220423-293 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ018.txt

ะเจ้าผู้สร้างสรรค์เป็นผู้ที่ได้รับการสรรเสริญเยินยอคุณก็จะทำในการรู้ความจริงเหมือนกันแต่ยังมีการชมชื่นหรือการสรรเสริญหรือมีแง่เชิงในการที่จะต้องผลักดันสำหรับผู้รู้จริงแล้วไม่ต้องผลักดันรู้ความจริงตามความเป็นจริงอย่างนั้นแล้วเราให้คนได้ขอให้ไปก็แล้วกันมันก็ไม่สมควรกูไม่ต้องตื่นเต้นไม่ต้องดีใจอะไรและเราก็รู้ความจริงตามความเป็นจริงอยู่แล้วเราให้เราสร้างสรรค์เราก็ทำเรา ตัวจักรกลเรามีพลังงานเราจะทำอะไรก็ทำได้เท่าที่เราสามารถอันนี้เป็นธรรมและไม่เสียหายทำแล้วและเป็นของที่อยู่ในหลักของเศรษฐศาสตร์อยู่ในหลักของเศรษฐกิจที่โลกจะต้องการหรือว่าเป็นตามเหมาะสมของมนุษย์ของสังคมอยู่มีค่าทางสังคมทางฉลาดหรือว่าทางโลกเขาก็มีค่าอยู่พอสมควรแต่อาจจะไม่เป็นค่าเด่นมันก็ยังโลกที่เติบโตเป็นบ้ากันไม่ได้ฆ่าสูงทางโลกแต่มีค่าอยู่พอควรกล่าวเข้ามาอธิบายวิเคราะห์การวิจัยกันก็รู้ว่ามีค่าอยู่อย่างจริงในโลกเราก็พยายามรู้ค่าที่สูงที่สุดของธรรมส่วนค่าที่ของโลกนะเอามาวัดไม่ได้เพราะค่าที่สุดของโลกก็คือยังโลก เข้าใจกันง่ายๆซึ้งๆฉันเขินว่าไอ้เรื่องของข้าของโลกเราก็พยายามตัดปล่อยแต่ค่าของทางธรรมมันก็ยังมีการผสมกับข้าวของทางโลกเหมือนกันไม่ได้หมายความว่าไม่ประสงค์โลกเขาก็รู้เราก็รู้เพราะโลกยังขาดคนฉลาดทั้งหมดไม่ได้โลกยังมีคนฉลาดอยู่เราจึงจำเป็นที่จะต้องเอาภาพของโลกประกอบด้วยเพราะฉะนั้นเราจะคิดเห็นส่วนตัวตนฝ่ายเดียวเอาแต่ความคิดเห็นเป็นอัตราตายเป็นตัวความเห็นของความเห็นของตนเองท่านจึงถือว่าคิดถึงความเห็นของตนเป็นใหญ่ก็เป็นกิเลสชนิดหนึ่งเหมือนกันเราจึงจำเป็นจะต้องประกอบไปด้วยจนตนนั้นเราเองเราทร จนเบียดเบียนตนจนกระทั่งไม่รู้ความเป็นจริงเราก็เป็นทุกข์เราก็เป็นการอยู่เดือดร้อนเกินไปเราจะสมส่วนก็ต่อเมื่อเราเองเราก็จะต้องเรียนรู้และก็ทำทุกอย่างให้สมส่วนในการสงเคราะห์ในการเป็นอยู่แต่เราก็จะเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์อย่างที่ประหยัดเพราะเราไม่เคยเกินแล้วเราจะได้ค่าแรงงานทั้งกำลังทั้งเวลาทั้งฝีมือทั้งอะไรทุกอย่างถ้าผู้ใดเขียนผู้ใดอาจจะพิจารณาตามธรรมไม่รู้จะรู้ว่าการกระทำคนไม่มีค่ามีประโยชน์สูงสุดคือการเรียนธรรมะปรมัตถ์ไม่ได้เรียนไปแล้วกลายเป็นคนไร้ค่าไร้แรงงานกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว โลกเห็นด้วยยินดีโลกที่ต้องการการเกิดส่วนธรรมะนั้นต้องการการดักแม้จะไปอยู่ในทางทิศทางที่จะดับก็ดับแต่นิทานดับสูญไปตรวจสอบก็ดับจริงๆเป็นที่สุดโดยเฉพาะไม่ใช่ดับจิตไม่ใช่ดับการเกิดทั้งรูปขันธ์ท่านสำหรับดับทั้งลูกทั้งสองพันคอตายแทนตัวตายคนเดียวมันก็อาจรู้ทันแล้วมันก็โอเคก็คิดถึงพวกศาสนาอื่นให้จิตมันไม่ทำงานไม่ทำอะไรเลยไม่รับรู้ซะเลยแต่ทีนี้ทางธรรมะของพระพุทธเจ้านั้นรู้ชัดรู้เจนว่าอารมณ์กิเลสคืออะไร ที่เป็นตัวพาเกิดในโลกียะโลกียะคืออะไรทั้งหมดที่มันเป็นความสุขที่หล่อที่สุดในโลกเพราะฉะนั้นตัวความสุขที่หล่อที่สุดในโลกนั่นแหละมันดึงจิตของเราให้ติดยึดให้หลงไหลแม้ไม่มีหยาบไม่มีอ่อนก็ตามนั่นแหละเป็นเชื้อที่มันทานดินถ้าเราทำกิเลสตัวนั้นมันไม่ติดมันยึดต่อโลกอยู่ในโลกก็ตามสบายมันต้องตัดแล้วก็รู้ไวมันเป็นอย่างนี้หนักในปัจจุบันเท่านั้นในขณะที่ปัจจุบันมันหนักมันกระทบแล้วมันก็รู้สึกหนักรู้สึกลำบากรู้สึกไม่ชอบเราก็รู้แต่ตัวที่ชอบที่ระวังถ้าตัวไหนมันไม่ชอบมันปรับมันไม่เกิดร่วมกันหรอกแต่คนชอบมันจะเวียนมาเกิดได้จึงระวังตัวชอบมาก ตอนนั้นเราวางปล่อยวางโดยชอบให้เป็นถ้ามันมีแรงอ่อนตัวที่ชอบไม่มีแรงน้อยไม่ได้โหยหาอาวรณ์ไม่ได้ติดไม่ได้ยึดอะไรจริงๆเป็นแต่เพียงมันเป็นสภาวะที่มันเบาสบายในขณะที่เราเองสัมผัสปัจจุบันทำเช่นนั้นแต่เรารู้ตัวปัจจุบันนั้นว่ามันสัมผัสก็จะเบาดีง่ายดีก็รู้ว่าเออตัวนี้ก็ถ้าจะว่าหน้ายินดีหรือว่าน่ารักก็น่ารักมันก็รับง่ายกว่าตัวหนักตัวยากเราก็รู้ตัวยากแต่ตัวยากไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจถ้าเรารักนิพพานเธอยากมันไม่น่ารังเกียจมันเป็นตัวที่บอกว่าเออดีแล้วล่ะมันยากมันหนักกระทบกับเราแล้วเราก็ไม่ถือไม่ติดไม่ดูดมันทีเดียวมันเป็นเรื่องของปลอดภัยของเราเพราะตัวนี้ไม่ติดไม่ดูถึงจะมา จิตใจมันไม่ได้ติดฤดูเพราะฉะนั้นอันนี้ปลอดภัยแล้วสำหรับคำว่านิพพานหรือคำว่าพรากจากกันแต่ส่วนตัวดูดนี่สิจะต้องอ่านให้ชัดว่าจะต้องพยายามให้ดีทีเดียวยังไม่ใช่ตัวปลอมอ่านให้เห็นชัดเจนแล้วก็พยายามทำจิตให้วางคลายทำจิตให้มันเฉยเป็นอุเบกขาฐานถ้ามันเฉยต่อสิ่งนี้ได้อย่างชัดแจ้งรู้แต่ว่ามันเมาขายไม่ได้ดีใจไม่ได้เรื่องล่าใจไม่ได้ชื่นชอบใจอะไรจริงๆผ่านอารมณ์คำว่าชอบคำว่าเริงร่าใจจิตใจภูมิใจต้องหัดหัดทำให้ลดลดลดลดลดลงเป็นหมู่คณะน้อยๆจะเป็นอนุโมทนาสาธุ ขอบใจถ้าเราไม่มีเบาบางจนมันแรงอ่อนจนกระทั่งปลายหางที่เป็นสุดท้ายแล้วก็คือจะต้องปล่อยคลายเพราะเจ็บกันตกปัจจุบันก็หมายความว่าไม่ได้อาวรณ์ไม่ได้โหยหาไม่ได้ปิดไว้ที่ใจไม่ได้เกิดการยินดีที่ได้ยอมเป็นจุดเกิดอะไรอีกเลยให้ได้อย่างนั้นจึงจะเรียกว่าเรื่องจริงก่อนปลอดภัยแม้เราจะกระทบสัมผัสในเวลาปัจจุบันเราจะเห็นว่าเออมันก็ง่ายสบายก็ดีอยู่คนนั้นก็ไม่เป็นไรแต่อย่าโหยหาอย่าอาวรณ์ที่เป็นลักษณะที่จะบอกถึงอารมณ์ศิลปะพิจารณาของตนเองตามพิจารณา แล้วแต่ใจเธอสัมผัสเป็นอารมณ์กรรมเป็นอารมณ์ภาพระลึกเป็นรูปติดๆก็ตามฝันทั้งกายนอกก็จะทำให้ชัดๆแม้แต่อารมณ์ที่ในจิตเองไม่มีมาจากทวารตาหูจมูกลิ้นกายก็ตามมันจอนมามันเป็นภาพลอยมาเป็นอุปสรรคเกิดอยู่ที่จิตเราก็จะต้องรู้แล้วมันเป็นภาพฝันภาพนึกภาพที่ปล่อยอยู่เฉยๆมันก็เกิดเวียนวนมาหาเองก็จะต้องรู้ต่างๆและเราก็จะต้องกำจัดรู้เด็กปัญญาให้รู้ชัดเจนและก็กระทำจิตของเราให้เกิดการเคยชินในการตัดต่อตัดต่อเสมอและจะรู้ได้เป็นยาบรรยายจะผลักดันปัญญาจะกลับสายเองถ้าไม่รู้ว่าสิ่งนี้อะไรมันก็จะ แล้วมันก็จะไม่มีเองเพราะปฏิบัติแล้วก็อ่านะครับความรู้ที่รู้จริงความรู้ที่รู้เป็นยถาอุทยานแห่งความรู้ที่ชัดแจ้งหมดสงสัยทุกอย่างในโลกนี้ย่อมมีอยู่เป็นธรรมดาแต่เราอยู่กับโลกนี้ที่เขามีมิได้อย่างไม่ไม่ดูและไม่ผลักเป็นที่สุดเพราะว่ารู้ความจริงแล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ยากตรงนี้บ้างแต่เราก็ไม่ต่างกันสุดท้ายเราก็ต้องรับถ้าไม่จำเป็นก็ไม่รับก็ตามแต่เราก็จะรู้ความเหมาะสมกับสังคมในโลกอย่างเหนือโลกไม่ใช่หนีโลก