191123 บารมี10ทัศ-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

ษาถึงขนาดนี้ยังไม่มีแล้วเราเข้าใจเลยว่ามันมีบทบาทมีอาการมีกิริยามีกรรมมีการกระทำการงานแต่มันไม่มีกิเลสมัน คือสิ่งที่เราเอามายึดเป็นของตนของตัวเป็นการเห็นแก่ตัวเหนื่อยก็รู้เหนื่อยงานก็รู้งานการกระทำที่จะต้องใช้แคลอรี่ใช้พลังงานก็รู้ว่าการต้องใช้ต้องจ่ายออกไปให้ออกไปรู้ว่าเป็นการให้เป็นการกระทำเพื่อให้เป็นการเสียสละคือการเสียชัดๆรู้อยู่ว่าเราทำในส่วนเสียให้คนอื่นว่าเราทำเพื่อเราเอาเป็นของเราเป็นตัวเรานั่นเป็นที่สุดในที่สุดจึงเป็นผู้จัดการผมเรียกว่าพระที่ประทาน [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ใครจะมารับเอาไปเลยก็เอาไปถ้าเราจะใช้บ้างในสิ่งที่เราทำก็แน่นอนเราก็มีสิทธิ์เพราะว่าเราเป็นคนทำแล้วก็แบ่งกินแบ่งใช้อยู่ในสิ่งที่เราทำนี่แหละแต่จะต้องทำให้เหลือทำให้มากทำให้เกินแล้วก็ให้แต่เขาไม่เป็นหลักธรรมดาธรรมดาเราเรียกว่าทานเป็นตัวต้นและที่สุดเป็นจุดจบแต่เธออธิบายเพิ่มเติมในทานถ้ามันช้าไม่เป็นก็พยายามตามกฎตั้งหลักขึ้นมาบังคับหรือว่าเป็นอุบายให้ตัวเองผ่านไม่ได้ กฎเหล่านั้นเรียกว่าสีกดหน้าตามีแต่จะพยายามทำให้เราเป็นผู้สร้างก่อนและเป็นผู้ให้กฎทั้งหลายมีแต่จะทำให้เราเป็นผู้สร้างก่อนและเป็นผู้ให้และผู้ผลิตเหนียวเป็นผู้รู้ว่าใครสร้างเด็กเก่งใครสร้างได้มากและให้ยินดีกับเขาไม่ใช่เป็นอิจฉาริษยาแทนที่จะไปอิจฉาริษยา ต้องเข้าไปหาก็ไปนอนพร้อมกายเข้าไปใกล้จะรู้ว่าเขาสร้างอย่างไรไม่ใช่ว่าเราอยากสร้างอยากสร้างอยากทำแต่เราทำแล้วก็ไม่ได้ถึงแม้เราทำแล้วก็ไม่เขาไม่เอาด้วยเขาเรียกว่าขอไม่ติดฉลากทำขึ้นมาเราทำจะใช้ก็ไม่ดูแลใครก็ไม่ดูไม่เอาตาแดงตามองไม่ใส่ใจไม่เอาของเราของเราก็ไม่เข้าท่าของเราก็ไม่อิสระเพราะฉะนั้นเราจะต้องทำของที่เจ้าทางอิสระถึงแม้จะทำของดีถ้าเราเองเป็นคนไม่ดีคนก็ไม่ชอบหน้าเราจะทำของดีเท่าไหร่เขาก็ไม่เอาอีกเหมือนกันไปรับอีกเหมือนกันเพราะฉะนั้นแม้จะทำของดีเขาก็ไม่รับ สัก 2 ขวดส่วนตัวของเราด้วยอย่าให้เขาเกลียดชังสองเราต้องทำของที่ดีที่เขารับด้วยเขาจะรับเมื่อเราทำแล้วเราทำได้มากแล้วก็มีคนรับก็ดีเป็นผู้ที่มีค่าเป็นผู้ติดตามของให้แก่โลกเป็นผู้เจริญเป็นผู้สร้างสรรค์ภูมิแพ้เป็นพระโพธิสัตว์ถือเป็นพระเจ้าจริงคอร์ดที่แท้เป็นผู้สร้างเป็นผู้เสนอเป็นผู้ช่วยแต่ผู้มีประโยชน์แก่มนุษย์โลกอย่างแท้จริงคุณก็เลือกมาเป็นผู้ที่ทำถูกต้องตามรอบ เรื่องสวนสะอาดหมดทุกเดือนทุกมุมเป็นจริงลงตัวคำว่าผู้ใดไม่รู้จักจุดสุดท้ายคือการให้และเราก็ให้ไม่ได้จริงเราก็จะต้องหากฎเรียกว่าฝืนมาปฏิบัติมากระทํา สิ่งที่เราจะคว้าเอาแสวงเอาลดความอยากเป็นของตนให้ได้ในวันนี้ธรรมะหรือบัตรประชาชนออกบวชก็คือละเว้นความสุขความหลงเอามาเป็นตนเอามาให้แก่แต่ตนหอบหวงห้ามถามอะไรก็ตามแต่จะต้องละลงมักน้อยลงลดอดลงทำให้เป็นผู้ที่รู้ค่าของชีวิตรู้ความจริงของชีวิตลูกตัดใจแท้ๆซึ่งไม่มีไม่มากเรียกว่าเลขธรรมะธรรมไปก็จะได้รู้ไปถึงเดียวกับปัญญาและนี่คือบารมีบารมีทานบารมีศีลบารมีด้วยธรรมะบารมีปัญญาบารมีปัญญาก็คือรู้แท้ๆเลยว่าอะไรคืออะไร ดูการฝึกตนประกันสังคมน้อยไปจริงๆหมดไปบางอันบางอย่างที่ไม่ก็ทาให้มันหมดไปเลยให้รู้ความจริงว่าเราหมดได้หมดได้หมดได้ในที่สุดสิ่งที่มันเป็นอยู่มันจะไม่หมดเองมันก็เป็นอยู่อย่างรูปฉันนามขันของเราตราบที่เรายังกินข้าวให้มันเป็นรูปขันน้ำขันอยู่มันไม่หมดเองไปตามธรรมเขาก็รู้เหตุปัจจัยของมันว่าทำไมมันอยู่เป็นที่สุดแล้วการที่อยู่ตรงชีวิตไม่ง่ายก็รู้ว่าเหตุปัจจัยง่ายไม่ยากเกิดปัญญาบารมีรู้ว่าทานคืออะไรและรู้ด้วยว่าทุก ทุกอย่างที่คุณให้ได้แม้ที่สุดจัดให้ชีวิตแต่สิ่งที่ควรแลกดังขึ้นกล่าวว่าแม้ที่สุดถ้าเผื่อว่าจะรักษาคำร้องไห้แม้กระทั่งชีวิตให้แม้กระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมหมดเพื่อรักษาทำไว้แล้วก็ให้ได้เพราะฉะนั้นจะให้อะไรเพื่อแลกอะไรให้อวัยวะเปิดรักษาชีวิตให้สิ่งของให้ทรัพย์สินเงินทองเพื่อรักษาอวัยวะเป็นระดับขั้นแล้วก็รู้ว่าอะไรควรให้เป็นขั้นเป็นตอนอะไรดีกว่าอะไรสูงกว่าอะไรจำเป็นกว่าเป็นขั้นๆจะมีความรู้มีปัญญา แล้วเราจะเข้าใจเราถึงศีลถึงหลักเกณฑ์หลักเกณฑ์อย่างนี้มันขัดเรามันทำให้เราเป็นผู้ให้ได้มันทำให้เราครอบไม่ฝืดในการที่จะปล่อยในการที่จะวางในการที่จะไม่เอาเป็นการที่จะลดละห่อหวงมันทำให้เราปล่อยได้ปล่อยวัตถุได้หนักเข้าก็เหลือความรู้สึกรู้สึกอับปล่อยความรู้สึกความรู้สึกใกล้ชิดรถติดไม่หวงไว้ไม่หอบไว้แม้แต่รถส่วนลดลดได้แม้แต่รูปรถตู้ได้แม้แต่กลิ่นรสกลิ่นและเป็นเสียงรถเสียงแม้แต่สัมผัสรถสัมผัสแล้วก็ไม่ได้จริงๆลาบก็ดีลดลงมาได้ไม่หลงไหล รู้ว่าคุณควรได้มีสิ่งแลกเปลี่ยนธนาคารเขาก็ให้ให้เรามานี่แหละแล้วเราก็ให้ตอบไปอีกแล้วจะแบ่งไว้ใช้เล็กๆน้อยๆถ้าเราจะมียศแล้วก็ลงรถยศอีกถ้าจะมันจะเป็นแต่ก็รู้ความจริงว่าเขายกยศให้เพราะความสามารถเขาอนุญาตให้เราทำงานมากตามความสามารถเราก็จะต้องทำมากและทำสร้างความเป็นผู้ที่จะกระทำอะไรขึ้นมาประกอบอะไรขึ้นมาถ้าเราเป็นผู้ประสบภัยชิงเวลาประกอบที่เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์เป็นสิ่งดีแล้วเราก็แบ่งกินแบ่งขายเล็กๆน้อยๆเท่านั้นแหละอย่าพึ่งตนได้เพราะเราทำงานเรามีงานและนอกนั้นก็มี มันหลักเกณฑ์ต่างๆในการบริหารจัดการภายนอกจากวัตถุสบายและลาภไม่ยุ่งยศเข้าใจถึงยศแล้วว่าเขาให้ทำก็ทำจริงแล้วก็เป็นเพื่อไปให้คนอื่นแม้เขาจะมาสรรเสริญเป็นผลสืบเนื่องอีกเพราะไม่จำเป็นว่าเก่งจริงทำได้มีคุณค่าเข้ามาเชิดชูยกย่องบูชากราบไหว้เชิดไว้เสมอๆก็ตามเราก็จะไม่หลงในสิ่งนั้นอีกจะอยู่ตามฐานะอันควรจะทำตนให้เป็นกันเองเป็นผู้ที่ไม่ถือตัวยกตนเป็นไปได้เสมอแต่มันก็มีฐานะของมันอยู่ให้คนที่เขาไม่รู้ รู้ว่าแม้จะกันเองก็กันเองในรูปแบบที่มีขั้นตอนว่ามีหัวมีกลางมีปลายมีหัวแถวกลางแถวท้ายแถวอยู่ในทีวีที่ไม่ใช่ว่าเกินโป๊จะเห็นได้ชัดเลยยกตัวยกตนถือตัวถือตนวางกล้าไม่ใช่เป็นอย่างนั้นมันมีในชีวิตในภาคของมันทีเดียวแต่พอเหมาะพอสมควรหากพอเหมาะสมและรู้ที่เกี่ยวกับเขายกให้เราขนาดนี้ตามที่เขาเต็มใจสดชื่นแล้วแล้วเราก็พยายามลดลงมาลดลงมาเขาก็ไม่ยอมแล้วเราไปสิ้นสุดแล้วแต่เขาไม่ยอมแล้วก็ต้องมาเราจะลดลงมาอีกเขาก็ไม่ยอมกันแล้วล่ะมันต้องต่างคนต่างทำเราก็ยิ่งจะลดเขา ยกของขึ้นจนกระทั่งถึงที่สุดที่ 1 แล้วมันก็จะเป็นที่พอดีแล้วเราก็จะเข้าใจความพอดีนั้นด้วยปัญญาผู้ที่มีปัญญาสูงสุดนั่นแหละจะเป็นผู้กำหนดแล้วก็รู้จริงให้เหมาะสมให้ดูควรจะขั้นตอนเป็นตัวอย่างเป็นรูปเป็นแบบเป็นนามธรรมไปถ่ายรูปอะไรก็แล้วแต่มันจะเป็นจุดที่เห็นชัดซึ่งวันละแม้ที่สุดลาบยศสรรเสริญพระแม้กระทั่งเห็นว่าอันนี้เป็นอารมณ์เป็นของทุกคนเกิดเป็นพวกเราจะต้องเรียนจบทุกอย่างตั้งแต่อบายมุขก็ได้เพราะเรา โลกธรรม 8 ต้องจะได้ลาแต่ยศมันจะได้มาดูวิธีเลิกกันยังไงก็จะเอาอะไรแท้ที่สุดสรรเสริญก็ไม่ติดเข้าใจเท่าทันรูปแล้วจึงเขียนสัมผัสก็ไม่ผิดจิตใจของเราก็จะต้องไม่ติดจิตของเราอีกจะต้องมาเรียนรู้ในนั้นอีกจะต้องให้คนอื่นให้แม้แต่ที่เรารู้ว่าเป็นดีเป็นความดีเป็นค่าเป็นราคาเป็นความสูงความใหญ่ความมากหรือความคุณภาพของข้าราชการแห่งการกระทำหรือคุณภาพของการงานเราก็ไม่หลงผิดหลงยุคอะไรต่างๆ อารมณ์ของอารมณ์ของความบรมศพหรืออารมณ์ของความอยู่ความหยุดมันย่อมเบามันย่อมง่ายมันย่อมสะดวกกับความทำหรือการกระทำและเป็นของจริงเพราะฉะนั้นเมื่อเราควรหยุดจึงหยุดเมื่อเราควรทำก็ต้องทำตัวเราเองเรายังไม่ตายเรารู้แล้วว่าได้งานเป็นไปได้ง่ายแต่มันต้องมีบทบาทมันต้องสังขารขึ้นมันต้องปรุงขึ้นมันต้องกระทำขึ้นย่อมเกิดทุกข์มันแน่นอนแน่นอนกับเธอสังขาราทุกขาแน่นอนขึ้นก่อขึ้น บทบาทซึ่งมันก็ต้องทุกข์แต่เราทนได้ถ้าเอาความหมายทุกก็แปลว่าการชนไม่ยากเราทนได้โดยไม่ยากเพราะอันใดที่เราทนได้ยากอันนั้นทุกข์ทนได้ทนได้โดยไม่ยากจนได้โดยไม่ลำบากอันนั้นแหละพ้นทุกข์งานมีความหมายของทุกข์คือว่าแปลว่าทนไม่ยากแต่ถ้าความหมายของทุกที่แปลอย่างที่ผมแปลหมายความว่าความเร็วรวมปลูกผักปลูกผักแล้วก็ล้างล้างความเร็วออกจากตัวหมดแล้วก็เป็นพ้นทุกข์หมดทุกข์ซึ่งทุกข์เพราะความเร็วอะไรต่างๆก็จะต้องมาเรียนรู้จริงๆว่าไม่มีความเร็วอันนี้ พฤติกรรมอันดีรู้จักการงานอันดีเป็นที่สุดมีแต่กรรมมันโตที่เป็นกุศลกรรมก็หมดทุกข์แล้วคนหรือที่สุดแม้เราจะเอาว่าทุกข์คือการล้างสิ่งเลวจึงเลวนั้นจะถือว่าโลภะโทสะโมหะเป็นอารมณ์ของโทรศัพท์มูลนิธิโมหะมูลเศรษฐกิจเราก็ต้องมาเรียนรู้เกิดปัญญามีปัญญารู้ในสภาพของจิตที่เป็นโลภะอย่างไรแม้แต่อย่างกลางอย่างหยาบแม้แต่อย่างละเอียดแล้วก็รู้ให้ชัดจริงๆแล้วก็ไม่ให้มันมีล้างออกล้างออกชำระออกทั้งสิ้นจนมันไม่เหลือเศษไม่เหลือแม้กระทั่งอย่างละเอียดบางเบา ตะกรุดที่ดีที่สุดแล้วสุดยอดงามพร้อมจะติดอย่างบริบูรณ์ไม่มีจุดอื่นยิ่งกว่าอย่างนี้ก็เรียกว่าห้วยมุดทำให้จิตที่มันหมดบริสุทธิ์เป็นอนุสรณ์เป็นจุดที่บริสุทธิ์ไม่มีอะไรกว่ายิ่งกว่านี้อีกแล้วจุดนี้แหละดีที่สุดจะทำงานก็ทำด้วยความรู้ชัดเจนไม่ได้เปิดตัวเพื่อตนอะไรเพื่อให้เขาซะด้วยดูชัดๆแล้วก็ทำนี่เพื่อให้เขาแล้วเราก็ทำให้เขาก็รับด้วยถ้าทำแล้วเขาไม่รับให้ก็เท่านั้นเป็นนักเศรษฐกิจที่มีงูต่างอะไรและก็ไม่รับซื้อไปตลาดหรือว่าเขาไม่ต้องการตลาดไม่ต้องการก็เป็นนักเศรษฐกิจงงเพราะฉะนั้นเวลาจะเป็นนักเศรษฐกิจที่ดี กล้องถ่ายรูปเขารับทำแต่รู้ว่าเขาต้องการเลยยิ่งเป็นที่ต้องการแก่ตลาดมากก็เราก็ยิ่งเป็นนักเศรษฐกิจจึงรู้ความต้องการของตลาดและก็ทำให้เขารับในคุณภาพอันที่เราทำด้วยแล้วก็ยิ่งดีใหญ่เพราะเราจะทำอะไรเราก็รู้สุดท้ายแล้วว่าเราไม่มีโลภมูลเราไม่มีโทรศัพท์มูลไม่ได้ทำเพราะโกรธไม่ได้ทำเพราะโลกอะไรแรกเกิดอะไรไม่ทำก็ปัญญาไม่มีโมหะมีปัญญารู้เข้าใจแท้แล้วก็ทำก็ทำก็ทำก็ทำอยู่ปัญญาจึงสำคัญมากที่จะรู้ว่าเราทำมาทำอะไรเพราะว่าเราว่าอะไรเวลาล้างโล โทรศัพท์โทรหาออกไปจากจุดหมดแล้วก็ถือว่าหมดทุกข์อีกเหมือนกันแต่บางคำว่าทุกข์ไม่ดีแล้วต้องรู้ทุกอริยสัจอย่างนี้เป็นผู้ฉลาดจะรู้สัจธรรมเป็นของคำว่าทุกข์เพราะอธิบายมาโดยความหมายเยอะแยะทุกคนได้ยากอธิบายกันมามากกุศลก็มีแต่กุศลก็เรียกว่า Google ดูยอดแห่งรักถ้าสิ่งใดที่มันชั่วมันเลวสิ่งใดที่มันไม่บริบูรณ์มันยังมีเศษธุลีใดๆอยู่ที่มันไม่สวยงามมันไม่เคยดีก็ถ้าเพื่อนอยู่รู้อยู่เข้าใจชัดอยู่อะไรบกพร่องอะไรที่จะต้องแก้แล้วเราก็ทำไม่ดีแก้ไขไปเรื่อยๆมันก็เป็นการทำบารมีโดยการสุดท้ายบอกแล้วว่าผมขาดย้อนมาเริ่มต้นทำสะอาดให้เป็นผู้ให้อยู่ตลอดโลกตายเป็นผู้ที่จนกระทั่งตายเพราะสีนี้หลักเกณฑ์ที่จะเอามาประพฤติ คำสุริยาจนกระทั่งละจุดที่มันติดไอ้ตัวละ 10 ที่ 10 นี่แหละถึงขั้นเข้าเลขธรรมะความหมายของเลขคำมั่นหมายถึงสินค้าเข้าถึงจุดให้มันมีความไม่นั่นแหละเป็นเอกให้เข้าถึงจุดให้มันว่าโง่ก็เลยหมายความว่ามันไม่ชัดเจนว่าไม่เกิดแต่มันไม่ใช่ชั้น 1 มันไม่ใช่ความเป็นหนึ่งไม่ใช่ เพราะฉะนั้นเนี่ยก็คือมาทำให้มันเป็นหนึ่งให้ได้เพราะอันใดไม่เป็นหนึ่งทำมาให้มันเป็นหนึ่งให้มันเป็นอย่างนั้นให้มันเป็นตัวนั้นของมันเองเป็นเอกธรรมะก็คือหมาอังกฤษว่าจากสิ่งที่เราไม่ควรมีพระมากๆด้วยธรรมะธรรมะให้มันมีจิตต้องวางนั่นแหละเป็นเอกไอ้ที่มันไหม้ที่เป็นเหมือนไอ้ที่ไม่ใช่ฉันเองก็ไม่เอาไม่ใช่ฉันเอง ภาษาบาลีนี่มันลึกซึ้งแล้วมันก็ยอกย้อนยอกย้อนที่สุดเลยยอกย้อนมาทะเลาะกับควายแปลไปตามสภาพมันเกิดภาษามันเกิดตามความจริงที่เกิดความสมมติที่เกิดความพอเวลามันโตๆๆขึ้นตามสมมุติแล้วยากต่อการรู้ธรรมะจึงมากระทํา ต้องกดฤาษีมีวินัยหรือระเบียบอะไรที่มีอะไรก็ตามที่จะเอามาปฏิบัติมาประพฤติเข้าเรื่อยๆตัดสินเสวนาก็เรื่อยๆแต่คุณก็เรื่อยๆจะทำเป็นกิจวัตรเรื่อยๆอันนี้เป็นกิจวัตรแล้วทำให้เราขาดเราให้เราวางให้เราว่างลงได้เรื่อยๆปล่อยทั้งรู้ทั้งเกิดปัญญาทั้งแน่ใจเกิดศรัทธาเกิดปัญญาที่เป็นศรัทธาจะเป็นยาที่เป็นนั่นแหละเป็นตัวจริงเพราะปัญญาตัวนี้มีศรัทธาในตัวบารมี 10 ทัศไม่มีคำว่าศรัทธาบารมี 10 ชั้นไม่มีคำว่าศรัทธา มันเป็นธรรมะทำให้องค์ธรรมไม่มีมันสำคัญนะองค์ธรรมศรัทธาในความสำคัญมันแปลว่าเชื่อถือมั่นคงเห็นชัดเจนแต่ปัญญาที่มันเห็นชัดเจนเชื่อถือยืนยันเด็ดเดี่ยวมันก็คือศรัทธาในตัวของมันเองแต่โดยที่เชื่อมั่นอย่างเช่นที่เห็นคุณเชื่อมั่นเพราะเห็นจริงคือความจริงแล้วก็ได้เชื่อมั่นแท้มันก็เป็นตัวนั้นแล้วก็จะพาเธออยู่ที่ตัวสัญญาเกิดปัญญาแพ้คือเราจะเกิดปัญญาแท้ก็เกิดการรักวางออกได้จริงเป็นเลขธรรมะออกมาเร็วๆๆจนกระทั่งเราทำการลาออกให้ออกให้ออกให้ออกได้คำว่าทาง [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] มีการอดทนฝืนขัดอยู่ชั้น 10 เพราะเราได้วิริยะรูปภาพเพียงกระทำการให้ครับตามกฎตามระเบียบกระทำตามกิจวัตรจะทำตามสบายทำตามกรรมฐานที่เราได้รู้กรรมฐานทำเสมอแม้จะอดทนในการฝึกก็ต้องอดทนเอาจริงสัจจะมีวิริยะจึงขันติจึงมีสัจจะจริงแล้วให้เราทำไปแล้วต้องให้เกิดปัญญาร่วมด้วยเสมอจะทำอะไรก็ตามเป็นกิจวัตรทุกอย่างต้องมีใจมีใจเข้าไปพิจารณามีธรรมวิชัยมีสติรู้ในการกระทำเรียกว่าศาสนา วิปัสสนาวิปัสสนาคือธรรมกระทำกิจวัตรกันดีก็ทำตามกรรมฐานก็ดีจะเรียนปริยัติจะปฏิบัติอะไรทำงานทำการอะไรอยู่เราจะให้ถึงจุดให้มันเป็นเนกขัมมะก็จะต้องรู้ว่ากำลังจะทำอะไรและทำให้เรายึดเอาไว้เป็นเราหรือเปล่าจิตของเรานี่สั่งสมไว้เพราะเอาเป็นดาวหรือเปล่าเห็นรู้สัมผัสจริงแล้วก็กระทำการวางปล่อยออกกลางคลายออกละออกซิเจนหากใครไปเรื่อยเรื่อยแต่วัตถุทานได้แค่ให้ของอภัยทานให้ใจไตรลักษณ์ใจให้ใจวางใจปล่อยเป็นอภัยทานไปเรื่อยจนกระทั่งแม้เราจะกระทำอะไรขึ้นมาก็เป็นธรรมทานหมดจะทำอะไรตรงขึ้นก็เป็นของใครของใคร เป็นธรรมะทำอะไรตั้งขึ้นก็เป็นของใครก็ได้และแม้ที่สุดเราจะพูดก็เป็นไปเพื่อการให้จะทำอะไรก็เป็นเพื่อการให้ทำอะไรขึ้นมาตั้งขึ้นมาตรงขึ้นมาดังขึ้นมามันล้วนแล้วแต่เป็นตัวให้ถึงเรียกว่าธรรมทานเป็นที่สุดธรรมะทรงขึ้นมาตั้งขึ้นมาให้เพื่อให้ได้ทั้งนั้นมีวิริยะมีขันติดสัจจะอธิษฐานฐานก็คือสิ่งที่ต้องขึ้นอธิษฐานทรงขึ้นอย่างยิ่งอย่างยิ่งเฉพาะเกิดปัญญาด้วยเกิดการกระทำเป็นจริงๆด้วยจะทำอะไรก็ทำด้วยปัญญา แล้วก็ทำได้จริงๆพร้อมกันไม่ใช่เอาแต่มีปัญญาหรือเอาจะรู้ได้แต่ทำไม่ได้ทำได้ด้วยรู้ดีด้วยจะได้อธิษฐานแล้วเราก็จะมีเกิดเมตตาบารมีแม้ทำเป็นทำได้แล้วไม่ทำไม่เมตตาไม่เอื้อเฟื้อมันก็ยังไม่เป็นผู้ให้อีกแหละมันจะต้องทำได้ทำเป็นทำแก้วคล่องได้ก็ต้องเมตตาให้และจิตของเราจึงจะถือว่าเป็นเด็กขาถือว่าผิดเองที่เคยแปลฟังแล้วเป็นตัวที่สุดเลยตัวสุดท้ายเป็นตัวเองเป็นตัวที่เธอชื่อว่ามีหลายลักษณะ การมีงานทำคือการเป็นไปด้วยดีตามความเหมาะสมแล้วยังไม่ตายเราก็มีเมตตาช่วยเหลือเกื้อกูลเครื่องสงสารต่อวัตถุสงสารให้เขาทำให้เขาแล้วให้เขาได้รู้ทางดีด้วยไม่ใช่เพราะหลงโลกไม่ใช่เพราะหลงสงสารเรานี่แหละเราก็ยังอยู่ในวัดป่ากับเขาแต่เราตัดวัดของเราแล้วเราจัดการต่อของเรา รู้จักสัตว์ที่ต่อเป็นผู้ที่รู้จักสัตว์ที่ต่อแต่ชัดเจนไม่วนรู้ตัวจบรู้ตัวตัดอันนี้เอาอันนี้ไม่เอาอันนี้พอดีแล้วประมาณชัดเจนประมาณให้เข้าใจอย่างมั่นคงเลยแล้วก็ทำชุดที่ตัดขอบเขตที่อธิบายแล้วขอบเขตเมื่อวานนี้ธรรมะหรือขัดขืนอธิบาย ปิดว่างอยู่ก็ว่างอยู่ทีเดียวรู้ชัดเจนถึงจุดที่ว่างรู้ชัดเจนถึงกรรมอันเป็นพิเศษหรือการงานอาจจะทำอยู่อย่างพอเหมาะกับหลักเกณฑ์ทุกอย่างที่อธิบายแล้วซ้ำซากพูดแล้วพูดอีกก็รู้แล้วแต่เรื่องย่อเข้ามาเป็นอันหนึ่งอันเดียวอันเก่านั่นแหละมาในรากเน่าที่จะทนทานเป็นที่สุดคือการให้ถึงที่สุดเป็นพระเจ้าเป็นที่สุดแล้วเราก็มายึดแม้แต่เราเป็นพระเจ้าให้ความเป็นพระเจ้าคือไว้แก่โลกพระเจ้าจึงไม่รู้จักตายพ่อแม่จะได้เป็นพระเจ้าแล้วเราตายหมดลมหายใจ เราก็คือพระเจ้าไว้ในโลกอีกหรือแม้แต่เรายังไม่ตายเราก็พยายามสร้างพระเจ้าแทนตัวไว้เสมอจะมีพระเจ้าแทนตัวจะมีพระมีเจ้ารวมกันเข้ากันเป็นเจ้าแห่งผู้ให้เป็นผู้สร้างสรรอยู่ตลอดและสร้างทุกสร้างสรรค์ไว้เสมอแม้เราตายพระเจ้าก็ไม่รู้จักตายพระเจ้าคือสิ่งที่ไม่รู้จักตายไม่มีความตายจะมีการกระทำหรือการให้กันเสมอถ้าความให้ลดลงพระเจ้าก็ขอให้พระเจ้าก็อาฆาตการให้ในโลกนี้ลดลงมีแต่การจะเอาจะเอาถ้าจะเอาเองจะเอาแจ้งกันใหญ่พระเจ้าของแห้งแรงน้อย เมื่อนั้นน่ะคือพระเจ้าขอพระเจ้าเป็นโรคแล้วข้าพเจ้าตายอย่างเกลี้ยงเกลาเมื่อไหร่ไม่มีการให้เจริญในโลกมีแต่จะฆ่าแทงกันแย่งกันคดียุบก็เขินแล้วมันก็ฆ่ากันจริงๆเพราะฉะนั้นพวกเหล่านั้นก็คือแย่งกันฆ่ากันไม่ใช่พระพุทธเจ้าเขาจะทำลายกันเองก็จะทำลายกันเองนักโทษเขาจะทำลายกันจนกระทั่งหมดสิ้นพระเจ้าก็ต้องเกิดอยู่นั่นแหละพระเจ้าก็ไม่ตายพระเจ้าก็ต้องสั่งสร้างสิ่งที่ไม่มาฆ่ากันสร้างสิ่งที่มาให้มันจะสร้างอนาคต มันเป็นอย่างนั้นจริงๆมันเกิดของมันเองเพราะงั้นเราเองเราก็รู้ว่าคนที่สอนได้บอกได้พยายามอย่าให้ฆ่ากันอย่าให้แกล้งกันจงเป็นมวลมิตรของพระเจ้าทรงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระเจ้าทรงเป็นผู้ให้จงเป็นผู้รู้รู้ว่าการให้ดีมีแต่การแย่งดีจะรู้ด้วยความจำเป็นของชีวิตเราไม่จำเป็นจะต้องโลภมากอะไรไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ยากอะไรอยู่ง่ายสอนให้รู้ตัวอย่างเรามาเรียนนี่เรามาเรียนรู้กันขึ้นมาเรื่อยๆๆโอ้ชีวิตอยู่ง่ายไม่ต้องแย่งไม่ต้องเดือดร้อนปัจจัยแห่งชีวิตคิดน้อยไม่ต้องโลภมากเดี๋ยวเราทำมาได้เรื่อยๆ เสือร้องไห้ไปแม้แต่สิ่งที่มันเลวมันชั่วเราไม่กระทำขึ้นมาไม่มีกรรมไม่มีการงานไม่มีก่อบทบาทอะไรขึ้นมาแล้วก็ดีแล้วเราไม่ต้องสร้างสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาให้มันเน่าเพราะสิ่งนอกคนก็ยังไม่รู้เขาก็สร้างกรรมในสิ่งที่เป็นเน่าๆเราไม่ร่วมสร้างแล้วแล้วเราก็พยายามหาอุบายหาทางให้คนรถรถเราก็ลดด้วยสิ่งที่ยังลดไม่ได้สูงขึ้นไปตามลำดับที่เรายังมีอยู่เราก็ลดลงไปเรื่อยๆแล้วเราก็สอนคนอื่นสูงหนึ่ง แล้วถ้ามันเป็นตัวอย่างแล้วได้มาเรียนรู้เพิ่มขึ้นเพิ่มเป็นทหารรหัสผ่านในสิ่งที่ละเอียดก็คือวัตถุทานอภัยทานสุดท้ายเราก็มาแสดงธรรมทานซึ่งเป็นยอดแห่งการทำทานเป็นสุดยอดแห่งชุดนักเป็นที่นาติดไม่มีอะไรอีกสูงกว่านี้ทุกนาทีเป็นผู้ที่ชนะบุคคลทั้งหมดขึ้นมาระหว่างพระชนะสูงสุดคือการให้ธรรมทานการสร้างครอบครัว บทบาทในการขัดเกลาใจให้ทานในใจใจที่มันมีความโลภใจที่มันมีความโกรธใจที่มันมีแต่ความสดไม่มีปัญญามีแต่ความโง่งมงายหัดมาให้เขาหัดล้างออกคือให้ออกไปคืนไปเถอะไอ้ของที่จะโทรพรุ่งนี้เขาก็จะมาหัดเลิกรักให้โลภะคืนไปล้างโลภะคืนไปให้โทสะคือต้องไปจากตัวออกไปล้างออกไปให้มันความโง่คืนไปกลายเป็นความฉลาดไงถ้าไม่มีความฉลาดขึ้นมามันก็ขัดเราขึ้นเราขึ้นสูงขึ้นเจริญขึ้นเรียกว่าบุคคลที่เจริญแท้ไม่ได้หมายความว่าเราจะมีทรัพย์สมบัติมากขึ้นมามีลาภหลงลาภหลงยศได้ลาภ เกิดมามีแต่ลาบมากๆมียศสูงๆสรรเสริญพระเจ้าปอบ้านยังไงก็ขอบใจหมดมีสุพจน์หลงเสพพลังพร้อมไปด้วยเบญจกามคุณทั้งหลายฟังพร้อมไปด้วยอบายมุขทั้งหลายแต่ว่าเป็นความสุขสนุกสนานเอร็ดอร่อยเพลิดเพลินไม่รู้ความต่ำไม่รู้ความสูงถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่คุณเจริญหรือผู้สูงแพ้เพราะเรามาสอนเข้าไปอีกเป็นภาวะซ้อนกับคนและเราก็เข้าใจจุดจริงๆด้วยว่าเราให้ไปแล้วเราก็เบาสบายชีวิตมันง่ายชีวิตมันไม่ต้องมีอะไรเป็นปัจจัยเสี่ยงปัจจัย 4 มันยังมีกิเลส อาหารมันก็ยังมีเครื่องนุ่งห่มมันก็จะซ้อนที่อยู่มันก็ยังมีกิเลสอยู่ในนั้นแม้แต่ยายารักษาโรคและเป็นตัวกิเลสในมันอีกไม่สังวรไม่ระวังไม่พยายามที่จะรู้ความพอดีความควรไม่ควรเป็นกิเลสได้ประมาทไม่ได้ใช้บริการที่ไม่ใช่ปัจจัยที่เราวางให้มากขึ้นจากปัจจัยต้องระวังนะบริการหนักหนา ตรงกับขอบเขตตรงกับความพอเหมาะพอสมไม่ตายตัวซะทีเดียวแต่ก็อยู่ที่เราถ้าเราจะตายตัวไปอยู่ที่เรายึดเคร่งเกินไปกับตัวเราเองมากเกินไปก็อยู่ยากแต่สังคมก็เป็นแค่เรายากส่วนใหญ่สังคมคือส่วนใหญ่เพราะเราจะต้องมีแนวโน้มมีอนุโลมปัจจุบันถึงบอกว่าผู้ใดที่สามารถรู้จนกระทั่งเรื่องนายพรายออกได้แล้วก็ให้รู้ความจริงทำให้หรือว่ามีปฏิสังขาโยแล้วเกิดการรู้ในการเคลื่อนไหว ปล่อยออกแล้วยานองค์ที่ 9 ที่เขาร่วมกันในทางพระอภิธรรมปลายมาตั้งแต่นามะรูปเสถียรภาพอย่านะ LINE มาจนสำเร็จญาณอุทยานถังขยะขยะเรื่องรอยต่อและออกหรือว่าทางออกหรือว่าให้ออกไปได้แล้วเรายังต้องพกโทรศัพท์ ทั้งขาทั้งหลายแหล่การจะแตกทั้งหลายทวนเล่าสังขารสังขะแปลว่าการประกอบการปรุงขึ้นมามันเป็นสังขละแน่นะประกอบแล้วยังว่างแน่นะสังข์ประกอบผลประกอบไปด้วยว่าอันนั้นมันแก่ไปนะเป็นสาระสาระแปลว่าของแก่ดินก็แปลว่าดินดินเค็มน้ำก็แปลว่าน้ำเปรี้ยวหรือว่าหมายความว่ามีรถกลับหรือว่ามีของแต่ของเกินไปสังขาราต่างๆที่เราประกอบอยู่จนไกลอยู่พอดี ปฏิสันขาอย่างต้องรู้ในยามต้องรู้ต้องเกิดปัญญารู้สติสังขารเมื่อเรารู้ความพอดีพอเหมาะได้ทุกๆโอกาสทุกๆท่านดูเราก็จะเป็นผู้ที่รู้จักอนุโลมปฏิโลมถึงเรียกว่าสัจจานนท์ลงยาถึงจะรู้จักกับการลดลงอย่างเพราะเรารู้แพ้แน่นอนแล้วซึ่งสังขารทั้งหลายและอุเบกขาทั้งหลายมันต้องรู้ถึงสังขารที่ต่างกันสำคัญ ต้องเจอปัญญารู้สังขารไม่รู้สังขารอุเบกขาสังหารอย่างเกิดปัญญารู้แจ้งชัดทีนี้เราก็จะอนุโลมปัจจุบันนิยมอนุโลมก็คือเป็นไปเป็นมาทั้งหมดอายุรวมก็ลงมาอย่างมีรอบแล้วรอบๆๆอนุโมทามิ เปิดญาณจนกระทั่งถึงสัปดาห์นี้ลมยางต่อมาจากสังขารพ่อไม่ได้เกิดจริงๆตัดโทษตัดโทษเสขะบุคคลตัดได้หรือแม้แต่จะเป็นขั้นตอนเป็นโสดาก็ตามตัดข้อใดประชาชนเป็นโสดาตัดโฆษณาไม่เป็นอย่างเก่ามันหลุดออกมาจากเก่า ไปสืบพันธุ์ 1 รอบ 1 ขั้น 1 เนื้อ 1 เป็นเอกภาพอันใหม่จะเกิดกับภพอันใหม่เพื่อโคจรปลูกมาในทางที่เจริญตัดโคตรความไม่เจริญโคตะระความหมายของคำว่าไอ้ตระกูลนั้นพวกนั้นหมู่นั้นครูหาของให้เจริญพอสำเภาเนี่ยพอสำเภาสระอุแต่เราเจริญขึ้นมันตัดมันเหนือจากโคตรเก่ามันเจริญขึ้นกับพวกเก่ามันเจริญขึ้นกว่าเขาเลื่อนเก่าแต่กระทบอันเก่าของเราแล้วถึงเรียกว่าโคจรเกิดปัญญารู้ เราก็ทบทวนดูนั่นแหละพยานเกิดผลการปฏิบัติตัวไปเลยทีนี้พิจารณาซ้ำซ้อนไปอีกเท่าไหร่ก็จะเข้าใจหมดทะลุหมดทั้ง 16 อย่างครุฑหมดทั้ง 16 กันยายนทั้งหลายแหล่นี่ก็คือภาษาเรียกสภาวะธรรมที่มันเกิดสิ่งที่เราเอาแต่ห้องพรรษามาแข่งกันมาคุยกับผมกันเฉยๆมันก็ได้แต่ถ้ามันมีสภาวะธรรมแล้วก็มีแต่คุยโม้แต่มันอยากจะประสานเพราะเราจะต้องให้ เกิดบารมีเกิดการหยั่งลงเกิดการสั่งสมลงตั้งลงให้ได้ไม่ชัดเจนใครทำได้โดยรู้ไม่ให้มันมีสภาวะให้ไม่มีความจริงเหมือนพวกเรามาทบทวนดูชีวิตของเราที่เราเข้ามาปฏิบัติธรรมเราทานแล้วก็ถือเป็นสิ่งที่ตัวล้อมรอบตนและเราก็ได้ทานอยู่ได้ให้อยู่สลักออกอยู่ละเว้นออกมาขาดออกมาน้อยลงไปเบาลงไปเข้าใจถึงความจริงชัดเจนขึ้นทุกวันทุกวันทุกเมื่อค่อยๆสืบสานสืบต่อกันไปแต่ละคนแต่ละคนก็ช่วยกันเป็นไม้เป็นมือเป็นระดั