอายุอย่างสร้างสรรค์มีความสุขเพราะฉะนั้นอายุหรืออีก 10 บาท ธรรมะเป็นการกระทำที่สมควรเราก็ลงมือทั้งกายใจมโนไปหมดเลยตายใจมนุษย์ทั้งหมดที่มีด้วยกับสัมมาวาจาด้วยพร้อมเป็นสิ่งที่เป็นอยู่เพราะเราจะพักก็พักเราจะเพียรตกเทียนเป็นอาชีวะอยู่ได้สัดส่วนที่ถูกต้องถ้าเราทำแล้วเรารู้สึกเฉยๆที่ถูกต้องติดเฉยที่มันปราศจากโลภะโทสะโมหะไม่ว่ายังอยากจะฟังอย่างละเอียดจะรู้หน้าตาของโลภะรู้หน้าตาก็โทรศัพท์หรือพยาบาล เบียดเบียนอยู่มากน้อยอย่างไรเราก็รู้ถ้าเราเข้าใจตรงนี้แล้วเราก็ใช้ต่อสิ่งเหล่านี้หมดคือมันไม่มีวันว่างจากสิ่งเหล่านี้หมดแม้สิ่งเหล่านี้จะมีไม่ใช่ว่าไม่มีในโลกสิ่งที่จะยั่วจะเป็นเหตุปัจจัยให้เกิดราคะให้เกิดโทษมันมีอยู่รอบตัวเราสัมผัสอยู่แม้จะมีคือไม่ใช่เรามีแต่ในโลกมันแม้มันมีเราก็ไม่หลงเราก็ไม่ไหลเราก็ไม่เพ้อเราก็ไม่ละเมอเราก็ไม่ปล่อยโอกาสให้สิ่งเหล่านั้นเข้ามาแทรกแซงเราได้เรายังว่างจากสิ่งเหล่านั้นแม้มันจะเป็นโรคกระเพาะจะอยู่อย่างหนาแน่นครูและอยู่อย่างหนักมาก เราก็ยังปราศจากสิ่งนั้นจึงเรียกว่าอุเบกขาเรายังว่างจากสิ่งเหล่านั้นอยู่จิตวิญญาณของเรานี่แหละมันเก่งเหลือเกินจิตวิญญาณของเราในมันเก่งและสัตว์โลกหรือมนุษย์โลกมันไม่เก่งไม่ถูกกันอยู่ยวนยั่วอยู่กระทบสัมผัสแล้วมันก็เป็นไปตามทุกศาสนาแต่ก็ยังเป็นความรู้ผู้ที่ชนะแล้วอย่างนี้เป็นความรู้อุเบกขาไม่หวั่นไหวเพราะฉะนั้นผู้นั้นจะมีแนวโน้มรู้ดีตา เมตตากรุณามุทิตาหมายความว่าอนุโลมให้จิตของเรามีอารมณ์เป็นอารมณ์อารมณ์พรมขึ้นมาบ้างแล้วก็รู้ว่าเราเองเราสร้างอารมณ์กลมขึ้นมาใช้แต่เราจะมีปัญญาท้องถิ่นว่าแม้จะอารมณ์พรหมลิขิตจะยึดก็ไม่ได้ว่าหลงไหลไม่รู้เท่ารู้ทันว่านี่เป็นเพียงใช้อุปกรณ์ใช้แล้วเราจะสั่งสมว่าเราจะต้องได้เป็นอย่างนี้มันถึงจะมันหัวใจมันก็จะภาคภูมิใจในที่สุดมีการหลงด้วยเป็นมันหัวใจศิลากามารมณ์ก็ไม่ไหวนะมันเป็นธรรมารมณ์ที่สูงเป็นมนุษย์หัวใจเป็นภาพภูมิใจดีใจหลงอะไรอยู่ก็ไม่ได้เมื่อเราไม่มีเราก็ต้องเมื่อเรารู้ว่าจะต้องไม่มีเรา มันมีแนวโน้มมันเคยชินพวกนี้มามากมานานมันติดแล้วเราจะต้องมารู้เท่าทันว่ามันมีไหมมีไหมอันจริงๆเลยฉันก็ต้องเอาออกได้ถ้าเรามาถึงตรงนี้อุเบกขาไม่รู้ทุกข์ไม่รู้ถูกเลขสามีโมหานั้นยังไม่เอาแล้วจะต้องเป็นคนสวยว่างจากโลภะโทสะโมหะต่างหากถ้าผู้ที่ทำผู้ทำการงานศิลปะภาพเทียบกับใจที่เป็นเมตตาก็เท่ากับคนนั้นรู้แจ้งและทำศิลปะแขนงนั้นได้แล้วนี่เราสมมุติมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าเรามาทำงานศิลปะใครจะไปศิลปินเพราะฉะนั้นผู้ที่จะมีเมตตาก็คือสามารถรู้แจ้งงานศิลปะคือสิ่งนี้ แล้วคุณไปทำงานศิลปะไม่ได้แล้วแผนกนี้แหละแสดงใดแสดงให้เห็นเราทำได้แล้วรู้หรือตายก็ยังได้มาจากแต่ตอนนี้ผมเกิดผู้สร้างก็คือแปลว่าแปลว่ารู้แปลว่าได้แปลว่าเป็นหรือแล้วทำศิลปะแขนงนั้นได้แล้วก็ตามมันรู้ด้วยทำได้ด้วยนะเรามาเรียนเอ่อธรรมะเราก็มารู้ว่าควรจะทำยังไงจิตใจทำยังไงจิตใจเป็น 10 ลูกจะทำยังไงถึงจะมาสร้างสถานการณ์ได้ด้วยนี่เรียกว่าเรามีศิลปะเรามาเรียน [ไม่สามารถถอดข้อความได้] อยู่ในโลกถ้าเราร้องเพลงเป็นก็ไม่รู้เราจะทำอะไรเราก็ร้องแม้เจอหน้าคนนี้ก็สงสารจึงจะร้องเพลงให้ฟังถ้าคนทำไอ้โน่นไอ้นี่ได้ศิลปะอะไรทำกับข้าวเก่งก็จะไม่ให้คนที่อยากจะทำกับข้าวให้กินมันก็กินแล้วแต่จะใช้ขนาดไหนมึงก็จะเอาอันนั้นน่ะเพราะอยากจะทำให้คนอื่นปรารถนาจะแจกสิ่งนี้ของตนที่มีที่เป็นไม่ได้จะปรารถนาแจกให้เรียกว่าเมตตาถ้าเทียบกับใจกรุณาใจที่เป็นกรุณาก็ทำให้เขาทำการช่วยเหลือเกื้อกูลด้วยงานศิลปะของตนได้และทำได้นะต้องทำได้แล้วกรุณาอย่าทำอย่าทำไม่ได้ยังไม่เป็นกรุณากรุณาธิคุณทำได้และทำลง เมื่อทำได้แล้วถ้าเทียบกับใจที่เป็นมุทิตาก็เท่ากับผู้นั้นทำงานนี้ให้เขาแล้วก็มีใจยินดีอิ่มเอมกับเขาผู้นั้นซึ่งได้รับผลงานนั้นๆไปสมใจแล้วด้วยเราช่วยเขาแล้วเขาก็รับไปได้สมใจไปแล้วก็ยินดีใจของเราอิ่มเอมเปรมใจกับเขาคนนั้นเราเองไม่ได้แล้วก็เป็นคนไม่ได้เราเสียด้วยซ้ำไปเพราะเราทำให้เขาสร้างให้เขาแต่เราก็ยังมีจิตใจอีกตัวนึงมีจิตใจเราจะยินดีเขาอิ่มเต็มใจนะครับที่เรียกว่ามุทิตาถ้าผู้ติดตามแบบนี้มันไม่รู้จักจบคนนี้มันก็เป็นเครื่องปรุงดินให้จิตใจของเราจะทำต่อมันก็อยากจะหาคนอื่นเมตตากรุณาคนอื่นอีก เกิดมุทิตาอีกก็เป็นวัตสันน้อยๆเนี่ยเป็นคนสุทธาวาสเฮ้ยไม่มียิ่งไม่รู้จักเธอยิ่งโง่ยาวถ้ารู้จักเฉยบ้างก็เรียกว่าครบสุทธาวาสครบสภาวะจะมีสภาพอยู่แต่พอเสร็จแล้วก็ดูแล้วทีนี้คือจุดสำคัญแบบนี้ก็เป็นอาการดีเป็นความบริสุทธิ์จิตใจผู้ใดเป็นวาสะอย่างนี้เป็นพฤติกรรมอย่างนี้แล้วก็ทำให้แก่โลกเขาอยู่อย่างนี้มันเป็นความบริสุทธิ์แล้วมันไม่เพื่อตนหรอกแต่มันยังมีเหลือเศษทรายที่มันยังมีการยินดีภาคภูมิใจพอใจและน่าจะเฉยพักก็พักพอสมควรแล้วเราก็ยังจะ อ่านซับซ้อนหน่อยครับถึงอาการผิดแบบนี้ก็ไม่ใช่เราไม่ใช่มายึดเป็นของของเราไม่ใช่จิตใจผูกพันจนเป็นตัวเราโดยไม่รู้โดยหลงเลยโง่ปล่อยให้มันมีเชื้ออยู่ไม่ได้เพราะถ้าเราอ่านผิดอันนี้ไม่ออกอ่านไม่ชัดเจนอ่านไม่เป็นอะไรมันเป็นความไม่เป็นตัวตนอันนึงแล้วนะอย่างชัดและบริสุทธิ์และไม่เป็นตัวตนในสภาพที่เราไม่ได้สร้างให้กับตนเลยเมตตากรุณามุทิตาหรอกไม่ใช่เราได้ดีใจกับครอบครัวเราแต่ย้อนกลับมาหาตัวเราดีใจตัวละ 10 บาท เป็นตัวราคาลดโลกติดอยู่แล้วไม่มีความเสียใจอะไรหรอกความจริงใจไม่มีนะในนี้ไม่มีความเสียใจแม่เขาไม่ได้ดีเราก็เฉยเราก็ไม่เสียใจถ้ายังมีเขาไม่ได้ดีแล้วเราก็เสียใจตามเขาน้อยใจตามเขาอยู่ถ้าอย่างนี้ไม่ใช่สุดท้ายว่าอาจจะไม่มีแล้วปฏิฆะปฏิการเป็นสิทธิ์ของชั้นต่ำทำความโง่ชั้นต้นๆง่ายๆผู้ใดยังมีจิตที่เป็นโศกเศร้าเสียใจอารมณ์เป็นสายโทรศัพท์อยู่ก็ยังไม่ได้ขึ้นชั้นสูงแม้ชั้นสูงแล้วไม่มีโทรศัพท์ก็จะไปผูกพันภาคภูมิใจดีแบบนี้ก็ยังไม่ได้ล้างอาถรรพ์ อุเบกขาเราเฉยต่ออารมณ์พวกนี้ลงไปได้อีกแม้แต่ภาคภูมิใจแม้แต่สุขนี่ก็ต้องอ่านให้ทานทานี่หมายความว่าเราเพ่งอ่านต่อลงไปอีกและจิตจิตใจจิตให้มันว่าจากอารมณ์ที่ว่าจริงๆนี่จิต ฉันรู้โทรศัพท์แล้วเราปล่อยในการอัดมาตั้งมากแล้วชั้นสูงสุดจึงแจ้งจับสภาวะอากาศของเราได้เมื่อใดผัสสะหรือว่าก่อเกิดบทบาทเมื่อใดแล้วเราก็ปล่อยรีโมทจะยังหรือจางคลายได้ทำให้มันดับไปโดยฝีมือเลยทำให้มันอย่าไปหลงใหลถูกใจถูกยึดอยู่ปล่อยแล้วก็แล้วเสร็จแล้วก็เลิกทำอย่างรู้จิตของเราจะเอามันขึ้นมาสร้างก็ได้ให้มันมามีร่วมเกิดก็ยังได้แล้วก็ปล่อยได้จริงๆทำเป็นแคล่วคล่องเป็นทุกข์ทำจนรู้จริงๆเลยว่าเราอยู่เหนือมันแล้วเราก็ไม่มีอารมณ์จิตใจพอใจจะวางจะเป็นปกติถ้าเทียบกับใจที่เป็นอุเบกขาก็เท่ากับวางเฉยจากอารมณ์หลงอารมณ์มัวเมาอารมณ์ ลงหมดแม้จะติดจะหลงความรู้เก่งในการเป็นศิลปินก็ไม่มีจะยึดหลงตัวตนว่าเราได้ช่วยเกื้อกูลเขาก็ไม่มีหลงติดหลงเสกแม้แต่ความอิ่มเอมใจยินดีที่เห็นเขาพูดซึ่งได้รับการช่วยเกื้อกูลของเราแล้วเขาก็มีความสุขก็ไม่มีด้วยไม่มีอารมณ์อย่างนี้ซ้อลงไปจงอ่านอย่างนี้เรียกว่ารู้ความละเอียดของทุกๆจุดของระดับและวางเฉยได้ทุกๆจุดกันแล้วในวังพรมอาจจะมีนะยังมีความหวัง แล้วยังมีอัตราอีกนะยังมีอุเบกขาตัวท้ายตัวปลายแม่หลานเรียกเหลือเกินแล้วก็มีจริงๆด้วยนะคุณมันไม่รู้ไม่ได้เรียนแม้แต่ปริยัติอย่างนี้แล้วคุณคิดอยู่ที่คนมันจะไปรู้ได้ยังไงมันไม่มีความหมายมันไม่มีตัวบอกตัวหมายรู้ให้อ่านด้วยอาการกิริยาด้วยความรู้เป็นตัวบอกความรู้ไว้ก่อนและจิตใจเหลือพวกนี้ขนาดดูแลอย่างเคร่งอ่านไม่ค่อยรู้ได้ง่ายๆแค่อ่านดูแล้วยังปล่อยวางไม่เคยหลุดเลยต้องไปทำงานอะไรดีและคิดดูซิว่าถ้าไม่มีการเรียนปริยัติไม่มีใครบอกทางไม่มีใครพยายามจะชี้แนะลงไปอย่างนี้แล้วมันจะไปทำได้ไงมันเหลือเล็กๆน้อยๆมันก็เหลือเงิน กวนใจอะไรมากมันยังไม่ถึงบทบาทสั่งสมมาตรนักมันก็ค่อยๆเกาะค่อยๆสร้างกันไปแล้วมันก็เวียนกลับเข้าไปอยู่เนี่ยมันไม่มีทางสูญสิ้นมันไม่มีทางเป็นอรหันต์หลุดหลุดพ้นอย่างสะอาดบริสุทธิ์จริงๆมันไม่มีก็ศาสนาพระพุทธเจ้านี่เป็นการอ่านไม่ใช่ว่าเป็นการที่จะไปนั่งหลับกับบุหรี่อะไรอย่างโล่งๆอย่างเดียรถีย์ทำเป็นยังไงมันจะได้เรื่องอะไรก็ไม่ได้นั่งหลับไม่รู้ไม่สนใจแต่อธิบายมาแล้วก็คืออะไรมันฟังดีๆเรียบเรียงเรียงเข้าใจก่อนอื่นเราก็จะเห็นจะเข้าใจแต่ปัญญาแล้วเราก็ไปสังเกตจิตเราทุกเมื่ออยู่ว่างๆมีอารมณ์อะไรก็อ่านดูอารมณ์นั้นเทียบเคียงทบทวนว่าเออเมื่อไหร่มันเป็นมันมีเราเคยเกิด เคยมีไหมแต่เราก็ฝึกหัดคอยจับไปเราไม่มีเมตตากรุณามุทิตาก็มีซะบ้างแล้วจะเอาแต่เฉยๆเด๋อเฉยบอกแล้วว่าเฉยคันอย่างที่ไม่เข้าท่าอะไรเฉยงงเฉยทำให้มนุษย์เสียคนอย่างนั้นเราไม่เฉยนะเราจะไม่เฉยแล้วเราก็มาปลุกซึ่งมันเป็นพระผู้สร้างเนี่ยเป็นคำสั่งสมัยก่อนทุกบริษัทเป็นพรหมน่ะเค้ามีการอธิบาย แล้วก็ไม่ได้วางเลยก็ไม่ได้บอกถึงรายละเอียดพวกนี้สภาวะพวกนี้ก็ไม่ได้บอกยอดสุดแล้วก็เป็นไม่ทิ้งไม่ได้ทิ้งอัตราไม่ได้เขาจึงไปเกิดเป็นพรหมไปอยู่กับพรหมมีคุณธรรมสูงสุดอย่างนี้เขาทำได้เขาพูดได้แล้วเขาก็ปฏิบัติได้แต่ก่อนแต่ไรมาเพราะฉะนั้นจะมีพระพุทธเจ้าเข้ามาเท่านั้นที่มาเรียนรู้ถึงแม้กระทั่งที่สุดถึงอัตราตัวตนอย่างนี้แต่ก่อนก็ไม่มีอัตตาไม่มีทางรักษาเขาไม่ได้แยกสัตว์มีหรือว่าเขาไม่ได้มีความหมายของนิดๆอันนี้บอกอารมณ์ประกายของจิตวิญญาณเขามีแต่อัตราสำหรับอธิบายให้เป็นความสูงสุดถึงความเป็นธรรมชาติ จะได้พบกับมันฝรั่งแม้กระทงประจำก็รู้จริงด้วยไม่เบี้ยวเบี้ยวมันก็ยังจะเข้าไปดูสีเดียวกับสีอะไรนั่งหลับกับดีทำอะไรไปไม่เข้าเรื่องกลายเป็นผู้ที่รู้ดียิ่งกว่าฤาษีอีกเยอะแล้วก็มาสอนทุกพรหมจรรย์ให้คนมีจิตมีกรรมมีงานเป็นสัมมากัมมันตะช่วยเหลือโปรไฟล์ผู้อื่นมีพฤติกรรมเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเป็นคนมีค่าแล้วยังสอนลงไปล้างความเป็นพรหมอีกก็มีกี่ชั้นน่ะขนาดนั้นคนยังไม่รู้ในสมัยพระพุทธเจ้ามีคนไม่รู้ทรงเหมือนกันที่แท้นี่เยอะเดี๋ยวนี้เหมือนกันมีแต่ทำคนแรกเปลี่ยนเป็นนิราศเป็นสุขเพราะอามิเป็นสุขเขาจะเอาจะแลกเปลี่ยนกันได้ไหนมาลองอ่านดูจนกระทั่งกลายเป็นนิรามิสสุขมีความสุข สบายที่ได้ทำให้แก่คนเพื่อภาคภูมิใจก็ยังมาสอนเราไปอีกว่าอย่าคิดเยอะอย่าไปหลงใหลมันดีมันก็เป็นความดีของดีไม่ใช่ของตัวของตนอะไรไม่ใช่เราจะต้องไปนั่งอยู่นั่งสร้างสมเข้าไว้เป็นอารมณ์มัวเมาอารมณ์จิตเสพอารมณ์หลงนะอย่าให้หลงให้รู้เท่ารู้จริงแล้วก็ปล่อยเขาปล่อยได้ปล่อยทิ้งจะต้องพยายามไม่เป็นจริงๆว่าเรารู้มันไม่ติดเป็นเก่งยังไงจะเป็นดียังไงจะเป็นเราเลิกประเสริฐยอดยังไงก็แล้วแต่แล้วเพื่อคุณเขายังไงมันก็เป็นบุญเป็นบุญเป็นคนรับเอาให้เขาตั้งมาเราไม่เกี่ยวเขาตั้งมาก็เอามายัดเยียดแต่เราคงยังไงเราก็ต้องรู้ตัวเออมันเป็นจริงเราทำ วางเฉยถ้าผู้ใดยังมีจิตหลงยึดอัปปมัญญาคือคุณงามความดีอันมีแต่ให้ๆๆมีซึ่งเรียกว่าเป็นยอดของผมแล้วเป็นถึงจิตตะมหาเทพเป็นพระเจ้าจริงๆโดยหลงยึดมั่นถือมั่นจิตที่เป็นพรหมวิหาร 4 อยู่ทั้งหมดแต่ทว่าสิ่งใดก็ยังไม่รู้ละเอียดแม้ในจิตที่ว่าเมตตาคิดกับกรุณาธิคุณตายังไง แต่ละอันก็ต่างกันยังไงอีกเมตตาต่างกับอุเบกขายังไงเมตตาต่างกับมุทิตายังไงกรุณาต่างกับเมตตายังไงต่างประเทศต่างก็สลับซับซ้อนก็ไม่รู้ว่ามันต่างกันมีลิ้นชักมีความต่างประเทศแต่มีความไม่เหมือนกันอยู่ในสภาวะของอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นเราจะต้องรู้อาการรู้นิมิตรู้อุบัติเหตุหัวข้อบอกได้พูดได้ด้วยซ้ำกำหนดหมายได้ด้วยซ้ำว่ามันต่างกันอย่างนี้อย่างนี้อาการมีอารมณ์และมีนิดๆอย่างนี้อย่างนี้เครื่องไม้แจกันในการทำสัญญา มันต่างกันอย่างขณะที่ผมอธิบายว่าเมตตาเหมือนอย่างเงี้ยผมก็เป็นการแสดงอุบัติเหตุหัวข้อแสดงนิมิตหมายเครื่องหมายว่าให้คนรู้ได้ตามสมุดกิริยาอาการอย่างที่มันเป็นตัวของมันเองนี่น่ากิริยาเมตตาเป็นนิยายกรุณาเป็นอย่างนี้ผมก็เอามาอธิบายบอกคุณก็ฟังรู้คุณก็มาอ่านผิดของเราเองอารมณ์ของเราอ๋ออย่างนี้ท่านอธิบายว่าเมตตามีสภาวะอย่างนี้ท่านอธิบายว่ามีสภาวะกรุณามีสภาวะเราเข้ามาอ่านหนังสือสิ่งที่เราเคยเห็นความแตกต่างกันได้เลยว่าเพศดูเพศผู้หญิงชักแล้วเราก็ทำให้มันได้ไปในจุดที่เราเจตนาต่างกันมากน้อยมีอารมณ์มีอาการมากน้อยต่างกันเห็นทีเดียวว่าเมตตานี้จัดสร้างความเครียดกรุณาก็ยัง ไปหน่อยมุทิตาก็ยังจัดการได้อีกอุเบกขาเรียกว่าหยุดกับเพื่อนเกิดน้อยกว่าเพื่อนแต่ก็เป็นสภาพเกาะติดเหมือนกันนี่เราเข้าใจหรือแต่ละธรรมะแต่ละจิตแต่ละอารมณ์นั้นแตกต่างกันอย่างไรเราก็เข้าใจธรรมะก็คือสิ่งที่ทรงอยู่ในสิ่งที่ส่งขึ้นเกิดขึ้นมันมีอยู่ในจิตก็เป็นอารมณ์เรียกอารมณ์ก็ได้นั้นเกิดอย่างไรทีนี้อธิบายว่าก็ไม่สามารถแยกออกแต่เมื่อกี้นี่บอกให้รู้แต่ตอนนี้เป็นหนังสือที่บอกว่าก็ไม่สามารถแยกออกมีแต่ยึดหลงยึดติดไว้หมดผู้นั้นก็ยังเป็นคนสุดท้ายว่าฉันเอาวิหารเต็มรูปคื