220711-310 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

่กล้าไม่เดินเป็นสีติดเป็นภาวะทรงเป็นภาวะที่ไม่ขยับมันจะกลายเป็นน้ำเน่าแล้วมันจะกลายเป็นของทรุดเพราะว่าถ้าเราหยุดทุกอย่างก้าวหน้าทุกวันนี้ถ้าว่ากันโดยสัจธรรมแล้วแม้เราจะส่งความดีของเราอยู่เท่าเดิมเราก็เท่ากับวิ่งตามเขาเพราะว่าโลกมันกำลังละเลงกิเลสละเลงความเร็วนี่มากขึ้นมากขึ้น ขึ้นมาให้แก่โลกเท่ากับเราเองนี่ก็ต่ำลงต่ำลงเพราะว่าความมากของอกุศลมันเพิ่มแม้เราเท่าทุนเท่าเก่าค่าของเราก็ตกไปได้โดยเราไม่ได้ทำค่าของเราตกเลยแต่ค่าที่เลวของโลกมันขึ้นมาเป็นส่วนเทียบมันทำให้ตัวเราตกต่ำได้โดยนัยยะอย่างนี้ด้วยเพราะฉะนั้นเราจะต้องเป็นผู้ไม่ประมาทจะเป็นผู้ที่ไม่ทรงอยู่เท่านั้นอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านจะยืนยันเอาไว้ตั้ง 2,500 กว่าปีแล้วพระพุทธเจ้าไม่สรรเสริญการทรงอยู่หยุดอยู่แล้วยิ่งแชร์ให้เน่าแช่ให้นิ่งแชร์ให้เปื่อยให้ผู้ให้ฟังให้เสริมไปอีกอย่างนั้นพระพุทธเจ้ายิ่งไม่สรรเสริญใหญ่กลายเป็นปาฏิหาริย์นะกลายเป็นความทำลายความเสื่อมโทรมเราจึงจะต้องมีจิตติดตั้งใจตั้ง อธิษฐานจิตมีการพยายามสังวรสำรวมพยายามทำให้จิตใจของเรานี่มีการทรงขึ้นขยันขึ้นริเริ่มขึ้นให้มีความพากเพียรอุตสาหะบากบั่นขึ้นให้รู้ว่าเราเองเราต้องเดินเราต้องเดินเราต้องเก่งต้องขยันพยายามพากเพียรไอ้การที่จะเพียรเกินในการที่ขยันเกินนั่นน่ะมันหาได้ยากเพราะส่วนมากมันมีแต่จะปล่อยปละละเลยเชื่องช้าหรือว่าไม่เอาใจใส่ไม่วิริยะอุตสาหะนั่นแหละมากจึงจำเป็นที่เราจะต้องเร่งประเด็นนี้ความหมายนี้ให้เราได้รู้สึกตัวให้มากมายพระพุทธเจ้าโดยจุดที่จะกลายเป็นสภาพตกผลึก ตรีตกเป็นผู้ที่ไม่เป็นผู้ตื่นไม่เป็นผู้รู้แต่กลายเป็นผู้ดีกลายเป็นผู้หลบกลายเป็นผู้หลักการเป็นผู้สัญญะกลายเป็นผู้ที่หลับไหลไปเลยมันจะกลายไปเป็นทิศทางนั้นท่านจึงมองบอกว่าท่านมองไม่เห็นอะไรอื่นอีกเลยแม้แต่หนึ่งเดียวที่จะทำให้ผู้ที่ไม่ดีนะมีพระก็จะทิ้งนะมีพระหรือพูดที่มีสีหน้ามีพระแล้วก็จะยิ่งเจริญงอกงามคือหมายความว่าทีนะมีทางนั้นแหละจะเจริญงอกงามยิ่งขึ้นไปอีกดังนี้เป็นต้นว่าเราจะต้องพยายามทำทุกท่าทุกทางแม้แต่รายละเอียดที่พระพุทธเจ้าไว้ในสูตรนั้นก็ขอยกขึ้นมาเตือนยกขึ้น เทอมนี้เข้าพรรษาเราน่าจะได้พิจารณาตนพยายามแก้ไขปรับปรุงแม้วาระกาละที่เราเป็นอยู่ยืนเดินนั่งนอนวันหนึ่งคืนหนึ่ง 24 ชั่วโมงเราควรจะได้ตั้งกฎบำเพ็ญนั้นควรจะได้เพิ่มเติมอะไรขึ้นอีกบ้างเราควรจะได้กระปรี้กระเปร่าได้มีอารมณ์ๆทาสได้มีความริเริ่มไม่มีความพากเพียรได้มีความบากบั่นเสริมเติมเข้าไปอีกเราก็จะได้ผลได้ประโยชน์เพราะว่าพระพุทธเจ้าทรงยืนยันดังกล่าวแล้วว่าไม่มีอะไรอื่นเลยที่จะทำให้เราได้รับการหลุดพ้นหรือว่าทำลายสิ่งที่เรากำลังเป็นตัวสักกายะหรือเป็นตัวผีร้ายเป็นตัวที่เป็นกิเลสตัว พันสำหรับตัวเราซึ่งในพวกเรานี่มีอยู่ไม่น้อยขณะนี้กำลังตกฐานนี้กำลังยึดติดกำลังเสพกำลังอร่อยเราก็จะต้องรู้ตัวให้จริงแล้วพยายามแก้ไขแม้ผู้ใดมีประมาณน้อยไม่ใช่มีประมาณมากก็ตามก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าจะประมาทอะไรเราควรจะทำให้บริบูรณ์ทำให้งดงามทำให้เสร็จสิ้นทำให้เจริญดีไปให้ได้และเราก็จะได้แก้ไขจุดนี้เป็นจุดที่เราถูกท้วงติงถูกตู่หรือว่าถูกตำหนิเหรียญไม่ใช่น้อยเพราะเราจะต้องแก้ไขจุดเด่นที่มันไม่ใช่เดนโก้เด่นดีไม่ใช่เด่นงามแต่กลายเป็นเด็กเสียเด่นเป็นด้อยเป็นจุดเสื่อมเป็นจุดบกพร่องไม่ต้องปรับปรุงแก้ไขพัฒนาจึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ เจริญก้าวหน้าอยู่เสมอๆสมกับคำว่าเป็นภะคะวะโตอันแท้จริงถ้าเราไม่มีตัวภะคะวะโตหรือภะคะวาหรือการดำเนินก้าวหน้าไปความจบสิ้นถึงที่สุดแม้แต่จะอะระหะโตหรืออรหังอย่างสัมมาสัมพุทธะก็มีไม่ได้ก็เลยจะต้องพยายามเริ่มต้นและพยายามที่จะมีริเริ่มพยายามที่จะมีการดำรินั้นเป็นตัวสำคัญให้ได้เสมอๆพึ่งตั้งอกตั้งใจและกระทำให้มีให้บ่อยๆมีให้ซ้ำๆไม่ได้ว่าบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่กาลเวลากำลังผ่านไปผ่านไปให้นึกอย่างนี้เสมอพิจารณาอย่างนี้เสมอเราจึงจะเป็นผู้ที่ได้รับผลตาม ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตามหลักเกณฑ์ตามทฤษฎีนั้นอย่างมีประสิทธิภาพ