191101 เวสารัชชญาณ4-พ่อท่าน-สันติอโศก.txt

องมีสักพันอยู่ในเรื่องโลกท่านก็บอกว่าท่านรู้โลกโลกก็มีทูฉันดูโลกธรรม 3 ไปเกี่ยวกับโลกธาตุทั้งขาวและโลกเกิดจากการร่วมกัน 5 บุคคลก็ได้ขันธ์ 5 ก็ได้เป็นแผ่นดินเป็นลูกโลกดินก็ได้อะไรอย่าง ถ้ามีความรู้มีความสามารถรู้พอที่จะพูดกับเราได้ถ้าเป็นพุทธะพอที่จะอธิบายเป็นความรู้จะรู้แล้วท่านบอกว่าต้องท่านต้องรู้ถ้าเป็นขนาดพุทธะแล้วกันต้องรู้ขนาดนี้แต่นี้เป็นต้นท่านก็รู้แล้วจริงๆใครจะไปท้วงว่าท่านยังไม่รู้ไม่ได้ถ้ารู้จริงๆแล้วจะพูดกับท่านหรือว่าจะเจรจากับท่านถ้าท่านสมควรจะพูดท่านเห็นท่านก็พูดถ้าถ้าไม่สมควรจะพูดก็ไม่พูดใครจะไปสู่ถ้าว่าท่านไม่รู้และท่านก็ไม่พูดด้วยและอธิบายด้วยท่านก็รู้แล้วจริงๆท่านไม่ใช่ว่าไม่รู้แต่ถ้าไม่พูดไม่อธิบายเพราะท่านเห็นว่าไม่ได้เป็นประโยชน์อะไรอย่างนี้ก็เป็นได้ หมายความว่าใครจะไปท้วงไปตู่นะโดยธรรมไม่ใช่ไม่เถียงกันอย่างอธรรมเคสก็อย่างโดยธรรมแท้ๆว่ากันโดยธรรมะแท้ๆแล้วพวกกินแค่ไม่ได้อันนี้ข้อ 1 จะไปทวงถึงว่าท่านยังไม่รู้ในเรื่องอย่างนี้อย่างนี้จริงๆเป็นพุทธะปฏิญาณแล้วจะต้องรู้อย่างนี้กับท่านไม่รู้อย่างนี้นะไม่จริงอย่าไปทวงยังไงท่านยังยืนยันเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าข้อที่ 1 มันย้อนแย้งถ้าปฏิญาณและทำเป็นสมาชิก 2 ท่านปฏิญญาว่าเป็น ผีหน้าศพอาสวะเหล่านี้ของท่านยังไม่สิ้นแล้วใครเป็นพระชี้หน้าปกคือเป็นพระอรหันต์อาสวะทั้งหมดทั้งกามาสวาทสวาทอวิชชาสวะต่างๆต้องสิ้นบทแล้วเรียบร้อยจริงๆแต่ท่านก็ปฏิญาณตนหลุดพ้นสิ้นแล้วใครจะเป็นทุกข์เป็นตู่ท่านว่าท่านยังไม่สิ้นไม่จริงจะทวงยังไงก็ไม่จริงก็จริงๆโดยจริงโดยบริสุทธิ์ใจโดยสุจริตเลยโดยสัจจะเลย หาแม่ก็ไม่รู้ฉันก็รู้จริงๆแม่ท่านไม่พูดแล้วก็รู้จริงๆไอ้ข้อที่ 1 ข้อที่ 2 ท่านซึ่งแม้ใครไม่รู้ว่าท่านซิ่งท่านก็ซิ่งจริงๆใครไม่มีปัญญารู้ก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วถ้าขึ้นจริงๆไอ้ตู่ยังไงก็ไม่ได้คือเป็นสัจจะยืนยัน ทุกคนในตัวเราเองเราดูพวกเราอยู่อันนี้เรามีปัญญาจริงหรือเปล่าเพราะว่าเราไม่มีปัญญาเขาว่าเราไม่รู้แต่เราคิดว่าเราไม่พูดเรื่องนี้แล้วมันอธิบายก็ได้เพราะว่าเราเห็นว่ามันเป็นประโยชน์อะไรแต่เรารู้จริงๆแล้วก็ไม่มีมานะที่ถืออะไรไม่โกรธไม่ดูถูกเขาไม่เคยไม่แคร์ไม่เกิดจากอะไรเรารู้อย่างนี้ของเราจริงๆแต่เขาไม่รู้แล้วเราก็ประมาณแล้วว่าถึงพูดไปก็ไร้ประโยชน์เถียงกันทะเลาะกันก็ขอวิวาทเป็นอนุบาลโทหรือไม่ก็ป่วยการเลยไม่ได้ดูถูกไม่ใช่มานะมานะคือสิ่งที่เทียบเท่าไม่เทียบเท่าเดี๋ยวจะอธิบายมานะต่อไม่ใช่มานะที่แท้จริงๆไม่ได้สำคัญผิดจริงๆเป็นความจริงเลยเรารู้แท้ว่าเขาไม่เข้าใจหรอกถึง พูดแล้วก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลยและไม่มานะไม่โกรธไม่เคืองไม่ดูถูกข่มเหงเลยเข้าใจแท้เลยมีใจอ่อนมีใจอ่อนโยนมีใจสุภาพหรือแพ้เลยรู้ตัวและเรารู้สิ่งนี้จริงๆไม่ใช่ไม่รู้มีเหตุผลมีเรื่องราวอะไรอยู่เพียงพอทีเดียวแต่เราไม่กล่าวอะไรคุณก็จะอายุจะแหย่จะว่าเราอาจจะคิดว่าเราไม่รู้ไอ้พวกนี้เราก็ไม่กลัวก็ไม่ดีจริงๆแล้วเราก็รู้อยู่จริงๆอย่างนี้เรื่องใดก็ตามอะไรก็ตามที่เรามีมันก็เป็นอันนั้นแหละคือเวลาเป็นพุทธะเป็นลักษณะพุทธะเป็นทะเลสาริกาของเราพระพุทธเจ้าก็มีสิ่งนี้อย่างเด็ดเดี่ยวของท่านแต่ท่านสูงขั้นต่ำขนาดไหนก็ของพุทธศาสนาของพระพุทธเจ้าของเราก็ตามถ้า ความรู้ว่ามีสิ่งรู้อย่างนี้ใครเขาว่าไม่รู้เราก็ไม่เป็นไรเราไม่โกรธแล้วก็เราก็ไม่โลภแล้วก็รู้อยู่ว่าเราควรแสดงออกหรือไม่แสดงออกบางครั้งเราก็แสดงออกแสดงออกแม้แสดงออกแล้วเราคิดว่าจะให้เขาเข้าใจเขาก็ไม่เข้าใจแสดงออกไปก็ปฏิภาณของเราแบบนี้รถติดภาษาและอัตลักษณ์ที่เราพยายามที่จะแจ้งออกมาเป็นสมมุติเป็นภาษาเป็นลักษณะอาการตาอาการไม่ดีอะไรก็ตามเพื่อที่จะต้องเข้าใจเขาก็เข้าใจไม่ได้ก็ตามเราก็ยังรู้อยู่ว่าเราเรารู้เรารู้ว่ามีจริงๆแล้วก็เราก็เข้าใจว่าเขาไม่รู้เพราะเราไม่สามารถจะแจ้งเขารู้ได้แล้วเขาก็ไม่มีสภาพเขาไม่มีฐานะเขาไม่มีอะไรที่จะจับรู้อันนี้ได้จริงๆเหตุผลต่างๆ ตั้งตู้หรือว่าเขาไม่สามารถจะเฉียงๆก็ดูว่าข้างๆคูๆแล้วก็รู้อยู่ว่าเราก็ยังไม่เก่งเท่าที่จะให้เขารู้ได้เราไม่เก่งที่จะให้เขารู้ได้โดยเราไม่ประมาทว่าก็ทานเขาก็รับไม่ได้แล้วเราก็ไม่มีภาษาพอหรือไม่มีความสามารถพอที่จะนำปัญญาและจิตใจก็ให้เข้าใจไม่ได้แล้วเราก็แสดงว่าขาดทุนเปล่าไม่แสดงเพราะว่าเรารู้ว่าไม่ได้มันก็เรียกว่าเราก็ยังฉลาดแต่แล้วว่านึกว่าเราแสดงได้นะแต่ถ้าเข้าใจได้ไปแสดงเขาแล้วเขาไม่เข้าใจนี่เรียกว่าเราไม่ฉลาดพอประมาณไม่ได้หรือต้องแสดงแล้วเขาก็เข้าใจได้ก็ยิ่งตอนนั้นก็ไม่มีปัญหาก็แสดงว่าเรารู้แน่แท้อยู่แล้วเขาก็เข้าใจก็เป็นอันจบเรื่องเพราะ แม้ว่าจะแสดงเขาไม่รู้เราก็รู้จริงๆหรือเราไม่แสดงหรอกและเราก็รู้อยู่ที่เราแท้ๆเราไม่แสดงเราสมานแล้วไม่ควรแสดงและเรารู้จริงๆอันนั้นสิ่งนั้นไม่มีมานะทิฐิไม่มีโทสะไม่มีรูปพระอาทิตย์ไม่มีสุขสบายไม่มีอิจฉาไม่มีพิษยาเขากลัวเขาจะได้รู้ดีถ้าจะแสดงสิ่งที่กลัวเขาจะรู้ดีอันนี้ก็ปลาไม่มีไม่มีแม้อิจฉาคือกลัวเป็นที่สยามกลัวเขาจะได้ดีสิ่งที่เราจะแสดงไปให้เขาไม่กลัวแล้วก็รู้จริงด้วยว่ามันจะไม่ใช่ฐานะไม่ใช่โอกาสไม่ใช่ประโยชน์ที่เราควรจะแสดงออกแต่เราก็รู้จริงๆก็สำคัญต้องอัปเดตตาต้องรู้ตนว่าตอนนี้ไม่ได้มีมานะจนไม่ได้ จริงๆนะความเอ็นดูหรือว่าสุภาพดูเรียบร้อยอยู่คิดอย่างนี้เป็นจิตเวสาลียาในเชิงที่ว่ารู้อยู่ไม่ใช่ไม่รู้นะแล้วก็จิตของเราว่างจริงๆข้อ 2 วิมุติเส้นกว้างและรู้สึกว่างั้นเถอะรู้อยู่ไม่ใช่ไม่รู้ผมอยู่สิ้นแล้วอยู่จริงๆไม่ใช่ไม่สิ้นเห็นแท้รู้แท้ก็ใจจริงไม่ใช่หลงไม่ใช่โวหารไม่ใช่โมหะรู้อยู่จริงเข้าใจจริงทีเดียวเพราะแม้แต่คน เขาจะด่าเขาจะว่าเขาจะงดอย่างนี้ยังไงเราก็ไม่มีสิทธิ์โลภะโทรศัพท์ไม่มีสิทธิ์โกรธไม่มีจิตเคืองไม่มีจิตถือดีไม่มีสภาพย้อนแย้งที่มันเป็นสภาพโลภะโทรศัพท์ไม่มีโมหะด้วยชัดแจ้งจริงๆนะเป็นนิพพานน่าจะพิจารณาจริงๆนะแต่สภาพที่เห็นเด่นในจิตของเราเลยว่าไม่มีไม่มีเศษเหลือหรอกไอ้เรื่องนี้เหตุนี้ปัจจัยนี้เป็นนิพพานจริงหรือเป็นความสิ้นไปจริงๆสิ้นซากที่ติดยึดหรือว่ามีราคามีโทรศัพท์เกี่ยวกับสิ่งมีเรื่องนี้ไม่มีจริงๆเพราะว่าสิ่งใดของคนมีตัวคุณก็เป็นส่วนหนึ่งถ้าจะแบ่งส่วนมาอันนี้ก็เป็นเมษายนเป็นปัญญาจะรู้อำนาจความเสี่ยงอย่างนี้ทวงสิ่งไม่ได้ไม่ใช่ว่า มันยิ่งกว่าสุจริตและยิ่งกว่าสัจจะเป็นความจริงที่เป็นจริงรูปก็รู้จริงหลุดก็หลุดจริงหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทวนย้อนให้ฟังอีกข้อ 3 ท่านกล่าวธรรมเหล่าใดว่าทำอันตรายทำเหล่านั้นไม่ทำอันตรายแก่ผู้ท้องแก่แล้วก็คนก็มาติดมาเป็นคติข้อ 13 ท่านกล่าวว่าอันนี้จะทำอันตรายนะทำเหล่านี้เรื่องนี้ทำอันนี้มันธรรมดากับชีวิตธรรมดาแก่สัตว์โลกธรรมดาแต่อันนั้นอันนี้แต่ก็มีคนมาทวงจริงก็ทำเหล่านั้นไม่ทำอันตรายแก่ผู้สอนในสิ่งที่ไม่ใช่ ไม่ทำอันตรายหรอกเรื่องอะไรกินเหล้ากินยาสูบบุหรี่ฆ่าสัตว์จะมาทำอันตรายแก่ชีวิตแก่ฐานะแก่ปัญญาแก่วิญญาณแก่อะไรก็ได้ไม่จริงหรอกอย่างนี้มาทวงสินแต่ท่านตอบว่าทำเหล่านี้แหละเป็นธรรมอันเป็นธรรมะหรือเป็นสิ่งที่ทรงวัยรุ่นมีไว้แล้วมันจะทำอันตรายแก่แก่ฐานะของเราแกชีวิตแต่ปัญญาอย่างแก่วิญญาณหรือแก่สังคมแก่โลกก็แล้วแต่แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ถ้ามีอันนี้อยู่แล้วมันทำลายสวนนี้ส่วนนี้ก็ชี้แจงท่านบอกยืนยันทำเหล่านี้ก็เป็นจริงถูกต้องใครจะมาย้อนแย้งมาบอกว่าทำเหล่านี้ไม่ทำอันตรายแก่ผู้ฟ้องเสร็จโดย สิ่งที่เราซ้อมเสพอยู่แล้วท่านก็บอกว่าไอ้สิ่งที่ต้องเกิดวันนี้นี่มันทำลายนะถ้าเราคบหาเราฟ้องเสพเราเอามารับมาแบบบำเรอไว้ที่เราบำเรอไว้ใจเราจะต้องเป็นอย่างนี้ทำอย่างนี้มีอย่างนี้เป็นความสุขเป็นอะไรอยู่ท่านบอกว่ามันทำลายเรามันไม่ใช่ความสุขหรอกเสียความเสียใจมันจะทำลายเราอันนั้นก็จะต้องเป็นจริงของสิ่งไม่ได้ยืนยันเด็กขาดเธอไปติดอบายมุขอยู่เนี่ยนี่แหละเป็นทางแห่งความฉิบหายนะสุดท้ายจริงๆแล้วทางแห่งความฉิบหายบอกอบายมุขคือเรียนมาแปลภาษาอังกฤษมันทำลาย ท้วงติงไม่ได้นี้เป็นต้นนี่เราพุทธะน้อยๆแค่อบายมุขเป็นโสดาบันจริงเด็ดขาดนี่เราเห็นจริงเห็นชัดได้เลยอย่างนี้เป็นต้นเราก็เป็นพุทธะน้อยๆเป็นสัตว์กินข้าวบอกว่ารูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเนี่ยถ้าไปเป็นทาสมันไม่รู้โดยความเป็นจริงตามความแท้จริงแล้วไปติดในนั้นของมันเป็นสิ่งที่เขาหลอกว่าอย่างนี้ทำให้เป็นสุขทำให้ทำให้เป็นทุกข์แต่รูปอย่างนี้เป็นหลงติดยึดอย่างนั้นอย่างนั้นได้อย่างนั้นมีอย่างนั้นเป็นอย่างนั้นถึงจะเป็นสุขไม่ได้แล้วก็เป็นทุกข์อะไรอย่างนี้เป็นภัยนะแต่ต้องเสียรัฐทำร้ายนะอย่างนี้เราก็จะเข้าใจเป็นชั้นตอนขึ้นไปลาภยศสรรเสริญเป็นของแสบเผ็ดเป็นของทำลายนะท้องเสียหลงใหลเป็นทาสจะเป็นความ ให้แก่ความเป็นอริยะอย่างนี้เป็นต้นแต่ถ้าเราเห็นจริงยืนยันแท้จริงอยู่ที่เราเลยชัดเด่นเลยอันนั้นก็เป็นเมษายนเป็นเวลาราชการลงอยู่ในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสต่างๆในกามคุณต่างๆแต่ตามบางคนต่างๆมันชี้มันดึงมันชวนเรานะถ้าเราสองเสพอยู่แล้วจะทำลายเราให้ต่ำทำร้ายเราให้ลงไปสู่ความเป็นมนุษย์บนเวียนแล้วแล้วเราลำบากลำบนนะถ้าพูดได้เห็นชัดเด่นเลยเป็นสารราชการเห็นจริงๆในตัวเราแน่ใจเลยยืนยันมั่นคงมีมนุษย์ก็มีอยู่ความสิ้นไปก็ยืน มันก็เป็นเวรสหรัฐแท้ๆเป็นพุทธบริสุทธิ์เลยอบตก็ยืนยันมีความสิ้นไปแห่งอาสวะอย่างนี้ไอ้เรื่องอย่างนี้จะไปหลงมันทำไมกันชัดๆอยู่ปัญญาก็รู้แสนรู้อยู่ว่าอย่างนี้มันแสนจะจริงว่าเราไม่รู้ไม่ใช่เรารู้เรารู้อยู่แก่ใจเห็นอยู่แท้ๆเลยว่าเป็นโทษเป็นภัยเราหลุดมาแล้วเราก็บอกว่าง่ายเป็นประโยชน์เป็นความหลุดพ้นที่แสนสุขถ้าจะเรียกว่าเขาเป็นปรมังสุขังไม่ใช่ถูกธรรมดาอย่างชาวโลกไม่ใช่โรคเชื้อโรคที่ต้องคอยบำบัดทุกอย่างสงบอย่างวังว่างเบามันเห็นอยู่ในวิมุตก็เห็นอยู่อย่างนี้ไม่มีจะมีเขียนได้ไม่ต้องซ่อมเสร็จอย่างนี้เสียดายเนี่ยมันแสนจะสบายเป็นชีวิตบริบูรณ์ได้ โดยที่ไม่ต้องไปเอาไอ้สิ่งเหล่านั้นมามีมาเป็นก็บริบูรณ์แล้วไม่ต้องอยากได้ไม่ต้องไขว่คว้าไม่ต้องใคร่อยากไม่ต้องแสวงหาชีวิตนี้ก็บริบูรณ์แล้วเราต้องการอะไรอีกในชีวิตเราต้องการความมีปัญญาความยังอยู่สุขสุขภาพร่างกายจะมีปัญญาก็มีพร้อมความเป็นมนุษย์ก็รู้แจ้งเห็นสิ่งเข้าใจอยู่ยืนยันอยู่อย่างนี้เป็นเมษายนที่แท้ไม่ว่าจะเป็นกามคุณถ้าไม่ว่าจะเป็นโรคกระทำ 8 เป็นฐานขึ้นมาหาเรื่องอะไรมึงไม่ต้องทำมากเห็นเด่นชัดได้ง่ายและพวกคนที่มีในตัวอยู่แล้วชัดเด่นอยู่แล้วเป็นเวทสหรัฐอเมริกาของคุณอยู่แล้วไม่ต้องทำมากมาย อยากมีแม่อย่างนี้แม่อย่างนี้รู้เท่าทันในอยุธยาไม่แสวงหาอีกให้ได้มาอย่างนู้นอย่างนี้ราคาสูงราคาต่ำหรือว่าสิ่งที่เราคิดกำหนดหมายอยู่อยากได้อย่างนู้นอยากได้นี้ถ้าได้มามากๆก็ถือว่ากำไรอะไรก็ไม่ก็พอเพียงรู้ว่าจำเป็นในฐานะที่จำเป็นบริหารอย่างนี้พอใช้หรือว่าสิ่งเหล่านี้ควรได้มาพอเพียงเป็นปัจจัยก็พอใช้พ.ศไม่โลภไม่มีความโลภไม่มีความอยากได้เกินมีสันติมีความพอรู้ขนาดรู้ว่ามันจำเป็นจริงๆบริหารเป็นสิ่งที่จำเป็นที่จะต้องทำที่จะต้องมีมีประกอบเราเป็นอย่างนั้นจริงๆและมีมามากมาเกินแล้วก็ไม่ เรามีความรู้พอมีมาม่ามาเกิดก็จับจ่ายออกไม่ว่าจะเป็นเครื่องใช้ไม่ว่าจะเป็นโภคทรัพย์อื่นใดไม่ว่าจะเป็นเงินเป็นทองเป็นข้าวเป็นของเป็นเพชรนิลจินดาหรือแม้แต่แม่เพชรนิลดามีดินสอกระดาษอะไรๆก็ไม่พกไม่หอบไม่หามรู้ได้ว่าใช้พอใช้แล้วก็ผลัดเปลี่ยนกันเอาแบ่งจ่ายไปกันพอมีพอเอาเอาไม่อยากจะโลกมากมายที่ถ้าเรามีอยู่ที่เราเราก็ยืนยันอยู่ที่เราก็เป็นนี่แหละเป็นพุทธยานเป็นเวรสารคดียานเป็นยายเป็นปัญญารู้อย่างพุทธะเป็นอำนาจแรงเป็นเมษายน อัจฉริยะแปลว่าความใคร่แปลว่าความกำหนัดอัครชาก็แปลว่าไม่มีความกำหนัดทำสมาธิด้วยตับแล้วก็พ่อค้าหรือเป็นผู้ที่หากำไรไม่ได้คิดเห็นว่าสิ่งเหล่านี้เป็นกำไรไม่ได้คิดเห็นว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของได้ใครได้อยากอะไรมากขึ้นและเป็นกำไรเลยไม่เรียกว่าวิรัชพระหรืออัครเดชแปลว่าไม่เลยปฏิเสธทางเดียวไม่ได้ทำผิดหวังและสาธารณสุขเป็นความจริงที่แท้เลยหมดกำไรหมดขาดทุน ไม่ใช่พ่อค้าแล้วไม่ใช่พ่อค้าแล้วไม่ใช่คนที่มาทำไอ้นี่ว่าเออเราเสียเปรียบเราได้เปรียบไม่มีแล้วถ้าเป็นผู้ให้ถ้าเรียกอย่างโรคว่าเป็นผู้เสียเปรียบเราหมดเขตสีเราทำอะไรให้เขาได้เรามีวัตถุแล้วก็ให้วัตถุเขาทีนี้เรามาเป็นพระเรียกว่าเป็นนักบวชแล้ววัตถุเราไม่มีเรามีอะไรแล้วก็มีแรงกายมีแรงปัญญาแรงกายเราก็ไม่มากแล้วเพราะเราไม่ได้เป็นกิเลสสะสมแรงแรงกายต้องเป็นกรรมกรแบกขนแบกหามทำและกำลังกายให้มากมายเพื่อที่จะไปรับจ้างรับใช้ในทางกายถ้าเราก็รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรกายแม้แต่สังกัดไทยมันก็ได้แม้แต่คนที่ไม่มีปัญญามีเพราะว่าคนเนี่ยมันมันเกิดมาก่อนด้วยแรงกายและเขาก็เอาร่างกาย ถึงง่ายกว่าส่วนแรงสมองสูงกว่าอีกแรงปัญญาสูงกว่าอีกแล้วก็มีแรงสมองที่ให้เขานั่นแหละเป็นเอกแล้วก็ให้แก่เขาลงทุนเอาทุนที่มีแล้วมันจ่ายไม่หมดด้วยแรงสมองยิ่งจ่ายยิ่งคมยิ่งจ่ายยิ่งเฉียบแหลมยิ่งวิเคราะห์วิจารณ์ยิ่งใช้ยิ่งมากกำลังกายก็เหมือนกันแหละยิ่งใช้ยิ่งมากก็ได้เหมือนกันยิ่งแข็งแรงมากเพราะประกอบไปด้วยกำลังกายก็ประกอบไปด้วยกายประกอบด้วยปัญญาและที่สุดสูงที่สุดขั้นปลายก็คือปัญญานั่นแหละยิ่งกว่าพระเราจะให้อะไรแล้วก็ให้ปัญญาร้องไห้มันก็ใช้แรงกายด้วยอย่างพูดอย่างนี้ก็เป็นกำลังพลังงานต้องจ่ายต้องใช้บางทีต้อง ต้องแบกต้องขนบ้างพอประมาณตามสมณะสารูปตามขั้นตอนที่ควรเป็นซึ่งมันมีขั้นตอนที่ละเอียดลึกซึ้งเพราะคนธรรมดานี่ยกถือยึดถือฐานะเหมือนกันแม้แต่ก็แบ่งฐานะพวกแบกขนกรรมกรถูกใช้ปัญญาเป็นพวกชั้นสูงนะนี่เราก็เข้าใจสมมติเขาเพราะงั้นเราก็จะอยู่ในฐานะของผู้ที่ไม่ไม่ทำให้เขามาข่มขู่ทำหรือว่าดูถูกกันเกินไปแต่ก็ไม่ใช่ว่าพูดถึงตัวถือตนเป็นจะแบกจะหาจะออกจะใช้แรงกายบ้างไม่ได้ก็ไม่ใช่ใช้ได้มันจำเป็นไม่เห็นความเป็นไปวัดสมควรที่สุดและก็ต้องกระทำแล้วไม่กล้ารับใดก็ตามในหมู่ชนใดก็ตามเราก็ประมาณอย่างเป็นที่สุดที่จะต้องอนุโลมที่จัดการอนุ ในความเป็นจริงก็จะทำแล้วเราก็ทำอยู่เป็นผู้ให้ขาดทุนตอนนี้จะต้องให้แรงกายก็ให้สินะตอนนี้จะต้องให้แรงสมองเสียสละเรานี่แหละเป็นมหาเศรษฐีเป็นผู้ให้แต่เราไม่ใช่มหาเศรษฐีที่จะมีเพชรนิลจินดาแล้วเราเป็นมหาเศรษฐีที่มีตัวปัญญานี้มากที่สุดให้เขาได้มากที่สุดให้โดยไม่ต้องคิดค่าไม่ต้องมาจ่ายทดแทนไม่ต้องมาซื้อหาเพราะหาค่าว่าไม่ได้หาค่าพอมีได้ปีราคาได้เงินกันดูถูกทั้งนั้นแหละสอนธรรมะทีนึงขนาดนี้ชั่วโมงนึงเนี่ยมาให้ 500 ล้านดูถูกชะมัดเลยนี่มันแพงก็ 500 ล้านบาท 1 ชั่วโมงก็จะเอาขันมาเนี่ยฆ่ากันเทศ ดูถูกชะมัดเลยอยากได้ค่าการแก้แค้น 100 บาท 1,000 บาท 10,000 บาท 500 ล้านยังถูกไป 500 ล้านให้ถูกไปสิ่งเหล่านี้ถ้าไม่มีคนอย่างนี้หรือไม่มีผู้รู้จริงแท้อย่างนี้มายืนยันแล้วโลกนี้ก็จะหาไม่ได้หาไม่ได้เกิดมาได้เพราะคนเกิดเกิดมาได้เพราะปัญญาที่มากับคนจึงมีสิ่งนี้ในโลกนี้เพชรพลอยเจอทองคำค่าวัตถุหรือของอะไรในโลกนี้มันก็มีอยู่ในโลกนี้หาได้ที่เราค้นหาไม่หมดเท่านั้นเองค้นหาไม่เจอแต่ในคนเนี่ยไม่มีถ้าคนไม่เกิดไม่มีสิ่งนี้นะเวียนไปเวียนมาถ้าคนไม่เกิดไม่มียอดปัญญานี้จะมาตีราคายิ่งก็โคตรเพชรที่มีอยู่ ในโลกถ้าราคากด Set ที่สูงที่สุดก็ราคาต่ำกว่าปัญญายอดพันกว่าบรรยายยอดอันนี้ยังมาตีราคาแต่อยากจะเรียกว่าหาค่าบอกไม่ได้เพราะเราให้ไปเนี่ยเราให้ไปเดือนราคาแพงที่เสียสละหรือแม้เราจะให้โดยปริมาณมากได้เท่าใดถ้าเขารับได้ก็ให้แท็กซี่ให้เธอนี่แหละเราเรียกว่าเป็นผู้เสียสละเป็นยอดแห่งพระเจ้าเป็นพระผู้ประทานเป็นผู้กระทำเป็นพระบุตรหรือเป็นพระเจ้าพระเองนี่แหละแล้วเราก็ให้เขาเพราะผู้ใดมีเมษายนจึงท่านใดสั่งสอนนะเป็นโสดาบันก็มีสาระโดยมีพุทธปัญญาเข้าโสดาบันเพราะเมื่อเราแน่จริงว่าเรามีรู้ที่แท้อยู่ที่เรามีสิ้น ปัสสาวะแท้อยู่ที่เราแท้บ่สิ้นอาสวะในอบายมุขต่างๆเราก็ยืนยันแท้แล้วเราก็เห็นแพ้ด้วยว่าถ้าไปซ้อมเสพอยู่นั้นเป็นอันตรายเป็นอันตรายนะประมาทไม่ได้ด้วยและหลุดมาผลมาได้อย่างจริงเป็นอย่างๆๆอบายมุขหรือแม่มาถึงโลกก็ทำถ้าหลงไปซ้อมเสร็จมันอยู่ประมาทไม่เป็นไรเราไม่ติดไม่ยึดแล้วเรารับเงินสะสมไว้กองไว้มีแสนบาทแต่ไม่เป็นไรสะสมไว้เราไม่ติดไม่ยึดแล้วเราหมดยางเหนียวแล้วถ้าสมมุติว่ามีร้านมาไอ้สะสมไม่มีล้านบาทอันนี้ 5 ล้านบาท 2 5 ล้านบาทก็ไม่เป็นไรหรอกเรามีเอกสารและซ่อมเสร็จก็ได้ราบอย่างนี้ไม่เป็นไรหรอกไว้นี่เป็นเจ้าคุณแล้วนะนี่เป็นสมเด็จ ไม่เป็นไรหรอกเรามีสารัตถะเรามีอำนาจเด็ดขาดแล้วเราไม่เราไม่ขาดทุนไม่กำไรกับสิ่งนี้แล้วเราเฉยได้แล้วว่างได้แล้วไม่เป็นไรหรอกเป็นไปด้วยความประมาทนะถ้าขืน 2 เสพอยู่กับสิ่งเหล่านี้มันจะทำให้เราต่ำลงได้จริงแท้นะแม่ลาภก้อนแม่รูปรถเป็นเสียงสัมผัสก็เหมือนกันถ้าเรายังจะไปประมาทแต่เป็นรายรับไปทุกทีอยู่บนมันกินบนมันเจ็บแผลที่สุดแม่ถึงทำตั้งแต่บนมันกินบนมันพวกนี้ไม่มีเวลาไม่เข้าใจว่าไม่ควรซ้อมเสร็จแล้วก็ไม่ต้องฟ้องเสพเราก็สบายแล้วเราจะไปก่อให้มันเป็นเหตุปัจจัยเป็นทุกข์เพิ่มขึ้นทำไม เราไม่มีความสิ้นอาสวะจริงต่างหากเราไปพูดแล้วไปทำแล้วเอาคำพูดที่เอาคำพูดที่มันกลบเกลื่อนคำพูดที่มันเบี้ยวๆเป็นเลขเป็นเลขก็เอามาใช้แล้วก็อยู่บนมันเป็นผู้คิดค้นแล้วไม่เป็นไรถ้าเกิดเมถุนก็ได้แต่จิตว่างอยู่บนมันรูปรถเป็นเสียงตั้งแต่บนมันถ้าเผื่อว่ามันรสจัดจ้านมันดึงคุณได้เหมือนกันนะมากๆนะนายก็ซ้อมเสร็จแล้วทำลายนะถ้าเป็นธรรมะอันที่ทำลายเป็นอันตรายแก่เราได้นะเพราะฉะนั้นเราจึงอยู่ด้วยทางไม่ประมาทเมื่ออย่างนี้เราก็เป็นสุขการกินอาหารแล้วก็กินอย่างนี้แล้วก็เป็นสุขทุกวันนี้แล้วก็ไม่มีสินค้าอะไรไม่เดือดร้อนค่ารถอย่างนี้ อย่างนี้ถุงยางนี่ประมาณอย่างนี้แล้วก็เป็นได้แล้วก็เป็นอย่างนี้ไปเรื่องอะไรเราจะต้องไปเข้มข้นไปจัดการเป็นหนักหนาอย่างนู้นลาภยศแล้วก็มีได้มีมาแล้วก็สละออกเข้ามาให้ 10,000 บาทก็เออเอาหมื่นนึงเอาไปทำประโยชน์นั้นอ้าวพยายามหาทางจากภาคเรียนรับได้โดยสมมุติโดยปริยายอ้าวก็ไม่ให้แสนนึงก็ให้ล้านนึงก็อนุโมทนาสาธุครับเป็นประโยชน์เขามาให้มีจุดมุ่งหมายเขาเข้าใจดีด้วยไม่ใช่ว่าเอามาให้ที่จริงถ้าจะสมมุติเรื่องนี้แล้วเดี๋ยวนี้ก็คือมีตัวอย่างเช่นเดือนนี้นี่นะถ้าเขาเอาเงินมาให้ถ้าพวกเรานี่พวกเรามีพวกที่เข้าใจโดยแท้เนี่ยเอามาให้เป็นล้านบาทอาตมาก็รับเหรียญนี้ได้แต่อาตมาก็ไม่รับเดี๋ยวนี้ครับเดี๋ยวนี้ก็เอานี่แหละครับคุณมีกรรมการและยิ่งหวานเลยเอ้าไปกับจัดการเขาฝาก อาตมาไม่มีกำไรขาดทุนและอาตมารู้เลยแม้คุณจะโกงกันทำลายฉิบหายเงินล้านมันไปอาตมาก็จะไม่มีเสียใจแม้แต่เศษเสี้ยวไม่เสียใจไม่เสียดายไม่มีอะไรน่ะแล้วก็จะรู้ว่าพวกคุณยังมีฐานะที่ยังไม่สูงฐานะที่โกงเท่านั้นเองแล้วก็จะไม่โกรธแค้นพวกคุณเพราะคุณเป็นจริงอ่ะคุณมีฐานะอย่างที่โกงเรายังชั่วขนาดนั้นน่ะเพราะฉะนั้นทีหลังก็จำไว้เออมีไว้ใจไม่ได้ทีหลังจะให้ทำอย่างนี้ไม่ได้แค่ช่วยให้ได้ถ้าจะช่วยอีกจะทำยังไงเร็วๆอย่างนั้นถ้าสนใจจะจับตาเริ่มใช้กันอยู่จะให้มาช่วยอีกเราก็จะสอนเขาเขียนหนักเข้าอีกบอกว่าคุณทำเลวมากแล้วอย่างนั้นแต่ถ้าจนไปทำเร็วซะแล้วไม่มาหาเราเลยแล้วก็ช่วยไม่ได้อีกก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่ไม่ได้อาฆาตมาดร้ายแม้จะทำชั่วแล้วก็ยังกลับมาหาเราให้เราได้สอนอีกยังมีศรัทธาเลื่อมใสมั่นคงอยู่รู้ชั่วระลึกชั่วอยู่สำนึกในชั่วอยู่เราก็จะเครียดให้อีกหนักกว่าเก่าแน่นอนเพราะคุณทำอย่างนี้ชัวร์นี่เลวนี่เห็นๆอยู่แล้วและยิ่งตัวสำรองก็จะพยายามช่วยไม่ได้ถืออาฆาตมาดร้ายไม่ได้ซื้อโกรธจริงๆยกตัวอย่างให้ฟังเป็นถ้าสมมุติว่าจะเป็นอย่างไรรับได้แต่ถ้าคนที่ยังไม่นะอย่างที่เป็นอยู่เดี๋ยวนี้อย่างคนที่ไม่หยุดสนิทภายในไม่เข้าใจเพราะฉะนั้นก็เสนอไปคุณจะเอาแล้วให้ล้านเลยอย่างที่ร้านที่มาบอกว่าไม่ใช่ร้านเดียวนะ 2 ล้านกว่านั้นอีกด้วยเออเอาไว้นู่นน่ะทั้งๆที่จริงๆแล้วเอามานี่เราก็ทำงานได้แล้วมีประโยชน์ทีเดียวเพราะเราใช้เป็นแต่ทั้งนั้นเราก็ไม่กินหรอกไม่เอาเพราะเขา [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เราจะทำให้สุจริตใจแล้วก็เอาฐานะที่แท้ลงตัวเป็นขำๆแต่สำคัญแต่ไม่เกิดผลเสียหายไม่เกิดผลเบียดเบียนไม่เกิดผลที่เรียกว่ามันเป็นไปด้วยไม่ยังไม่สนิทใจยังไม่ดีเพราะเราก็ทำอย่างนี้แหละเป็นไปถ้าณตอนนี้เราทำได้แค่นี้เราก็ถือว่าเราเก่งกันอาตมาถือว่าอาตมาก็เก่งเท่านี้แหละไม่ได้เก่งกว่านี้มันไม่สามารถที่จะทำให้คนที่เขาเข้าใจและกล้าเสียสละมีศรัทธาอันมั่นคงไม่เป็นลมจนกระทั่งว่าเราเอาเข้ามานี่เรามาทำอะไรก็ได้กินขนาดไหนแล้วก็เอาอย่างบริสุทธิ์ไม่ยอมแย้งอยู่ในตัวเอามาแล้วก็มาสร้างมาก่อมาทำอะไรก็ได้ ได้แล้วก็บอกตัวบนตัวบาปอะไรเป็นวิมานเป็นอะไรต่ออะไรมากมายจัดการจนกระทั่งรถติดหนักและต้องไปแก้ไขอีกอาตมาตายอาตมาเห็นว่าไม่ไม่น่ากระทำเพราะจะไม่ประโลมเราจนกระทั่งบอกว่าคุณเอามาที่ทำบุญอย่างนี้คุณได้รุนแรงและวิมานอย่างนู้นอย่างนี้หลอกเราจนกระทั่งเกิดจากสาเหตุจริงแต่เสร็จแล้วก็ต้องมาล้างให้พวกนั้นอีกรักอัตภาพด้วยอัตราเท่านั้นเองหรือมันสัญญาการันตีว่าคุณทำอย่างนี้คุณจะได้อันนู้นอันนี้อีกไม่เอาอ่ะคุณนึกว่าเข้าใจโดยธรรมแล้วคุณเสียสละนั่นแหละเป็นที่จริงแท้จริงคือเสียเวลาเสียได้เสียนะผมไม่มีอะไรให้คุณน่ะแต่ส่วนที่จะได้นั้นน่ะเราไม่เอาส่วนที่จะได้เราไม่ได้บอกคุณบอกว่าคุณจะ การันตีถ้าอย่างนั้นไม่เอาอ่ะเพราะว่าการได้เงินน่ะเป็นเป็นไปโดยธรรมของมันมันจะได้ก็ช่างมันมันไม่ได้ก็ช่างมันเราจะเสียเท่านั้นเองวิจิตรน้อมๆหรือว่ามีจิตใจได้ว่าธรรมะพระพุทธเจ้านี่เป็นไปเพื่อความละอายกดลงเข้าไปหา 00 ที่คุณกล้าแค่ไหนถ้าจะแลกเปลี่ยนอยู่มันยังไม่กล้าจริงนี่ยิ่งไปบอกว่าถ้าคุณทำบุญ 5 บาทคุณจะได้ร้อยละอ่าแบบนี้มันก็นับคะแนนธรรมดามันก็ทำอยู่น่ะสิถ้ายิ่งคนนี้บอกว่าพูดจริงนะคนนี้รู้จริงก็บอกเขาก็ยิ่งเชื่อเขาก็ยิ่งทำแบบนี้อยู่ไม่ได้เรื่องหรอกมันก็ยังไม่หมดกิเลสอยู่นั่นเองแต่นี่เราจะหมดแล้วคุณกล้าเสียแน่ๆคุณมีรักคุณเสีย คุณมีร้านคุณเสียร้านเลยนะคุณจะได้รับคืนมาร้อยนึงไม่แน่นะอาจจะไม่ได้คืนด้วยคุณจะกล้าทำได้ไหมถ้าคุณทำได้จ่ายมาเลยล้านถ้าคุณทำได้ใจมากคุณทำได้จ่ายมาเลยแสนเสียนะศาสนาพุทธที่ไม่ใช่เสียสักปากนี่คือผู้ที่เสียสละโดยรู้แล้วจะไปแข่งใจอะไรแล้วเราเป็นว่ากันโดยตรงเรียกจากภาษายาวก็คือมาเป็นขี้ข้าเขามาเป็นทาสเขามาเป็นผู้ให้เขามาเป็นผู้ทำให้โลกโดยจิตใจของเราก็บริบูรณ์อยู่แล้วเพราะการกินก็กินบริบูรณ์เราคิดอย่างนี้แหละบริบูรณ์และสังหารร่างกายเพราะว่าอาหารที่กินเข้าไปในเพื่อให้สังขารร่างกายแข็งแรงใช้ปัญญาใช้แรงกายเท่าที่เราสามารถ อยู่ในขอบเขตให้ออกแบบนายกก็พอได้ประมาณไม่ใช่ว่าจะอยากจะยกอะไรไม่ได้ซะเลยก็ไม่ใช่มีกำลังแข็งแรงพอมีกำลังที่จะแสดงว่าเรามีพละกำลังจะเดินจากหัวจะแบกจะถามอะไรไปพอเลี้ยงทีเดียวพอเลี้ยงขันพอไม่อ่อนแอไม่ใช่คนอ่อนแอเ